Get a site

Agjentët më të famshëm shqiptarë në shërbimet sekrete

Agjentët më të famshëm shqiptarë në shërbimet sekrete

Gazeta sjell emrat më të njohur të botës së shërbimeve sekrete. Marrëdhëniet e tyre me shërbimet homologe, si CIA, MI6 dhe KGB-ja

Gazeta sjell emrat më të njohur të botës së shërbimeve sekrete. Marrëdhëniet e tyre me shërbimet homologe, si CIA, MI6 dhe KGB-ja

Duke filluar që nga numri i sotëm, në gazetën Albania do të gjeni profilet e agjentëve shqiptarë më të suksesshëm që nga koha e mbretit Zog dhe deri në fillimin e viteve 90. Në këtë cikël shkrimesh do të gjeni informacione të detajuara për misionet e “spiunëve” shqiptarë në shërbim të Zogut, Enver Hoxhës apo edhe shërbimeve më të fuqishme të botës si CIA, KGB-ja apo shërbimet britanike dhe italiane. Të dhënat janë marrë nga arkivat e shtetit. Secili prej personazheve të botës së zbulimit ka një profil të shkurtër, ku flitet për pseudonimet, misionet dhe operacionet më të suksesshme të tij. Kush ishte “Ciceroni” i famshëm, shqiptari me emër Iliaz Bazna, i lindur në vitin 1904, i cili punonte për llogari të shërbimeve sekrete gjermane dhe angleze. Kush ishte “Kobra”, një nga agjentët më profesionistë të Sigurimit të Shtetit, por njëkohësisht dhe të CIA-s. I stërvitur me profesorë të KGB-së, në Akademinë e Moskës, si dhe i trajnuar me rezultate të shkëlqyeshme për dy vjet nga CIA, “Kobra” arriti t’u shërbente të dyja këtyre shërbimeve me besnikëri. Kush ishte Hamit Matjani, agjenti shqiptar i CIA-s që përgëzoi aftësinë e Sigurimit të Shtetit që e futi në kurth. Paradokset dhe lojërat agjenturore, profesionalizmi dhe sakrificat. Rreziqet dhe vështirësitë, si dhe ndërhyrjet nga shërbimet e huaja si CIA amerikane, UDB-ja jugosllave, MI-6 britanik, SIM-i italian, etj.

Ceno bej Kryeziu

Spiuni i parë dhe i famshëm shqiptar mund të quhet padyshim Ceno bej Kryeziu, i cili ishte njëkohësisht edhe kunat i Ahmet Zogut. Ai kishte lindur në Gjakovë dhe ishte rekrutuar nga Shërbimi Sekret Jugosllav që në vitet ‘20. Në sajë të aftësive të tij, ai ki kishte arritur t’u kalonte shumë informacion jugosllavëve. Për këtë arsye, në vitin 1924 pas ndihmës që jugosllavët i dhanë Zogut për të ardhur në pushtet, ata i kërkuan këtij të fundit që kunatit të tij Ceno bej Kryeziu, t’i jepej posti i Ministër i Brendshëm. Por më pas Zogu do ta kuptonte lojën që bënte kunati i tij dhe më vonë ky i fundit detyrohet të largohet nga Shqipëria dhe vendoset në Çekosllovaki. Më 14 tetor 1927, Ceno bej Kryeziu qëllohet për vdekje në kafe “Passage” në qytetin e Pragës, nga studenti shqiptar 23 vjeç, i quajtur Alqiviadh Bebi.

Iliaz Bazna (“Ciceron”)

Iliaz Bazna është emri i legjendës shqiptare të spiunazhit, i njohur me pseudonimin “Ciceroni”. Ka lindur në vitin 1904, në Prishtinë, në kohën kur krahina e Kosovës, por edhe pjesa më e madhe e Ballkanit, ishte e pushtuar nga Perandoria Osmane, më vonë familja e tij vendoset në Turqi. Ai u bë një nga spiunët më të famshëm gjatë Luftës së Dytë Botërore, në kohën kur punonte si kamarier në shtëpinë e ambasadorit britanik në Ankara. “Ciceroni” arrin t’u japë gjermanëve informacione të shumta, por të gjitha këto në shkëmbim të parave. Brenda një kohe të shkurtër, ai arriti të mbledhë rreth 300 mijë sterlina, një shumë jashtëzakonisht e madhe në atë kohë. Por në pranverë të vitit 1944 zbulohet veprimtaria e tij. “Ciceroni” arrin të arratiset së bashku me të gjitha paratë e tij të cilat rezultuan të ishin false. “Ciceroni” vdiq në Stamboll, në vitin 1971, por historia e tij u bë skenar filmi dhe subjekt libri.

Hekuran Pobrati (“Mali”)

Hekuran Pobrati ishte anëtar i grupit special të Ministrisë së Brendshme, ai njihej me pseudonimin “Mali”. Pobrati lindi në fshatin Pobrat të Beratit, më 15 shtator të vitit 1920. Ai u martua në vitin 1949 me Feraset Xhaferr Vërlacin (Ngurëza) dhe pati me të gjashtë fëmijë. Pobrati kreu shkollën e mesme dhe në vitin 1943 ishte partizan i Brigadës së Parë Sulmuese me funksione nga zëvendëskomandant kompanie deri në zëvendëskomandant batalioni. Pas çlirimit mbaroi dy kurse shtatë-mujore për oficer dhe mori detyrën komandant batalioni në mbrojtjen e popullit. Nga vitit 1947 deri në nëntor 1948, arrestohet nga Koçi Xoxe nën akuzën e bashkëpunimit me armikun. Pas 1948-s rifiton të gjitha të drejtat dhe merr pafajësinë. Në këtë vit filloi punë në Sigurimin e Shtetit, deri sa doli në pension. Ai mbante pseudonimin “Mali” dhe ka marrë pjesë në operacione të famshme së bashku me kolegun e tij, Asim Aliko. Pobrati vdiq në vitin 1991.

Koll Qefalia (“Nishozit”)

Nën pseudonimin e “Nishozit” fshihej Koll Qefalia, kryetar i Këshillit Popullor në një zonë të Mirditës. Ai ishte agjenti më besnik i Alush Leshanakut, ose i njohur ndryshe “Luani”, agjentit të shërbimeve sekrete italiane. “Nishozi” ishte njeriu që luajti rolin e ndërmjetësit për takimin që do bëhej midis Alush Leshanakut dhe Frontit të Rezistencës. Kjo e fundit ishte një organizatë fantazmë e ngritur nga Sigurimi i Shtetit për të futur në kurth bandat, e cila drejtohej nga Kadri Hazbiu. Ish-agjentët e Sigurimit, megjithëse “Nishozin” e konsideronin si një nga armiqtë më të mëdhenj, e vlerësojnë shumë profesionalizmin e tij. Sipas tyre, “Nishozi” i kamuflonte lëvizjet e tij. Madje disa prej tyre kanë qëndruar për një kohë të gjatë nën shoqërinë e tij, pa e ditur se ai ishte pikërisht njeriu të cilin e kërkonin me ngulm. Qefalia kapet pas një kurthi agjenturor të organizuar nga Sigurimi i Shtetit.

Mark Dodani (“Xhakoni” e “Studenti”)

Ish-oficeri i Sigurimit të Shtetit është futur në këtë shërbim në fillim të vitit 1946, i nxitur nga vrasja e babait dhe vëllait të tij në vitin 1945. Por në mënyrë të drejtpërdrejtë, ai angazhohet në operacione në vitin 1948 pas takimit me Kadri Hazbiun. “Mendoja se më kishin thirrur për punën time në zonën në veri, gjë e cila mu përforcua kur aty gjeta edhe Bardhok Bibën, por nuk dija se që në ato momente jeta ime do të merrte rrjedhë tjetër”, ka rrëfyer Dodani për median. Sipas shënimeve të ish-sigurimsit, Kadriu (ndonëse e kishte njohur shkarazi dhe më parë), i drejtohet Markut: “Ti je Mark Dodani!”. “I thashë se unë jam”, – tregon Dodani. Pa e zgjatur, Kadriu i është drejtuar Bardhok Bibës: “Mos e kërko më Mark Dodanin, ai do të punojë me ne”. Kështu, për 35 vjet me radhë, Dodani punoi në organet e Sigurimit me pseudonime të ndryshme, ku më kryesoret janë “Xhakoni” e “Studenti”. Pas daljes në pensionin e parakohshëm, u atashua si shkrimtar i lirë pranë Kinostudios “Shqipëria e Re”.

