Get a site

Turqia forcon lidhjet me Serbinë dhe me Rusinë

Turqia forcon lidhjet me Serbinë dhe me Rusinë

ambasadori-turk

Nga Gani Sadiku

gsDeklarata e ambasadorit turk në Beograd Mehmet Kemal Bozay se populli serb mundet më mirë se çdo popull tjetër ta kuptojë dëshirën e popullit turk për të ruajtur unitetin dhe integritetin e vendit të tyre, tregon kahjen që po merr politika turke në raport me shqiptarët. Gjatë historisë gjithmonë politika turke ka qenë pro serbe, por çështja ka qëndruar se shqiptarët kurrë nuk kanë arritur që ta kuptojnë një orientim të tillë, dhe gjithmonë përshkak të fesë, kanë pranuar faljen e tokave, dhe asimilimin e tyre. Marrëveshja e shpërnguljes së madhe nga trojet shqiptare e viteve 1860 nga sanxhaku i Nishit, dhe ajo e vitit 1939 nga trojet etnike të Kosovës, ishte një marrëveshje e fsheht mes Turqisë dhe boshtit pansllav me seli në Moskë. Në kohën e gjenocidit më të tmerrshëm serb ndaj shqiptarëve, kur nga Sanxhaku i Nishit shqiptarët u detyruan t’i lënë tokat e veta, pothuaj se 60% e shqiptarëve kishin pranuar të shkruhen me përkatësi turke. Duke mos e ditur se Perandoria Osmane ishte në shkatërrim e sipër, dhe nuk e kishin kuptuar sherrin turk, ata e humbën edhe simpatinë e perëndimit në atë kohë, dhe nuk gjetën askund mbrojtje si turq të shkruar, pos në shkretina Beduine të Konstandinopolit, prej nga edhe ngelën sot e asaj dite, të asimiluar e të tradhëtuar.
“Turk e shka, janë një vëlla” dhe vërtet po më dhimbsen ata ideologët e famshëm të wehabbizmit, që u duhet të kthehen tani me Rusi e Serbi, pas babit ty tyre Erdogan, dhe po ashtu lutjet e tyre gënjsshtare t’i mësojjnë në gjuhët sllave.

 

[the_ad id=”4118″]

Shefqet Krasniqi: Femrat që shkojnë në plazh janë prostituta

Shefqet Krasniqi: Femrat që shkojnë në plazh janë prostituta

shefqet-krasniqi

Po krijohet një përshtypje e gabuar në opinionin publik se feja Islame po largohet çdo ditë e më shumë nga civilizimi botëror, kryesisht tek ata persona që nuk kanë njohuri shumë mbi fetë monoteiste aq më tepër të kenë lexuar disa rreshta nga Kurani.

Një kontribut të madh, në krijimin e kësaj përshtypje, kryesisht tek shqiptarët e kanë dhënë edhe disa hoxhallarë nga Kosova. Pak ditë më parë, një Hoxhë bënte me dije se femrat që heqin vetullat janë të pandershme.

Sot një video tjetër, me protagonist hoxhën Shefqet Krasniqi, bën me dije se deti është një prej harameve (mëkateve) më të mëdha për muslimanët dhe, ato femra që shkojnë në plazh konsiderohen prostituta.

 

[the_ad id=”4118″]

Kuzhina shqiptare ndër ma të preferuarat të javës Inter-kulturore në Fellbach rrethi i Shtugadrdit- Gjermani

Kuzhina shqiptare ndër ma të preferuarat  të javës Inter-kulturore  në Fellbach rrethi i Shtugadrdit- Gjermani

Kuzhina- shqiptare-gjermani

Shkruan Asllan Dibrani

Para ca ditësh në kuadrin  e  javës inter-kulturore  të  qytetit të Fellbachit rrethi Shtugadrdit-  Gjermani , ishte e paraparë një mbrëmje e kuzhinës shqiptare të cilës i paraprini një kurs (mësimi) se si përgatiten gatimet dhe gjellrat tona tradicionale.

u1_Asllan-Dibrani

Dy familje Sylejmani dhe Zogaj në prezantimin e kuzhinës shqiptare në Fellbach .

Organizatorja zonja  Hug, po nga ky qytet, kishte thirrë një numër të madh qytetarësh gjerman ,po edhe të huaj  ku u ndanë shumë te kënaqur me  prezantimin e kuzhinës shqiptare nga e cila shumë të interesuar u informuan më në detale nga  dy familje Sylejmani dhe Zogaj, qe patën rastin të prezantohen me specialitetet tona shqiptare.  Këtë aktivitet  këto dy familje e zhvilluan në  kuadër e  “Shoqatës Shqiptare” të Fellbachut .

Edhe ky aktivitet  thekson zoti Ali Sylejmani ishte një lobim i vogël, por me domethënie të madhe, sepse kishte pjesëmarrës nga shumë nacionalitete.

 

Aty këto dy familje u prononcuan me   bukën  tonë tradicionale , me përgatitjen e  specave te mbushur, flinë që njihet si specialiteti i vetëm tek shqiptarët, po edhe me pite të disa llojesh,  po ashtu si të veçanta nga popujt tjerë.
Organizatorja z. Hug  me ekipin  e vet emisarë për integrim shprehë mirënjohje ,respekt dhe fjalë miradije të përzemërta për kuzhinën shqiptare.
Zoti Sylemani  kishte një  respekt të madh ne atë ambient qe u dëshmuar edhe me prezencën  shumë shqiptarëve  me çka  i falënderuan këto dy familje, që sado pak  u përpoqën te pasqyrojnë  vlerën e   popullit tonë që numerikisht është i madh në Gjermani
Zoti Ali Sylejmani  edhe këtë aktivitet të vogël e quan një  Lobim për çështjen tonë Madhore. Me që është anëtar i kryesisë për Lobin Euro-Atlantik  Shqiptar në  Gjermani , me rastin e disa zërave qe kanë synim përçarjen e Lobit,  ai  theksoi nuk ka mundur,dhe s´do të mund të na e ndaloj kurrë,askush dhe asnjë forcë e errët qe ti realizojmë qëllimet tona, andaj ata zëra edhe janë të dëmshëm, por do ti tejkalojmë.
Prandaj të nderuara motra të nderuar vëllezër mërgimtarë,veproni dhe mos u ndalni,loboni për çështjen tonë kombëtare, aty ku jeni dhe aq sa mundeni është një mesazh i yni qe parim kryesor ta keni kombin tani personalitetin tuaj…

 

[the_ad id=”4118″]

Arrestohen katër shtetas të huaj në Kosovë të dyshuar për terrorizëm

Arrestohen katër shtetas të huaj në Kosovë të dyshuar për terrorizëm

policia-kosove

Policia e Kosovës ka arrestuar 4 shtetas të huaj në lagjen Velania në Prishtinë që dyshohen për terrorizëm.

Një burim i ka thënë Indeksonline se ata ishin duke qëndruar në një bujtinë (vend për ta kaluar natën) në lagjen Velania.

Aksioni është ndërmarr në orët e mbrëmjes nga Policia e Kosovës në bashkëpunim me departamentin anti terrorizëm./RTK/

 

[the_ad id=”4118″]

Në Rekën e Epërme, në gjurmët e patriotit Josif Bageri

Në Rekën e Epërme, në gjurmët e patriotit Josif Bageri

Josif-Bageri

Prof.as. dr. Genc Luarasi

Në grykën e Parkut Kombëtar të Dibrës, fshati Nistrovë është i fshehur nga drurët shekullorë ku dëgjohet gurgullima e Përroit të Bukovarit, degë e Radikes, buzë të cilit në Rekën e Epërme fshati në fjalë njihet  i regjistruar 400 vjet më parë në regjistrat kadastrale të Perandorisë Osmane,  i banuar me të krishterë shqiptarë, të cilët edhe nën pushtimin osman nuk e ndryshuan fenë për arsye të vendndodhjes së tyre dhe të karakterit malësor.

Fshati me pamjen nga perëndimi sheh Radikën, që kohët e fundit është bërë e njohur për një polemikë lidhur me devijimin e lumit me të njëjtin emër. Mbrapa ngrihet Mali i Kabashit, në perëndim mali i madhërishëm i Korabit, në jug Guri i Zi, ndërsa në lindje mali i Verdunit. Jetën në atë zonë e jep lumi i njohur i Radikes gjatë rrjedhjes të të cilit banorët zbresin në qytetin e Dibrës.

Nuk ka shqiptar, qoftë edhe me një arsim tetëvjeçar, jo më të tjerët me nivel më të lartë kulturor, të mos kenë dëgjuar dhe lexuar emrin e Josif Bagerit të renditur përkrahë rilindësve të tjerë të shquar. Figura simpatike e luftëtarit Josif Bageri, këtij luftëtari me shpirt kryengritës, është përjetësuar në historinë zyrtare të Shqipërisë, në kujtesën e popullit të krahinës së Dibrës dhe të Rekës, në një monografi të studiuesit Ruzhdi Mata, por edhe në simbolet përkujtimorë, siç është sot busti i tij që gjendet në lulishten në qendër të qytetit të Dibrës në Maqedoni krahas heronjve të tjerë të bashkuar për çështjen shqiptare, shtatores së Skënderbeut, të Said Najdenit në Dibër të Madhe. Busti i tij është vendosur në një pozicion me vështruar nga treva e të parëve dhe pasardhësve të tij.

Megjithëse një kohë e ngarkuar me halle dhe probleme që ka krijuar politika e mbrapshtë shqiptare, me përplasje dhe hallakatje të përditshme, me padrejtësi në gjyqe për prona, për punë, me luftë për jetesë dhe mbijetesë, përsëri gjen shpirtra të ndjeshëm, për të vënë një lule, për të ndezur një qiri, për të thënë dy fjalë në varret dhe simbolet e të parëve tanë, që dhanë jetën për këtë vend, për këtë të ardhme, që sido e kritikueshme, është e bukur. Pa të shkuar nuk ka të ardhme. Është dritëshkurtër ai që mendon të kundërtën. Është njëlloj sikur të kesh hipur në pemë dhe të injorosh shkallët nga ke hipur. Ç’bëhet, po të t’i heqin ato?…

Se e mendoi kështu, ndaj dhe Elida Jorgoni, kryetare e shoqatës “Foleja kombëtare shqiptare”, krahas shumë veprimtarive të tjera, organizoi edhe “ekspeditën” për të rizbuluar edhe një herë gjurmët e patriotit rilindës Josif Bageri në trevat ku ai kishte lindur dhe kishte vepruar, në Dibër të Madhe, por edhe për ta përkujtuar atë dhe veprën e tij atdhetare.

Dhe për këtë ajo zgjodhi pranverën, si një stinë e bukur, por edhe produktive, ku të jepet mundësia të realizosh objektivat dhe qëllimet e një “projekti”, po ta quajmë kështu. Me besën dhe përkrahjen e patriotëve dibranë të përtej kufirit, aktivistja Jorgoni, në atdhetare e thekur e ditëve tona kishte studiuar dhe planifikuar çdo gjë deri në detaje. Ekspedita përbëhej nga intelektualë të shkollave universitare. Nisja u bë nga Tirana, në Elbasan, me një ndalesë kafe mëngjesi tek “Peshkatari”, buzë Shkumbinit në Librazhd. Aty grupi u njoh me itinerarin e lëvizjeve në shtetin fqinj.

Pasi u kalua Qafë-Thana, nën diellin një agimi të bukur maji udhëtimi disi aventuresk vazhdoi drejt Dibrës së Madhe, siç jemi mësuar ta thërrasim. Rruga nga Struga në Dibër të madhe është një rrugë e bukur panoramike nga ku shihet pasqyra e madhe e lumit që del nga liqeni i Ohrit dhe që ushqen dy hidrocentrale të harmonizuar bukur me natyrën, pa shkaktuar sforcime në rrjedhën e fuqishme të ujërave të tij. Pas një ore udhëtimi ku gjatë gjithë rrugës sheh “ndërtime miqësore” të harmonizuara me natyrën të vilave të dibranëve të përtej kufirit, të cilët një pjesë të familjeve të tyre të mëdha i kanë në shtete të mëdhenj si në SHBA, Kanada, Angli e gjetkë, por që me  kulturën e tyre dhe kursimet i japin një ton ndihmës pjesës autoktone që banon në atë hapësirë shqiptare të Maqedonisë.

Sistemi i lëvizjes së grupit në këtë zonë është i marketuar me informacione njohëse të vendbanimeve, aktiviteteve të tyre përgjatë rrugës drejt veriut, kryeqendrës së Dibrës. Sigurisht me riorganizimet administrative dhe bashkëjetesës me popullatën sllave tanimë niveli administrativ është zvogëluar dhe Komuna e Dibrës, siç emërtohet nuk ka me atë nivel e forcë ekonomiko-sociale të mëparshme, megjithatë kudo vihet re dora e një populli qe e do vendbanimin e hershëm të tij, rregull në ndërtime social-kulturore dhe industriale.

Pas gati një ore udhëtim grupi hyn në qendrën e Komunës. Pritja nga ana e stafit të komunës dhe kryetarit të saj ishte vëllazërore dhe informuese nga të dy anët. I njoftuar qysh disa ditë me parë për këtë veprimtari, kryetari i Komunës në zyrën e tij, sipas traditës bëri një prezantim njohës me qytetin, mësoi më shumë për planet, dëshirat dhe lëvizjet e grupit, por edhe mundësitë për realizimin e tyre.

Në sy na ra organizimi skrupuloz i pushtetit lokal që gjithë vizita të vijonte harmonikisht. Për këtë ishte organizuar pjesë të stafit të komunës për të na qëndruar afër e dhe për t’u ndjerë si në shtëpinë tonë. Kjo u vu re me shpërndarjen e punonjësve për të organizuar këtë vizitë njohëse historikë në qendër dhe ditën e dytë në djepin e Rekës së Epërme në vendbanimin e personazhit tonë që grupi shkencor kishte ndërmarr këtë udhëtim. Pasi u rehatuam dhe kryem një pushim freskues, pasdite u drejtuam në pjesën historike të qytetit, atje ku lartësohen kujtimoret e heronjve shqiptarë: të Skënderbeut, Said Najdenit dhe Bagerit “rebel”.

E kudogjendura znj. Elida Jorgoni, mëkuese e figurave të rilindjes sonë kombëtare të dy shekujve të kaluara dhe disa nga grupi, të shoqëruar edhe nga banorë të interesuar dibranë, bënë nderimet e rastit me flamur kombëtar dhe tufa lulesh pranë busteve dhe përmendoreve. Në fakt qyteti ishte në një ditë festive, pasi arritja e jonë përkoi edhe me ditën e 1 Majit, ditë e shtunë dhe të nesërmen binte e diel.

Ne darkë pas një freskimi dhe ushqimi karakteristik grupi tërhoq në dhomat e hotelit për t’u përgatitur për të nesërmen turistiko-historike udhëtimin në Parkun Kombëtar të Mavrovos.

Të nesërmen grupi, i shoqëruar nga mikpritësit e Komunës së Dibrës, u nis në Nistrovë, deri tek varret e të parëve të Josif Bagerit. Një pjesë e asaj rruge të përpjetë, të lodhshme grupi i vogël prej 13 intelektualësh të organizuar nga e papërtuara, e bënë më këmbë për të vënë lule në varret e familjarëve të Josifit.

Udhëtimi malor ishte mbresëlënës me freskinë e ujit të Radikës gurgulluese, ku jo një herë kujtonim ato tubime që u organizuan në Tiranë për mbrojtjen e saj nga përdorimi pavend i ujërave për qëllime energjetike.

Arritja e jonë në afërsi të fshatit dhe kishës kishte simboliken e vet. Meqenëse nuk shkuam dot në kishë, Elida bëri surprizën, të cilën me sa duket e kishte menduar më parë: aty në varreza organizoi një meshë sipas zakoneve te shqiptareve te besimeve fetare te krishtere dhe myslimane me hallvë dhe grurë. Pas kësaj u vendosen shenjat tona kombëtare flamurët, u bënë fotografi të pjesëmarrësve duke kujtuar jo vetëm heronjtë tanë rilindës, por të të terë trevë së Dibrës së Madhe.

Duke kryer ritet përkatëse, siç e kërkon kujtesa patriotike e fetare e trevave tona dhe me një lehtësim në shpirt grupi u rikthye në Shqipëri, me shpresën se ndonjë ekspeditë shkencore do të kërkojë të gjejë në Kosovë eshtrat e këtij rilindësi “rebel”, shembull i shpresës të kohës së re me heronj të rinj aq të domosdoshëm për një Shqipëri demokratike me rrënje ilire dhe pellazge.

Kthimi ishte përsëri një kënaqësi, pasi detyrën e kishim kryer pothuaj plotësisht, dhe pasi lamë pas bukuritë e rralla të Parkut Kombëtar i shtrirë në pjesën perëndimore së bashku me miq shkencëtarë nga Gostivari të Maqedonisë fqinje, u nisem drejt Shqipërisë, të ngarkuar me mbresa dhe emocione, por edhe me shpresën që një ekspeditë më rezultative do të ndërmarrë grupi për zbulimin e varrit Josif Bagerit në Kosovë.

Është një domosdoshmëri të evokohen të gjitha vlerat shekullore të një populli të lashtë, ndryshe nuk mund të arrihet një zhvillim dhe ekzistencë kombëtare e një kombi. Është detyrë parësore e secilës qeveri, siç është puna e individëve të shoqërizuar që krijojnë të mira materiale për sot dhe  nesër, ndryshe një komb nuk meriton të ekzistojë.

Ekspedita shkencore e organizuar nga shoqata “Foleja kombëtare shqiptare” ishte një veprimtari mbresëlënëse, një mësim për të njohur dhe evidentuar vlerat atdhetare, për të cilat sikur po e ndjejmë përherë e më shumë nevojën. Për arritjen e objektivit, nuk duhet lënë pa përmendur dhe pa përgëzuar këtu mikpritjen dibrane dhe ndihmën e emigranteve dibranë në SHBA.

 

Josif Bageri, rilindësi “rebel”

Shume patriotë janë përpjekur me të dhëna të tërthorta të përcaktojnë vitin e lindjes, të vdekjes si dhe vendin ku ka vdekur Atdhetari shquar Josif Bageri. Sipas disave, rezulton se ai ka lindur në vitin 1868, ndërsa për vdekjen, e veja e tij, Vasilika, ka dhënë datën 15 prill të vitit 1916, të cilën ia ka transmetuar djalit të saj të fundit, Aleksandër Josif Jovan Bageri.

Jetën Josifi e filloi në fshat, duke ruajtur bagëtitë dhe herë-herë zbriste në Dibër, ku gjyshi i tij punonte nallban. Në këto lëvizje poshtë e lartë, duke u rritur djaloshi i ri me zgjuarsi mendon për të ardhmen. Kështu një ditë zbriti për të kërkuar punë në Dibër. E nisi si shegert këpucar, më pas shkoi në Tetovë dhe Gostivar në profesionin e këpucarit që e shoqëroi tërë jetën. Në këtë kohë në përpjekje për një jetë normale, ai njihet në moshën 16-17 vjeç me shoqen e ardhshme të jetës Vasilikën nga Prilepi, e cila iu bë krah i fortë në të mirë dhe vështirësi, duke i falur radhazi 9 fëmijë, shumë prej të cilëve nuk e jetuan jetën e tyre me ato kushte të vështira ekonomike, por këto nuk e përkulën çiftin për t’u bërë ballë vështirësive. Ata morën rrugën e kurbetit, me stacion të parë Bullgarinë dhe pikërisht në Sofje, e cila po mblidhte forca krahu, pasi në atë periudhë ishte shpallur autonome. Në Sofje ishte edhe një mase e madhe shqiptarësh nga viset e jugut të Shqipërisë, Korça, Kolonja, Përmeti, Gjirokastra, Elbasani, por ndër ta kishte edhe shumë dibrane dhe krutanë.

E solli fati që të vendosej me këta shqiptare në kafenenë “Albania” dhe dyqanin ushqimor të patriotit boboshtar, Dhimitër Nikolla Mole. Atje çdo natë mblidheshin dhe shkëmbenin hallet e jetës së tyre zanatçinj, punëtore ndërtimi etj. Në vitin 1895, vijnë në Sofje Koste Jani Trebicka dhe Kristo Papastefan Luarasi, të cilët bashkë me Dhimitër Molen filluan t’u mësojnë të rinjve shqip dhe t’u japin atyre libra.

Shpejt, shqiptarët organizohen në shoqërinë arsimore dhe kulturore me emrin simbolik “Dëshira”, ku Josifi i ri filloi të spikaste jo vetëm si aktivist e veprimtar, por edhe si krijues me vjershat e tij. Në këtë kohë ai filloi t’u afrohet socialistëve bullgarë, duke mbrojtur dhe përfaqësuar shtresën e zanatçinjve, si këpucar, gurgdhendës, muratorë, të cilët, duke qenë se ruanin zanatin dhe veglat e tyre për mbijetese, kishin krijuar një organizate të quajtur Mason, e cila kishte adoptuar edhe statutin e saj dhe karakterizohej nga një hije sekreti dhe fshehtësie profesionale. Kalimi me masonët solli një qëndrim largues nga shoqëria “Dëshira” të Josifit, ai tentoi të krijonte një shoqëri të re, “Bashkimi”.

