PRUSHI I NDJENJAVE TË MIA

PRUSHI-NDJENJAVE-TË-MIA

Shkruan: Brahim Ibish AVDYLI;

 

GADISHULLI ILIRIK

Ylliria, Illyria, Iliria

cila është e vërtetë,

Ballkan të thonë ata

që kanë harruar prejardhjen,

njëmijë gjuhë artificiale i flasin

të përdhunojnë më tutje

si me gjuhën barbare.

Ti, heshturazi pret

të përfundojnë lojën e frikshme

e t`a gjëjnë rastësisht

se prej cilit yll kanë zbritur,

çfarë gjuhe ka qenë

gjuha e parë

apo nuk kanë ditur të flasin.

Vështirë mund të jeshë

pasqyrë magjike

për ata që prore

e pështyjnë vetveten

me emra të marrur zgripc

nga lindja e largët,

le të të quajnë

dreç me bishta

të mundohen t`a fshehin

origjinën e vet,

ty, bijtë e Yllit

kështu të patën quajtur

e prap atdhé i të parëve ke mbetur!…

13726601_626708910829044_5833012230881164377_n

DIELL E HËNË

I MBAJ NËN SJETULL1

Kur mendojnë

se tashmë u kërrusa

e të zvarritem,

pa zë të thekshëm

nga zemra e tokës

çastet i munëroj.

Drejtohem dikur

si plep i gjatë i fjalëve

në një varg të gjelbërt

e i lëshoj të fluturojnë

zogjtë e pakrahasur të këngëve.

Djalë malsori jam

pak kryelartë,

shtegëtoj nëpër të gjitha plagët

e ua marr

të idhtit nëpër vargje,

ndërroj pak ngjyrë

e thinjem me përplasjet,

sepse, në jetë kur erdha

babai i shenjtë i kohërave

më këshilloi

prandaj, kurdoherë

Diell e Hënë i mbaj mbi vetull

Diell e Hënë

i ruaj nën sjetull!…

13709930_626708740829061_979751861882874070_n

UJDINA

Vi te shkëmbi kryesor

nga thellësa e viteve

me fuqinë e Mujit

i shoh fushat e gjëra

të mbetura me gurë e bar

deri te gurapeshku

nuk e lëvizin vitet

me dëshminë e Mujit…

Tani, shekujt po maten

kush e gjuan gurin më largë

deri në kohën tonë!…

Nga të dy anët e shoh

kodrën e lartë në maje të ultësirës,

e nga largë i ngjanë elefantit,

kur afrohem i vërej

tre burra të kohërave

me shpirt që përleshen-

i pari e ka zënë për kokë

i treti ia futë nga pas

ndërskëmbcën

në një përleshje të përjetshme…

Ndaluni o burra,

sikur u them

keni hypur mbi maje të kodrës

qe miliona vite

e prore përlesheni,

vendin tuaj e latë thatë

në atë fushë të gjërë

tej Tërstenës,

nëpër gjenerata e rrëfen

ujdinë2 e lashtë ujdina-

ngrituni

e jepjani dorën njëri-tjetrit

se më plasi syri i shekujve

ndër lotë!

KASHTELLA

13692731_626708880829047_8727451976366230307_n

Kashtella

edhe sot të themi kështu,

kështjellë e paepur

e burrave në luftë.

Groponi në rrethinën e saj

se aty rri e heshtur

një kështjelllë ilire

me pak gjurmë të viteve

për t`ua shpërndarë

të gjithë shekujve

të vërtetën e bujshme

të qenies së vet

nga historia…

Nuk është Kashtella

kur janë ndërrar kohërat-

është fjalë e paepur

e yllirishtes së vjetër!

KËNGË E PREKSHME

13769466_626708827495719_5781998019202126329_n

Thepi i gurit

në maje të maleve dinarike

i bjen lahutës së shekujve

pa pushim

e kënga e tij e pandalur

shtegton

nëpër mileniume

i ka vardisur të ulur

shëmbinjtë e tjerë

varg e vi

deri në ultësirën e fjalëve.