Alush Leshanaku (“Luani”)

Ishte me origjinë nga Elbasani, fshati Leshanak. Kishte qenë profesor gjimnastike në Liceun-Gjimnaz të Shkodrës qysh në periudhën e regjimit të ish-mbretit Zog. Studentët shkodranë të gjimnazit e njihnin si njeri të shkathët, intelektual të zotin, me një trup sportisti, fizikisht i fortë, disi enigmatik. Sapo u largua mbreti Zog I, më 7 prill 1939, Alush Leshanaku vihet në shërbim të fashizmit, teksa rekrutonte “Giovani Fashisti”, të rinj fashistë. Në vitin 1941, me pseudonimin “Luani”, punon si agjent i shërbimit sekret italian me mision në Shqipëri. Detyra e tij ishte të krijonte grupe e t’i organizonte ato që ishin për rrëzimin e regjimit komunist në atë kohë. Kishte zbarkuar në Mirditë me parashutë, dhe ishte një nga agjentët më të rrezikshëm për Sigurimin e Shtetit, cilësohej si “Gjenerali i Perdes së Hekurt”. Alush Leshanaku, i njohur me kodin “Luani”, kishte zbarkuar me parashutë në Mirditë. Ja ç’shkruan në ditarin e tij: “Pra qeveria është siguruar për ekzistencën time e mbi qëndrimet në… Po më gjurmojnë e po më ndjekin”. Leshanaku mbeti i vrarë nga Sigurimi i Shtetit.

Asim Aliko (“Tomori”)

Ai ishte kryetari i grupit special të Ministrisë së Brendshme që kishin si qëllim depërtimin në radhën e bandave e agjenturave të huaja me pseudonimin “Tomori”. Aliko u bë pjesë e Sigurimit të Shtetit në vitin 1948 dhe punoi derisa doli në pension në vitin 1965. Ish-oficeri i Shërbimit Sekret, Mark Dodani tregon se Aliko për pesë vjet ka kapur 120 banditë. Taktika e tij ishte që t’i përçante banditët, të organizonte takime në vende ku donin oficerët e Sigurimit, me qëllimin për t’i kapur të gjallë. Mënyra më origjinale e Alikos ishte se pjesën më të madhe të rasteve ai e arrinte këtë me dollitë që ngrinte. Aliko njihej si pijetar dhe shpesh shefat e tij e kishin të vështirë t’ia besonin detyrat, por ai pikërisht me këtë siguronte suksesin e operacionit. Duke ngritur dolli, ai u krijonte afinitet kundërshtarëve, duke i bërë të besonin se ishin në të njëjtën llogore, e më pas i zinte robër. “Tomori” kishte lindur në Kurvelesh, në vitin 1915. Ai ishte vlerësuar me titullin “Hero i Popullit”, u nda nga jeta në vitin 1987.

Pal Mëlyshi (“Furtuna”)

Pal Mëlyshi, me pseudonimin “Furtuna”, ishte një nga agjentët më të mirë të Sigurimit të Shtetit. Ai ishte një komunist i flaktë, edhe pse babai i tij ishte detyruar të arratisej pse nuk i përkrahte idetë komuniste. U fut në Sigurim në shtator të vitit 1949 dhe qëndroi deri sa u vra në vitin 1950. Synimi i tij ishte të ndihmonte në luftën kundër bandave. Por infiltrimi ishte shumë i vështirë, pasi të gjithë e njihnin për komunist. E motra e tij, Marie Mëlyshi kujton, se kapobanda e vinte herë pas here në provë. “Një natë, ndërsa i jepet një detyrë, ai bashkë me dy anëtarë të tjerë të bandës përplasen me disa sigurimsa. Fillon shkëmbimi i zjarrit mes tyre. Pali gjen një moment të përshtatshëm dhe vetëplagoset. Që pas kësaj ngjarje kapobanda u pati thënë anëtarëve të tjerë, që Pali tashmë ishte pjesë e tyre dhe asnjeri nuk duhet të fliste keq për të”, tregon e motra. “Furtuna” u vra nga sigurimsat në një shkëmbim zjarri me bandën, nga e cila nuk u shkëput dot në momentin e rrethimit.

Në numrin e ardhshëm do të lexoni

Kush ishin agjentët “Gramafoni”, “Dielli”, Hamit Matjani, Hysen Lepenica, “Kobra”, Sabaudin Haznedari dhe Teme Sejko

Jeta e tyre në shërbimet sekrete në Shqipëri dhe në misionet e huaja. Sukseset dhe dështimet e “spiunëve” shqiptarë

[the_ad id=”4118″]

Akrolisi dhe Lisi i lashtë në Lezhë

Akrolisi dhe Lisi i lashtë në Lezhë

Akrolisi-Lisi-lashte-Lezhe

Akrolisi  gjëndet   në  majen  e  malit të Tyrbes / Shelbumit  ( Lezhe).  Ështe një fortifikim  shume i lashte i ndertuar me mure  qiklopike   të ç’rregullta. Këto  mure  në Akrolis / Lezhe / jo vetem se mund ta kalojne perjudhen  e shekullit te X-të  pr.kr, ( që na rekomondojne arkologet ) por mendoj se duhet të datohet dhe më parë se shekulli i XV-te pr.kr,

pasi dimë se pellasgët para se të shkonin në Itali gjëndeshin më parë  në brigjet e Egjeut të Adriatikut  dhe Jonit.

Pellasgët për herë të parë shkuan nga Arkadia ( Greqia e sotme)  në Spoleto  në  Itali  rreth shek.XV-te prkr. Nje mur arkaik  pellasg i zbuluar kohet e fundit  Spoleto (Umbria- Itali)  e verteton këtë gjë më së miri. Nese i krahasojmë, ky mur eshte me i vonshem se ai i  Arkrolisit në Lezhe, pasi verehet se Akrolisit ka një konstruksion më arkaik dhe që deshmon për një faze me te hershme  se ai i Spoletos.

Ndersa muret e Lisit ( Lissusit)  në Lezhe edhe pse arkiologet mendojne se janë të ndertuara rreth shekullit të IV-III-te prkr, ato mund të kenë qënë në nje perjudhë më të hershme, pasi në Lezhë janë  gjetur disa sopata të ashtuqujatura “dalmate” te cilat arkiologet i kane datuar rreth shek.X-të prkr, për shkak të gjetjes se bashku me to te nje sopate Italiote që në fakt është pellasgo-Ilire e pertej Adriatikut.

Tek muret e Akrolisit për herë të parë në ndertimet qiklopike në Shqiperi,  gjënden kthesa anësore për të goditur armikun në krahë. Keto  janë  të rendsishme nga pikpamja taktike. Në Akrolis gjënden dy të tilla.

Ndersa vete termi AKROLIS, nuk ështe gjë  tjeter veçse një togfjalesh.  A ( ështe ) Kro ( Kreu ) i LISIT. Pra  “AKROLIS“=”A Kreu i LISIT “.

Ndersa persa i perket, vetë  Akrolisi mund të datohet para vitit 1500 pr.kr. ( 500 vite me pare se e mendojne Arkiologet), pasi vete fjala Akrolis = Eshte Kreu i Lisit ështe një fortifikim i cili në  formë  dhe në përmbajtje ështe i lidhur me atë të Lisit. Pra në kohen kur  ka ekzisturar Akrolisi si term dhe si objekt fizik, duhet të ketë ekzistuar dhe  termi i Lisit, sepse përndryshe nuk do të quhej Akrolisi ( Kreu i Lisit )

Kështu që nuk perjashtohet munëdesia që Lisi si qytet të jetë ndertuar shumë më parë se nga koha që e pranon arkiologjia zyrtare. Shekulli i IV-III-te pr.kr, ështe shume pak, për të demostruar datimin e mureve te LISIT të cilat kanë një projekt dhe strukture të  veçantë që terheq vëmëndjen në të gjithë ndertimet Ilire në  brigjet e Adriatikut dhe Jonit. !!!

Per te krijuar nje ide me te plote per fortifikimet e qytetit te Lisit ( Lezhe) ju mund te ndiçni nje vidio dokumentare te pergatitur rishtaz per kete qellim.

Shikim te kendeshem.

 

Burimi: Acas-Skenderbeg

[the_ad id=”4118″]

Shqiptarët dhe asimilimi i tyre në Sanxhak (Video)

Shqiptarët dhe asimilimi i tyre në Sanxhak (Video)

Shqiptarët_në_Sanxhak

Historia e shqiptarëve është një histori e ndarë mes visesh të ndryshme të Ballkanit. Herë e njohur, por edhe e panjohur, e dukshme, por edhe e padukshme.