Në fund të vitit 1899, Josifi shkon për një vizitë në Stamboll që të njihet me vjershëtorin tonë të madh, Naim Frashëri, ku biseda me të i dha shtysë veprimtarisë së tij të mëtejshme, por vdekja e mikut të ri në vitin 1900 e vrau shumë. Vetë ai e përshkruan takimin me të madhin Naim Frashëri ne Stamboll: “Në vitin 1898 më 12 të vjeshtës parë, patmë fatin e mirë të ndeshemi me shpirtndriturin e pa harruar kurrë, Naim Bej Frashërin, cili n’at kohë ishte shumë i sëmun, po na priti si fëmin’ e vet dhe u muerrëm vesh fort shum’ mirë tuj u marr vetëm për çështjen kombëtare d.m.th. kuvendi ynë ishte vetëm për çështje kombëtare. Kuvendimi me këtë korife ishte i gjatë pavarësisht gjendjes së tij të renduar shëndetësore”.

Pas vdekjes së Naim Frashërit, largohet nga shoqëria dhe udhëton në Sërbi dhe Kosovë. Duke udhëtuar në Peje, shpreh idenë e bashkimit të dy trevave shqiptare, si dhe hapjen e shkollave shqipe si shprehje më e lartë e shqiptarizmit kundër Turqisë. Gjate vizitës ne Kosove ai shpërndan gazetën “Drita” të Shahin Kolonjës dhe Kristo Luarasit. Atje takohet me Bajram Currin.

Një shtytje për bashkim luftarak ishte njohja në Sofje me Çerçiz dhe Bajo Topullin, Mihal Gramenon, të cilët pasi bënin ndonjë aksion kundër turqve, kurdoherë e gjenin të hapur derën e shtëpisë se Kristo Luarasit  me mirëpritjen e Poliksenit, së shoqes së tij.

Në vitin 1907 lidhet me Hil Mosin dhe kërkon të organizojë një shoqëri të quajtur “Afron dita”. Qëndrimi ndaj Turqve të Rinj me fytyra te reja, por ideologji të vjetëër në vitin 1908 bën që ai të rikthehet në Rekën e tij, ku nisi të organizonte arsimin.

Gjatë dy vjetëve 1909 – 1911 ai nxori gazetën “Shqypeja e Shqypnisë” që ishte një organ politik, i cili mbahej me ndihmat bujare të shqiptareve dhe shpërndahej falas ndër shqiptarët e vobektë. Pavarësisht se e kanë luftuar, duke e quajtur pro-bullgare, ajo ishte një nga gazetat me progresive të kohës. Kjo gazetë përbën së bashku me përmbledhjen “Kopshti Malësor” veprën e plotë të krijimtarisë së tij.

Figura e tij me një fizik të mprehtë, të hollë, mbahet mend nga anëtarët e shoqërisë “Dëshira”. Ai karakterizohej nga ata si një patriot i flaktë që merrej me politike, që udhëtonte dendur në mes të Stambollit, e Bukureshtit duke shpërndare libra duke hyre fshehurazi edhe në Shqipëri për punë patriotike. Jetonte me familjen e tij, gruan dhe dy fëmijët, djalë dhe vajze, në një lagje periferike të Sofjes, të quajtur Banishora, në rrugën  Bratja Milladinovi (Vellezerit Milladinov) plot me kopshte dhe shtëpi të rralla. Shumë shqiptarë porosisnin tek ai këpucët. Edhe personalitete bullgare të kohës, si poeti proletar Dimitër Poljanovi, e vlerësonte si një shqiptar të madh, burrë shumë të zgjuar.

Ne 1912 pas Shpalljes se Pavarësisë ai vjen në Shqipëri pikërisht në kohën e Ismail Qemalit dhe të Princ Viedit. Një kritikë të fuqishme ai i bën Esat Pashës, intrigave të tij. Në vitin 1916, ndërmerr një udhëtim heroik në kundërshtim me lutjet e familjes së tij, duke rrugëtuar më këmbë, pasi nuk kishte mjete financiare. Ky ishte rrugëtimi i tij i fundit. Mbylli sytë i sfilitur dhe i vetmuar në prill të vitit 1916 në spitalin e Prishtinës, ndërkohë që  një mirëdashës i mbylli sytë dhe i grumbulloi librat që kishte me vete. U varros në Kishën Ortodokse të Prishtinës, ku thuhet se gjendet edhe vendvarrimi i tij(?!…)

[the_ad id=”4118″]

Sataniku ma vodhi gurin e urtisë në vatrën time!

Sataniku ma vodhi gurin e urtisë në vatrën time!

Avdi-Ibrahimi

 

Tregim
Shkruan: Avdi Ibrahimi
Sataniku ma vodhi gurin e urtisë në vatrën time!
-Nga gojdhëna e popullit kam dëgjuar se si një njeri i zoti kishte arritur ti mbledhe një thesë lanetësh dhe ishte nisur për t`i shitur në treg. Rrugës takoi një njeri dhe e pyeti çfarë keni aty në thes? Ky zotëriu i tha se kam një thes me dreqën! Po mirë i thotë ky tjetri ma zgjidh një, e s`i t`a zgjedh more zotëri, fund e krye njësoj janë.
Nga kjo gojdhënë popullore mbi fjalën, lanet, satan, djall, shejtan, dreq, etj. Na delë e dhëna se kjo shprehje popullore përdorët si sinonim për njeriun që është i shitur te i huaji, njeriu që është tjetërsuar në turqeli, sllav, grek, arab, e i bënë keq kombit e të tjerëve, pra është kjo një damkë e njohur nga të gjithë për njeriun trushpërlarë, tradhtarë e keqbërës, i cili të bënë lajka për të mashtruar, për t`i ngatërruar dikujt drejtimin nga duhet të shkoj, e fut në rrugë të gabuar.
Këto ditë vere në plazhin e Shën Gjinit, ku isha për një ditë pushimi me dhëndrrin tim nga Suhareka. Aty në plazhin e Adriatikut takova një gurbetqar të njohur ngaherë, me të cilin pata rastin të bisedoj si e kalon jetën në gurbet atje në Londër të Britanisë së Madhe ku ka që disa vite punon e jeton me familjen e tij katër anëtarëshe.
Ja çka tha ai: -Jemi çakërdisur ore vëlla, jemi shpërndarë ne shqiptaria sa andej-sa këtej, u çakërdisëm si zogjtë e korbit, një djalë imi ka hyrë në rrugë të gabuar, ndërsa unë dhe familja po i bartim pasojat, ai me një peshë guri të rëndë zemre ishte i brengosur për djalin e tij se kishte hyrë me një shoqëri të keqe që e quajnë atje në Angli një kult spirtualiteti satanik që i takojnë satanizmit. Unë i thashë mikut, si satanikët si satanistët një sojë janë! –Jo ore mik mu drejtua ai, satanikët dhe satanistët nuk janë njësoj. Satanistët besojnë në forcat e natyrës, kanë një lloj arti të jetesës, ata nuk pranojnë sakrifica. Ndërsa satanikët i takojnë satanizmit të vërtetë ku gjatë ritualeve praktikojnë sakrifica njerëzore, kur bëhet thirrja e djallit.
Ja ç`dëgjova në vazhdimsi tek isha në një gjendje hutimi, mendova më vete po satanizmi është imazh i natyrës njerëzore, që të vretë për kënaqësi, të bënë keq për të fituar ndjenjën për të qenë i forte. Por habia ime ishte si s`i miku nga gurbeti e njifte mire satanizmin dhe vazhdoi tutje: -Siç shkruan hulumtuesi i satanizmit Jon Tod: “Të gjitha pllakat e rock muzikës, që i kushtohen djallit, janë të incizuara sipas principit të njejtë. Shfrytëzohet një ritëm i cili i përgjigjet aktit seksual. Njeriun menjëherë e kaplon një ndenjë e shqetësimit e cila shpesh përcjellët me histeri… nëse njerëzit një kohë i nënshtrohen këtyre tingujve ata më vonë bëhen më shqetësues, më depresiv, e pastaj edhe më agresiv Ai i cili ka durim t`i dëgjoj tekstet e kësaj muzike, shpejt do të përfundoj të kuptoj se mesazhi i tyre është, të kundërvyerit e shoqërisë, prindërve e vlerave tradicionale të shëndosha.
Lirimi i të gjitha potencialeve seksuale, apo shfrenimi seksual tek njeriu, është kushti i domosdoshëm që të prodhohet anarkia e cila nga ana e saj kontribon vendosjen e demonit botëror të satanizmit”. -Shum prej rock këngëtarëve, në këngët e tyre haptas shprehin adhurimin e tyre ndaj Satanës. Kurse unë e di se i vetmi që duhet adhuruar është Zoti ynë i madhërishëm. Kështu për shembull legjenda e kësaj muzike, Johon Lenon me grupin e tij “Beatles” i drejtohet më fjalët: “Liroj njerëzit menjëherë, ne jemi duar hapur në ajër…Duam që të lidhemi për ty, liroje qenin njerëzor… emri yt është 666”.
E dija se miku në këtë drejtim të fushës muzikore kishte njohuri profesionale se para se të shkonte në Angli ai ka punuar si profesor i muzikës në një nga shkollat e mesme në Kosovë. Ndërsa unë në një bllok shënimësh shënoja rrëfimin e tij, edhe miku kishte njohuri për mua se merrem me shkrime, dhe i erdhi mire që mbaja shënim. Për mua ishte kjo një temë interesante se të paktën nuk po e humbsja kohën kotë në brigjet e Adriatikut. Por miku nuk u ndal me kaq ai vazhdoi tutje: -Edhe kinematografia botërore sot është e mbushur përplot me filma të cilët shikuesit i imponojnë gjithnjë e më shumë skena fantastike të cilat kanë të bëjnë me fuqin dhe ndihmën e djallit. Pra siç shihet ditën për diell se filmat e tillë të qfaqur nga kinematografia, sikurse edhe muzika janë në bashkëpunim apo thënë më mire në shërbim të forcave të errata-djallëzore apo demonëve të cilët s’bashku kujdesën që të ndikojnë sa më shumë në deformimin e vlerave njerëzore, ashtu siç ma morën djalin tim dhe nuk më mbanë asfarë shprese se ai do të kthehet më në rrugën e jetës së normalitetit njerëzor.
Përpos muzikës e filmave satanike, sot në botë luan rol të madh edhe literatura mistike për Satanizmin në këtë rast e plotësova unë, literatur kjo e cila nuk është e kufizuar vetëm në atë të veprave letrare të Krovllit dhe Levejit. Përpos këtyre dy autorëve, sot ekzistojnë në këtë drejtim të artit letrar edhe shumë autor perfid do të thosha, që veprat e tyre në radhë të pare ua kushtojnë disa intelektualëve, me sa unë kam lexuar në një faqe interneti “Univers Eksplorer” në mesin e tyre janë: Karlos Kastanede, Gustav Majrink, Umberto Eko, Kritofer Fauler, Stiven King, pastaj futuristi Artur Klark, Danil Andrejev, etj. Në perëndim, shumë muzicient, artist, poet, etj, pasi që kanë hyrë në këtë botë misticizmi satanik, më vonë apo më mire të themi se kurrë më nuk kanë arritur t`i këthehen jetës normale.
Nën ndikimin e këtij opiumi të satanizmit-mistik, shumë prej tyre kanë përfunduar jetën me vdekje nga narkotikët. Mijëra njerëz, për fatin e të cilëve kurrë nuk dihet, kanë kryer vetëvrasje duke rënë nën ndikimin e djajve, duke lexuar librat e Karlos Kastanedës!
-Eh! Miku im, gurbeti i mallkuar ma la këtë peshqesh në dorë, është ky satanizmi që vodhi gurin e urtisë në vatrën time, ku djali im është bërë gurë në rrokullim, ku më ka krijuar mua e familjës vështirësi, se dheu i huaj nuk të jep gur as për ta çare kokën.
Në fund u kuptuam me njëri tjetrin se çdo gjë që ndrit nuk është ar, pra njeriu në jetë i ndodhin edhe shqetësime, telashe e halle. – Eh! Ç`kam hequr! E ç`fitova nga gurbeti i zi? Asgjë, përpos telasheve, im bir ma çakërdisi punën e jetën, ai me satanizmin e tij ma bëri gurin e gjakut, më ka sfilitur, e po ma merrë ngdal shpirtin, sa shpeshë here as gjumi nuk më zë. Unë i fola që të bëhet i forte, se nuk i dihet jetës, ajo në të ardhmën mund të ju sjellë edhe të mira. –Të lumtë goja ore mik! Mbase e ardhmja do më sjell edhe mua ndonjë gjë të mire?!

[the_ad id=”4118″]

A JANE TE RREME FETE?

A JANE TE RREME FETE?

Ervjon-CaraNga Ervjon Cara

…………………………………….
Gjeja e fundit vendimtare qe nuk kane kuptuar akoma ata qe kane nisur te kuptojne se cfar luhet me vertetesine e feve eshte se fete nuk jane rralisht genjeshtra por jane ekstrakti me i vlefshem i te vertetes me te rendesishme per gjithshka qe sjellim me vete kur vijme ne kete jete, teksa jetojme dhe kur ikim nga kjo bote, vetem se ketij ekstrakti i eshte mbivendosur dicka aq satanike sa edhe vet Satanai dora vet do ta kishte zili cdo ideator te menyres se si genjeshtra dhe mashtrimi i jane bashkangjitur te vertetes per te bere aq shum dem pikerisht aty ku demi eshte ne max. Eshte si ti japesh besimin total nje gruaje dhe ta besh nenen e femijeve te tu dhe pas shum vitesh te mesosh se gjithshka qe ajo donte ishte qe me pas te te vriste per te marre gjithshka me me vlere qe eshte e jotja dhe e femijeve te tu dhe kete e beri duke te dhene bukuri nga bukuria e diteve te saj ne menyre qe te beje dem akoma edhe me te madh diten kur do te te helmoje me helmin qe ti nuk e kishe pare asnjehere sepse ishe i verbuar nga miresia me te cilen i pate hapur deren e shtepise, emrit dhe gjakut te gjakut tend.

 

Shkeputur nga faqa: Vellazeria Iluminati Albania

 

[the_ad id=”4118″]

Sekuestrohet pasuria e Mark Frrokut

Sekuestrohet pasuria e Mark Frrokut

mark-frrokuDyqane, apartamente, garazhe dhe sipërfaqe toke arë në emër të ish-deputetit Mark Frroku, janë vendosur nën masën e sekuestrimit nga ana e gjykatës, pas kërkesë së bërë nga Prokuroria për Krime të Rënda.

Bëhet fjalë për 7 apartamente të shpërndara në Orikum të Vlorës, Shëngjin në Lezhë dhe në zonën e Kasharit në Tiranë. Në kryeqytet janë sekuestruar gjithashtu edhe dy dyqane në emër të ish-deputetit, ndërsa toka arë e sekuestruar ka një sipërfaqe prej 6 mijë metrash katrorë dhe ndodhet në Grykë Lumë në Lezhë.

Mark Frroku është në gjykim për veprat penale të “vrasjes me paramendim”, “fshehjes së pasurisë…”, “pastrimit të produkteve të veprës penale” dhe “ndërtimit të paligjshëm”.

Ai po gjykohet në Shqipëri për akuzat se, në bashkëpunim, ka vrarë një shtetas shqiptar në Belgjikë në vitin 1999. Sipas hetimit të autoriteteve belge, të cilat përcollën aktet pranë Prokurorisë së Përgjithshme të Shqipërisë, Frroku dhe disa bashkëpunëtorë të tjerë kanë vrarë një bashkëkombas pas konflikteve për trafikun e prostitucionit.

Ish-deputeti rezulton gjithashtu se është i dënuar nga Gjykata e Amsterdamit me 3 vjet burgim në vitin 2002, si i përshirë në veprimtarinë e paligjshme të trafikimit të lëndëve narkotike, duke përdorur emrin Piro Sofrani.

Nisur nga këto të dhëna, Prokuroria për Krime të Rënda nisi hetimin pasuror ndaj të pandehurit Frroku. Në vijim të këtij hetimi, ka rezultuar se Mark Frroku, në cilësinë e deputetit të Kuvendit të Shqipërisë ka deklaruar pasurinë e mësipërme. Nga ekspertiza kontabël ka rezultuar se ai nuk justifikonte me burime të ligjshme një pjesë të konsiderueshme të pasurisë së tij.

Për këto arsye, Prokuroria për Krime të Rënda evidentoi asetet e paluajtshme në emër të tij dhe kërkoi sekuestrimin e tyre.

Kërkesa e Prokurorisë u pranua nga Gjykata për Krime të Rënda, e cila urdhëroi sekuestrimin e pasurive, si vijon:

Apartamente
1.    Apartament me sipërfaqe 56.84 m2 në Orikum
2.    Apartament me sipërfaqe 78.66 m2 në Orikum
3.    Apartament me sipërfaqe 69.6 m2 në Shëngjin, Lezhë
4.    Apartament me sipërfaqe 49.3 m2 në Shëngjin, Lezhë
5.    Apartament me sipërfaqe 55.2 m2 në Shëngjin, Lezhë
6.    Apartament me sipërfaqe 100 m2 në Kashar, Tiranë
7.    Apartament me sipërfaqe 100 m2 në Kashar, Tiranë

Dyqane
8.    Dyqan me sipërfaqe 133 m2 në Tiranë
9.    Dyqan me sipërfaqe 175 m2 në Tiranë

Garazhe (bodrume)
10.    Bodrum 11.6 m2 në Shëngjin, Lezhë
11.    Bodrum 11.6 m2 në Shëngjin, Lezhë

Tokë arë
12.    Tokë arë me sipërfaqe 6000 m2, në “Grykë Lumi”, Lezhë

/ Top Channel
[the_ad id=”4118″]

PËRJETIM I PËRSËRITUR -DUKURIA DEJA-VU

PËRJETIM I PËRSËRITUR -DUKURIA DEJA-VU

dejavu

Shkruan Sabir KRASNIQI

Misteri i fenomenit Deja-vu nuk qëndron në natyrën e saj enigmatike, por në natyrën  enigmatike të vet qenies njeri. Njeriu, siç e dimë edhe shkencërisht, është qenie me aftësi të kufizuara. Pra ai nuk është një specie e përkryer, edhe pse ne kemi dëshirë të mendojmë ashtu. Ai përkufizohet vetëm nga pesë shqisat e tij, dhe përmes tyre e percepton realitetin që e rrethon. Pra, bota që na rrethon nuk është e përkufizura, por të kufizuara jemi vet ne.
           

 

Të relaksuar bisedoni dhe çlodheni me një mikun tuaj në një kafene të qytetit bregdetar ku ju keni shkuar për pushime. Mbi tavolinë ndjeni aromën e kafes së porositur. Dhe, për një moment, juve ju përshkon një ndjenjë e çuditshme dhe ju duket sikur keni qenë edhe një herë këtu. Pikërisht në këtë karrige, në këtë tavolinë dhe po e njëjta aromë  e kafes! Bile, juve ju kujtohet edhe fluturimi i një mize pranë filxhanit… përjetim i përsëritur! Por, kur kishte ndodhur kjo? A është kjo vallë  e mundur? Ju ndodheni për herë të parë në atë vend…

Kjo ndjenjë konfuze e një situate të panjohur por të përjetuar më parë, nuk është diç e pazakontë. Me siguri se shumica prej nesh e ka përjetuar, së paku një herë, këtë ndjenjë të çuditshme. Dhe, kjo dukuri e pazakontë, ky fenomen psikologjik, është emërtuar si Deja-vu, që  rrjedh nga frëngjishtja, e që do të thotë “një herë e parë (përjetuar) ose tashmë e parë (përjetuar)”. Anketat e ndryshme, në shumë vende të botës, kanë vërtetuar se dikur rreth 70% e njerëzve e kanë përjetuar fenomenin Deja-vu. Një studim i bërë në Universitetin Halle-Wittenberg  të Gjermanisë shkon edhe më lart. Ai rezultoi se 90% e pjesëmarrësve e kishin përjetuar, së paku një herë, një situatë të tillë. Edhe në forumet shqiptare (virituale), ku diskutohej për fenomenin Deja-vu, shumica e diskutuesve e pranojnë se kishin përjetuar efektin e Deja-vu-s. Ja disa nga postimet e diskutuesve:

A. – “Ndjenja e Deja-vu-s , nuk të ndodh veç një herë, por shpesh herë. Personalisht e kam shpesh ketë ndjenje, dhe për çudi, disi truri im, sikur përkujton se një bisede apo një veprim po ndodh për te dytën herë!”

L. – “…shpesh me ndodh. Ja p.sh. një situate që është kah ndodh momentalisht, me duket se ka ndodhur edhe më parë. Gjithçka është plotësisht e njëjte… gjithçka e përjetoj si për herë të dytë! Gjithashtu e di se cila është fjala tjetër. P.sh. që ka për t’ma thënë personi…  Shumë interesant …shumë mister.”

K. – “Mua personalisht më ndodh shpesh një gjë e tillë. Kur jam në ndonjë situate në jetën e përditshme (pa marr parasysh çfarë situate) më ndodh që të mendoj se kjo situate ka ndodhur  edhe më parë, para disa kohesh.”

E. – “Edhe mua më ka ndodhur shumë herë. Çka me duket interesant është se gati çdo herë ka qenë një situatë e parëndësishme…”

M. – “Nuk mendoj se vuaj nga ky fenomen, se është diç që më ndodh rrallë, ama ngel në kujtesën time…”

A. – “Mua kur më ka ndodhur, disa herë kam menduar se ka të ngjarë që unë kam qenë më herët në ketë bote, por në një trup tjetër, e tash kur më ripërsëriten ato gjëra me duket se po i dijë të gjitha, por jo në ketë trup që jam tash….”

M. – “Kjo edhe mua më ndodhe shumë herë por zgjatë vetëm 2-3 sekonda. E di se çka ndodh në atë moment ….dhe më duket që e kam përjetuar atë situatë më pare.”