E dëgjojnë pa zë

e pa vesh të gurëve

prej themelimit

të koncertit të maleve…

Nëpër këtë udhë bie

sa herë, trup e tërthor

i dëgjoj vargjet e pathëna

të një këngë të prekshme

me lahutë…

Kush e di

sa dhembje më zgjohen

fund e krye

e më zhdaraviten

me tonin melankolik

vargjet e kësaj kënge

që s`mund të thuhet

as në koncertin e sotëm!…

Autobahn Rijekë-Dubrovnik

03.05.2015

DORA ILIRE

13715968_626708770829058_2856511282824386886_n

Si të shpjegoj

emrin tënd,

nga shekujt zâ dhe arë

kanë qenë të parat

e që atëherë

të thërrisnin Zarë,

fushat të shtrihen

të mbetura shkretë,

ndonjë gjeth

me gjysëm shpirti

veten e mbanë gjallë,

e në fund të arave

merr frymë e ringjallet

yllirikja

me një vreshtë

që në ty kohërat i skuqë,

sepse arbërit

të japin jetë

kurdoherë

që të mos vdesësh-

kështu ke mbetur

të dëftosh

nga zemra e gurëve

dëshminë

për Zotin

e arat e shumta

që atëherë

presin me dhembje

dorën ilire!

Zadar, 03.05.2015

JASHTË KOHËS

Largë ndjenjave tuaja

largë të gjitha përpëlitjeve

largë shpurdhjes së pafund

largë mendimeve të veçanta

largë edhe prej të gjitha veprimeve

largë madje prej zgjedhjeve tuaja

largë çdo kohe vendimtare

largë edhe prej atdheut tim

largë ditëve të bardha pa mua

largë çdo gjëje që përsëritet

largë tërësisht prej çdo dite…

E pra, paskam lindur gabimisht

e ndodhem jashtë kohës!

EKZISTENCA E PAQENË

1.

Mëngjeseve

e mbrëmjeve

u kaloj pranë

nëpër shëtitoret e këtushme

me mendime të gjymta

të së kaluarës

e të ardhmes së grisur

nëpër duar,

pak lotë më rrjedhin

nëpër fjalët që ikin

parpritmas nga e tashmja

nëpër betejat e jetës

edhe të së kaluarës

me fytyrë të deformuar të qenies.

2.

A është e mundur

t`u kaloj pranë

nëpër ditë

pikëtakohemi në çdo çast

e nuk më shihni,

sikur nuk e mendoni

se po i ndal gabimet tuaja

për të mos u rrëshqitur

në humnera

të viteve,

e as nuk më faleminderoheni!

3.

E pra

nuk e di a ekzistoj

në këtë kohë

kur gjurmët me shlyen

e fjalët e mia

i ndjej

të përsëriten

nëpër gojët e tua

pa esencën e vet,

e kuptoj

se nuk kam qenë

as në ekzistencë

me portretin e shkalmuar!…

FLAKA E NDJENJAVE

Edhe njëherë

iu ktheve

Diellit të ëndërrave tona

kur i rash

pash më pash

lumit të thellë të ndarjes.

E kuptove

se i pate trembur zogjtë

me një curil të ftohtë

nga degët

kur pritnin ngohtësi

e u larguan

me përpëlitje

përtej qiellit të kaltër

të dëshirave…

Ja pse të thashë

me gojën e pafajsisë

në atë ëndërr

në atë zgjëndërr

ndonëse largë

qe hapisëra-

shkumb i bëri

flaka e ndjenjave!

Rapperswil,

26.02.2016.