Shqiptaret i gjen sot kudo në të gjithë rajonin. Siç janë edhe shqiptarët që jetojnë në zonën e Sanxhakut në Serbi. Për ta, është folur pak ose aspak.

Dikur Sanxhaku ka qenë pjesë e vilajetit te Kosovës, që së bashku me vilajetin e Janinës, Manastirit dhe Shkodrës përbënin Shqipërinë e viteve të Lidhjes së Prizrenit në 1878-n. Në 1912, kjo zonë u pushtua përfundimisht nga Serbia dhe Mali i Zi. Shqiptarët nën dhunën dhe masakrat e vazhdueshme u detyruan të shpërngulën në masë, duke u vendosur në Turqi, por edhe Siri e Jordani.

Të tjerët të mbetur tashmë nga shumicë e pakicë, iu nënshtruan një procesi përzierje asimiluese me boshnjaket, me të cilët i bashkonte në këtë zone feja, por jo gjuha sllave që megjithatë mbeti alternativa e vetme në kushtet e presionit dhe mungesës së shkollave shqipe.

E megjithatë, në zonën e ndarë mes Serbisë e Malit të Zi, shqiptaret nuk janë shuar. Ata janë sërish aty, të deklaruar nën detyrim si boshnjakë.

Rrugëtimi ynë ndalet në Sanxhakun e Pazarit të Ri apo siç quhet ndryshe, Novi Pazarit, që sot ndodhet brenda kufirit serb, një rrugëtim që na duhet ta ndërmarrim me një makinë me targa Serbie e me një kamera gjysmë-amatore.

Shqiptarët kanë zgjedhur të jetojnë në zona të thella për të mos humbur identitetin e tyre. Të grupuar në disa fshatra, ata e kanë shfrytëzuar këtë mundësi për të mos iu nënshtruar procesit të asimilimit.

Fshati Uglla, pjesë e rajonit të Peshterit, është i fshehur pas kthesash të ngatërruara, rreth një orë nga Pazari i Ri. Banorët janë mikëpritës, duket se mezi e kishin pritur një vizitë të tillë. Shqipja, sado arkaike, nuk ka humbur mes këtyre mureve.

“Të parët tanë nuk kanë ditur si të flasin serbisht. Të kishim shkollën do të ishim edhe ne kështu, por ne s’kemi shkollë shqip, vetëm serbisht”, thotë Sali Bajri.

Latif Huka, një tjetër banor “boshnjak” i Novi Pazarit, thotë: “Zor është me ruajtur gjuhën, se nuk e kemi shkollën. Nuk na lejnë ata neve. Zor, zor. Kush martohet me boshnjake e nuk di gruaja gjuhën, fëmija nuk mund me e ditë”.

Në familje të tilla të lidhura fort pas traditës, gjuha është kaluar brez pas brezi, deri tek më të vegjlit.

Jo gjithkund është njësoj. Tek të rinjtë, siç tregojnë të moshuarit, gjërat kanë nisur të zbehen.

“Sa për mua, sa për vllazën, ne jemi shqiptarë”, thotë Abaz Huka.

Një tjetër banor i këtij fshati, Arif Mujezinoviç, shprehet: “Këtu shqipen. Kur mblidhemi ne pleqtë që jemi disa, flasim shqip, se këto të rinjtë kurrkush. Nuk e dinë se kanë shkuar në shkollë serbçe”.

Të jesh shqiptar këtu nuk është e thjeshtë. Këtu shqiptarët janë komuniteti që gëzon më pak të drejta, më pak mundësi. Për më tepër, këto të drejta nuk mund t’i kërkojnë ose më mirë nuk kanë ku t’i kërkojnë.

Ne Boroshtice, një fshat tjetër jo larg, banorët tregojnë jo pa drojë mbi presionin shtetëror që bëhet.

“Qe tash, edhe shqiptari s’guxon as me hy këtu. Duhet me u lajmëru menjëherë kur hyn këtu. Pse? Çka don? Çfarë pune ke? Çfarë ke?”, tregon një banor.

Ketu gjen mjaft mbiemra të njohur, si Shkreli, Dukagjini etj. Një pjesë janë detyruar t’i ndryshojnë, duke u shtuar prapashtesa sllave, si e vetmja mënyrë për të mos patur probleme me autoritetet.

“E si mundet me qenë mirë kur ta merr dikush gjuhën e s’të len me fol shqip. Baba dhe nana më kane vdek , e dua Shqipërinë barabar me nënën dhe me babën”, thotë një shqiptar i Sanxhakut.

Në fshatra tjera situata është më e vështirë, sepse asimilimi ka qene thuajse tërësor. Në Arapoviç na presin mbi 20 burra të fshatit, të gjithë shqiptarë, por askush nuk mundet të flas shqip. Ndaj thërrasin një tjetër më të moshuar.

“Nuk kemi shkollë shqip. Po martohen me boshnjake e qashtu, fëmijët pas nonave po e humbim gjuhën”, thotë i moshuari.

Ne këto zona, shqiptarët janë detyruar të deklarohen boshnjakë, siç e pranojnë edhe banorët e një tjetër fshati, Bashicës.

“Tash na thonë bosanec. Tash jemi shkru boshnjak”, thonë në Bashicë.

Edhe pse shumë kujtojnë mbrojtjen që patriotët Haqif Blyta e Shaban Polluzha bënë nga çetnikët në qytetin e Pazarit të Ri, andej nga viti 1941 shqiptaret janë asimiluar në masë.

“E kemi humbur gjuhën. S’kemi patur asnjë mundësi”, shprehet me keqardhje një banor i zonës.

Edhe myftiu i Komunitetit Mysliman në Serbi, i njohur si një mbështetës i fortë fortë i të drejtave të boshnjakeve, pohon se ka rrënjë shqiptare.

“Fakt është se edhe nëna ime vjen nga Shkreli, ka prejardhje nga veriu i Shqipërisë, sikur edhe fisi i babës që është diku nga Gucia. Nuk e shmang e nuk e përjashtoj dot që të kem prejardhje shqiptare. Boshnjakët nuk kanë dashur të asimilojnë askënd dhe nëse kjo ka ndodhur, është bërë prej presionit të tjetërkujt”, thotë Muamer Zukurliç, kryemyftiu i Komunitetit Mysliman.

Ka shumë të tjerë në qytet, që druhen të pohojnë apo e kanë humbur identitetin e tyre. Kështu ka ndodhur edhe në shumë fshatra tjerë të Sanxhakut ku jetojnë sot shqiptarët.

Dhjetëra shqiponja fluturojnë mbi këto fshatra. Shqiponja kufitare i quajnë banorët e zonës, sepse dikur këtu ka qene kufiri.

 

 

[the_ad id=”4118″]

Paraqitet Garda e Iliridës pas vdekjes së Almirit 4-vjeçar

Paraqitet Garda e Iliridës pas vdekjes së Almirit 4-vjeçar

Garda e Iliridës

Pas vdekjes së Almirit 4-vjeçar, i cili qëllimisht u shkel nga një maqedonas në Kumanovë, me një komunikatë është paraqitur e ashtuquajtura “Garda e Republikës së Iliridës”, e cila, siç porosit, “për herë të fundit” ua tërheq vërejtjen “edhe kriminelëve sllavomaqedonas, por edhe pushtetarëve dhe servilëve të tyre” se “nuk do të rrijë më duarkryq”.