Edhe për këtë dukuri, sikurse edhe për shumë dukuri të tjera, kanë shfaqur interesim shumë koka të mëdha  njerëzish që nga lashtësia.  Përjetimet e tilla i përshkruan para më se dy shekujsh edhe i shenjti Augustin, e të cilat i krahason me “kujtesën e falsifikuar”. Fenomenin Deja-vu, flitet se e ka përjetuar edhe Napoleon Bonaparta. Derisa e vështronte ushtrinë e armikut, i ishte parafytyruar beteja e cila do të pasonte pak qaste më vonë. Bile supozohet se edhe vet dukuria Deja-vu, e ka burimin nga ajo kohë.  S. Frojdi e ndërlidh dukurin e Deja-vu-s me mendimet dhe imagjinatën tona, të ndrydhura, për ndonjë arsye, diku thellë në ndërdijen tonë  ose me sekuenca të harrura nga ëndrrat tona të shumta, të cilat në situata të reja krijojnë ndjenjën e Deja-vu-s. Edhe J. W. Gete, në një nga librat e tij e përshkruan një përjetim që i përngjanë shumë fenomenit Deja-vu. Në librin “Sajimi dhe e vërteta”, ai e përshkruan një situatë, kur si i ri, duke kalaruar me kalë nëpër natyrë, e sheh për një moment vetveten, gjithashtu duke kalaruar në një kalë tjetër, por nga drejtimi i kundër. Aty dukej më i moshuar dhe i veshur me rroba tjera. Disa vite më pas, ai kalëron rastësisht po nëpër të njëjtin vend dhe i kujtohet plotësisht përjetimi i mëhershëm dhe vëren se vërtet ai bartte po ato rroba të cilat i ishin parafytyruar atëherë.  Këtë dukuri nuk ka mundur ta tejkaloj as Holivudi, për të cilën edhe ka realizuar një film me të njëjtin emër “Deja-vu – gara kundër kohës”, ku rolin kryesor e interpreton artisti i mirënjohur Denzel Washington.

 

            Në fakt ç’është Deja-vu?

Njëri ndër profesorët e psikologjisë nga Universiteti i Dallasit, që u mor posaçërisht me dukurin Deja-vu, është Alan Brown. Ai kishte mbledhur studime të shumta nga kolegët e tij shkencëtar, në lidhje me këtë fenomen, dhe i kishte studiuar me vite të tëra.  Rezultatet e tij ishin deprimuese: aq shumë mendime kishte, po aq sa edhe shkencëtar!

Megjithatë, të gjitha këto mendime (supozime) nga hulumtimet dhe eksperimentet e bëra, shkencëtarët i ndajnë në dy grupe. Disa mendojnë se fenomeni Deja-vu është çrregullim psikologjik i një “lidhje të shkurtër” në tru, ose thënë ndryshe, një mini-sulm në tru, dhe si pasojë e atyre çrregullimeve, halucinacionet e reflektuara, pranohen si realitet  faktik. Ndërsa të tjerët mendojnë se këtu kemi të bëjmë me përjetime të mëhershme, të memorizuara diku thellë në ndërdije, të cilat në momente të caktuara, i perceptojmë si Deja-vu, pra, nga eksperienca dhe ngjashmëria e tyre, krijojmë bindjen se një situatë të tillë e kemi përjetuar edhe më parë.

Sipas përkrahësve të teorisë së parë (anomalisë mentale), ku fenomen paraqitet, pasi një devijim i përcaktuar në tru, shkakton spontanisht ndjenjën e njohjes.  Normalisht kjo ndodhë  në laprat e tëmthit të trurit, në qendrën e vetëdijshme të kujtesës, ku  Hippocampusi, rregullon sipas një strukture të veçantë, për secilin perceptim shqisore përshtypjen e të njohurës ose të panjohurës. Nëse kjo përshtypje  është e njohur, neuronet flakën në një pjesë tjetër të laprave të tëmthit, tek parahippocampalis Gyrus, ku edhe  shkaktohet ndjenjën e njohjes. Tek fenomeni i Deja-vu-s, flakën neuronet në parahippocampalis Gyrus, pa u përcaktuar më parë si perceptime faktike. Pra, truri na mashtron dhe tek ne paraqitet  ndjenja e njohjes, e bindjes së përjetimit të situatës edhe më parë. Një anomali e tillë mund të shkaktohet nga faktor të ndryshëm si: lodhja, medikamentet etj., por më shpesh nga ndonjë avari që pason gjatë proceseve metabolike në tru.

 

Argumente për këtë teori paraqesin pacientët që vuajnë nga epilepsia, ku vatër e sulmeve janë laprat e tëmthit. Ata edhe përjetojë jashtëzakonisht shpesh fenomenin Deja-vu. P. sh. kemi rastin e Klaus Gecke-s nga Berlini, të cilit, gjatë mënjanimit të një tumori në tru, i lëndohen këto qendra të kujtesës, dhe dy muaj më pas, ai fillon të përjetoj diç të çuditshme: “Në rrugë dhe gjetiu kisha ndjenjën se secilin njeri po e njoh!”- shprehej ai më pas. Në kokën e tij, pas operimit, ishte zhvilluar epilepsia. Neurologët besojnë se janë në gjendje që në çdo kohë të provokojnë ndjenjën e Deja-vu-s. Nëse parahippocampalis Gyrus ngacmohet me sinjale elektrike, sipas tyre, provokohet ndjenja e njohjes, të cilën e dëshmojnë pacientët e eksperimentuar.

Mirëpo, edhe përkrahësit e teorisë tjetër kanë argumentet e tyre.

Ata mendojnë se gjithçka që na duket si e njohur, ne veç e kemi parë ose përjetuar diç të ngjashme, ndoshta vite e vite më parë, por me kohë është “harruar” diku në depon e kujtesës. Në fakt, gjatë procesit jetësor ne u nënshtrohemi vazhdimisht veprimit të numrit jashtëzakonisht të madh të ngacmimeve. Pra, ne pranojmë shumë më shumë përshtypje se sa në të vërtet mendojmë. Mirëpo ne perceptojmë dhe zgjedhim vetëm një pjesë të vogël të tyre, ato që i konsiderojmë si më të rëndësishme dhe nevojshme për mirëqenien tonë. Pra, truri vendos se cilat informacione meritojnë vëmendjen dhe cilat mospërfilljen tonë dhe ato informacione  i memorizon në forma të ndryshme. Një përshtypje nga ambienti i jashtëm, qarkullon në forma të ndryshme nëpër procesin përpunues të trurit dhe tek në hierarkinë më të lartë qendrore të tij, këto pjesë informacionesh krijojnë imazhin e plotë. Mendohet se dukuria Deja-vu paraqitet kur ndonjë nga këto informacione arrin pak me vonesë në hierarkinë qendrore. Pra, arrin deri tek qendrat e kujtesës, derisa informacionet e tjerat veç kanë kaluar në vetëdije. Kjo ngecje e informacioneve krijon përshtypjen se situata pasuese për ne është tashmë e njohur.

Ekzistojnë edhe shumë teori tjera rreth fenomenit Deja-vu.  Spanjolli Hoze. L. Pinios, mendon se paraqitja e Deja-vu-s shfaqet si pasoj e një moskordinimit mes receptorëve  dhe efektorëve. Derisa njeriu përmes shqisave pranon perceptimet nga bota e jashtme, dëgjon, sheh, ndjenë etj. dhe këto informacione i memorizonë në ndërdije, mendja e tij ndodhet krejt diku tjetër. Dhe kur këto dy procese koordinohen, pra kur vetëdija  bëhet e vetëdijshme për situatën, paraqitet fenomeni Deja-vu. Tani njeriu e përjeton situatën, që e ka ndjerë pak sekonda ose milisekonda më parë, edhe emocionalisht.

Mirëpo ka edhe shkencëtarë të tjerë që mendojnë se fenomeni Deja-vu është i lidhur me çrregullimet e rënda shpirtërore siç është epilepsia, skizofrenia, anksioziteti etj. dhe këto dukuri shfaqen gjatë fazave sulmuese tek të sëmurit.

[the_ad id=”4118″]

Digjet flamuri amerikan nga protestuesit në Turqi (Video)

Digjet flamuri amerikan nga protestuesit në Turqi (Video)

flamuri-amerikan

Mijëra protestues turq janë mbledhur para bazës ajrore amerikane në Içirilik të Turqisë.

Protesta së pari filloi në më pak se 1000 persona, sipas raportimit të mediave lokale, por tani numri protestuesve është shtuar në mira njerëz të cilët shihen tek sa djegin flamurin amerikan.

Protestuesit po thërrasin parulla kundër pranisë ushtarake amerikane aty.

[the_ad id=”4118″]

SHKUP shpaloset flamuri Gjigand

SHKUP shpaloset flamuri Gjigand

shkup

Sot në Shkup qytetarët janë mbledhur për t’i dhënë mbështetje kryetarit të Turqisë Recep Tayyip Erdoğan për të përballuar grusht shtetin në shtetin e tij që ai e drejton.

Protestuesit porososin ”Erdogan të pastroj puçistët”, ”E dënojmë puçin e përgjakshëm dhe mbështesim kryetarin Erdogan”, ”E lusim Zotin që t’i jap fuqi kryetarit tonë që të pastroj puçistë, ndërsa të plagosurve të ju jap shëndet” thonë mes tjerash mbështetësit e Erdogan në Shkup, transmeton Telegrafi.

Kryetari i lidhjes së shoqatave jo-qeveritare turke, Taksin Ibrahim tha ”Shpresoj se së shpejti do të burgosen të gjithë puçistët që e tradhëtuan shtetin dhe popullin e tyre”

Në tubim ka 500 persona, që e filluan mbështetjen me himnin e Maqedonisë dhe të Turqisë.

shkupi1

[the_ad id=”4118″]

Deri ne shekullin XIX ne greqi flitej Shqip

Deri ne shekullin XIX ne greqi flitej Shqip

celo-picari

Pak kush nuk do të mbetej i habitur nga një pohim i tillë !

Në ditët e sotme, nënvizohet “shkencërisht” mendimi i “historianëve”, se arbërorët në Greqi, janë popullsi e ardhur dhe tashmë e asimiluar. Bile po të kërkoni në Google në zërin “Arvanitas” në kreun “histori”, do të lexoni se ka mendime të historianëve, që i quajnë pasardhës të grekëve origjinal, të cilët vetëm “intermediately”(për një farë kohe) u shqiptarizuan.  Sot, po bëhen përpjekje për të na bindur, se edhe në jugun e Shqipërisë, jeton një shumicë

e «popullsisë autoktone greke».

Atëhere studiuesi Aristidh Kola guxon të thotë atë, që pak kush, jo vetëm në shtetin helen por as edhe në Shqipëri, nuk ia nxe goja : « Në se i nxjerrim jashtë këta arvanitas, nuk do të mbetet asgjë nga grekët dhe Greqia ! »

Ku qëndron e vërteta?

Studiuesi i shkencës së Historisë, Marc Bloch, në veprën e tij « Mjeshtria e Historianit » shprehet : «Qytetrimi ynë do të ketë kryer një përparim të pamatë, ditën kur fshehja, e ngritur në metodë veprimi…do t’ia lëre vëndin shijes së informimit » ( f: 84,M.B. ) Atëhere rruga më e mirë, është t’iu drejtohemi fakteve historike.

 Ja ç’farë faktesh na vijnë nga udhetare, studiues, bashkohës të shekujve të fundit….!

 Ceva(studiues arvanitas në “Historia e Tebës”):”Dihet se gjatë dhe pas luftës kombëtare deri në 1880, në Atikë dhe qytetet e Megarës e Athinës flisnin shqip, dhe pak njerëz dinin dhe flisnin greqisht. ” (f:164. A.K.)

“…E gjithë Greqia më 1850 fliste shqip. Shateaubriand, Lamartini, Edmond About dhe të gjithë ata, që e kanë vizituar Greqinë atë kohë, të gjithë pa përjashtim kanë shkruar se në të vërtetë, duhet të cilësohet si Shqipëri” (f:213,R.A.) “Asgjëkundi gjetkë, më tepër se sa në mbretërinë greke s’flitet gjuha shqipe, kërkund s’rrjedh kaq gjak shqiptari, sa në damarët dhe arteriet e kësaj popullate. Në Greqi shqiptari është në atdheun e tij (f:7,K.K.) “…që nga epoka e lashtë deri te Pavarsia e Greqisë më 1821-30 të erës sonë, nuk ka pësuar në këtë vënd asnjë ndryshim…greqishtja njihej dhe flitej vetëm nga një pakicë tepër e vogël (f: 272-273,R.A.)

« Parlamenti Kombëtar i Greqisë në Argolide me mbretin Otton më 1832 dhe gjatë një dhjetvjeçari bisedonte në gjuhën shqipe, ndërsa rendi i ditës hartohej greqisht » (f:6, K.K.) “Deri në vitin 1912, admirali Pavlo Kullurioti, Presidenti i parë i Republikës greke, jepte urdhëra në gjuhën shqipe”. (f:538.A.K.)

Mund të rendisim edhe shumë dëshmi të tjera në këtë drejtim.

Këto dëshmi, jo vetëm që nuk përmënden nga ana e historiografisë sonë, por shpesh nga akademikët dhe sidomos « analistët » dhe « gazetarët » (pa përgjithsuar), janë quajtur si «nacionalizma, qe ju ka ikur koha në shek XXI». Ajo që vihet re në shkrimet e tyre është, se nuk na jepen kurrë, fakte historike që do të vërtetonin të kundërtën. Të pohosh mbi «gjuhën mbizotëruese» të një vendi, sigurisht duhet të përcaktosh gjuhën që e flet shumica e popullit të atij vëndi. Pra të vërtetosh se në shekullin e 19, në shtetin Grek, popullsia arbërore përbënte shumicën e popullsisë. Siç dihet, shekulli i 19, është ditëlindja e shtetit me emrin Helladë (Greqi, më 1830). Përpara kësaj date, kanë ekzistuar vilajetet e Perandorisë Osmane (1453-1821), dhe para pushtimit Osman, ka sunduar për një periudhe afro njëmijë vjeçare Perandoria Bizantine (viti 395-1453).

Përpara saj, Gadishulli Ballkanik ka qënë pjesë e Perandorisë së stërmadhe Romake (146 pk-395 erës sonë), dhe më parë, njihet si shtet, Mbretëria e lavdishme Maqedonase, me në krye Aleksandrin e Madh (336-323 plk) që rrugëtoi në gjurmët e stërgjyshërve të vet deri në Indi. Kjo Perandori pellazge, qe zanafilla e një bashkimi të shumë mini mbretërive të jugut ballkanik, që luftonin me njëri tjetrin apo bashkonin armët, për pushtime kolonialiste jashtë Gadishullit, që në lashtësi kishte një emër shumë të nderuar : « Pellazgji» !

Duke iu drejtuar bashkëqytetarëve të sotëm të shtetit grek, studiuesi A.Kola shprehet:«Duhet të kuptojnë, se tashmë nuk kemi nevojë për çertifikata të krishtera për të provuar vazhdimin e helenizmit (vazhdimësinë e popullsisë autoktone-shënim), kemi nevojë për disa çertifikata, që vetëm arvanitasit i kanë tani për tani » (f: 289,A.K.) Kjo çertifikate që vetëm arvanitasit e kanë, është pikërisht « gjuha pellazgo-shqipe ». Duke qënë në udhëkryq të Europës dhe Azisë, Afrikës Veriore, Lindjes së Mesme dhe të Largët, duke patur një klimë të butë dhe kushte të favorshme për jetesë, Gadishulli Ballkanik ishte një hapësirë, ku shumë popullsi të së njejtës etni apo edhe të huaj, janë ndeshur në luftra të përgjakshme. Shumë popuj të huaj kanë përshkruar Ballkanin, duke lënë gjurmë në popullsinë autoktone që gjetën në Gadishullin Ballkanik….


Por, si shpjegohet që në Greqinë e shekullit të 19, gjuha shqipe flitej nga shumica e popullsisë ?

Piksëpari, kjo e ka burimin tek fakti që kjo popullsi, përbënte shumicën në trevat që sot formojnë shtetin helen dhe përreth. Historiani Arif Mati, nje nder figurat e shquara te historise antike bashkohore, mbas studimit të autorëve të lashtësisë, pohon: “Është e qartë se grekët me mbëritjen e tyre ishin tejet në minoritet në një vënd të populluar nga fise të shumta pellazge, me emra të ndryshëm, por që flasin të njejtën gjuhë”(f:60,A.Mati.)

 Dëshmia e „ardhjes“ se grekëve dhe qënies si „një pakicë„ , megjithëse e dëshmuar nga vetë historianët e lashtësisë, anashkalohet dhe lihet në heshtje, në studimet e kohës së sotme si shqiptare, ashtu edhe ato greke dhe europiane. Një historian tjetër i madh i antikitetit grek, A.Jarde (“Formimi i popullit grek“, Paris 1923) shprehet se: “ Pushtuesit (Dorianët) shumë të paktë në numër u përthithën nga vendësit. Ata morën gjuhën e vendësve. …”(f: 93,A.Mati.)

Edhe në periudhat e mëvonshme, elementi mbizotërues, ka qënë gjithmonë iliro-vllaho-maqedonas, etni të njejta, me gjuhë pellazgo-shqipen në përdorim. “…Perandoria Romake dhe pasardhesja e saj, Perandoria Bizantine, në të vërtetë kanë qënë perandori me shqipen si gjuhë të përditshme dhe gjuha zyrtare e qeverisë, e kishës, e universiteteve dhe diplomacisë ka qënë greqishtja ose latinishtja. Kjo gjendje shoqërore, që është trashëguar e paprekur nga antikiteti përmes periudhes bizantine e osmane, ka nisur në të vërtetë të ndryshojë vetëm me zgjerimin e arsimit publik fillor nga patriarkati ekumenik në shekullin XVIII dhe kjo, vetëm për një pjesë të popullsisë se disa qyteteve të mëdha, si Kostandinopoli, Smirna, Selaniku. Pjesa tjetër e popullsive të qyteteve të tjera, si dhe popullsitë fshatare e ruajtën gjëndjen e tyre shoqërore pothuaj të paprekur deri në epokën bashkëkohëse të Luftës së Madhe të viteve 1914-1918. (f:271,R.A.)
Po sa ishte siperfaqja tokësore që banohej prej popujve të përzier, elita e të cilëve përdorte greqishten?
Sipas historianit G.Glotz (Historia e Greqisë, Puf,1938) :“Greqia (në shk V) nuk është veçse një pjesë…tokash të bëra greke , ky është një vend shumë i vogël (rreth 400 km gjatësi dhe 300 km gjerësi) …Greqia klasike është pothuajse tërësia e zonave që gjënden në jug të një vijë që hiqet nga gjiri i Ambrakisë deri në grykderdhjen e Penesë“. Ky pohim përputhet me atë të autorëve antikë Eforit dhe Pseudo-Skilaksit(f: 204,A.Mati.)

 Edhe gjatë periudhës Bizantine, ka dëshmi se arbërorët përbënin shumicën e popullsisë !
“Gjuha greke sundoi në Bizant si një mjet emergjence dhe shërbimi ndaj makinerisë drejtuese. Perandoria Bizantine dhe perandori bizantin, kurrë nuk është cilësuar si grek „ (f.182,R.A.) Ç’është e vërteta, Perandoria Bizantine ishte perandoria e ilireve e jo e grekërve mesjetarë, siç mbizotëron mendimi, sepse në Mesjetë nuk ka patur greko-helene. (f:22,S.R.) Dëshmi tjetër e shtrirjes territoriale të popullsisë shqipfolëse, janë edhe emërtimet e njëjta të vendbanimeve të ndodhura në Shqipëri dhe Greqinë e Jugut.

 

Admirali Pavlos Kountouriotis – Presidenti i parë i shtetit grek, arvanitas. Hero kombëtar i shtetit grek dhe i zgjedhur president 2 herë rrjesht. “ Lidhjen e vazhdueshme të ilirëve dhe Greqisë Jugore e dëshmojnë veç të tjerash dhe një numër qytetesh paralele, që nga lashtësia deri në ditët para revolucionare (1821). Do të përmend tani se kemi dhe qytete me të njëjtin emër si në Greqinë Jugore ashtu dhe në Iliri: Epidavro, Halkis, Oropo, Helopa, Avlona etj, ne vitet me te reja kemi, Avlonari, Shirxhi, Salona, Finiki, Sofade dhe Dropulli” (f:155,A.K.)
Në arkivat europiane gjenden dokumenta, ku përcaktohen qartë edhe administrativisht trevat shqiptare. «Konsullatat e Francës në Shqipëri zënë fill në vitin 1695. Z.Garnier, i pari nga konsujt, e kishte rezidencën në Sajadhe. Por dy të tjerët, Pelisie dhe Dybrokua, u vendosën në Artë. Në një letër të datës 3 tetor 1702, Z.Garnier thotë se Janina është po aq e madhe sa Marseja“ (f:347;Zh.F.) Por edhe në këtë territor të kufizuar ku jetonin krahas arbërorëve edhe popullsi të ardhura, greqishten e fliste një pjesë e vogël e popullsisë. “Popullsitë bujqësore nuk e braktisën gjuhën e tyre të nënës, për të mësuar një gjuhë me shumë rrumbullakosje, bishta, mbaresa etj. dhe sigurisht as fjalët e reja e të pakuptueshme të cilat as që iu hynin në punë, si p.sh. ato të tregëtisë, artit dhe të shkronjave.  Por popullsitë që jetonin nëpër qytete mësuan greqisht dhe e përdornin atë të paktën në shkrim “(f:121,A.K.)