TË FSHEHTAT E JETËS

Sa bëhësha gati

t`i merrja lehtas fluturat

befas më iknin

të fshehtat e jetës,

zigzakeve ecja këmbë

përpjetësave të mendimit

deri te kulmi i teposhtëzave

rrebtimës së dhembjeve

e nuk kisha kohë

të qetësoja zemrën

nëpër përplasjet e fjalëve

rrugëve të së drejtës…

Këmbët e ariut

të maleve tona

i sulja nëpër kryqendrat e botës

ndonëse freskia e lisave

më mungonte,

e nuk e di

si më erdhi kjo jetë

me fshehtësinë që nuk shihet,

mund të them

se kënga lindi me mua

e vaji nuk ndahet prej meje

derisa të vdes,

nuk dëgjohet

as kur shpirti vajton,

e kush e ndien ultrazërin

dhembjes së pafund,

e kotë është

kënga e vaji nuk dallohen!

NË BULËZIMIN E KËNGËVE

-Mbesës sime, Leonitës.

1.

Më duket

se më shikon

me pikëllim

përtej rrugëve të largëta

apo në luhajen tënde

vetëm

dikund

në parkun simbolik.

Ku e di çka kërkon

përtej bjeshkëve

në qiellin e fëmijërisë,

ndoshta po kërkon

gazin e tretur,

nuk mund t`a di

sa mbërrin mendimi yt,

dridhem

e plasi

në dhembjen

e mungesës sate!…

2.

Sa fotografitë tuaja

janë shtuar në vitirinë

sikur duan

të mi ndalin lotët

me buzëqeshjen e shtirë,

unë i shoh

sytë e etur të fëmijërisë

për të gjithë ate

që të mungon,

i shoh

të gjitha ato

që bulëzojnë

në driten e syve!…

3.

Atëherë

vetëm më ipet

përsëri të qaj

e pres

deri sa të rritesh

për gjërat

që nuk thuhen,

me bulëzimin

e këngës

së pakënduar

edhe nëse jam

përtej

jetës së përjetshme,

dije se gjyshi

të ka dashur

shumë

Leonita

e nuk ka pasur gjasa

të të mbërrij

me të mundshmen!…

DRAMË E PAPRITUR

1.

Ecë përtej

nëpër dhembjet

e humbjes sate,

e askund

assesi

të qetësoj vargun e lotëve.

Vazhdon

me lot gjaku

edhe pse

do t`a kisha fshehur

dhembjen e pamatur,

fëshfërinë

nëpër fushën e përlotur

frymë e fortë

derisa larg meje

shëndritë

pranvera

e nuk ndalet

breshërima e tij

as në muajin e gjatë

të humbjeve…

2.

Nuk e di

si dole aq partitur

duke përplasur fort

derën

e zemrës sime,

më fshive nga faqja

deri në Block,

trëndafilat e zemrës

rriteshin në shpirt

vetëm për ty,

e ku të gjëj

në këtë xhungël

të shpërfillur,

athua të vrau

vërtetë

sinqeriteti im?!…

3.

Bëhem përditë

fëmijë i ngashërimeve

e njerëzit

vetëm buzëqeshin

kur u kaloj përballë

me vrazhgat

nëpër faqe

që s`më ndalen nga vlimet.

Prita gjatë

të hapej dera

për rrezet e ngrohta,

nuk e di

a je dhembja

apo vdekja ime

brenda dhomës!…

4.

Tani

e nêmi veten

e vraftë Zoti i Madh

zemrën

që nuk më pëlcet,

desha të të shoh

vetëm edhe njëherë

me pamjen tënde,

po të thërras

me ëndërrat e rinisë

edhe pse

nuk më lajmëroshesh-

je bërë

gur Sizifi mbi mua!…

5.

E gjithë koha

me shkoi vetëm-

ku je moj lule

e sertë

e vetmisë,

a është vërtetë

idili i dashurisë

apo tragjedia e dhembjes,

më mirë

të kisha vdekur

e të mos i dëgjoja

akuzat e paqena

pranë varrit!…

Raperswil,

28.03.2016

KONTRAVERZA E DASHURISË

1.

Nuk e kuptoj

përse vinte ky mllef

papritmas

mbi dhembjen tonë,

vetëm pse e bëra

një paraqitje njerëzore

pranë thënies së njeriut

të personazhit që digjej

me dashurinë e paqenë

për një serbe?!…

Atëherë

vjelle vrerë,

papritmas vlove

uraganin e mllefit!