GazetaExpress transmeton komunikatën integrale të GRI-së, pa intervenime gjuhësore:

“Komunikatë nr. 13/03.07.2016.Kumanovë

Sektori i GRI për zonën e Karadakut njofton si vijon:
Qytetarë të nderuar të Republikës së Ilirides ne kemi përcjellë dhe jemi duke përcjelluar situatën politike dhe atë të sigurisë nga afër dhe ju njoftojmë se shteti sllavomaqedonas në vazhdimësi është duke provokuar në mënyra të ndryshme shqiptarët gjer në vrasjen e fëmijëve.
Huliganët vrastar sllavo-maqedonas të ndikuar nga pushteti aktual dhe bandat sllavoçetnike nga Serbia kanë vënë në sprovë bashkëjetesen ndërmjet komuniteteve, kështu që ne për herë të fundit po ia tërheqim vërejtjen edhe kriminelëve sllavomaqedonas, por edhe pushtetarëve dhe servilëve të tyre që ne nuk do të rrimë më duarkryq, edhe pse një kohë jemi larguar për shkak të arsyes dhe vullnetit të mirë që mos të krijojmë gjëra të padëshirueshme, të cilat shkojnë në disfavorin e kombit shqiptar, por si duket ky pushtet po keqpërdor edhe mirësjelljen tonë kështu që jemi të detyruar të dalim në mbrojtje të popullatës së Ilirides dhe territorit të saj, pa marrë parasysh çmimin.
Apelojme te popullata shqiptare në Ilirid që të jetë syçel dhe mos të bie në ndikimin e provokimeve të pushtetit dhe huliganëve maqedonas, por të jetë gjithmonë e gatshme që ta mbrojë pragun e shtëpisë dhe ti mbrojë fëmijët e vet nga barbaria sllave e drejtë kjo, e secilit popull në botën e civilizuar. Njëherë kërkojmë që faktori politik-shqiptar, në Iliridë të bashkohet rreth Ilirides dhe ta përcaktoj njëherë e mirë fatin e popullit sepse ndryshe nuk mund të ekzistojnë.
Nga zv.Komandat i Gardes së RI-së Bejtulla Xhemaili-Rrebeli”.

[the_ad id=”4118″]

Shefqete Gosalci poete e penës,këngëtare,veprimtare dhe luftëtare e dalluar!

Shefqete Gosalci poete e penës,këngëtare,veprimtare dhe  luftëtare e dalluar!

Shefqete Gosalci

Shkruan Asllan Dibrani

Shefqete  Gosalci me veprimtarinë e saj ka lënë gjurmë  në  opusin  e letërsisë  shqipe si ,poete. Aranzhmanin e saj e begatoj me  një serë aktivitetesh, që si  poligon  e kishte  bazën  e trungut kombëtar. Ajo dha  një   serë aktivitetesh në  gara të ndryshme  të  letërsisë shqipe.

Poezia e saj  ka thyer kornizat nga brendësia e letërsisë shqipe duke lundruar  drejt një poeteje te lexuar edhe tek popujt tjerë. Shpirti i saj  poetik është i ndërlidhur ngushtë me  melosin e këngës,me çka njihet edhe si këngëtare e festivaleve të ndryshme. Në  edukatën familjare si fëmijë  nga rrëfimet e familjareve, krijoj një urrejtje ndaj  pushtuesve tanë gjithmonë.  Poezia e saj,sot është  më kolorit artistik mjaft drithëruese. Në vargun e saj dominon poezia  patriotike ,sociale por edhe nacionale.

Biografia  e  begatshme e Shefqete Gosalcit

Shefqete Gosalci u lind në vitin 1970 në fshatin Marec të Malësisë së Gollakut. Të parët e saj vinin nga fshati Llapashticë e Medvegjës dhe mbanin mbiemrin e familjes se madhe  Ajeti  që lindi burra te mëdhenj si  Akademik Idriz Ajetin etj.  Reprezaljet dhe  dhuna  serbe në vitet 1878  nxiten shpërnguljet e mëdha dhe të detyrueshme  të shqiptarëve nga e cila edhe kjo familje nuk mundi t’ju përballoj presioneve të  regjimi serb dhe u detyruan ta ndërronin  mbiemrin nga Ajeti në Gosalci (emërtim  toponimi nga fshati në Komunën e Artanës, ish Novo-Beredes). Shkollën fillore e kreu ne “HASAN PRISHTINA” në Prishtinë, të mesmen në SH.M.P.T “GJIN GAZULLI” në Prishtinë. Vazhdoj studimet në Fakultetin e Ndërtimtarisë dhe Arkitekturës në Prishtinë. Gjatë viteve 1989/90-ta, vepronte  në lidhjen e  studentëve  në ilegalitet që e kërkonte koha. Shefqetja  ra në syrin e pushtetit me aktivitetet e saj   nga e cila, po ashtu  ndikoj familja e saj që mbeti  gjithmonë  kundërshtare e  pushtuesve. Edhe  pas dy vitesh studimi u përjashtua nga studimet, dhe bashke me shumë moshatarë të saj për t’ju shmangur burgut mërgoi në Zvicër, dhe për 4 vite organizoj mësimin shqip për fëmijët e bashkatdhetarëve atje.
-Me shkrime ka filluar të merret në moshën  e re,pos punimeve  të shkollës që ishin  në përkujdesjen arkivore. të publikuara në muret e shkollës , ajo  filloj të botoj edhe ne vitet e  90-ta. Poezitë dhe shkrimet e saj   të para  u gjeten ne  rubrikat  e kulturës në shtypin e kohës, Rilindja, Mollekuqja, Bota e Re, Pionieri, Shkëndija, Çlirimi, Zëri i rinisë etj. Shkruan poezi për të rritur dhe fëmijë. Ka të botuara 4 përmbledhje me poezi “GJAKU GJAKUT I PERGJIGJET”2002, “ME KE URE NE QIELL”2006, “VLIME THELLESISH”2011 e cila është përkthyer edhe në gjuhën angleze dhe italiane, si dhe përmbledhjen me poezi “PORTA TE HAPURA”2009. Është shpërblyer  me shumë çmime për poezi në shumë konkurse letrare brenda dhe jashtë Kosovës. Në vitin 2008 Shefqetja është shpallur poetja e vitit nga Lidhja e Shkrimtarëve të Kosovës, si dhe ka fituar çmimin letrar Sofra Poetike “YMER ELSHANI”. Veç poezisë, Shefqetja një pasion tjetër e ka edhe këngën.

Ka marr pjesë në shumë festivale të folklorit ku edhe është vlerësuar lartë me zërin dhe varietetin e saj artistik!.
-Shefqete Gosalci është poete e angazhuar e cila tashmë ka krijuar identitetin e saj artistik, dhe poezia e saj shpreh realitetin e kohës. Në vitin 2014 poezitë e Shefqetes janë përkthyer dhe botuar në Antologjinë botërore me titull “THE SECOND BENESIS” e  botuar në Indi. Pjesëmarrëse ishte si e vetmja poete nga Kosova në mesin e 55 shteteve të botës. Është anëtare e Lidhjes se Shkrimtarëve të Kosovës. Po ashtu edhe “Karvanit të Shkrimtarëve për fëmijë- AGIM DEVA”.Ajo  është edhe sekretare e Galaktikës poetike”ATUNIS” për Kosovë.

Qe nga viti 1993 Shefqetja bashkë me motrën Shyhreten(kolonelja e pare e UÇK-së) dhe vëllain Muharremin u anëtarësuan ne Lëvizjen Kombëtare PR Çlirimin e Kosovës(LKÇK) në te cilen kontribuon për shumë vite, te përkrahur edhe nga prindërit Ismajli dhe Gjyla si dhe gjithë familja e cila deri në fillimin e Luftës në vitin 1998/1999 strehoi shumë ilegal të asaj kohe ndër te tjerë (Agron Xhemajli, Salih Mustafa, Isuf Shalaku, Fatmir Sopi tej, te gjithë ushtarë te UCK -së si dhe Valon Muratin atëherë kryetar i LKÇK-së, tani ministër i Diasporës. Kontributi i familjes Gosalci u shqua edhe në shpërndarjen ilegale të revistës “ÇLIRIMI” – organ i LKÇK-së).Gjatë vitit 1998 Shefqetja me urdhrin e Komandant Rrustem Mustafes merr detyrë për qepjen e 250 palë uniformave për njësitet speciale te UÇK-së, si dhe qëndisi flamurin Kombëtar (tetor-nëntor 1998), flamur i cili u ngrit me 11 Qershor 1999 në lagjen Taslixhe të Prishtinës nga njësitet e gueriles B.I.A.

Kjo familje strehoi edhe shumë të zhvendosur nga zonat e Luftës që vinin në Prishtinë. Uniformat e UÇK-së. Shefqetja bashkëpunoi  me Bahtije Berishen, me materialin qe ne shtëpinë e saj e sollën dr. Flora Brovina, dr. Emin Kabashi dhe Zahide Zeqiri, të cilët gjatë asaj kohe shpesh u strehuan në familjen Gosalci. Shefqetja ishte me kohë  e radhitur edhe ne  UÇK, qe  nuk e kursej as jetën  për çlirimin e Kosovës. Shefqetja ishte edhe dhuruese e shumëfishte vullnetare e gjakut në frontin e luftës me motrën Shyhrten  dhe vëllain Muharremin, që e mbronin   atdheun me pushkë në dorë.
Gjatë viteve 2012/2014 ka punuar në Tiranë si përfaqësuese e Universitetit VITRINA nga Tirana për Kosovën. Po ashtu ka punuar shumë në integrimet brenda shqiptare.