Përdorimi masiv i pellazgo-shqipes si gjuhë e popullit, që nga lashtësia e deri në shekullin e 19, në Greqi, diktohej së pari nga fakti, se popullsia e huaj, që ndër shekuj ka ardhur dhe ka bashkjetuar me shqiptarofolësit, mbeti gjithmonë në minoritet. Për pasojë, ose është asimiluar tërësisht ose ka përdorur, brenda vatrës gjuhën e tyre dhe jashtë saj, gjuhën shqipe. Greqishtja u përdor si gjuhë e shkencës, administratës, shkollës dhe kulturës. « Sipas se cilit vend, ky element,(i elitës kulturore, sunduese ose drejtuese) mësonte si gjuhë të dytë të shkollës, ose greqishten ose latinishten (f:210,R.A.)… Kjo gjendje në fakt do të vijonte e paprekur në Greqi deri në mes të shekullit të kaluar, ku kudo flitej vetëm gjuha pellazge dhe shkruhej vetëm greqishtja. (f:212;R.A.)

Faktori i dytë është «mosasimilimi dhe mosperzjerja» e popullsisë arbërore ndaj të huajve. Baza e popullsise «helene» (shqiptarët e lashtë) ka mbetur e njëjtë, pasi pellazgët nuk pranonin të lidheshin me të huajt, duke përthithur të ardhurit“ (Ali Eltari « Republika » 7.01.2010). Kjo traditë vijoi gjatë te gjitha koherave. «Arvanitasit, si të krishterë ashtu dhe muslimanë, janë nga popujt e paktë, që i largohen përzjerjeve të gjakut me të huajt, duke ruajtur pastërtinë dhe kompaktësinë e farës » (f:184;A.K.)
Deri edhe në shekullin e XX ,sidomos muslimanët shqipfolës në Greqi, nuk martoheshin me të huajt pavarsisht përkatësisë së tyre fetare, por kjo nuk ndodhte midis shqiptareve të të dy besimeve.Martesat e përziera që përmënden në dokumentat historike që parashtruam, duhet theksuar, se gjithnjë bëheshin mes shqiptarësh (Ali Pasha me Vasiliqinë) dhe jo me kombësi të huaj ”(f 292 A .K.) “ Shqiptari i krishtere bëhej vëlla i adoptuar me muslimanin e kombit te tij. Kështu krushqitë brenda fisit me fe të ndryshme vazhdonin normalisht. Kolokotroni ishte vlla me Marko Boçarin (i krishterë) dhe Laliotin Alifarmaqi “(f:293,A.K.) (…)

 Të gjithë këta faktorë të lartpërmëndur, e ruajtën gjendjen mbizotëruese të gjuhës shqipe deri në prag të krijimit të shtetit grek, në vitin 1830.(…) Një popullsi mbizotëruese, dikton edhe elementin mbizotërues në kulturën e një vendi (duke marrë gjithmonë parasysh zhvillimin e arsimit dhe mungesën e medias për periudhën që flasim, por që sot e dobëson ndjeshëm këtë faktor).(…) Në Greqinë e shekullit të 19-të, heronjtë arbërorë zënë vënd qëndror, në krijimtarinë gojore popullore dhe atë të shkruar letrare. “Ai, që ishte në territoret greke heroi më i njohur dhe i dashur, ishte heroi i madh shqiptar ,Skëndërbeu, të cilin historianët grekë e mohojnë, por populli e quan të vetin dhe e dashuron.

Të gjithë kapedanët arvanitas të kryengritjes (1821) që dinin dy-tre gërma, lexonin mbi fitoret dhe arritjet e Skënderbeut, të cilat qarkullonin në një numër mjaft të madh asokohe dhe gjetën gjithashtu mbështetje të madhe.(…) Kolokotroni na thote në kujtimet e tij: E njoha jetën e Skënderbeut, koleksionoja veprat e tij…Stradiotët e mëdhenj (nga Thesprotia dhe Moreja) të shk XV dhe XVI si Mërkur Bua, Manol Bleshi etj. studionin betejat e Skënderbeut. Librat e Skënderbeut, përgjithësisht ishin leximi më i përhapur dhe më i njohur në Greqinë e pushtuar nga turku” (f:257;A.K.)

Për të mbuluar faktin e përhapjes së kësaj letërsie, që dëshmon se shumica e popullsisë ishte shqiptare, e cila ishte e interesuar për njohjen e luftës së Skëndërbeut, historianët grekë përpiqen ta paraqesin Skënderbeun si grek. Studiuesi Aristidh Kola na sjell edhe një fakt shumë domethënës, që vërehet vetëm tek shqipfolësit e shtetit helen dhe jo tek popullsitë e tjera. “Shqiptarët gjatë gjithë vazhdimit të pushtimit turk…edhe më analfabetet dinin gjithshka për Aleksandrin e Madh, Thjemistokliun, Pindarin, Epaminondën, të Urtët, perënditë e vjetra, Orakujt e lashtë…përgjithësisht gjithshka që ruhet në legjendat dhe gojedhënat “( f:256,A.K.) (…)

Po kështu, mbizotëruese janë edhe vallet dhe kënget e shqiptarëve.“ Kënga popullore e Greqisë është në pjesën më të madhe arvanitogjene dmth e përkthyer nga shqipja në greqisht. Studiuesi gjerman Milhefer i cili vizitoi Greqinë në fundet e shekullit të kaluar (shk.19), konstatoi se shumica e këngëve popullore greke janë të përkthyera nga këngët e vjetra epiko-lirike arbëreshe (f:339,A.K.) (…) “Alipashiadha” e famshme e arbëreshit musliman Haxhi Sheqreti (në poemën e tij, në vitet 1800 kishte 10 000 vargje) është shkruar në greqisht. Epopeja e çamëve dhe beqarëve dhe zhdukja e tyre nga turqit më 1779, u shkrua në greqisht. Shumica e këngeve çame dhe kangjele u shkruan në greqisht. Por janë krijime arvanitase dhe si të tilla duhet të llogariten (f:339.A.K.)

Vetë veshja kombëtare me të cilën sot perfaqësohet shteti grek, është veshja e shumicës së popullsisë, asaj arbërore. Ajo nuk është gjë tjetër, veçse përshtatje e veshjes së shqiptarëve suliotë.

 (Ne fig, Nr-1  ne te majte poshte eshte nje fotigrafi e Gjenerali Theodoros Pangalos – Presidenti i dytë i shtetit grek, Arvanit. )

Dëshmi të vlefshme për tezën tonë, mund të sillen edhe nga numri i madh i përfaqësuesve arbërorë, që drejtuan shtetin grek në shekullin e 19-të. Ka edhe burime statistikore që mund të shfrytëzohen në këtë drejtim si p.sh.regjistrimi i popullsisë i kësaj zone, gjatë periudhës së Perandorisë Osmane, që njihen për saktësinë e tyre.

Por si u arrit, që kjo shumicë shqipfolëse, të kthehej në minorancë?

Kjo u bë realitet, për shkaqe të politikës ndërkombëtare. Më 3 shkurt 1830, Kongresi i Londrës krijon një mbretëri të ashtuquajtur greke. Vetë Anglia, qysh më 1830, nuk donte që mbretëria e re të kapërcente malin Parnas. Kjo, thoshte ajo, pasi nuk ka Grekë më pertej. Nga Parnasi në Pind, banorët janë pothuaj të gjithë Shqiptarë dhe Vllehë. Meqë raca greke, ose e greqizuar, nuk i kalonte 350 mijët, u pa e udhës që kjo mbretëri e vogël të shtrihej deri në Pind, dmth deri në gjirin e Prevezës dhe të Lamisë „(f:435,Zh.F.)

Janë disa faktorë, që e bënë gjuhën greke, gjuhë zotëruese të popullsisë në Jugun e Gadishullit Ballkanik mbas shekullit të XIX.

Faktori i parë  ka qenë politika shfarrosëse që u ndoq ndaj popullsisë shqipfolëse, duke shfrytezuar besimin fetar.

Se  pari, Lufta e nisur në vitin 1821 me synimin për t’u çliruar nga sundimi osman, u shndërrua në një luftë civile, e drejtuar kundër shqiptarëve musliman. Por ngjarjet e atyre viteve treguan, se nuk u kursyen nga kjo fushatë, as edhe shqipfolësit ortodoks.
Së dyti, eshte marrëveshja me Turqinë për shkëmbimin e popullsisë muslimane (turke) në shtetin helen, me ate greke (ortodoksë) në Turqi. « Popullsitë e reja hynë gjatë periudhës së krijimit të shtetit grek si dhe pas vitit 1922 (bëhet fjalë për shkëmbimin e popullsisë turke të Greqisë me popullsine greke të Turqisë. Në 1922-in sipas marrëveshjes dy palëshe ku 1 3000 000 banorë erdhën në Greqi dhe 500 mijë “turq” ikën në Turqi. Pas 1922, vijnë në Greqi popujt grekë të Azisë së Vogël, të cilët sjellin zakone dhe tradita të reja në Greqinë deri atëhere të mbizotëruar nga arvanitasit ( f:351,A.K.) Shumë shqiptarë muslimanë, duke i etiketuar si “turq”, para dhe mbas Luftës së II-të Botërore, u zbuan me dhunë nga tokat e tyre, drejt Turqisë dhe vendeve të tjera përreth.

Dhe së treti, përpjekjet për mosarsimimin në gjuhën e vatrës, e popullsisë shqipfolëse dhe lufta psikologjike që i bëhej asaj. Një nga mjetet, për të shuar gjurmët e banorëve autoktonë shqipfolës, ka qënë edhe ndërrimi i emrave të fshatrave dhe qyteteve. Kjo u ligjërua me vendimin e Komisionit e Ndërrimit të Emrave e të fshatrave, i krijuar nga qeveria fashiste e Metaksait më 1936.


« Ja çfarë emrash shqip kanë patur deri në shekullin 19, katundet rreth Dodonës: Adrimisht, Bonile, Breshta, Brianishte, Burdar, Cakrovisht, Cuke, Dober, Frashtan, Gardhiq, Godist, Gramos, Kluboshar, Labçisht, Lozesht, Mushar, Mush, Pine, Perat, Perlep, Rrapçisht, Sul, Shotishte, Tishte, Velçisht, Vranje,Vraste etj. (Mexhit Kokalari« Republika » 7.01.2010)

 Gjithashtu u ndalua vënia e emrave shqiptarë.
Deri para disa dekadash, në fshatrat arvanitase të Biotisë (dhe në pjesën tjetër të Greqisë) ekzistonin sa e sa emra helenë (arbërorë) si p.sh. Platon, Pindar, Epaminonda, Pelopida, Pluton, Aristidh, Themistokli dhe më pas u ndaluan pagëzimet me kësisoj emrash dhe u zëvëndesuan me emra hebraikë si: Joanis, Thomas, Jakovos, Maria etj (f: 522, A.K.)

Për të shuar çdo gjurmë të kësaj “shumice shqipfolëse”, shumë figura të njohura të periudhave, që nga lashtësia dhe deri në shk 19, që kanë bërë historinë e Greqisë, në tekstet historike paraqiten me origjinë të ndryshuar. Këto falsifikime e kanë zanafillën që në periudhën bizantine e deri në ditët e sotme. “Shumë shpesh ka ndodhur që grekët t’i përvetsonin emrat e personazheve të shquara dhe t’iu shtonin një emër tjetër të gjuhës së tyre të gjinisë mashkullore” (f:281,N.V.)
Në Simpoziumin për periudhën fanariote, zhvilluar më 21-25 tetor1970 mbajtur në Selanik nga D.Soutzo, familja thesprote Gjika, emërtohet si familje princërore greke e Vllahisë dhe Moldavisë (f136P.P). Kohët e fundit u bë përpjekje e organizuar dhe perfundimisht e dështuar që të provohej se të gjithë këta heronj arvanitas (Kolokotrone, Grive, Andruce madje dhe Suliote) ishin vllehë ! » (f:480,A.K.)

Ndryshimi i etnisë u është bërë jo vetëm figurave të shquara historike, por edhe fiseve të tëra shqipfolëse. Fisi i famshëm i suliotëve nga historiografia helene paraqiten si grekë. Për të fshirë faktet historike, metoda e ndjekur ka qënë ajo e zhdukjes së dokumentave të shkruara. Nga fisi i gegëve thuhet se vijnë shumica e farave suliote dhe kjo do të ishte një pikëpamje e sigurtë, sikur qeveritarët me Maurin dhe Papakostën nuk do të digjnin arkivin e farës suliote të Boçarëve, që deri atëhere (1832) e ruante si një send të shenjtë Noti Gj. Boçari në Amfisë. (f: 258,A.K.)

Po sa është popullsia arbërore sot në shtetin Grek ?

Sipas Aristidh Kolës, Arvanitasit që ndodheshin në Greqinë e 1922, përbënin shumicën e popullsisë greke (f:397, A.K.). Ndërkohë që sipas të dhënave greke ,më 1928 vetëm 18.773 qytetarë e quanin veten shqipfolës. Historiani Sherif Delvina shprehet :Nuk bej gabim të them se janë rreth 2-3 milionë arvanitas në Greqi.

Si vendbanime të tyre tashmë njihen Beotia, Atika, Eubea, Morea e zona të tjera që megjithëse flasin shqip, nuk kanë të drejtë të kenë as edhe një shkollë për mësimin e gjuhës së tyre. Punë të madhe ka bërë At Anton Belushi, studimet dhe kërkimet e të cilit për arbëreshët e Helladhës, mund të themi pa ndrojtje, se janë një enciklopedi e popullsisë etnike dhe kompakte arbërore në Greqi. Atje dhe sot gjenden më tepër se 600 komunitete arbërore . (« Lidhja » nr.25 V.1991)
Sipas të dhënave po të vitit 1991, shteti Grek njihte një shifër prej 50 mijë shqiptarofolës duke harruar sigurisht regjistrimin mbi baza etnike të popullsise, si dhe emigrantët e pas viteve 90. Në paraqitjen e librit të Thanas Moriatit, ishte edhe deputeti i Pasokut ,arvanitasi Teodor Pangallos, i cili tha: “Arvanitasit nuk mund t’i shtypte kush në Greqi, pasi ata udhëhiqnin Greqinë, ishin gjeneralë, kryeministra, presidentë dhe pronarë të kryeqytetit. Por vetë ata e “gëlltitën” të shkuarën e tyre ,sepse në mënyrë fanatike qenë të bindur se ishin grekë, dhe me ndihmën e mësuesve arritën ta zhduknin gjuhën arvanitase…” .Edhe në ditët e sotme, arbërorët përbëjnë një numër të rëndësishëm të popullsisë në shtetin helen.

Shumë prej tyre as që e dinë etninë e tyre të origjinës. Për këtë qëllim, ka vetëm një mjet: Të njihet e vërteta HISTORIKE !

 

Veshja kombëtare greke – Fustanela. Ajo që është interesante, është se në shqip e quajmë fustan, që nënkupton fus+ të tona, (të tëra) dhe greqisht vetëm sa i kanë shtuar prapashtesën e tyre.
 BIBLIOGRAFIA:
– Marc Bloch “Mjeshtria e Historianit”2003
– Arif Mati “Mikenet=Pellazget”2008
– Kastriot Kaçupaj “Kanari, heroi çam i revolucionit grek”2002.

– Robert d’Angely “Enigma” 1998
– Aristidh Kola “Arvanitasit dhe prejardhja e grekeve”2002
– Zhan Klod Feveiral “Historia e Shqiperise”2004
– Skënder Rizaj, Parathënie për librin e N.Vlorës“Pellazget-Ilirët-Etruskët-Shqiptaret” Prishtinë 2002

 

[the_ad id=”4118″]

Kosova nuk duhet të zbatoj urdhërat e të huajve dhe duhet përgjigjur Turqisë: “YOK ERDOGAN ABI!”

Kosova nuk duhet të zbatoj urdhërat e të huajve dhe duhet përgjigjur Turqisë: “YOK ERDOGAN ABI!”

RESHAT-BADALLAJ-ZHURIANI

VEZIRËT DHE BIMBASHËT E STAMBOLLIT I ÇOJN “SELAM” KOSOVËS

Shkruan:RESHAT BADALLAJ-ZHURIANI Ehu, burra! Vezirët,bimbashët dhe Sulltan Sulejmanët e Top Kapisë, i çojn “selam” dhe urdhërojn Republikën e Kosovës dhe ate që t´i mbyllin shkollat që paskan lidhje sipas tyre me ish shokun më të ngushtë të deridjeshëm të Rexhep Tayip Erdogan abit, Fethullah Gulenin. Duke harruar se shqiptaret thonë dhe e kanë zakon të respektojn thenjen:”Mik,mik, por secili në shtepinë e vetë”. “Xhevapi” i Qeverise kuislinge e sidomos i dr. Arsim Bajramit ishte sikur te merrej “temena”. Turqia duhet ta dij njehere e pergjithmone se tashme Kosova është shtet i pavarur e sovran,ka kushtetuten e vete dhe nuk duhët të perzihet askush në punët e brendshme te saj. Nuk është hera e parë që bimbashët e uzbashët e urdherojn Kosovën që të veproj sipas qejfit të tyre. Jemi dëshmitar të kohes,kur këta derdimen të Anadollit kanë ndërhyrë pamëshirshëm në historinë tonë. Anadollët dhe pashallarët e moderuar po e shfrytzojn rastin e Qeverisë kuislinge te Republikës së Kosovës e dalur me anë të pazareve dhe jo me votën e lirë të popullit, pranuan që nga historia jonë kombëtare te largohet fjala armik si i thonë ata “dushman”te mos quhen turqit. Po a shtremberohet historia more derdimen. Ju nuk keni faj jo, faj kanë këta sahanlepirsit e xhyveçeve dhe karaedepsezet tanë, që për interesa te veta persenale dhe lakmia për kulltukun jo vetem që pranojn të ndryshojn historinë por edhe gratë e shtratit i japin për të hallakatur në çyçek. Se vertetë është kështu pyetni dhe binduni se nuk thojnë jo dhe nuk e kundershtojn fare!!! Ditë më parë, Turqia u hallakat dhe u dalldis brenda për brenda,rrugët u mbuluar me gjak nga zinxhirët e tankeve dhe prerjet në fyt me hanxhar si të ishin dejsh per kurban Bajram. Pas deshtimit të grushtetit filluan rrahjet me dajak,hu gardhi e hu biki. U bënë hor dhe gaz i botës. U bënë karashek. Nuk dihej sa shkonte pasuli. Pashai i Madh, Recep Tayip Erdogan abi, sillej verdall nga havaja (qielli) dhe shikonte seri se si u kapshin pelivanet populli me askeret (ushtaret). Mbeten shume te vrarë rrugëve dhe nuk e njihte se kush është më pashallare e kush me karabimbash… Pas kësaj hallakame filloi fshisa e hekurt ne Turqi. Ju turren Amerikës për te sjellur duarelidhur hasmin Fethullah Gülen. Amerika i ktheu xhevap pashait duke i thene:”Ka i ke dajat? I´u turrren grekut te dorzohen afijet ata qe iken atje,por, greku i kishte mbyllur haps… Eh, Turqia luante me “arnautet” si top futbolli. Këta na tradhtuan,këta na shpëtuan!Ec e bjeru ne fije.Punë që zihet çorba në kazanin e tyre dhe assesi ne nuk duhet lëpirë, sepse duhet vjellur tërë jeten… Por, një duhet ditur Turqia se NË KOSOVË TURQIT GËZOJN MË SHUMË TË DREJTA KU NË ASNJË VEND TË BOTËS NUK E KANË,BILE AS NË TURQI! Mirëpo, Turqia duke shfrytzuar rastin se tani për tani Kosova është në duarte e kuislingve që falin toka dhe e kanë bërë sallamadi vendin,ajo me të shpejt asimilon dhe martirizon gjuhën shqipe barbarisht. Unë, vi me origjinë nga Zhuri jo larg qytetit historik Prizrenit. Në këtë qytet kam mbaruar gjimnazin dhe në çdo hap degjon turqishten dhe askush nuk ia ve veshin. Ne vitet pesëdhjeta (1953) kanë qene vetëm 6 familje turke. Kjo u turqizua me ardhjen e ardhacakve pa taban kombëtar. Bile këta edepzes pas një jave i mësonin dy fjalë turqisht dhe më pas këta katunar të pa kulturuar, të pa edukuar që vinin nga fshatrat që as shejtani nuk benë ve thonin:”çyli” që do të thotë katunar. Ky soj hajvanësh të ardhur nga Opoja, Hasi,Verrini,anadrini dhe pjesët tjera harrojn se 500 vjet me jetua aty nuk bëhësh qytetar. Katunar nuk është ay që jeton në fshat,katunar është atij që i mungon kultura dhe në përshëndetje te thotë:”Çka bane beeeeee, a beeeee”. Kurrë nuk më harrohet, kur isha i ri e kam humbur një qen atje qe nga ajo kohë dhe sot e kësaj dite jam pishman! Nuk është Prizreni i Abdyl Frashërit. Pastaj ta marrim Mamushën si shembull. Si spjegohet kur në këtë fshat të turqizuar të këtë mbiemra;Krasniqi, Mazreku, Butyçi…Nuk do humbi kohë kësaj radhe të spjegoj për keto fise e bajraqe, sepse është e kot. Mbiemra turq janë ta zëmë; Gülen,Davutogllu,Erdogan,KARAEDEPSEZ,KARAMURAT,KARATOPUZ… Poashtu, nuk do flas kësaj radhe as per Elaboratin famekeq te Vasa Çubriloviqit, të 7 marsit të vitit 1937, për Marveshjen Serbe -turke,për degedisjen e shqiptareve ne shkretira… E flasin gjuhen turke, e kanë shkollën në gjuhën turke në Mamushë dhe nuk degjohet asnjë fjalë shqipe. Dhe, askush nuk e kundershton këtë marifet. Pra, turqit dhe shqiptarasimiluesit (çylizinjt), i kanë të drejtat qe turqit nuk i kanë në tërë globin. Ose:neqoftëse nuk është kështu le të del ndonjë bir nene dhe të thotë jo! Tani pyesim Vezirët,Sulltan Sulemanët e Top Kapisë,Bimbashët e Karabimbashët TË ASAJ Turqie të pjesës Eropiane dhe Aziatike që nga koha e Timur Pshës, që i pari e shkeli tokën e ARBËRIT: Thoni vetëm që ka NJË SHKOLLË SHQIPE DHE VETËM NJË JO MË SHUMË, NË CILIN QYTET…? Unë them se nuk ka asnjë dhe vetëm asnjë,perndryshe le te publikohet nje shkolle ose KATEDER NE GJUHEN SHQIP. Ta zëm SHKOLLA “HASAN PRISHTINA”,”BAJRAM CURRI”,”SKENDERBEU”,”VELLËZËRIT FRASHËRI” , që i kanë dhënë shumë Turqisë… Nuk po flas për ata kalemxhi që kanë shkuar të ndërsyer dhe ishin petull të hollë dhe pas njëmuaji që hengren pite,burek,dyner… dhe u kthyen të trash taman si derr… Dhe, krejt ne fund fare, brumi i këti shkrimi është:Perse turqit anadollak në Kosovë, i kanë të drejtat që nuk i kanë askund në botë (dynja) dhe atje shqiptarët asimilohen,nuk lejohen te flasin shqip, nuk kanë asnjë shkollë ose kateder ne gjuhën shqipe dhe kercnojn qeverine kuislinge, te ndryshohet historia dhe te mbyllen shkollat që nuk i shkojn përshtati pashallarve të Bashçarshise!? Te kuptohemi se asgje nuk nderhym ne fe, sepse kam thene ne ketë gazetë se ata qe propagandojn qofte per te mire qofte per te keq për fe, janë tradhtare,spiunë të shitur dhe te ndersyer nga qarqet e ndryshme armiqësore. Keta lehin për perçarje,sepse paguhen për te lehur si qen. 2000 (dymijë vjet) feja ka perçarë. Çdo luftë,kolonizim, para se te fillonte kane filluar me percarje ne fe… Si mund të përkrahen hajvanët mjekërpalarë kur propagandojn:”Lirisht mund t´ia merthesh dhe shkerdhesh;vajzën e tezes,xhaxhait,dajes…”. Kur mbanim bageti dikur, kur i vinte “vakti” lopes per të mbetur me barrë, babai im Sallah Meta, ndjes pastë thoshte:”çone lopen mbane te mezati i Sadikit të Selmanit me para dhe nuk lejoje te mbahet me kafshet e shtepise,ku hanë e flene bashkë…”. Pra,kafshet te nje shtepie nuk i linim t´i hypin njeri tjetrit, se lindin sakat! Ndjese paste dhe shpirti i befte drite, Sallah Metës! Dhe, si mund te perkrahen hajvanet me dy këmbë, që hanë me një sofër dhe nerzehen si qentë!?Unë nuk i perkrahi, e jo si të doni. Eshtë puna e juaj!!! Unë,personalisht jam besimtar, BESOJ NE TE MADHIN ZOT,POR, NUK I BESOJ KETYRE HAJVANVE ME DY KEMBË QË THONË MBERTHEJA VAJZES SË XHAXHAIT,DAJËS,TEZËS…! Dhe me një rast e pyta një shoqe të punës që për nuse e kishte marrur vajzen e motres per djal (RUAJNA ZOT) . PYETA IME ISHTE:SI TE THOTË NUSJA ANA APO TEZE.JO THA ME THOTË ANA! Kush ka kafshë në shtëpi, neqoftese e bene ketë marifet pyetne se çka thote? E shkreta nuk fol por se si pall për të kundurshtuar këtë marrëzi të ZOTIT.