2.

Nuk e logaritja

se do të më marrësh

e do të më lësh

përtej dashurisë

me urrejtje pa shkak,

nuk lidheshin në një hu

atkojtë bardh e të zi-

i sjellte i yti

të zezat e fatkeqësisë

mbi atin e bardhë të dhembjes

e ai digjej i tëri

kundër armikut!…

3.

A është kjo

zonjë e bekuar

kontraverza e dashurisë,

e mirja dhe e keqja

nuk lidhen në një vend,

ku futet

dreçi i verdhë

nuk pushon engjulli

as uj nuk pi…

e dashuria

nuk ka vend për të dytë!

GABIMET FATALE

1.

Në vend se të prisja

përmirësimin e gabimeve tuaja

të kërkova falje

në emrin e Zotit

për dashurinë e ndezur

parpritmas

drejt qenies suaj!

Tri gabimet fatale

njëren pas tjetrës i bëre,

të katërtën e të pestën

nuk i numërova,

të tjerat zhdukeshin

nën orbitën e ndjenjave…

2.

Tani

nuk e di në cilin vend

mund të gjëj dashurinë

nuk e di në ç`masë

vlojnë ndjenjat

në moshë të pjekur-

e di se jam

zemër fëmije

lotin e dhembjen

i kam

nëpër ëndërrat e tretura!…

3.

Ti

e kthen të drejtën

nga të duash

e zbrazë mllefin

deri në çthuarje,

dashuria zverdhet

para fjalëve tua,

dhembja ime loton

gojën e mbylli

para Zotit!…

4.

I lutem Atij

të paguaj

ndjenjat e vërteta

edhe në qoftë se kam bërë

ndonjë gabim

nuk i shpëtoj

dënimit të tij,

ti, kënaqu

në botën e vizioneve,

nuk mund ta ndalësh

Diellin që na sheh

e nuk flet!…

SIKUR JETË

Sikur dritë,

dritë nuk është

shkëlqen

në shkëlqimin e zi

e të vjedh keqas

sytë

terr e dritë

dritë e terr

errësirë,

nuk duket asgjë

mjegull

xixëllimë

në mes të errësirës…

Koha e jonë qenka

e pakohë

të mashtron,

asgjë

nuk mund të shtoj

e as të mungoj

jetë i thënçin-

dimër në verë

e verë në dimër!…

Tiranë,

25.04.2016

FATZEZA TI

-H.M.

Dashuria e zezë

fat-skurrë,

fatzezë për mua

ishe ti,

fletënatën e shpërdaje

kudo

hapësirave të errta

edukatë nuk të kishte dhënë

as familja

ndonëse të thërrisnin

zonjë e madhe”,

e dashuriçkat e shkurtëra

i ktheje për monedha

që të vërtiteshin

nëpër duar…

Ajme për lotët e derdhur

në javët e çuditshme,

nuk përballen me ty

çastet e mia

të bjerruna,

a mendon se do të kalojmë

nëpër gjyqin e Zotit

në jetën e gjatë,

atje

nuk bëjnë punë

gënjeshtrat e tua

fatzeza ti!

1 Me datën 01 maj 2015, kjo poezi e ka marrë çmimin e parë, në Festivalin e VIII traditional poetik, si disa poezi të tjera më parë, nga Lidhja e Krijuesve Shqiptarë në Mërgatë, në Bad Neuenahr, afër Bonn-it të Gjemanisë, i së cilës është poeti anëtar i Kryesisë.

2 Në të folmen e hershme arbëreshe dhe gegërishte, fjala „ujdinë“ do të thotë d`akordim, ranë në ujdi, e bënë ujdinë, p.sh. kush po del i pari, kryesori, cili ka të drejtë… Burrat e ndajnë këtë pleqëri, prej paternitetit…

[the_ad id=”4118″]

Previous Entries AKTIVITETET AGJENTURORE TË SERBISË DHE AGJENTËT VEHABISTE TË SERBISË Next Entries Popullsia çame, mbi 1 milion banorë

Komento rreth shkrimit