Ajo nuk ishte  e kënaqur me arritjen e vet  në fushën e  ngritjes shkollare ,por  ndërmori hapa tjerë për ti ndjekur mësimet  edhe  për “Shkenca Politike” dhe  i kreu me notë të lartë. Bagazhi ,vlera dhe kultura  e saj e frymëzuar në çështjen  kombëtare këtë artiste shqiptare nxit të jetë në shumë  organizime  të kulturës .Po ashtu do të jete pjesëmarrëse në takimin e madh  që do të mbahet për herë të parë në Fshatin Dabishec e organizuar nga “UNIONI KULTUROR PER FSHTRAT DABISHEC  HAJKOBILLE DHE GLLOGOVICE”  Në këtë takim kulturor do të jetë  kryesuesja e  jurisë  për poezi dhe ndarjen e çmimeve.

[the_ad id=”4118″]

Telegram Urimi për takimin e datës 02.07. 2016 që po mbahet sot në Gjelbërishtë-Hajkobillë në Malësinë e Gollakut

Telegram Urimi për takimin e datës 02.07. 2016 që po mbahet sot në Gjelbërishtë-Hajkobillë në Malësinë e Gollakut

Gollaku

Në emrin  e”Unioni Kulturor për 3 fshatrat Dushkajë (ish Dabishec), Gjelbërishtë (ish Hajkobillë), Murrizajë (ish Gllogovicë)”,dhe  Këshilli iniciues nga diaspora  me qendrat e veta Gjermani ,Zvicër dhe Austri  si dhe ai organizativ i saj në atdhe  u dërgojmë Telegram Urimi Shoqatës “Trojet e Gollakut” me sa vijon:

Shoqatës “Trojet e Gollakut” u jemi mirënjohës për angazhimin me kapitullin e ri drejtë “Identitetit Autokton” që ka hapur për këtë pjesë të Galabit. Njëkohësisht ju falendërojmë për zgjedhjen e fshatit Gjelbërishtë, ku do të mbahet takimi i parë nismëtarë. Në mungesë të pjesëmarrjes tonë nga Diaspora kemi zgjedhur këtë rrugë që përmes këtij Telegrami të jemi edhe ne përkrah jush në këtë Eveniment të sotëm. Ne ju dëshirojmë suksese në të ardhmen kudo që do mblidheni sërish.

1. Le të jetë kjo ditë pikënisje për Projekte të reja që kësaj ane i kanë munguar qëllimisht nga të gjitha pushtetet e kohës.

2. Le të jetë kjo ditë një shkëndijë e re shprese për banorët e këtyre zonave të thella, për ata që mërguan në Turqi, nëpër Qytete të ndryshme të Kosovës, kudo në Diasporë e gjetiu, se akoma ka njerëz idealist e të denjë që këtyre Trojeve do t`u dalin Zot siç u dolën nëpër të gjitha luftërat e kohës.

3. Prioritet ka zhvillimi i gjithmbarshëm ekonomik ,kulturor dhe social i kësaj Malësie.

4. Autostrada është pore dhe medikament i zgjedhjes se problemit  të kësaj  ane  dhe  duhet të vazhdoj ndërtimi  i saj nëpër Galab – Keqekollë, Prapashticë, Mutivodë, Dushkajë, Gjelbrishtë, Zajqec, Tugjec e deri te Kapia në Svircë ku do të hapet një kalim i ri kufitarë ashtu që të lidhet direkt me Medvegjë dhe Kosovën Lindore .

5. Nëpër Fshatrat e kësaj Malësie duhet të investohet në degëzimin e rrugëve që do e lidhnin secilin fshat, duhet të investohet në rrjetin e telefonisë Kabllore dhe Mobile qe ky popull eshte ma i izoluar totalisht.

6. Të investohet në ndërtimin e Muzeve Etnografik qe do te jete gjithëpërfshirës  për rajonin e Gallabit. Të  ndërtohen shtëpitë e kulturës, atyre shëndetësore, ashtu që populli i shpërngulur nga mungesa e kushteve themelore për jetë të kthehet në Vatrat e tyre.

7. Kush nuk është i gatshëm nga Politikanët t`i hyjnë këtyre Projekteve që janë më se të domosdoshme për këtë Malësi është më mirë të largohen pa pas nevojë për thirrje.

Le të jetë pra ky takim i parë i këtij niveli  si mesazh për të gjithë banorët e Galabit, kudo që jetojnë se pa i bashkërenditur forcat e guximshme, progresive drejtë një sfide të re kjo Trevë do të mbetet sërish nën mëshirën e kohës dhe individëve të pa përgjegjshëm.

Me këtë rast ju ftojmë të gjithëve në Takimin e radhës për Manifestimin Kulturor për 3 Fshatrat që do të mbahet me datë 13 e 14 Gusht 2016 në Dushkajë. Të gjithë jeni më se të mirëseardhur.

Në emrin e “UNIONIT KULTUROR PËR FSHATËRAT DUSHKAJË, GJELBRISHTË DHE MURRIZAJË” Në emrin e këshillit iniciues nga Diaspora dhe Këshillit Organizativ pranoni urimet dhe përgëzimet tona më të përzemërta me rastin e këtij Evenimenti.

Me Respekt nga Këshilli Inicues nga diaspora: Asllan Dibrani,Bilur Murati,Shehide Haziri ,Ramadan Dibrani,Aurora Dauti, Naser Sherifi dhe Naze Gashi.

 

[the_ad id=”4118″]

Eshtë çështje kohe..Poezi-Gentjan Hasanas

Eshtë çështje kohe..Poezi-Gentjan Hasanas

poezi-Gentjan Hasanas

Poezi nga: Gentjan Hasanas

Eshtë çështje kohe fundi i betejës; shpata të lashta ilire, akrepat e ores… O mall! akrepin e sekondave do të ngulesh në zemrën tënde të zhuritur; si një samurai i mundur, do të vdesësh! Se unë do të pres… në mos ardhtë deri sa gjallë të jem, burimet e nëndheshme të gjakut do të bashkohen në rrënjët e një bime… …(volos..2..7..16.)

 


Pashaporta ime, katandisi një ditar i vogël, ku vulosen shtegtimet.

Datohen kujtimet me rregulla ndërkombëtare; ora e Grinuiçit bën punën e vet.

Ndodh ndonjëherë… këmba bëhet kaq e madhe kur shkel mbi vijën e verdhë, sa këpuca ime, të ndodhet njëherësh në dy shtete.

Kam një hyjre në 14 shkurt, Dogana(gënjeshter e ligjëruar), shkelje në shtetin e dashurive, (Atëherë isha i vogël). nuk isha emigrant ekonomik),

Doja thjesht të gjeja “atë”… ”greken e vogël të shthurur në qejfe”. Xhindin-femër, që iu zinte rrugën meshkujve shqiptarë, por me sa duket, ajo banonte vetëm në kitarat korçare.

Kam një vulë në datën 22 gusht… Doganady-dysha si mjelma, bëmë dashuri në Pogradec, të kujtohet… të kujtohet liqeni… E çmendura ime!

Mbrëmjeve pinim birra ne ”Panda”, dëgjonim Ermira Babaliun ”Ah kjo varfëria ime!”

Kam një vulë… është fshirë nga lotët, data nuk dallohet mire, ngjan si njollë gjaku. Dogana(Nuk është më këtu miku im i fëmijërisë).

Turbullohem… vulat, datat, orët po ngjallen në pasaportën time. Personazhet e kujtimeve u ngritën nga arkivolet katrore.

O Zot..! Jam prapë në doganë. Dikush më kërkon pasaportën, por mua s’më pëlqejnë vulat katrore.

DoganaAto mund të ishin si pelikanë fletet blu si të qiellit, kapakët jeshilë si toka, sepse toka është e Zotit … aspak e qeverive.