[the_ad id=”4118″]

Pas vizitës së Hashim Thaçit,President i Republikës së Kosovës, në Grackë të Lipjanit

reshat badallaj

RESHAT-BADALLAJ-ZHURIANI

“KOFSH SHNOSH DHE E MBRAMA ME HAIR HASHIM THAÇI!”

Shkruan:RESHAT BADALLAJ-ZHURIANI

Kesaj radhe shkrimin po e nisi me dy thënje nga anët tona në Zhur të krahinës së Lumës,kur vdes dikush qoftë me krye në jastek,qoftë aksidentalisht i themi “Kofsh (qofsh) shnosh!”. Por, neqoftëse vritet ndonjë njeri,perpos kofsh shnosh i themi edhe “E mbrama me hair!”. Dhe e dyta, për politiken themi kështu:”Politika është kurvë”. Të me falin lexuesit,shokët e sidomos shoqet në respekt të gazetës. Këtë e themi origjinal dhe assesi nuk pranoj të bëhëm “francez” si disa qe i hanë sapunin për djadh dhe se janë si kripa në plagë e hiqen të edukuar! Unë jam origjinal, qeky që jam. I drejtperdrejt,ç´ti bësh! Ditë më parë, z. Hashim Thaçi,President i Republikës së Kosovës, dikur drejtor politik i Shtabit të Pergjithdhem të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, që në kohën e luftës mbante nofkën “Gjarpëri”, ndërkaq, serbianët e quanin në shkenishte “ZMIJA”, vizitoi fshatin Grackë të komunës së Lipjanit, ku 17 vjet më parë pikerisht më 23 korrik të viti 1999,ishin vrarë 14 persona të minoritetit serbian në Kosovë. Presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi përpos që u perkul deri në kerdhizë,vuri kurorë lulesh shumë ngjyrshe,por çmimin nuk morra vesh sa kanë kushtuar! Nejse presidenca e Kosovës ka parapublike dhe Hasha nuk i ka paguar nga xhepi i tij.Presidenti Kosovës, Hashim Thaçi,pasi ngriti koken e perkulur dhe morri poziten gatitu,para syve te tij, ne pllaken perkujtimore ku ishte lartë një kryq ortodoks, shkruante:”VIKTIMA TË TERRORIT SHQIPTAR”. Çuditërisht, akoma pa u zbuluar zyrtarisht se kush janë terroristet,ay pranoi te perkulet se këta i paskan bërë shqiptarët. Çudi shkuar çudirave! Athua e dinte Hashimi se çka shkruante aty,apo kishte marrë udhë të pakrye dhe pune e madhe se çka shkruan duke i ofenduar dhe etiketuar shqiptarët… Mirë more Hashim Thaçi,po përse nuk e ndjek rrugën patriotike te gjaksorve serbo-çetnik kur dihet botërisht që bënë masakra,hata,kasphanë në Kosovë dhe nuk KERKUAN FALJE. Ah, jo! Hashim ti je ma i mençur! U mundove që t´i tregosh Evropes dhe Serbosllavisë politikë. Kot! Nuk e hëngren këtë pykë kjo rrospi dhe nuk ta vari kush! Askush nuk të priti dhe nuk të tha:”Dobro si doso”, bile nuk e ngrite një gotë dolli “Slivovicë”, për të të thënë:”Ziveli ose zivi bio”. Keq,apo jo! Si thua? Tashti Hashim Thaçi, po te përkujtoj diçka të rëmdësishme:Falangat dhe hordhitë çetniko-serbiane bashkë me mercenarët rusë në Kosovë, kanë bërë masakra të papara që nuk e njeh bota e qytetruar. Vranë shqiptarët në trojet e tyre styergjyshore në pragun e shtëpisë,vranë gra burra,fëmijë shtalb,vranë foshnja në gji nëne të shtjerrura se nuk kishte tambel nga krahrori nga nëna e vdekur,por foshnja thithe gjak,vetem gjak o Hashim Broja! Vranë djem hasreti para dasmes,i dogjën të gjallë si dejsht dhe pastaj me koka shqiptarësh bënë llampa elektrike per dekorim kur të shkerdhehen me shkinat dhe bënë dyzen ahengu. Mbi 20.000 femra shqiptare dhunuan me zor,humbën pa shej e pa dok mijëra shqiptar që nuk kanë as gur varri me i shkruar emrin e për t´i vajtuar motrat e nuse zezat! Ah, Hashim e mos qofsh se çka bere!? Shumë motra,nena,jetim…e eshtra deshmoresh ke trazuar nga varri. Mbrëmë enderr pash ku më thoshte një deshmor:”Zhurian, ç´kerkon ky jeniqer Hashimi te ata që na vranë e na dogjen!?”. Qante me lot i shkreti, kur te shihte ty duke ngritur dolli “Slivovice” me gjaksoret e te ngrënë mish derri te Kalamegdanit. Mos qofsh bre,mos qofsh! PO KUSH ISHTE AY BIR KURVE QË TË NDËRSEU TE SHKON ATJE!? Po ndoshta ata serbian vetë i kanë vrarë dhe më pas për t´ia lënë këmbët e arushës shqiptarëve. Kush e di! Hashim, ti je i ri dhe nuk e din atë marifetin e Martinoviqit, kur në anus futi shishen e fortë të xhamit 1.5 litërshe e trash, për t´ia lënë kopilin te dera shqiptareve. Fatmirsish u kap me pele për dore nga shqiptarët dhe i mallkoi ata që nuk e lanë të kryente deri ne fund lezetin. Hashim,Hashim e mos qofsh! Hashim, për të mos e zgjatur muhabetin rrotull, dua te pyes: Cili serbian kerkoi falje për masakrat e papara kundër shqiptarëve? Jo që nuk kërkuan falje,por, në Kosovë kriminelet hynë si në tokën e babës dhe të thonë:”Jebem vam siptarku majku” dhe ti perkulesh dhe pajtohesh te plllaka perkujtimore ku shkruan TERRORISTET SHQIPTAR! Cili serbian vuri lule te varret e femijve shqiptarë që u therren me hanxhar nga çetnikët e Drazh Mihajlit?Trego cili Hashim dhe mos i bënë bisht pytjes…!? Shkrimin po e përfundoj me thenjen e malsorve të Zhurit të krahinës së Lumës,ndonëse jetojn në Verri:”KOFSH SHNOSH HASHIM THAÇI DHE E MBRAMA ME HAIR”

 

[the_ad id=”4118″]

Kur Tiransit luftonin në Kosovë kundër çetnikëve

Kur Tiransit luftonin në Kosovë kundër çetnikëve

tiransit

Nga fundi i luftës së dytë botërore qenia shqiptare ishte më e rrezikuar se kurrë nga sllavët, si ata të vveshur nën petkun partizan ashtu edhe bandat çetnike që për shumë pak ditë do të shndërrohen në forcat partizane të Titos

Qershori i vitit 1944 në Prizren, që për ironi të fatit shqiptar do të përsëritet në Qershorin e vitit 1999, do të ketë një epilog të ngjashëm, me ndryshimin e vetëm se në vitin 1944 çlirimtarë do të jenë të rinjtë e Tiranës. Gjithçka tjetër do të përsëritet, shqiptarët e Prizrenit që të lumtur do ti presin çlirimtarët me lule, rrugët e mbushura me të rinjë dhe të reja, dhe djem Tirone përkatësisht Gjermanie në përbërje të KFOR-it që do ti dhurojnë një jetë të re pa çetnikë nëpër këmbë.
Ndërkohë në Kosovën lindore që në popull njihet si Lugina e Preshevës, Medvegjë, Preshevë dhe Bujanoc, për fat të keq, ishte dhe është një realitet i ndryshëm. Derisa në Prizren dhe Kosovë, padrejtësia që iu bë shqiptarëve me sundimin komunist u “korrigjua” përfundimisht në vitin 1999, në Luginë, rreziku që parashikohej në shattorin e vitit 1944 nga shqiptarët, dhe që rezultoi i drejtë, vazhdojnë ta mbajë të nënshtruar këtë popull. Partizanët çlirimtarë nën petkun çetnik, që kurrë nga shqiptarët e kësaj ane nuk u konsideruan si çlirimtar, arritën të shuajnë një rezistencë të fortë shqiptare për të vendosur një diktaturë serbe që për fatin e keq shqiptar vazhdon edhe sot; dhe për ironi të fatit, parrullat shqiptare që dominonin në Shtatorit e vitit 1944 vlejnë edhe sot, dhe janë e vetmja zgjidhje për Luginën: “Nuk e duam Sllavin; Nuk e duam shkavin; Nuk e duam Rusin; Komunistët janë pa fe; Duam larinë; Duam Shqipërinë…Rroftë Shqipëria!”

Apotheoza e vëllazëris shqiptare

Djelmënija Nacjonaliste Vullnetare e Kryeqytetit pritet me lot gëzim nga Populli Kosovar

PRIZEREND, Qershuer.
Asht krejt e pamundur që nji pendë njerzore t’a përshkruej, sado zbetas, harenë e pamasë, gëzimin e pakufi skenat e mallëngjyeshme t’emosjonit që karakterizojshin sot arritjen në Prizrend, në Kryevendin shpirtnuer të Kosovës Shqiptare, të vullnetarve, të Shqipërisë së vjetër, të cilët, n’emër të tanë djelmënisë nacjonaliste shqiptare erdhën sot kërtu për të tregue, jo vetëm në formë simbolike, se krejt mbanë populli shqiptar ndihet thellësisht solidar me popullin e viseve të lirume për mbrojtjen, deri në vdekje, të kufijve të padhunueshëm të Shqipnisë Ethnike.
Kemi pa sot, gjatë manifestimeve të vetvetishme të popullit kosovar, skena aq të mallëngjyshme, kemi pa gra burra, të rij e të reja, pleq e plaka, tue derdhun lot gëzimi kah shifshin djelmoshat e Shqipnisë t’ashtu quejtun “ e vjetër”, që, me pushkë në krah e me flakë në zemër, kishin ardhë në kosovë për të luftue bashkë me vllaznit e tyre kosovarë për mbrojtjen e kufijëve të shejtë t’onë.
Randësinë nuk e kishte numrin e këtyne luftëtarëve vullnetarë sa gjesti i tyne, sa shprehja e solidarësisë që në këtë rasë tregon gjithë populli shqiptar për vllaznit kosovarë dhe për çashtjen kombëtare ma kryesore të ditëve të sotshme të vështira, çeshtje që përmblidhet në dy fjalë të vetme: “Shqipni Ethnike”.
E kosovari e ka kuptue dhe e ka çmue randësinë e këtij gjesti simbolik dhe, me enthuaziazëm të papërshkrueshme, me gaz e lot të bashkuem, i ka ba sot vullnetarve t’ardhun nga Tirana dhe nga Shkodra nji pritje aqë të përzemerta dhe vllaznore, sa nuk ka, si thamë më sipër, pendë njerzore sado të stërvitun që t’a përshkruaj.
E le t’a dijë e le t’a shofë armiku shekulluer I racës shqiptare se në mbrojtjen e Kosovës Kreshnike, do të gjejë përpara kundra veprimeve të pabesë dhe barabare të tija, të ngrehun si një murë graniti, jo vetëm parzmat e njiqind mijë burraveqë, në çdo orë e në çdo çast, mund ti paravenë Kosova dhe Dibra, por edhe të gjithë aqë burrave trima të gjitha viseve tjera të shqipnisë, të cilët, me dërgimin e grupit të parë të vullnetarëve, këtë dishmuen.
Sot qyteti I Prizrendit gëdhin krejt I stolisur me flamurë kombëtarë dhe, ndërsa tregu po mbyllej me shpejti porsa arrijti lajmi I arritjes s’afërme të vullnetarëve, turma-turma populli po derdhej nëpër rrugë deri jashta qytetit për ti ba vllaznëve të tij t’ardhun nga të gjitha viset e shqipërisë nji pritje plot enthuziasëm.
Te ura jasht qytetit, në rrugën Kukës-Prizrend, vargu I automjeteve që siellshin vullnetarët arrijti n’orën 10 të mëngjesit. Këtu vullnetarët, mbassi u përshëndetën prej përfaqësisë së Rinisë Kosovare, u radhitën në formacion ushtarak e, në mes të brohoritjeve dhe duertrokitjeve frenetike të popullit, marsuen drejt qytetit, me flamur kombëtar në krye tue këndue me enthuziazëm hyman kombëtraë.
Në të hyeme të qytetit vullnetarët trima u përshëndetën nga auktoritetet  e vendit ndërsa nxansit e nxanset e shkollavet u hjedhshin lule tue brohoritun e tue këndue kangë atdhetare
Mbas fjalimit të mbajtun në kët vend nga Inspektori I Arsinit, u formue kortezhi me në krye auktoritetet e vendit, midis të cilave dalloheshin, Prefekti, Kryetari I Bashkisë, Komandanti I Regjimentit Kosova dhe auktoritetet e tjera civile dhe ushtarake. Ndjekeshin nxansat dhe nxënset e shkollave grupe të rinjsh dhe grupi I vullnetarëve, I komanduem nga Z.Dr. Seit Kazazi.
Kortezhi, tue kandue kangë atdhetare dhe I brohoritun  me nzetësi nga turma e popullit, arritji në sheshin Skënderbe, ku kishin dalë me e pritun Kryetari I komitetit Qendruer të Lidhjes së Dytë të Prizrendit, bashkë me Antarët e Komitetit.
Mbassi u radhitën anëve të sheshit nxanësit, vullnetarë dhe populli, mori fjalën Kryetari I komitetit Qëndruer atdhetari dhe irredentisti njohtun Z. Bedri Pejani I cili naltësoi gjestin kuptimplotë të vullnetarëve nacjonalista dhe theksoi vullnetin e papërkulshëm të hjithë popullit shqiptar me I mprojtun deri në vdekje kufijt e shejta t’Adheut shqiptar. Mbas tij mori fjalën Z. Tafil Boletini, Antar’ I Komitetit, tu ngulmue mbi solidaritetin vllaznor që I bashkon sot  të gjithë shqiptarët në luftën për mprojtjen e Atdheut.
Fjalimeve të Krenëve kosovarë u përgjegjën Komandanti I vullnetarve dhe një vullnetar tiranas, të cilët dënuen imperjalizmin allav që nën trajën e komunizmit, do të venë nënzhgjedhë të vet përsëri viset e shlirume dhe vuen në dukje enthuziasmin me të cilin e gjithë rinija nacijonaliste e Shqipnisë së Mesme dhe e Shqipnisë së jugut, e priti kushtrimin për luftë e shejtë kombëtare të këtyne ditëve në krahinën e Pejës tue shtue se djelmoshat shqiptarë vrapojnë me mija e mijanë qendrat e rregjistrimit, në cdo qytet, dhe presin me padurim rastin fatlum që të derdheshin gjakun për realizimin dhe për forcimin e Shqipnisë Ethnike.
Ma në fund, nji vajzë shkolle deklaroi në mes të enthuziazmit të përgjithshëm një vjershë të bukur atdhetare mbi Kosovën dhe mbi bashkimin e të gjithë shqiptarve.
Fjalimet, që shpesh u ndërprenë nga duartrokitjet dhe brohoritjet e zjarrta, banë të lotojnë jo pak vetë nga turma prej gëzimit e mallëngjimit.
Në mbarim të manifestimit sat ë vetvetishëm aq edhe enthusiast, turma u shpërnda ndërsa grupi I vullnetarëve ndjekun mbas pak kohe prej authoriteteve, u drejtue kah çentrali I elektrikut, ku, nën hije të rrapave, në nji bregore në buzë të lumit, u shtrue nji drekë ushtarake në të cilën merrshin pjesë edhe auktoritetet.
Gjatë drekës, nji grup I Rinisë prizrenjane, I dëfreu të pranishmit me kangë të bukuraatdhetare e, sidomos, me hymnin e ri kosovar Lorenc Antoni, hymën ky që sot u këndue për herë të parë nga kori mistik I Djelmisë së Prizrendit.
Në mbramje Djelmënia e Prizrendit dha një shfaqje theatrore për nderë të mysafirve shumë të çmuem, të cilët nesër do të nisen për Gjakovë e Pejë për t’arrijtur zonën e Ballit të luftës: kudo janë përgatitun manifestime të zjarrta mirënjohje për djelmoshat vullnetarë që kanë ardhun jo vetëm për të tregue solidarsinë e Rinisë nacjonaliste shqiptare me vllaznit kosovarë, sot që I kërcënon imperjalizmi pansllav, por edhe për të derdhun gjakun për kufijt e shejta të Shqipnisë Etnike të dëshirueme prej kaq breznive shqiptare.
/Bashkimi i Kombit, 21.06.1944/

Parija e Kryeqytetit shpreh solidarsinë e nxehtë të popullit me vëllaznit e Kosovës kreshnike

Kërtu poshtë po japim tekstin e nji telegram të nënshkruem prej të tanë paresisë së Tiranës, drejtue Lidhjes së Dytë të prizrendit:
“Sulmi I ri kundër krahinave Shqiptare të Kosovës përtrin në popullsinë e kryeqytetit kujtimin e idhët të ngjarjes së Bihorit. Jemi me zemër e shpirt pranë burrave që kanë rrokë armët me I ba ball kësaj vale të re barbarije. Që synon shfarosjen e nji popullsije së pafajshme e që nuk kërkon tjetër veçse me jetue e lirë dhe e qetë në trojet e veta stërgjyshor”.

Qe parësija nënshkruese e telegramit:

Halil Mëniku, Qazim Mulleti, Murat Begeja, Ramazan Jarani, Theodor Çeka, Sotir Dushi, Xhemal Mëniku, Haxhi Qamil Turkeshi, Tahir Gjinali, Selman Petrela, Rifat Tartari, Midhat Llagami, Filip Guraziu, Ali Kaceli, Mezar Sopoti, Hysen Berxolli, Beqir Ajazi, Mema e Kullezi, Tahir Gjinali, Roji e Dizdazi, Sadik Kazazi, Abdulla Alija, Ali Jarani, Mehmet Kazazi, Vlazën Pogu, Zaharija Jorgoni, Gjon Laca, R. Kondi, Mazar Selfo, Petraq Canso, Ismail Tugu, Ali Baba, Begolli-Kryeziu, K. Erebara, V. Spahiu, Dushi, Hambi Dibra, Hamza Filja, D.Sanso, Hamdi Zaimi, Ramazan e Hider Muça, Murat Gjeshi, Libraria Lumo Skendo, Fetah Rasim, Vllazen Pepa, Eqerem Zeqa, Adem Borova, Beqir Qosja, Sh. Çaushi, Halit Balla, Fadil Kotoni, K. Ballamaçi, Abdulla Qorpesha, Shaqir Fila, Irakli Kamber, Mustafa Keçi, Ali H. Mjolli, Qazim Tusha, Vesim Kokalari, Nebi Rizvanell, H. Bakalli, Ibrahim Begeja, Sul Bylyku, leonidha Qirjako, Reshat Mema, Qazim Tugu, Demneri e Kërluku, Guljem Lluka. /11.06.1944/
Bujanoci
Bujanoci lufton kundër çetnikëve-partizanë

Shqiptarët në mbretërin e Jugoslavisë nuk gëzonin drejta më elementare qytetare, njerzore dhe kombëtare. Diskriminimi i tyre bëhej në çdo fushë dhe në çdo hap. Në fshatërat etnikisht të banuar me shqiptar mësuesi ishte Serb dhe mësimi zhvillohej në gjuhën serbe. Nxënësit i porosisnin edhe në shtëpi të flisnin serbisht. Në Bujanoc, Preshevë dhe Medvegjë pozita e tyre ishte edhe më e vështirë. Popullatës iu ishte mërzit jeta nën zhgjedhën Serbe. Të bezdisur nga diskriminimi i rëndomtë preokupimi i tyre kryesor ishte çlirimi i Bujanocit e Preshevës nga Serbo-Jugosllavët e bashkimi me Kosovën. Largimi i Bullgarëve nga Bujanoci e Presheva që pritej me padurim ishte rast i volitshëm për ta marr Shqiptarët Bujanocin e Preshevën. Aspirata të njejta kishin edhe serbët. Bullgarët të ngarkuar mirë me atë që kishin plaçkitur nga popullata shqiptare nga Bujanoci u larguan në drejtim të Kumanovës, Egri Pallankës ( Kriva Palankës) për Bullgari. Më 07.9.1944 në  Bujanoc hynë partizanët.

Mitingu i Bujanocit dhe Tërnocit  
Komunistët ishin të prirur për propagandë, organizimin e mitingjeve mbajtjen e  fjalimeve të zjarrta e dhënies së premtime të kota popullatës. Synonin tek ndëgjuesit të lën përshtypje sa më të mirë. Më 7 shtator 1944  ftuan popullatën me lule të presin hyrjen e partizanëve në Bujanoc dhe“çlirimin” e Tij nga okupatori Bullgar. Popullata detyrimisht ishte e obliguar ti përgjigjej thirrjes. Ata pak njerëz që ishin dalë për të prit partizanët tërësish u dëshpruaran me at që panë.
Në Bujanoc marshuan një numër i vogël partizanësh, me përfaqësues të Komitetit të rrethit, njësitë e komandës së vendit në krye me komandantin Rade Dimitrijeviç. Vite të tëra duke u fshehur nëpër malet e Pçinjës në Kozjak etj. tani edhe në qytet dukeshin si të egër. Me opinga e të shqyer, pushkët në krah pa rripa, por të lidhura me toja e sixhima lënin përshtypje të mjerueshme tek popullata e dal me i pritë.
Pas marrjes së qytetit menjëherë filluan formimin e organeve qeverisëse ushtarake dhe të institucioneve civile. Po të njejtën ditë në Bujanoc u mbajt mitingu në të cilën folën: Abdulla Krashnica në emër të Komitetit të rrethit të PKJ, Stojçe Jovanoviq, dhe Dushan Iliç Tojaga. Nga Bujanoci Abdullahu shkoj në Tërnoc  me 200-300 partizanë, rrëfen Mexhid Qeimi. Po sa arrin në Tërnoc, menjiher te çesma e Terzive, mlidhen parija e fshatit: Velija i Jonuz-agës, Dina i Habimit, i biri Zejnullahu-Zunka, Saba i Veselit, Sulejmani(Culi) i Molla Osmonit, Sallka i Habimit, Rexhepi Qerimit, Rasim Shabani,Sali Veseli i Terzive. Burrat e tubuar vendosin me kundërshtu kërkrsën e Abdullahut për formimin e një brigade cila do të shkonte me “çliru” Kosovën. Por, kush me guxu me shku me i thanë kët Abdullahut. Pasi e vën allltin në shokë vullnetarish lajmërohet Rexhepi i Qerimit. Në ndërkoh qendra e Tërnocit ish mbush me burra. Nga kafja e Agës Jakup të Osmanajve gjerë te objekti  i bashkësisë lokale të sotme ishin tubu shum Tërnocas. Në mungesë të tribunës, në përputhje me kushte të luftës Abdullahut i a bin një karrike. Ndonse masa nuk e shihte nga karriga i a binë një tavolinë. Hypur në tavolinë për ta pa, në tubimin e mbajtur Abdullahu Tërnocasve mes jterash u tha:”
-“E dëshironi flamurin kuq e zi shqiptar?”…do ta keni nëse mi jepni 700 vullnetarë për “të liru” Kosovën.
-Duke  brohorit:
-nuk e duam Sllavin, nuk e duam shkavin, nuk duam Rusin, komunistët jan pa fe, duam lirinë, duam Shqipërinë,…Rroft Shqipëria, Rroftë Shqipëria e madhe…Kërkesa Abdullahit u rrefuzu. Më të zëshëm kundër kërkesës së tij në këtë tubim ishin patrioti i shquar Zejnulla Habimi tregtar nga Tërnoci, Rexhepi i Qerimit, Galip-Pash Ramizi, Xhafer Sulejmani, Isuf Fetahu, Rasim Shabani gjith nga Tërnoci si dhe Lam Breznica etj.
Abdullahu në këtë tubim u mundua me arsyetu kërkesën duke skjaruar Tërnocasve se Italia Fashiste ka kapitulluar, aleat i fashistve Bullgaria është tërhequr nga këto vende dhe ka veshur petkun Antifashist, Armata E e Gjermanisë po tërhiqet nga Fronti në drejtim të Gjermanisë kjart po duket kush po ngadhnjen e kush po e humb Luftën e II botërore…pa e mbaruar fjalën, me një arrogancë të madhe duke çit flakë nga goja i ndërhynë në fjalë  Rexhepi  i Qerimit:
-E kom obligim nga paria e katundit, nga burrat e Tërnocit o Abdulla me të thonë :”JO! Jo o burrë!…jo me Ty por kundër teje jam, do të luftojmë kundër bolshevizmit, dojm me vdekë për liri e për Shipni e jo për Jugosllavi”….Në Tërnoc bukës buk gjithmon i kan thon e jo leb, shtu u kon shtu ka mu konë!”…Tubimimi i Tërnocit përfundoj me situatë të tensionuar, por pa ndonjë ngatërresë.
Më 8 tetor dy Tërnocas lajmëtarë në mbrëmje arritn në Preshevë. Ata e njoftojnë intelektualin e rrallë dhe patriotin e shquar të Preshevës Ibrahim Kelmendin “se katundi tyre dhe Bujanoci ishin pushtue prej partizanëve! “ dhe se Abdulla Krashnica, kish kërkue 700 vullnetarë për”të lirue”Kosovën”. Megjithëse ideologjikisht kundërshtar Ibrahim Kelmendi për Abdulla Krashnicën shkruan: ”Abdullahu ishte shum i zoti në punët e komunizmit. Ishte një ndër militantët e partizanizmës, prandaj kishte një farë influence dhe kontakte të mira me parti”
Bullgaret më 08.9.1944. u tërhoqën nga Presheva. Po të njajtën dit Xheladin Rama  në krye me 18 ushtar vullnetar hyn në Preshevë. Në këto rrethana lufta me partizanët bëhet e pashmangshme. Lajmtarët Tërnocas në mesnat kthehen në Tërnoc me porosi që në mëngjes të fillojnë luftën për ti dubuar komunistët nga Tërnoci dhe Bujanoci. Ibrahim Kelmendi i u kishte siguruar se vullnetarët e Moravës së poshtme që ishin mirë të armatosur do ti u shkojnë në ndihëm.

Nisja nga Tërnoci
Lufta për dëbimin e partizanve nga Tërnovci dhe Bujanoci filloi më 9 shator të vitit 1944. Ish ditë ramazani. Pasi ngrënën syfyr nga Tërnoci si vullnetar me pushkë në dor i pari doli Zejnulla Habimi Zunka. Atij poashtu me pushkë në dorë i u bashkëngjitën Zair  Halimi-kovaçi, Feta Hamidi, vëlla i mësuesit të mirnjohur tërnocas Isahit Hamid-Çaushit e shumë vullnetar tjer me sopata e lopata, Tërnocas, Breznicas, nga Novosella, Luçani e fshatra tjera shqiptare. Vullnetarët në mëngjes kishin pak pushka, por shumë vullnet për ti dëbua partizanët nga Tërnoci e Bujanoci. Të parët sulmuan si rrëfe ushtarët vullnetar shqiptar. Partizanët  kishin zënë prita të vendosur assesi mos të lejojnë hyrjen e vullnetarëve në Bujanoc. Te Ura e Tatarit në hyrje të Bujanocit nga Tërrnoci u zhvillu lufta e parë ballë për ballë me partizanët. Vullnetarët shtënin…. Partizanët numerikisht ishin më shumë e më të armatosur. Ishin plotë me, municion. Shtënave shqiptare iu përgjigjeshin me zjarr. Lufta bëhej për çdo pëllëmb, për çdo rrugicë e rrugë si lufta e Stalngradit , kuptohet në përmasa të këtushme. ”Më vonë mbërritën vullnetarët e Moravës së Poshtme me disa ushtarë të Fuad Dibrës”. Ata ishin mirë të armatosur. Pas mesdite “partizanët u përzunë prej Bujanocit dhe Trnocit”. Atë ditë thyen monopolin e duhanit, disa dyqane me mall ushqimor, mall të përzier dhe disa magaza. Profesor Ibrahim Kelmendi bën fjalë për ca shpërdorime. Fuad Dibra, me një copë letër këshillon profesor Kelmendin që për dy veta të komprometuar pas pasurisë së huaj mos të lejohet ti njollosin të gjithë dhe këtyre dy vetave të komprometuar pas pasurisë së huaj  të mos u lejohet  hyrja në Preshevë. Bilansi i luftës së Bujanocit të datës 9.shtator të vitit 1944 ishte dy vullnetarë të vrar dhe gjashtëmbdhjetë nga ana e serbëve. Nga  shqiptarët u vranë emrat e tyre kurrë për  të mos vdekur: Zejnulla Habimi-Zunka dhe Mustaf Memeti.
Luftën e 9 shtatorit për çlirimin e Bujanocit edhe autorët Serb e cilësojnë si luftë të hidhur ”ogorçana borba”. Ish kjo fitore e rëndësishme e vullnetarëve shqiptar. Pasi morën Bujanocin nën kontroll shqiptarët, divizioni 46 i Ushtrisë Nacional-Çlirimtare të Jugosllavisë, qe i obliguar ti vazhdonte luftimet me forcat Gjermane dhe me forcat “reakcionare” shqiptare që luftonin për Shqipërinë e Madhe. Autorët Serb japin detaje,duke përshkruar vullnetarët shqiptar si “plaçkitës”, të dyqaneve magazave dhe shtëpive serbe. “Maloci” thonë  ata, në shpin e ngarkonin Shporetin pa i a hjek tullat, banin rënd për ti çu në shtëpi. Mernin makina për qepje, tepsia, kusia, kryp, sheqer, një njeri e kish mar edhe një çerep pa vlerë. Në librin “Tako su ih uçili “, /lexo shqip: Ashtu i kanë mësuar/ me autor A.Trajkoviç, duke përshkruar ngjarjet e 9 shtatorit 1944 shkruan: “Prodrvši u skoro prazan Bujanovac(ostali su tek po koji starac ili žena da pripaze imovinu)zajedno sa nemcima, balisti su ga totalno opljačkali, spalili veći broj kuća“…/Lexo shqip: ”Pasi deportuan gati në Bujanocin e zbrazët (ku kishte mbet aty këtu ndonji plakë apo grua për të ruajt pasurinë) së bashku me Gjermanët, Ballistët totalisht e kishin plaçkitur e kishin djegur numrin më të madhë shtëpive”/. Duke përmendur këto shpërdorime fare nuk shkruajn apo nuk japin arsyetim për krimet dhe plaçkitjet e serbëve. Në librat e tyre përplot janë faqet për vrasjet e pleqëve dhe plakave në shtëpit e tyre nga ana e shqiptarëve.
Sipas “Raportit të shtabit të brigadës dymbdhjet të Preshevës të dates 11 shtator 1944, dërguar Shtabit kryesor të ushtrisë nacionalçlirimtare  si dhe lëvizjës për rezistencë të Maqedonisë rreth luftërave kundër bandave Balliste  në sektorin Bujanoc-Preshevë bëhet fjalë për tërheqjën e partizanëve: ”naši su se povlačili pred šiptarima“/lexo shqip: njerëzit tanë tërhiqeshin përballë shqiptarëve/…Në të njejtin raport thuhet: “9 Shtator, rreth orës 5 pasë dite nga Arnautët përsëri është marr qyteti nga ana e aradhës së Vranjës. Nga Brigada e 12 në qytet kanë hyrë grupi i udhëhequr nga  ndihmës i komisarit politik shoku  Vanço, të tjerë kanë mbetur jashtë qytetit.“ Nga ky raport kuptojmë se pas debaklit që përjetuan partizanët nga forcat vullnetare shqiptare të 9 shtatotit 1944, kur partizanët u përzunë nga Bujanoci dhe u ndjekë tej Moravës ata u detyruan të kërkojn përforcim nga aradhat e Vranjës. Për humbjet nga ana e „bandave Balliste“ nuk ka prova, thuhet në raportin e përmendur të brigadës 12 të Preshevës. Kurse në gazetën Lidhja e Prizrenit, të muajit 8 tetor 1944 në rubrikën “Herojtë qi s’vdesın kurr” shënohen emrat e dëshmorve të luftës: Zejnulla Hajdini e Mustafë Mehmeti nga Tërrnoci. Gazeta në fjalë shënon “emrat  e të ramve dëshmor  dhe të plagosurve në betejat e fundit në frontin e Gjilanit: Të vramë: Rexhep Sadrija nga Novosella, Musli Zejnullahu nga Breznica, Faik Destani nga Lluçani…
Pasë debaklit që përjetuan partizanët në luftën e parë për çëlirimin e Bujanocit më 09 shtator të vitit 1944, ata vendosën që menjëher në mbrëmje të së njëjtës ditë ta rikthejnë Bujanocin. Për humbjet në fushëbetejë më së lehti e kishin ti hakmarren popullatës duarthatë të pafajshme duke i hyrë në shtëpi. Nga frika se po u binë në sy grupeve shqiptare pritën të bie Terri. Tmerri i ushtruar nga partizanët shkaktoj vaj e dhimbje tek familijarët injohru si tmerri i Bujanocit.

Kërcënimi partizan
Në  luftën e Bujanocit të 19 shtatorit 1944 Komanda ushtarake e UNÇ e Serbisë, në kufi me Kosovën Lindore solli katër divizione Serbo-Jugosllave dhe dy divizione Bullgare, sespse Komanda Supreme e Jugosllavisë së Titos ishte e bindur se Mbrojtja Kombëtare  e Kosoës pa një ushtri të madhe nuk mund të thyhet. Natën e Bajramit të Madh, më 18 shtator  të vitit 1944 komanda e ushtrisë partizane vullnetarve u dërgoi një letër Mbrojtjës Kombëtare të Kosovës për mes dy plakave Serbe  pozicioneve  Shqiptare në Osllar. Letra kishte përmbajtje kërcënuese. Me anë të kësaj letre nga Vullnetarët shqiptar kërkohej ti a kthejn shpinën “ushtrisë së Shqipërisë së Madhe kuislinge” dhe ti u bashkëngjiten partizanve “liridashës”përndryshe  do të ndërmarrin partizanët aksione dhe ofanziva  deri në shkatërrimin e plotë të ushtrisë vullnetare. Letrën e pranoi Fazli Myrta i Ranatocit, me prejardhje nga Seferët e Karadakut.
-Po luftojm! …..thuajni komandantve t u aj, u tha Fazli Myrta plakave.Kurse kuririn e dërgoj menjiher të shkoi dhe të njoftoj Mulla Idrizin.Ditve të fundit të Ramazanit Mulla Idrizi i u kishte bër shum vizita xhamive  kufitare dhe xhematit i u kish folur për rrezikun që mund të vinte  për Festën e Bajramit të Madh nga partizanët. Kish kërkuar vullnetar të ri,kish ftuar popullin për syçelsi,ushtarët urdhëron për gatishmëri të shkallës më të lart.”Po sa të jepet kushtrimi,të vraponi në kufi! Leni sillat e shtruara dhe kufomat mbi dhe ,ejani te kufini sepse e kemi në rrezik Kombin,Atdhen dhe Fenë…!”
Ftesa e komandantit të dashur e shumë të respektuar Mulla Idrizit ndikoi tek shumë patriotë shqiptar, tregtarë, zejtarë të cilët tërë pasurin e vunë në disponim  për nevoja të mbrojtjes kombëtare të atdheu. Në luftën e Bajramit  armiku përdori artileri, bëhej luftë me bajoneta. Ushtria vullnetare shqiptare duhej të përballoj luftës me partizan bullgar e çetnik. Reth faktit se edhe çetnikët luftuan kundër forcave vullnetare shqiptare bëjn fjalë dokumentat e Shtabit kryesor, sipas të cilave, kësaj rradhe shqiptarët ballistë i kanë sulmuar edhe grupi prej 50 çetnikëve të cilët pas luftimeve i u bashkuan UNÇ. Pasi u mbuluan forcat balliste nga Gjilani, ballistët shqiptar përsëri sulmuan Bujanocin dhe pas luftimeve që zgjatën tetë orë arritën ta (rrikthejnë) pushtojnë. Kur bëhet fjalë rreth luftrave për çlirimin e Bujanocit, do të ishte e padrejt të shpjegohen dhe të redukohen si luftra të datës 9 dhe 19 e 20 shtator 1944. Lufta e Bajramit,për çlirimin e Bujanoci ka qenë ndër luftrat më të ashpra në frontin e gjatë 35 kilometrash nga Bujanoci e gjerë në Vaksincë. Mbi gjithë këtë vend strategjik synonin ta kenë nën kontroll partizanët.Në luftën e Bajramit forcat armiqësor përjetuan debakël total.Ata tani ishin tërhequar edhe më larg nga pozicionet fillestare.Luftës së ashturuajtur të Bajramit të Madh për çlirimin, mbrojtjën e Bujanocit, jehon e madhe i u bë në organin e “Lidhjës së Prizrenit”. Zyra Ushtarake e Lidhjës së Dytë të Prizrenit, luftën e Bujanocit e konsideron “një fitore e shkëlqyeshme….”Në afirmimin edhe më tejm të fitores së luftës së Bujanocit ditën e Bajramit i bëri gazetari korrespondent nga Gjilani me artikullin “Gjilani e Presheva shpartallojnë brigadat komuniste”. Artikulli u botua më 8 tetor 1944.në gazetën “Lidhja e Prizrenit” pa emër të  autorit.
“Luftërat e Shtatorit 1944, për çlirimin e Bujanocit”, Xhahit Ramadani

[the_ad id=”4118″]

Vetëdijesimi për Identitëtin e natyrshmërisë tonë!

Indifërentizmi

skender-shala

Shkruan Skender Shala

Fillimi i shek. XXl për kombin tonë është, riciklimi i bagazhit historik të mbeturinavë që i lanë poshtuesit shumë shekullor në cfarosjen dhe shkatrrimin e kombit dhe kultures tonë Hyjnore në gadishullin Ilirik. – Falë Zotit shpetuam! Sot jemi deshmitar të mbijetimit, me vullnetin e Hyjit tonë, edhe duke qenë shumë mirënjohes të gjithë atyre që na ndihmuan për clirim!

Siq dihet, atëherë shumë moti, ndoshta ashtu e deshti Zoti që ti furnizojmë shtëtët dhe kontinentët tjera me racën tone Hyjnore. Tani po na troket koha më në fund që ti kthehmi vetëvetës nga ajo katrahur që. Sot të gjithë duhet bërë përpjekjë në ringjalljen e përtrirjes natyrshmërisë tonë gjithëandej ku ka shqipëtar. Kemi kaluar plot rreziqë, sfida, barriera dhe përplasje nga më të ndryshmet, sëpsë koha e gjatë shumë shekullorë edhe e ka bërë të vetën, duke tjetërsuar zakonet, fenë, kulturen, gjuhën e tjera deri në vetëmohim!!!