Vafshi ne djall! Lexoni ligjin z. polic: kush ka mbi 10 vjet shtegtar, ai s’është i asnjë shteti, pajiset me pasaportë qiellore. Kështu është poeti!…

Gentjan Hasanas …(volos..20..6..16.(

 

[the_ad id=”4118″]

Etimologji mbi fjalën; Mi, Mic, (Mikró)

Etimologji mbi fjalën; Mi, Mic,  (Mikró)

Gjuha shqipe

Shkruan: Mili Butka

Gjuha shqipe e deklaruar si degë e veçantë (latine) sigurisht që Po, por me një ndryshim fare të ‹‹imët, të vockël›› sepse kjo gjuhë nuk është degë por trung, trungu i familjes se gjithë gjuhëve indoeuropiane të lindura mbi rrënjën “boshtore” të gjuhës më të parë krijuar mbi pikën “iks” gjuhës njerëzore gjuhë e Yllit më të madh gjuhë e tij hyjnore.
Fjala njërrokëshe e gjuhës shqipe; “Mi” ka kuptimin e një sendi, objekti, trup,materie e lëngët apo e ngurtë por edhe imazh-vizion, me parametra apo përmasa të vogla ato, deri në masa të padukshme “Mikroskopike”
Janë të shumta të panumërta fjalët me kuptimin “Mi – i imët, imcak” i vogël, i pa rritur, i sapo mbirë, i sapo dalë (MI–Të) mbi të, i sapo shfaqur nga “Teri” nga errësira “Mitra” e tokës–mëmë apo e mëmës–njeri.
Fjalori i gjuhës sonë shqipe thotë: LA/starët e rinjë, që dalin, mbi trungun–mëmë sipër La, mbitë (mi të) quhen :
MITË I f.

mite
Bisk i ri që del rreth trungut të një druri të prerë; lastar.
Bisk i vogël i të lashtave ose i bimëve të tjera, që ka mbetur i pazhvilluar,mitër. Mitat e misrit, patates, domates, piperkave etj.
Ashtu fiks siç quhen të vegjlit; Fi/mi/  Fëmi, pasardhësi njeri, i joti, i yti, Timi, i imi – çili/mi, pra këta filiza të rrinjë quhen po ashtu të vegjël të sapo çelur, çilimi, të sapo dalë “mi – të” të mitur
MITUR mb.
Që është i vogël, që është ende fëmijë ose fare i ri; drejt. që nuk ka arritur moshën madhore, që nuk është bërë ende zot i vetes dhe i përgjegjshëm për veprimet e tij
Me fjalën “Mi” në gjuhën shqipe quhet Miu, gjitar “i vogël” brejtës e sigurisht;  i errët – Mi   (Mit, Mister) e kuptohet quhet ashtu sepse është i vogël – “Mi” ashtu si “Miza” insekt i vogël me krahë (kandërr fluturuese) me krahë të zhvilluar mirë dhe një palë të tjerë më të vegjël, dhe që njihet si bartëse e sëmundjeve ngjitëse, por jo vetëm, në gjuhën shqipe me fjalën miza, nënkuptojmë edhe rastet kur trupi na rrëqethet  nga një emocion i fuqishëm apo edha nga trembja e menjëhershme na mbushet trupi si me miza; M’u bë trupi (koka, krahu, këmba) miza-miza, ndiej të shpuara të lehta, të dendura, e të shumta, ashtu siç ndodh edhe nga mpirja e këtyre pjesëve të trupit tonë.
Dhe tashmë shikojmë një shembull të dialektit Geg, një e folme kjo shumë më pranë më të parës shqipe, në këtë dialekt kemi:
MIC m.
1. përk. Fëmijë i vogël. Mici i babit!
2. përd. mb. I vogël nga shtati. Kalë mic.
Në këtë dialekt edhe macja quhet po kështu “Micë” e vogël, ndersa në zologji kemi:
MICAK m. zool.
Cinxami. Zuri një micak. CINXAMI m.
Një zog ky shumë i vogël, i ngjashëm me trumcakun, që ka ngjyrë të murrme dhe që rri nëpër ferra shkurre, e jo me kot quhet Cin/xami.
Pra fjala “Mi – Mic” e pastër shqiptare sjell në jetë shumë fjalë të tjera në gjuhën shqipe dhe sigurisht në shumë gjuhë të tjera vlen të përmend këtu fjalën ‹‹greke››  Micro, mikros = i vogël,  e njëjtë edhe me fjalët; “Mitra”  apo “Mitera” që do të thotë “e vogël-Tokë-mëmë”  duke ju kujtuar se toka quhet; e Errët, e Terrët, e Tëra-e gjitha, e Thatë –Tera-trok – bashkësi-tok’ -Tokë.
MITËR I f. anat.
Organ i gruas dhe i femrës së gjitarëve, në trajtë të dardhës, (sigurisht i terrët, s/teril) ku zihet e zhvillohet pjella; An =Mitër =Tokë
Zhvillim semantik të pandërprerë gjen kjo fjalë-rrënjë “Mi” shembujt janë të pambarimtë, konkretë, kokëforta e të pakundërshtueshëm, në gjuhën greke shifra më e vogël – zeroja quhet; “Midhen = 0” ashtu si “Midhja” – butak i vogël në trajtën e bajames kokërr i mbrojtur prej guaskës dykapakëshe në ngjyrë të errët gjithashtu “Midhe-Midhje”  ky emërtim me të njëjtin kuptim i/e vogël i sapo dalë (Mi të, mbi të) “mbi–Dhe” “Mi dhe” (mbi nivelin zero)  Mi/dhe <> Dhe mi-dhemje-vemje -VEMIZË f. zool. Vemje.
VEMJE f. zool.
Larva e disa kandrrave, që ka trajtën e një krimbi me disa unaza; larva leshtore e disa fluturave, që dëmton pemët e barishtet; dhemizë. Vemja e kumbullës (e rrushit, e pjeshkës, e agrumeve), etj.
“Misër” kjo fjalë e njohur ndoshta si turke, shpjegon dhe qartëson edhe njëherë fjalën shqipe; i vogël  Mi, mic misrok, apo kokra të vogla “Mi” vendosur në rradhë, në sërë, “Misër”
E bukur gjuha shqipe e pakapshme ajo, me fjalën “vegjëli” nënkuptojmë:
VEGJËLI f.
përmb. Shtresat e gjera e të varfra të popullit punonjës, njerëzit e thjeshtë e të varfër kundrejt të pasurve e shfrytëzuesve; masa (në vendet me rend shfrytëzues) …etj.
E sërish në gjuhën ‹‹turke›› gjejmë fjalën “Milet = vegjëli–popull – të shumtët” – shumicë “mizëri”, (i mier) – i mjerë (mizerje).
Këlyshi, i vogli i lepurit quhet “Milak” (Mi/la-k) pa harruar këtu fjalën ndërnacinale “mili/meter” apo në gjuhën shqipe “milingonë” të cilat tregojnë dicka tepër të vogël,  të imët, imcak.
I/e imët quhen kokrrizat shumë të vogla në trajtën e një pluhuri të hollë (push), (pah), sheqer i imët, rërë e hollë e imët, shi, dëborë e imët-Qimton, “krundet” quhen po ashtu “Hima” (hime gruri misri etj)
Mishi i grirë hollë-hollë “imët” quhet Kimë,  gjella e përgatitur me mish të grirë “imët” quhet “kima” makarona me kima etj.
Theksoj këtu në gjuhën shqipe fijet e holla të flokut quhen “Qime” , ashtu siç gjejmë tek gegërishtja fjalën “Mih” punoj tokën, rrë/mih, gërmoj; Kali mihte dheun.
Së fundi, në gjuhën greke; “Miut” i thonë “Pontíki” dhe “centimetrit” po ashtu “pond” një pond dy pond etj, ashtu si popujt “ezmer trupvegjël –“Pondi”, banorë pranë Detit të Zi”  ndërsa në shqip kemi; Ca nga të një Qintës, Cantim (mi të ca) cantimetër, centimetër (Cent)
Në rast se fjalën shqipe “Mi” duke e lexuar në anagramë por edhe duke zvendësuar si të barazvlefshme shkronjën;  M = P  aty do të gjeni qindra fjalë të tjera shqipe të pastërta  si; mic <> cim, cimbidh, cimbidha, apo mic, pic-pikë, picërrak e shumë fjalë të tjera që në brendësi të tyrë ruajnë kuptimin i vogël “Mi” minor, milor, miner, mineral, mis – MIS m. Pjesë e trupit, gjymtyrë. Miset e trupit. Etj.

[email protected]
Korçe, 9-5-2016

 

[the_ad id=”4118″]

GJEOGRAFIA E TOKAVE TONA DHE SYNIMET ARTISTIKE TË NJË VEPRE LETRARE

GJEOGRAFIA E TOKAVE TONA DHE SYNIMET ARTISTIKE TË NJË VEPRE LETRARE

13592748_618239405009328_4980160428882753665_n

 

Shkruan: Brahim Ibish AVDYLI

 

Recension)

-Lidhur me përmbledhjen “Eshtrat pezull” të poetit Mustafë Krasniqi.