Tani gjenerata e re, më së mirti e ka kuptuar ketë transfërim që kombi ka nevojë të Rilind mbrenda natyrshmërisë së vetë. Kjo lidhje fatlume është bërë gjenëratë mbas gjenëratë nga pishtarët e kombit tone që na e lanë trashegim atdhedashurinë brez pas brezi nëpër shekujt e erret! Sot duhet të ndihemi mjaft të lumtur, sëpsë përcarjet që na i lanë thundraket shekujë me radhë, po zhduken ndalngadal. Ishin vërtëtë shumë të rrezikshmë për zhdukje dhe tjetërsim tonë kombtare. Tani kanë mbetur vetëm fundrinat e fundit në veprim edhe pak ditë duke shfrytëzuar lodhjen tonë shekullore. Ne na duhet ta kthejmë krenarinë të gjenerata e re, e cila po vetëdijesohet cdo ditë e më tepër duke kuptuar vleren shtëtndërtuese. Por edhe duke kuptuar mekanizmat përqarsë që përdoren armiqët shekullor përqajë e sundo, e sidomos përmes fesë!

Tani po kalon koha e ndarjevë rajonale e regjionale. Edhe ata që kanë mbetur hijeve, duhet ta kuptojnë së Trojevë të Arbërisë po i kthehet natyrshmërija gjithëandej duke filluar të shëndrisin rrezët Hyjnorë! Vetëdijesimi kombtar është vyrtyti më i lartë njërzor. Atëdheu e kombi është i shëndetshëm dhe funksional vetëm atëherë kur vetëdijesimi arrinë të menagjohet. Duhet ta dijmë së kombi nuk ndahet në shumicë e pakicë simbas fesë. Për fat të mirë këtë e dijnë shumica. Prandej nuk ka kush së për cfar të brengoset nga keqëbërsit e një numri shumë të vogël fanatikesh, bashkpuntor të armikut, injorant fetar. Sëpsë, vlerat univërzalë janë pasuri gjithë kombtare që kujdeset shumica! Nga kjo shumcë, del vigjilenca kujdestare si Orë e Mirë që bënë Roje Shëjnëtrisë! Prandej, armiqëve dhe fanatikve nuk do tu mbetët shumë hapsirë për veprim. Ata, po e kuptojnë cdo ditë e më shumë së NE po i kthehemi vlerave të natyrshmërisë tonë Europiane. Ata, po shfrytëzojnë edhe pak varfërinë tonë, dhe përmes ,,shoqatave bëmiresë” në krye me gjeneral të përgaditur duke i shantazhuar një pjesë të lodhurit, injorantët dhe duke i kthyar në fanatik fetar vetëvrasës me ndihmen e poliagjentve qëveritar.

Skënder Shala

 

[the_ad id=”4118″]

NË ROSENHEIM TË GJERMANISË NË MËNYRË CEREMONIALE U NDANË DËFTESAT E PARA PËR SHKOLLËN SHQIP ME MËSIM PLOTËSUES

NË ROSENHEIM TË GJERMANISË NË MËNYRË CEREMONIALE U NDANË DËFTESAT E PARA PËR SHKOLLËN SHQIP ME MËSIM PLOTËSUES

nxensit-gjermani

Në prani të shumë bashkëkombësve dhe prindërve të nxënësve, si dhe në prani të Konsullit të Republikës së Kosovës në Munih z. Faket Kajtazi, më 17.07.2016,  në mënyrë ceremoniale u ndanë nga mësuesi, Mustafë Krasniqi, dëftesat e para për nxënësit shqiptar me mësim plotësues në gjuhën shqipen Rosenheim të Gjermanisë.

Për ta respektuar shkollën dhe nxënësit, BKAS “Shqiponja” bashkë me nënat motrat kanë organizuar një përgatitje me ushqime tradicionale. Në këtë ceremoni, dhënie dëftesash ishte i pranishëm edhe aktivisti i vjetër, Nokollë Skeli.

Programin e hapën nxënësit me një përgatitje të shkëlqyer, me përformancën e paraqitjes së tyre në skenës. Ndërsa

Nxënësja, Diana Selmani, me paraqitjen e saj shkëlqeu, ku pos tjerash në përshëndetje tha:  -Përshëndetje të nderuar bashkëkombës, prindër, shokë-nxënës të shkollës shqipe dhe i nderuar Konsull i Republikës së Konsullatës së Kosovës në Munih!

Sot për ne, nxënësit,  është një nder i veçantë, që nga atë ditë kur filloi të bie mbi ne një rreze e ngrohtë e ardhur nga qielli i atdheut.

Pra, fillimi i vitit shkollor në gjuhën shqipe për ne, fëmijët mërgimtar, ishte një e mbara, buzëqeshje, krenari, nga që më nuk do të druhemi po do të flasim shqip, vetëm shqip, e do të krenohemi me thënien “ o sa mirë me qenë shqiptar!” .

Më tej në mënyrë të koordinuar përcolli përshëndetjen tek të pranishmit nxënësi Ardit Halili, ku ndër tjera tha: -Bashkëkombës- nxënës të respektuar kudo që jeni ejani e të ngrohemi në rrezet e gjuhës shqipe, gjuhës së parë, gjuhës hyjnore që nga pellazgjikja e deri më sot ka udhëtuar nëpër miliona vështirësi, po ka mbijetuar si gjuhë e perëndisë, kështu edhe një shekull më parë thoshte edhe i madhi  Naim Frashjëri. Kurse ajo që i bëri të emocionuar pjesëmarrësit e pranishëm ishte nxënësja Nora Neimi, me zërin e saj të ëmbël, ku përshëndetjen e përcolli përmes vargjeve të Fishtes:

-Pra, mallkua njai bir Shqiptari, që këtë gjuhë të Perëndisë’, trashëgim, që na la i Pari, trashëgim s’ia len ai fëmijës; edhe atij iu thaftë, po goja, që përbuzë këtë gjuhë hyjnore; që në gjuhë të huaj, kur s’është  nevoja, flet e të vetën e lèn mbas dore.

Ajo që zgjoi kërshërinë e dëgjuesit, me zërin e saj melodik ishte nxënësja, Melda Dauti, ku ndër tjera tha: Po, brez pas brezi e kem ruajtur këtë gjuhë hyjnore,  që na e lanë të parët dhe na shpërbleu vetë perëndia, e ne ta duam si sytë e mallit, se është gjuhë e jona, gjuhë perëndie, kështu tha edhe Fishta:

Në gjuhë shqype nanat tona, që prej djepit na kanë thânun, se edhe shqyp na thanë se Zoti për shqyptarë Shqypninë e fali.

Për të përfunduar përshëndetjen dhe mirëseardhjen e bashkëkombësve , Nora shtoj edhe këtë: Ne si nxënës falënderojmë mësuesin, prindërit dhe të gjithë ata bashkëkombës që e ndihmuan dhe po e ndihmojnë shkollën shqipe, që kjo rreze jete, gjuha shqipe, të mos shuhej kurrë edhe ndër ne, mërgimtarët. Atëherë të nderuar bashkëkombës, mos na e shuani shpresën, dashurin për gjuhën e ëmbël të Naimit, gjuhën shqipe. Ndërsa Diana ju drejtua të pranishmit me fjalën përmbyllës -Po ashtu edhe ju bashkëkombës, që jeni të pranishëm e po na nderoni për këtë fund vit ju falënderojmë për ardhjen tuaj dhe ju përshëndesim në emrin e shkollës shqipe.

Të pranishmit i përshëndeti dhe mësuesi, Mustaf Krasniqi, ku ndër tjera Përshëndeti tërë bashkëkombës, nxënës dhe prindër të nxënësve, si dhe Konsullin e Konsullatës së Republikës së Kosovës në Munih z. Faket Kajtazi. E ndër të tjera tha: Është nder dhe krenari sot para jush të flas për nxënësit e mi, kjo jo vetëm që më nderon dhe më inkurajon, po shoh me një optimizëm se sikur ka zë filli të kuptuarit se gjuha është pjesë e jetës edhe ndër ne mërgimtarët, e më të drejtë fëmijët thanë se është rreze drite. Gjuhë që e ka bekuar vet perëndia, më tej shtoi Krasniqi:- Unë nuk do të shtoja asgjë më shumë se ato fjalë të bukura që i thanë nxënësit e mi, që unë do t’i quaj flamurtarët e kombit tim, Shqipërisë Etnike. Po më lejoni që në emrin tim dhe të nxënësve, po dhe në thirrjen e dikurshme të rilindësve dhe të çdo  atdhetari që u flijua për kombin, Shqipërinë Etnike, të ftoj të gjithë ata bashkëkombës që kanë fëmijët për shkollë t’i dërgojnë në shkollë me mësim plotësues në gjuhën shqipe. E di që nuk mjaftojnë tri orë, mbase dhe kuptoj se sa të ngarkuar janë fëmijët tuaj, por ajo që qëndron në etikën e metodologjisë është se po ta njohë gjuhën e nënës mirë i ka të gjitha dyert e hapura, do ta njoh edhe botën reale.

E, kur është fjala për gjuhën shqipe është një madhështi dhe nder që na ka dhënë perëndia, e këtij nderi ne duhet t’i gëzohemi dhe t’i përulemi si shqiptar. Jo vetëm që është gjuha jonë, po me këtë gjuhë dhe vlerat e saj të çmuara, tërë Evropa e më gjerë është kulturuar, nga që ishte gjuhë e parë pellazge.

Këtë nuk po e them me emocione  vetëm pse është gjuha jonë, po realisht po e thonë shkencëtarët e huaj, të cilët nuk mundin të deshifrojnë me asnjë gjuhë tjetër të gjeturat arkeologjike, këtë deshifrim mundin ta bëjnë vetëm përmes gjuhës sonë shqipe. Kjo dhe duhet të na bënë të ndihemi të nderuar. Andaj kur bota hulumton, e pse ne të mos e duam dhe e respektojmë këtë gjuhë hyjnore, gjuhën tonë, gjuhën shqipe?!

Qoftë e bekuar gjuha shqipe, kombi im,Shqipëria Etnike!

Me këto fjalë përfundoi Krasniqi për t’i lënë fjalën Arta Ymerit, e cila në emër të nënave i përshëndeti të pranishmit me këto fjalë: të nderuar bashkëkombës, nxënës të dashur, ju mësues i nderuar, Mustafë Krasniqi dhe BKAS  “Shqiponja” dhe ju përfaqësues i Konsullatës së Munihut z. Faket Kajtazi!

Kam nderin që në emër të nënave, motrave t’ju përshëndes dhe nxënësit t’i përgëzoj për mbarimin e një viti shkollor në gjuhën shqipe, si dhe marrjen e dëftesave të para në gjuhën shqipe, për mësimin plotësues, që kjo edhe na nderon pa masë!

Kjo për ne është një dhuratë, nga që fëmijët tanë do të ndihen më të fuqishëm, të shoqëruar me gjuhën e ëmbël të shqipes dhe ruajtjen e Identitetit të tyre.

Ne si nëna ndihemi të obliguara të flasim dhe t’i nxisim fëmijët tanë për ta vijuar shkollën në gjuhën shqipe, andaj në emër të nënave bëjmë thirrje te të gjithë bashkëkombësit të mos hezitojnë dhe  arsyetohen për të mos i dërguar fëmijët në shkollën shqipe, po të bëhemi të vendosur dhe ta nderojmë gjuhën kombit me dërgimin e fëmijëve në shkollën shqipe. Kështu ruhemi nga asimilimi, nderojmë gjuhën e të parëve, historinë, traditën, kulturën, gjuhën tonë e lashtë Pelazgo-Ilire-Ariane-shqiptare.

Për fund ju falënderoj për vëmendjen tuaj dhe uroj që thirrja e jonë, si nëna, të ndikoj në vetëdijesimin tonë për t’i dërguar fëmijët në shkollën shqipe! Faleminderit për vëmendje!

Ndërsa fjala e Konzullit, Faket Kajtazi, ishte e shumëpritur nga që siç tha edhe vetë konsulli: dikur ishim të detyruar të shkonim në Konsullatën serbe, po tash më nuk kemi nevojë të shkojmë pasi e kemi konsullatën e shtetit tonë, të Republikës së Kosovën dhe më tej shtoj:

Te dashur nxënës,I nderuar mësimdhënës z. Krasniqi,Te nderuar prindër, bashkorganizatore të kësaj mbrëmje te veçante dhe ju gjithë të pranishëm zonja dhe zotërinj!

Kam nderin dhe jam i priveligjuar, që në emër te Konsullatës se Përgjithshme te Republikës se Kosovës ne Munih t’u përshëndes të gjithë te pranishmit me rastin e shpërndarjes se dëftesa ve te nxënësve  ne shkollën shqipe për mësim plotësues ne gjuhen shqipe.

Pasi qe vet personalisht jam marrur me hapjen e kësaj shkolle përmes Ministrisë se kulturës ne Bavari, Schulamtit dhe Drejtorisë se kësaj shkolle, kur ende isha udhëheqës i konsullatës ne Stuttgart dhe tani nuk munda te jem për shkaqe te ndryshme ne mesin e juaj, kërkoj falje nga nxënësit dhe gjithë te tjerët.

Përndryshe, shfrytëzoj rastin te përshëndes mësimdhënësin z. Krasniqi, i cili në forme vullnetare arriti të filloj dhe mbaroj vitin me një numër te konsiderueshëm nxënësish, jo edhe pa lodhje e plote probleme.

Te lumtë për mundin i nderuar z, Mustafë Krasniqi.

Te gjithë nxënësve iu uroj nga zemra  marrjen e dëftesave dhe uroj qe ne vitin e ardhshëm të jene edhe më të përkushtueshëm për te vijuar mësimin në gjuhen amtare.

Prindërit, te cilët i kane dërguar fëmijët e tyre ne shkolle gjithashtu i përshëndes dhe iu uroj marrjen e dëftesave së bashku me fëmijët e tyre, kurse te gjithë prindërit e tjerë, te cilët kanë fëmijë te moshës shkollore dhe nuk i kane dërguar fëmijët e tyre deri tani, i kisha lutur që mos te presin më se dikur behet vone, sepse fëmijët mbesin pa e mësuar gjuhen shqipe, kulture, gjeografinë, historinë e popullit te vet kaq te vuajtur nëpër shekuj.

Konsideroj, që pasi Qeveria e Kosove nuk ka ende mundësi buxhetore për t’i financuar mësimdhënësit, por vetëm me material dhe programe mësimore, atëherë bëhuni bujar, prindër te nderuar, që ta ndihmoni femiun e juaj, duke e ndihmuar mësuesin me ndonjë ndihme vullnetare, simbolike për koke të nxënësve, sikur që e praktikojnë edhe neper republika te tjera, sepse vetëm shpenzimet e rrugës dhe orët e humbura pak a shume me i mbuluar, ia vlen.

 

Kjo është vetëm formë vullnetare, por vërtetë të punohet pa asnjë përkrahje është vështirë dhe dikur nuk do të ketë sukses as vijimi i nxënësve, apo rritja e numrit te tyre. Më tej dha dhe një argument shtesë se konsullata në bashkëpunim me mësuesin dhe të gjithë bashkëkombësit që janë vullnetmirë do të jemi në shërbim të  kombit, gjuhës po dhe aty ku ka nevojë mërgimtari, bashkëkombësi ynë ne do të bëjmë  të mundurën të jemi me ato mundësi që i kemi dhe na lejohet. Po ashtu të nderuar bashkëkombës, ju mos hezitoni për të gjitha vështirësitë drejtohuni Konsullatën, meqë ajo është për ju dhe ne jemi për t’ju ndihmuar juve për të gjitha atë që ju keni nevojë .

Për fund të pranishmit i përshëndeti dhe uroj nxënësve suksese të mëtutjeshme.

Pas fjalës së Konsullit mori fjalën kryetari i BKAS, Shqiponja, Afrim Xhaferi, ku përshëndeti të pranishmit, Konsullin, nxënësit dhe në veçanti mësuesin, pos tjerash përshëndeti dhe kryesin e BKAS, Shqiponja të cilët  ishin në përpjekje që nga dita e parë e fillimit të shkollës dhe që janë në bashkëpunim me mësuesinë për të ecur përpara vizoni i ynë për shkollën dhe rritjen e nr. të nxënësve, Falënderoi  Nehat Neimin, Bekim Halilin, Fatmir Gashin, Bujar Lajçin; Shukri Selmanin, Valdet Ymerin dhe Sokol Kosumin. Pas kësaj përshëndetje kërkoi nga prindërit dhe pjesëmarrësit që të jenë më të angazhuar për rritjen e numrit të nxënësve.

Fjalën mori edhe veprimtari i kahershëm; Nikollë Skeli, ku të pranishmit i përshëndeti dhe në veçanti mësuesin dhe nxënësit, ku kërkoi që të gjithë të punojmë e shkolla të ec përpara. Me pastaj filloi përgatitja e programit të nxënësve të cilët në bashkëpunim me mësuesin kishin përgatitur, në fillim Grupi i nxënësëve kënduan këngën” Vendi im”, për t’ia lënë radhës Himnit të Shqipërisë që përforcuan me zërin e tyre të ëmbël: Anisa Lajçi dhe Enisa Kabashi, ndërsa me poezinë “Zonja Shqipëri” recituan nxënësit: Ermira Xhafa, Diana Selmani, Melda Dauti, Nora Neimi dhe Laura Imeri, kurse poezia tjetër për “Mëmdheun” recitoi Nora Neimi.

 

nxenesit

Për të bërë më të begatshëm këtë tubim ceremonial, dhënie dëftesash e bëri edhe përformanca e fëmijëve të ciklit të parë,me këngën “Lepuroshi” të kënduar nga Dardan, Gresa dhe Genta Oshlani.

Në dhënien e dëftesave nxënësit morën ngrohtësinë nga kryetari i BKAS Shqiponja, aktivisti, Nikollë Skeli, e për t’u ndier të lumtur ishte urata e Konsullit të Republikës së Kosovës, ndërsa me përqafimin e këndshëm Mësuesi, Mustafë Krasniq ua dha dëftesat. (Shkruan: M.K dhe Arjeta Krasniqi)

 

[the_ad id=”4118″]

 

Popullsia çame, mbi 1 milion banorë

Popullsia çame, mbi 1 milion banorë

Cameria

Nga: Prof. Dr. Selman Sheme

Epiri në antikitet ishte një nga shtetet e Ilirisë së jugut që shtrihej nga malet e Vetëtimës (Akrokeraunet anitke) dhe rrjedha e mesme e Vjosës në veri, deri në gjirin e Ambrakisë në jug, nga malet e Pindit në lindje deri në brigjet e detit Jon në perëndim. Emërtimi Epir,

ose Epiruspër këtë krahinë (në greqisht do të thotë sterë, tokë) u përdor nga autorë grek si një emër i përgjithshëm që përcaktonte pozitën kontinentale të saj përballë Greqisë ishullore.

Vetëm nga fund i shekullit të VI p.e.s. ai u shndërrua në një emër të përveçëm gjeografik. As në kohën e sundimit romak, as në mesjetë Epiri nuk konsiderohëj si pjesë e Greqisë. Shqipëria e jugut (Epirus) gjatë afro 5 shekujsh të sundimit turk, bënte pjesë në vilajetin e Janinës. Gjatë shek XVII-XIX, kur çështja e orientit zinte vëndin kryesor në problemet e diplomacisë europiane Çamëria dhe tërë Epiri i jugut deri në Artë konsideroheshin nga shkrimtarët, udhëtarët e huaj dhe të gjitha enciklopeditë e botës si vende të banuara kryesisht nga shqiptarët.  Në atë kohë dhë grekët nuk guxonin ti shtrinin pretendimet e tyre në Çamëri. Studiuesit, Konsujt dhe udhëtarët e huaj si Pukëvili, Lik, Brukton, Holent, Boe, Lir, Han, Dozor, etj, që vizitonin shqipërinë në shekullin XIX, konstatuan se trevat që shtriheshin në mes të lumit Kalama, gjirt të Artës e deri në Prevezë populloheshin nga shqipëratëautoktonë. Gjuha, veshjet, doket, zakonet, si dhe tipi fizik i tyre ishin dëshmitarët më të fuqishëm, thonin këta të huaj, që provonin më së miri origjinën e tyre etnike të përbashkët.

Autoktoninë shqiptare në viset e Çamërisë ishin të detyruar ta pohojnë edhe studiues që nuk ushqenin ndonjë dashuri të veçantë për popullin tonë. Pushtimi turk i Çamërisë shkaktoi një migracion të vazhdueshëm dhe masiv të banorëve të këtyre viseve, i cili u orintua në pjesën jugore të Greqisë dhe Italisë.

Sipas një statistike turke të vitit 1910, pak kohë para se çamët të futeshin nën zgjedhën greke në sanxhakun e Çamërisë, numri i përgjithshëm i popullsisë arrinte në 72999 banorë. Prej tyre shqipëtarët përbënin 84%, ose 60897 banorë, ndërsa grekërit 12%, ose 9840 banorë. Ndonëse me një unitet të tillë gjuhë, kulturë, zakonesh, kombësia, Çamëria në vitin 1913-tën u aneksua nga Greqia.

Kufijtë politikë të vitit 1913 ndikuan jo vetëm në jetën ekonomike duke copëtuar tregun unik kombëtar por edhe në përbërjen demografike të kësaj treve. Pas vendosjes së këtyre kufijve, popullsia shqipëtare erdhi duke u copëtur nga emigracionet e herëpasherëshme për në shtetin amë, Shqipëri si dhe në Turqi, SHBA.