Kur e mora këtë përmbledhje, pas sa e sa vitesh, që ta redaktoj, më doli një punë e madhe, edhe pse isha në kulmin e punëve të mia të esencës mbarëshqiptare. Kaloi një kohë e gjatë e redaktimit të kësaj përmbledhje të poetit Mustafë Krasniqi, sepse u desh të futesha nëpër këto poezi e të ndjeja gjithë këtë vrushkull të ndenjave e të synimeve artistike të poetit, sikurse të shkruaj recensionin në fjalë.

13537752_618239295009339_6068897525881511940_n

Nëpër këto poezi të librit poetik “Eshtrat pezull”, me gjithë rëniet e ngritjet, është e tërë përmbledhja poetike e veprimtarit, poetit, publicistit dhe kritikut nga mërgata e jonë e dhimbshme, e cila lidhet për bukuri me çështjen tonë të madhe: të atdheut shpirtëror pellazgo-iliro-shqiptar dhe bashkimin e patjetërsuar të tij.

E njoh mirë këtë burrë shqiptar, prej ditëve të para të veprimtarit të LPK-së, por edhe padyshim nga LKSHM-ja, të cilit i mbetem borgj. Sidomos i njoh veprat e tij, ndër të cilat është vepra e veçantë, “Vështrime kritike për krijimtarinë letrare në diasporë”, Prishtinë 2014, me recensentë Martin Çuni e Hasan Qyqalla, dy shokë të vjetër, e botuar nga Ministria e Diasporës së Republikës së Kosovës; “Lumëgjaku”, Prishtinë 2002, me redaktor Berat Luzhën e recensent Bedri Islamin, dy miq të kahershëm të mi, vepër e botuar nga ana e Shoqatës së të Burgosurve Politikë; dhe përbledhjet e tjera të tij, “Gjarpërinjt e zinj edhe atje…” dhe “Lojë thikash”, etj.

Poezia është art i fjalës. Dikujt nuk i kujtohet kjo çështje. Nëpër vargje ngrihesh ngadalë, por edhe bie shumë shpejtë. Për mangësitë e poezisë, kësaj radhe nuk do të flas. E shikoj vetëm anën tjetër të medaljes, anën pozitive të saj. Të ngritesh përmes poezisë është një detyrë e mirëfilltë apo një obligim jetësor. Çdo orvatje është provë e ngritjes. Poeti dhe veprimtari Mustafë Krasniqi e bën provën e parë të ngritjes së tij dhe kjo përmbledhje është ngritja e tij e lartë në qiellin e dhembjeve.

Libri i ka katër (4) cikle. Secila ndahet nga cikli paraprak nga një strofë simbolike. Katër ciklet e kësaj përmbledhje simbolizojnë 4 troje autoktone, jashtë Shqipërisë e Kosovës, të cila janë tashmë shtete. Pra, është Mali i Zi, Serbia, Maqedonia dhe Epiri Jugor i Pirro Burrit, që i thonë me të padrejtë vetëm Çamëria, e cila është nën Greqi.

Jo rastësisht e fillon ciklin e dytë të poezive i madhi i kohës sonë- Skenderbeu, në poezinë “Vorbull kohe”, ku poeti sikur klith se “koha migjeniane nuk e di kur vie”, por “gjaku i dejve po e qanë mjerimin” dhe shpirti i poetit trazohet rëndë. Skenderbeu e ka pasur si simbol në përkrenaren e tij shenjat e Pirro Burrit; ndërsa nga Maqedonia Ilire djalin e Olimpisë ilire, që në të vërtete quhej MERYAMUN (Mirë jam unë), por u bë më i famshem me emrin historik, Aleksandri i Madh (Si ëndërr u linda), d.m.th. Leka i Madh, apo LEKU, të cilin e ka futur si monedhë të veten Shqipëria.

Tri figura të larta të shqiptarisë, Pirro Burri, Aleksandri i Madh dhe Skenderbeu e lidhin këtë libër poezishë. Në poezinë “Vorbull kohe” poeti është kthyer në pozitën e tij kritike. Sikur është tronditur për fatin e kombit të vet. Shtrohet pyetja: kah po vete ky komb; kah është nisur; kah është kthyer shqiptaria që të shkojë?…

Në këtë përpjekje të madhe krijuese, poeti Mustafë Krasnqi i thërret në ndihmë prej krijimtarisë popullore shqiptare: zanat ilire, në rrobe kombëtare.

Në strofën që e hapë ciklin e parë është poezia e këtij cikli “Ju vrafshin Zanat”, që simbolizojnë prej atikitetit të lashtë esencën e tyre shqiptare, në të cilën thuhet:

Nga djepi i Pirros-Burrë i Shqipes

erdhët si engjëj të buzëqeshur,

të pushoni pak u ulët në Iliridë

e Dardanisë së vjetër ia hodhët krahun!”

(Ju vrafshin Zanat)

Zanat janë të veshura me fustanellë të bardhë, që do të thotë se gjithmonë kanë qenë pellazgo-ilire-shqiptare dhe plagët i lidhin me lotë, që është një varg i fuqishëm i poetit. Ato nuk e kursyen as veten e tyre për të miren e kombit. “Vdekja e pa kohë” vie në profilin gazetaresk shqiptar të Shqipërisë.

Dheu i im

peshë eshtrat i kam”

thotë poeti Mustafë Krasniqi, në poezinë e parë që i kushtohet Isa Boletinit (Me eshtrat e mi), eshtrat e të cilit kanë mbetur pezull, sot e kësaj dite, duke pritur të kthehen në trojet e veta, në një pikë e trojeve autoktone shqiptare, të shpërndara nëpër 5 shtete të tjera, por që ëndërrojnë e përpëliten deri në gjenocide të papara, për bashkimin e tyre etnik. Ato troje nuk kanë ende gjasa të jenë “të bashkuara”, sepse të gjithë armiqtë shekullorë të shqiptarëve, rreth e rrotull trojeve tona, janë të bashkuar në një betim të fshehtë të tyre: për të ndarë e copëtuar më tutje këtë komb të vjetër të botës, kombin pellazgo-iliro-shqiptar.

E kush po luan

me eshtrat e mi?!…”

shfryen poeti, në fund të kësaj poezie. Isa Boletini është vrarë në Mal të Zi, nga armiqtë shekullorë të shqiptarëve. Të vrarët e tillë, si Isa Boletini, nuk kanë kurrë të ndalur; pardje, dje e sot; si p.sh. Jusuf Gërvalla, Kadri Zeka e Bardhosh Gërvalla, që vijnë në kundrim të qindra të vrarëve kështu, në altarin e lirisë. Pushka kërset prore ndër mileniume; e jona dhe e armiqve tanë. Por, ne, nuk u shuam tërësisht. Ne, jemi gjallë, shqipe tërësisht dhe shqiponja. Vdekja vjen deri në atë pikë sa të kërkohen të pagjeturit. Poezia, që titullohet “T`i kthehen pritjes”, ndër të tjera thotë:

E liga të ka groposur

në një gropë të madhe

kockat thërrasin pandarë

nën hi prushi…”

Dhembje e thellë është kjo dhembje. Në qiellin tonë, vie nga një Yll që nuk shuhet.

Ai është një yll ndër mija yjet tona që ngritet në qiellin e pamjes. Është një Yll i shqipes, i shqiponjës sonë. Por, nuk e lënë të shihet, ata që sulen mbi ne, në të gjitha anët, me kësi lloj vdekjesh:

Kohë e vjedhur e përdalë

tinëzisht më qëllove në zemër

e tri herë gjuajtjes i shpëtova”…

i del nga vetja poetit, në poezinë e fundit të këtij cikli, “Të përgjërohem”, derisa ai i përgjërohet Shqipërisë, shenjtërimit të tij.