Ky emigracion u diktua nga politika shkombëtarizuese që nisi të ndjekë Greqia sapo aneksoi Çamërinë. Pas kësaj periudhe fillon një presion i vazhdueshëm, një politikë kjo sistematike e shtetit Grek dhe forcave të ndryshme ultra-necionaliste për spastrimin etnik të kësaj treve.

Për këtë qëllim u përdorën të gjitha mënyrat si: torturat e rënda, grabitja e tokës, përjashtimi i popullsisë nga pjesmarrja në administratën shtetërore, ndalimi i dhunshëm i arsimit në gjuhën amëtare, madje edhe në shkollatfillor, vrasjet, borgosjet, dëbimi me dhunë dhe deri në masakrat e përgjakshme.

Në përfundim të luftës së parëbotërore më 1918 u hartua plani për grabitjen e tokave të popullsisë çame. Ligji i të ashtuquajturës “Reformë Agrare” i aplikuar vetëm në Çamëri, u rrëmbeu shqipëtarëve me mijra hektarë tokë, sipërfaqe të mëdha me vreshta, qindra mijra rrënjë ullinj, të cilat u bënë pronë e popullsisë greke. Këto masa u pasuan nga organizimi i çetave terroriste nga sanksionet ekonomike, arsimore e kulturore, nga lufta raciste dhe nga inkurajimi i kryqëzatave fetare. Përpjekjet e dhunshme pas Konferencës së Lozanës të vitit 1923 për të shpërngulur me forcë popullsinë çame ne Turqi shënon një kulm të pa parë në politikën e egër shoviniste greke

Bilanci për popullsinë shqiptare qe shumë tragjik. Megjithë përpjekjet e komunitetit ndërkombëtar për të ndaluar shpërnguljen, Greqia arriti të dëbojë me forcë për në Turqi 35 mijë shqiptarë të Kosturit dhe Follorinës dhe 55 mijëshqiptarë muslimane të Çamërisë. Një pjesë e refugjatëve greke që erdhën nga Anadolli u vendosën në trevatshqiptare të Çamërisë. Refugjatët grekë të Turqisë okupuan shtëpitë, arat, ullishtet, vreshtat dhe gjithë pasuritë e shqipëtarëve të shpërngulur.

Pas zbatimit të traktatit të Lozanës e deri në vitin 1937 kanë emigruar në shtetin amën e Shqipëri në Amerikë dhe vende të tjera edhe 27 mijë shqiptarë të tjerë muslimanë. Sipas statistikave greke të vitit 1937 Çamëria kishte 279 fshatra dhe një popullsi prej 12619 banorë, nga të cilët vetëm 20200 ishin grekofonë por edhe ata me origjinë shqiptare. Pjesa tjetër 92 419 banorë ishin thjeshtë shqiptarë. Popullsiashqiptare, sipas besimit, përbëhej nga 59 419 shqiptarë ortodoksë dhe 38 mijë shqiptarë muslimanë.

Procesi i emigracionit të popullsisë shqiptare në shtetin amë vazhdoi gjatë gjithë periudhës 1924-1944. Ai arriti kulmin në vitin 1944, kur shovinistët grekë arritën qëllimin final për përzënien me dhunë të popullsisë shqiptare dhe spastrimin etnik të popullsisë çame. Në periudhën e qershor 1944-mars 1945 bandat e organizatës ultra-nacionaliste greke EDHES kryen një masakër të shëmtuar kundër popullsisë civile muslimane duke vrarë më shumë se 2800 vetë, gra, burra, fëmijë dhe pleq.

Gjithashtu u shkatërruan 68 fshatra, u dogjën e u rrënuan rreth 5800 shtëpi dhe u grabitën sasira të mëdha drithrash e produkte të tjera ushqimore, bagëti të trasha e të imta etj. Para këtij genocidi të pashëmbullt, krahasuar me Holokausin Gjerman ndaj popullsisë çifute, popullsia shqiptare, muslimane e Çamërise u detyrua të lërë vatrat stërgjyshore dhe të emigrojë në Shqipëri.

Numri i emigrantëve ishte rreth 35 mijë. Shqipëria e cila ende nuk kishte dalë nga lufta nuk mundi tu japë bashkëkombasve të saj përkraje politike, ushtarake dhe materiale. Në këto rrethana popullsia çame u gjend përballë varfërisë dhe mjerimit të madh. Sot popullia çame jeton e shpërndarë në Delvinë, Sarandë, Vlorë, Fier, Berat, Lushnjë, Peqin, Rrogozhinë, Kavajë, Durrës, Shijak, Sukth, Tiranë, Fushkrujë dhe një pakicë në Milot, Lezhë dhe Shkodër.

Numëri i saj arrin në rreth 300 mijë banorë. Shqiptarët e Çamërisë që jetojnë në shtetin amë ruajnë traditat, zakonet e të parëve dialektin e tyre të lashtë, këngët, folklorin veshjet e tyre karakteristike, të vendosur për t’u kthyer në trojet e tyre.

Sipas të dhënave statistikore të vitit 1991, në Çamëri numërohej një popullsi prej 324541 banorë. Popullsia është multietnike dhe përbëhet nga shqiptarë të besimit kristian ortodoks, grekë, vllehë etj. E ndodhur nën presionin sistematik të shtetit grek për helenizimin e saj popullsia shqiptare për t’i shpëtuar diskriminimit dhe dhunës fsheh identitetin e vet etnik. Bazuar në treguesit statistikor të emigracionit të popullsisë shqiptare çame në Turqi pas Konferencës së Lozanës si dhe në shtimin natyror të saj në 80 vitet e fundit, llogaritet që numri i kësaj popullsie në Turqi sot të këtë arritur në 750 mijë banorë.

Nga të dhënat e mësipërme rezulton se numri i popullsisë çame në Shqipëri, në Çamëri apo Epir (Greqi), Turqi dhe në diasporë (SHBA), i kalon të 1 milion banorë. Qendrat kryesore urbane të Çamërisë janë: Janina, Filati, Konispoli, Gumenica, Margëlliçi, Parga, Paramithia, Preveza, Filipiadha etj. Në trevat jug-shqiptare në Greqi ndodhen edhe qytetet e Konicës, Kosturit, Follorinës dhe Grebenesë me rrethinat e tyre.

Marre nga: Acas-Skenderbeg

[the_ad id=”4118″]

PRUSHI I NDJENJAVE TË MIA

PRUSHI I NDJENJAVE TË MIA

PRUSHI-NDJENJAVE-TË-MIA

Shkruan: Brahim Ibish AVDYLI;

 

GADISHULLI ILIRIK

Ylliria, Illyria, Iliria

cila është e vërtetë,

Ballkan të thonë ata

që kanë harruar prejardhjen,

njëmijë gjuhë artificiale i flasin

të përdhunojnë më tutje

si me gjuhën barbare.

Ti, heshturazi pret

të përfundojnë lojën e frikshme

e t`a gjëjnë rastësisht

se prej cilit yll kanë zbritur,

çfarë gjuhe ka qenë

gjuha e parë

apo nuk kanë ditur të flasin.

Vështirë mund të jeshë

pasqyrë magjike

për ata që prore

e pështyjnë vetveten

me emra të marrur zgripc

nga lindja e largët,

le të të quajnë

dreç me bishta

të mundohen t`a fshehin

origjinën e vet,

ty, bijtë e Yllit

kështu të patën quajtur

e prap atdhé i të parëve ke mbetur!…

13726601_626708910829044_5833012230881164377_n

DIELL E HËNË

I MBAJ NËN SJETULL1

Kur mendojnë

se tashmë u kërrusa

e të zvarritem,

pa zë të thekshëm

nga zemra e tokës

çastet i munëroj.

Drejtohem dikur

si plep i gjatë i fjalëve

në një varg të gjelbërt

e i lëshoj të fluturojnë

zogjtë e pakrahasur të këngëve.

Djalë malsori jam

pak kryelartë,

shtegëtoj nëpër të gjitha plagët

e ua marr

të idhtit nëpër vargje,

ndërroj pak ngjyrë

e thinjem me përplasjet,

sepse, në jetë kur erdha

babai i shenjtë i kohërave

më këshilloi

prandaj, kurdoherë

Diell e Hënë i mbaj mbi vetull

Diell e Hënë

i ruaj nën sjetull!…

13709930_626708740829061_979751861882874070_n

UJDINA

Vi te shkëmbi kryesor

nga thellësa e viteve

me fuqinë e Mujit

i shoh fushat e gjëra

të mbetura me gurë e bar

deri te gurapeshku

nuk e lëvizin vitet

me dëshminë e Mujit…

Tani, shekujt po maten

kush e gjuan gurin më largë

deri në kohën tonë!…

Nga të dy anët e shoh

kodrën e lartë në maje të ultësirës,

e nga largë i ngjanë elefantit,

kur afrohem i vërej

tre burra të kohërave

me shpirt që përleshen-

i pari e ka zënë për kokë

i treti ia futë nga pas

ndërskëmbcën

në një përleshje të përjetshme…

Ndaluni o burra,

sikur u them

keni hypur mbi maje të kodrës

qe miliona vite

e prore përlesheni,

vendin tuaj e latë thatë

në atë fushë të gjërë

tej Tërstenës,

nëpër gjenerata e rrëfen

ujdinë2 e lashtë ujdina-

ngrituni

e jepjani dorën njëri-tjetrit

se më plasi syri i shekujve

ndër lotë!

KASHTELLA

13692731_626708880829047_8727451976366230307_n

Kashtella

edhe sot të themi kështu,

kështjellë e paepur

e burrave në luftë.

Groponi në rrethinën e saj

se aty rri e heshtur

një kështjelllë ilire

me pak gjurmë të viteve

për t`ua shpërndarë

të gjithë shekujve

të vërtetën e bujshme

të qenies së vet

nga historia…

Nuk është Kashtella

kur janë ndërrar kohërat-

është fjalë e paepur

e yllirishtes së vjetër!

KËNGË E PREKSHME

13769466_626708827495719_5781998019202126329_n

Thepi i gurit

në maje të maleve dinarike

i bjen lahutës së shekujve

pa pushim

e kënga e tij e pandalur

shtegton

nëpër mileniume

i ka vardisur të ulur

shëmbinjtë e tjerë

varg e vi

deri në ultësirën e fjalëve.

E dëgjojnë pa zë

e pa vesh të gurëve

prej themelimit

të koncertit të maleve…

Nëpër këtë udhë bie

sa herë, trup e tërthor

i dëgjoj vargjet e pathëna

të një këngë të prekshme

me lahutë…

Kush e di

sa dhembje më zgjohen

fund e krye

e më zhdaraviten

me tonin melankolik

vargjet e kësaj kënge

që s`mund të thuhet

as në koncertin e sotëm!…

Autobahn Rijekë-Dubrovnik

03.05.2015

DORA ILIRE

13715968_626708770829058_2856511282824386886_n

Si të shpjegoj

emrin tënd,

nga shekujt zâ dhe arë

kanë qenë të parat

e që atëherë

të thërrisnin Zarë,

fushat të shtrihen

të mbetura shkretë,

ndonjë gjeth

me gjysëm shpirti

veten e mbanë gjallë,

e në fund të arave

merr frymë e ringjallet

yllirikja

me një vreshtë

që në ty kohërat i skuqë,

sepse arbërit

të japin jetë

kurdoherë

që të mos vdesësh-

kështu ke mbetur

të dëftosh

nga zemra e gurëve

dëshminë

për Zotin

e arat e shumta

që atëherë

presin me dhembje

dorën ilire!

Zadar, 03.05.2015

JASHTË KOHËS

Largë ndjenjave tuaja

largë të gjitha përpëlitjeve

largë shpurdhjes së pafund

largë mendimeve të veçanta

largë edhe prej të gjitha veprimeve

largë madje prej zgjedhjeve tuaja

largë çdo kohe vendimtare

largë edhe prej atdheut tim

largë ditëve të bardha pa mua

largë çdo gjëje që përsëritet

largë tërësisht prej çdo dite…

E pra, paskam lindur gabimisht

e ndodhem jashtë kohës!

EKZISTENCA E PAQENË

1.

Mëngjeseve

e mbrëmjeve

u kaloj pranë

nëpër shëtitoret e këtushme

me mendime të gjymta

të së kaluarës

e të ardhmes së grisur

nëpër duar,

pak lotë më rrjedhin

nëpër fjalët që ikin

parpritmas nga e tashmja

nëpër betejat e jetës

edhe të së kaluarës

me fytyrë të deformuar të qenies.

2.

A është e mundur

t`u kaloj pranë

nëpër ditë

pikëtakohemi në çdo çast

e nuk më shihni,

sikur nuk e mendoni

se po i ndal gabimet tuaja

për të mos u rrëshqitur

në humnera

të viteve,

e as nuk më faleminderoheni!

3.

E pra

nuk e di a ekzistoj

në këtë kohë

kur gjurmët me shlyen

e fjalët e mia

i ndjej

të përsëriten

nëpër gojët e tua

pa esencën e vet,

e kuptoj

se nuk kam qenë

as në ekzistencë

me portretin e shkalmuar!…

FLAKA E NDJENJAVE

Edhe njëherë

iu ktheve

Diellit të ëndërrave tona

kur i rash

pash më pash

lumit të thellë të ndarjes.

E kuptove

se i pate trembur zogjtë

me një curil të ftohtë

nga degët

kur pritnin ngohtësi

e u larguan

me përpëlitje

përtej qiellit të kaltër

të dëshirave…

Ja pse të thashë

me gojën e pafajsisë

në atë ëndërr

në atë zgjëndërr

ndonëse largë

qe hapisëra-

shkumb i bëri

flaka e ndjenjave!

Rapperswil,

26.02.2016.

TË FSHEHTAT E JETËS

Sa bëhësha gati

t`i merrja lehtas fluturat

befas më iknin

të fshehtat e jetës,

zigzakeve ecja këmbë

përpjetësave të mendimit

deri te kulmi i teposhtëzave

rrebtimës së dhembjeve

e nuk kisha kohë

të qetësoja zemrën

nëpër përplasjet e fjalëve

rrugëve të së drejtës…

Këmbët e ariut

të maleve tona

i sulja nëpër kryqendrat e botës

ndonëse freskia e lisave

më mungonte,

e nuk e di

si më erdhi kjo jetë

me fshehtësinë që nuk shihet,

mund të them

se kënga lindi me mua

e vaji nuk ndahet prej meje

derisa të vdes,

nuk dëgjohet

as kur shpirti vajton,

e kush e ndien ultrazërin

dhembjes së pafund,

e kotë është

kënga e vaji nuk dallohen!

NË BULËZIMIN E KËNGËVE

-Mbesës sime, Leonitës.

1.

Më duket

se më shikon

me pikëllim

përtej rrugëve të largëta

apo në luhajen tënde

vetëm

dikund

në parkun simbolik.

Ku e di çka kërkon

përtej bjeshkëve

në qiellin e fëmijërisë,

ndoshta po kërkon

gazin e tretur,

nuk mund t`a di

sa mbërrin mendimi yt,

dridhem

e plasi

në dhembjen

e mungesës sate!…

2.

Sa fotografitë tuaja

janë shtuar në vitirinë

sikur duan

të mi ndalin lotët

me buzëqeshjen e shtirë,

unë i shoh

sytë e etur të fëmijërisë

për të gjithë ate

që të mungon,

i shoh

të gjitha ato

që bulëzojnë

në driten e syve!…

3.

Atëherë

vetëm më ipet

përsëri të qaj

e pres

deri sa të rritesh

për gjërat

që nuk thuhen,

me bulëzimin

e këngës

së pakënduar

edhe nëse jam

përtej

jetës së përjetshme,

dije se gjyshi

të ka dashur

shumë

Leonita

e nuk ka pasur gjasa

të të mbërrij

me të mundshmen!…

DRAMË E PAPRITUR

1.

Ecë përtej

nëpër dhembjet

e humbjes sate,

e askund

assesi

të qetësoj vargun e lotëve.

Vazhdon

me lot gjaku

edhe pse

do t`a kisha fshehur

dhembjen e pamatur,

fëshfërinë

nëpër fushën e përlotur

frymë e fortë

derisa larg meje

shëndritë

pranvera

e nuk ndalet

breshërima e tij

as në muajin e gjatë

të humbjeve…

2.

Nuk e di

si dole aq partitur

duke përplasur fort

derën

e zemrës sime,

më fshive nga faqja

deri në Block,

trëndafilat e zemrës

rriteshin në shpirt

vetëm për ty,

e ku të gjëj

në këtë xhungël

të shpërfillur,

athua të vrau

vërtetë

sinqeriteti im?!…

3.

Bëhem përditë

fëmijë i ngashërimeve

e njerëzit

vetëm buzëqeshin

kur u kaloj përballë

me vrazhgat

nëpër faqe

që s`më ndalen nga vlimet.

Prita gjatë

të hapej dera

për rrezet e ngrohta,

nuk e di

a je dhembja

apo vdekja ime

brenda dhomës!…

4.

Tani

e nêmi veten

e vraftë Zoti i Madh

zemrën

që nuk më pëlcet,

desha të të shoh

vetëm edhe njëherë

me pamjen tënde,

po të thërras

me ëndërrat e rinisë

edhe pse

nuk më lajmëroshesh-

je bërë

gur Sizifi mbi mua!…

5.

E gjithë koha

me shkoi vetëm-

ku je moj lule

e sertë

e vetmisë,

a është vërtetë

idili i dashurisë

apo tragjedia e dhembjes,

më mirë

të kisha vdekur

e të mos i dëgjoja

akuzat e paqena

pranë varrit!…

Raperswil,

28.03.2016

KONTRAVERZA E DASHURISË

1.

Nuk e kuptoj

përse vinte ky mllef

papritmas

mbi dhembjen tonë,

vetëm pse e bëra

një paraqitje njerëzore

pranë thënies së njeriut

të personazhit që digjej

me dashurinë e paqenë

për një serbe?!…

Atëherë

vjelle vrerë,

papritmas vlove

uraganin e mllefit!

2.

Nuk e logaritja

se do të më marrësh

e do të më lësh

përtej dashurisë

me urrejtje pa shkak,

nuk lidheshin në një hu

atkojtë bardh e të zi-

i sjellte i yti

të zezat e fatkeqësisë

mbi atin e bardhë të dhembjes

e ai digjej i tëri

kundër armikut!…

3.

A është kjo

zonjë e bekuar

kontraverza e dashurisë,

e mirja dhe e keqja

nuk lidhen në një vend,

ku futet

dreçi i verdhë

nuk pushon engjulli

as uj nuk pi…

e dashuria

nuk ka vend për të dytë!

GABIMET FATALE

1.

Në vend se të prisja

përmirësimin e gabimeve tuaja

të kërkova falje

në emrin e Zotit

për dashurinë e ndezur

parpritmas

drejt qenies suaj!

Tri gabimet fatale

njëren pas tjetrës i bëre,

të katërtën e të pestën

nuk i numërova,

të tjerat zhdukeshin

nën orbitën e ndjenjave…

2.

Tani

nuk e di në cilin vend

mund të gjëj dashurinë

nuk e di në ç`masë

vlojnë ndjenjat

në moshë të pjekur-

e di se jam

zemër fëmije

lotin e dhembjen

i kam

nëpër ëndërrat e tretura!…

3.

Ti

e kthen të drejtën

nga të duash

e zbrazë mllefin

deri në çthuarje,

dashuria zverdhet

para fjalëve tua,

dhembja ime loton

gojën e mbylli

para Zotit!…

4.

I lutem Atij

të paguaj

ndjenjat e vërteta

edhe në qoftë se kam bërë

ndonjë gabim

nuk i shpëtoj

dënimit të tij,

ti, kënaqu

në botën e vizioneve,

nuk mund ta ndalësh

Diellin që na sheh

e nuk flet!…

SIKUR JETË

Sikur dritë,

dritë nuk është

shkëlqen

në shkëlqimin e zi

e të vjedh keqas

sytë

terr e dritë

dritë e terr

errësirë,

nuk duket asgjë

mjegull

xixëllimë

në mes të errësirës…

Koha e jonë qenka

e pakohë

të mashtron,

asgjë

nuk mund të shtoj

e as të mungoj

jetë i thënçin-

dimër në verë

e verë në dimër!…

Tiranë,

25.04.2016

FATZEZA TI

-H.M.

Dashuria e zezë

fat-skurrë,

fatzezë për mua

ishe ti,

fletënatën e shpërdaje

kudo

hapësirave të errta

edukatë nuk të kishte dhënë

as familja

ndonëse të thërrisnin

zonjë e madhe”,

e dashuriçkat e shkurtëra

i ktheje për monedha

që të vërtiteshin

nëpër duar…

Ajme për lotët e derdhur

në javët e çuditshme,

nuk përballen me ty

çastet e mia

të bjerruna,

a mendon se do të kalojmë

nëpër gjyqin e Zotit

në jetën e gjatë,

atje

nuk bëjnë punë

gënjeshtrat e tua

fatzeza ti!

1 Me datën 01 maj 2015, kjo poezi e ka marrë çmimin e parë, në Festivalin e VIII traditional poetik, si disa poezi të tjera më parë, nga Lidhja e Krijuesve Shqiptarë në Mërgatë, në Bad Neuenahr, afër Bonn-it të Gjemanisë, i së cilës është poeti anëtar i Kryesisë.

2 Në të folmen e hershme arbëreshe dhe gegërishte, fjala „ujdinë“ do të thotë d`akordim, ranë në ujdi, e bënë ujdinë, p.sh. kush po del i pari, kryesori, cili ka të drejtë… Burrat e ndajnë këtë pleqëri, prej paternitetit…

[the_ad id=”4118″]