Cikli më i mirë i këtij libri dhe shkrimin e këtij recensioni është cikli i dytë, i cili filllon me këto vargje:

Edhe po të ma vëni

thikën në fyt

nuk do të heq dorë

nga gjeografia ime!…”

(Gjeografia ime)

Gjeografia e atdheut shpirtëror është vija autoktone e shtrirjes së sotme aktuale e viseve shqipfolëse, sepse atdheu shpirtëror i të gjitha gjeneratave të mileniumeve ka qenë gati e tërë euro-azia, por nuk i njeh ende as e tërë bota, sepse janë të banuar prej mileniumeve me popuj të shprishur nga qenia e jonë e madhe dhe e okupuesve. Gjeografia e jonë është e pështjelluar. Prandaj, po i kthehemi shqipfolëve, që flasin ende shqip, pra gjuhën shqipe; që bëjnë kulturën kombëtare shqiptare; jetojnë brez pas brezi si shqiptarë të vërtetë, pa marrë parasysh se ata ndahen nga dialektet dhe nëndialektet apo quhen nga të tjerët si shqiptar, arbër, alban, arvanitas apo arnaut.

Brez pas brezi i lëmë eshtrat tona në altarin e lirisë. Duam të bashkojmë njëherë ata që flasin shqip, ani pse është gjuha e parë e botës, gjuha nënë indo-evropiane, por bota nuk e njeh dhe nuk do të njohë, sepse ne jemi kaq sa jemi, të mbetur nga gjenocidet, nga luftërat, nga betejat, nga tentativat e përhershme të armiqve tanë të mëdhenj, që bëjnë prova të na zhdukin tërësisht nga rruzulli tokësor.

Pra, duam bashkimin e etnisë me tokën, mallin e paktë, shtëpitë qindra herë të ri- ndërtuara; bashkimin e vërtetë të etnisë sonë, të lënë peng brez pas brezi në gjuhën tonë, gjakun e tokën amanet; për të ardhmen tonë më të mirë. Sa më i bashkuar të jemi, aq më të fortë do të jemi! Eshtrat e shumtë, të lënë në këtë altar, po e presin gjithmonë këtë kthim të madh. Eshtrat tanë kanë mbetur pezull. Edhe sot, ato janë pezull para këtij altari. Një bashkim qe miliona vite i parë është më afër të vërtetës. Ai pret që të përmbushet. Në poezinë “Eshtrat pezull”, Mustafë Krasniqi, thotë:

Sytë e mbytur në gjak,

atdheun që t`a puthte

i vlonte peshë kraharori!”

Kush guxonte të mbytej në gjak e kush kishte përherë një intencë permanente të puthte tokën e shenjtë të atdheut, pos atyre që eshtrat e vetë, në gjenezë të krijuara e të rritura me shumë vuajtje të prindërve e të tyre, ndër rrahje, shkatërrim e luftë të armikut kombëtar, ti lë peng në altarin e lirisë. Ata që u bënë theror në këtë altar; ndër betejat më të vlershme; në një mbrojte të shenjtë të fëmijve, pleqëve, vëllezërve dhe motrave; në mbrojtje të truallit të gjyshërve, etj. janë të destinuar nga fqinjët tanë, rreth e rrotull atyre tokave, të cilat ende nuk janë shprishur; që ende nuk janë shpërfillur; që ende nuk janë harruar tërësisht nën gjuhët e huaja e artificiale.

Kjo është shenjë e gjallë e sakrificës me jetë, në shërbim të idealit:

Në ëndrrat e pritjes

mëngjeset qullosen

me mall për atdheun

shpirti na rri peshë.

Zgjohuni bijtë e lokës

të pështjellur me flamur…”

(Etnia po na pret)

Pra, etnia po na pret jashtë kohës sonë, në mënyrë që të bashkohet vetvetiu toka dhe kombi, aq sa është e mundur që të bashkohet kjo tokë. Bashkimi jep fuqinë. Neve, na tretet fuqia e jonë, që ta mbrojmë çështjen ende të pazgjidhur kombëtare:

Blozë e hollë

nëpër rrugë peshë janë

gjarpërinjtë e mendimit”.

(Fytas me kohën)

Kjo është përpëlitja e jone e madhe me kohën dhe mendimet që ajo i ushqen për ne, e që janë me vërtetë gjarpërinjt e mendimit. Poeti thërret engjujt e lirisë, sepse ata e fitojnë këmbëngulshëm gjithësinë, derisa në këtë hartë të madhe gjeografike, do të plasë një ditë topi i etnisë.

Dihet se në një “natë vrastare”, e zhbiron tërësisht poetin, derisa thotë:

të skuqura thikat

si hartën pellazge

në mes të errësirës

idhnisht më qëllon…”

(Kur nata të vret)

Nëpër këtë kohë vendimtare; me hije apo fantazmë; nëpër bubullimat e pandalura për të fituar këtë liri të paktë, me gjakun e njerzve të rënë fli për këtë ditë, zgjohet edhe lugati i shekujve kundër teje:

e gjaku im

pafaje i mërdhirë

në dimrin e madh

nën thundrat e hekurta

mbetet…”

(Kthena atje)

Sepse, po aty, në fund të poezisë shton:

Një ditë

edhe skeleti

do të thahet

nga malli!”

Një artist vdiç; një Tiranas, Çam, Preshevar, Ulqinak, Shpupjan e Prishtinas poeti i përjeton ashtu siç i kanë mësuar armiqtë tanë kombëtar- të zgjasin “fjalët thika” në mes njëri-tjetrit; poeti Mustafë Krasniqi i këndon me mall të pashuar lulemotrës së tij- Toblicës, në vjershën e këtij cikli, “Lulemolla”:

se unë jam

motra tjetër e jotja

që tmerrësisht të pret

te guri i oxhakut!”

pra, mollës së kuqe, të kuq si gjaku, të cilën, “as gjeografia/nuk e përmend”, i cili, dihet se shënon vendin ku është kufiri i jonë etnik, nën Serbinë e sotme.

Na vie lutja në gjuhën shqipe dhe në djepin e vërtetë të lindjes së këtij poeti, “diku / në tokën ilire”, edhe pse serbët e nderojnë si “tokë të tyre”, e turqit dhe Erdogani si “tokë të tyre dhe të Sulltan Muratit”, që e ka vrarë Millosh Kopiliqi, nëpër fjalimet që i mbanë Erdogani në Kastriot, pa i vënë syrin asnjë gazetar shqiptar, sepse ajo nuk është tokë as e serbëve dhe as e turqëve, por pellazgo-iliro-shqiptare, prej fillimit të kësaj bote. Poeti thotë:

Për ty

e kapërceva ëndrrën

me krah të bardhë

për në qiell…

u luta thjesht

pa frikë

e lajka

për ty-

gjuhë

e atdheut tim

e mbarova vargjet

lutjet e shekujve

dikur u ktheva

si engjull

në tokën pellazge”.

(Kapërcimi i ëndërres)

Poeti e di se edhe kjo është truall i atdheut shpirtëror të gjuhës shqipe, i cili është shumë më i madh se sa territori i Shqipërisë; i Kosovës dhe jashtë saj trojet e vjetra të Dardhanisë (Dardanisë, sepse jo-shqiptarëve nuk ua nxjerr gjuha “dh”-në shqipe!); Malit të Zi; Maqedonisë Ilire; Greqisë, si shtet, sepse e “shpallen” me dhunë, edhe pse 4 milion arvanitas i mbanë në vete, e që janë të origjinës sonë, por që e flasin gjuhën artificiale “greqisht”, përkundër gjuhës natyrore gjuhën e vjetër shqipe; por edhe Turqia me arnautet e saj, që janë edhe ata ilir, pellazgë dhe shqiptarë, por nuk e dinë gjuhen shqipe, sepse pushtetarët ua kanë ndaluar shkollat shqipe.

E kemi thënë edhe njëherë më parë se atdheu i ynë shpirtëror ka më shumë toka të vetat, territor i shtrirjes së arianëve ilir apo albanëve ilir, apo pellazgëve ilir, por një pjesë e madhe e tyre nuk e flet gjuhën shqipe dhe ka mësuar gjuhë të tjera.

Eshtrat mbesin pezull në kohë derisa të vie kjo ditë e madhe. Kjo është një vorbull e madhe e kohës për të cilën shpirti i poetit trazohet rëndë. Ajo, ndoshta do të vie…

Cikli i tretë niset prapë me vargjet e më poshtme:

Mbi honet e djegura

në vrap fushe

me lot në gushë

u thave etjeve tona”.

(Malli i atdheut)

Kudo e ndjekin përherë miqtë shpirtëror nga dheu i tij që lidhen me gjitha trojet autoktone. Malli i vendlindjes; malli i babait; malli për nënën e tij; malli për motrat; malli për dalin dhe vajzën; nipat e mbesat; fëmijët që e thërrasin “xhaxhi poet”, etj. Malli i atdheut e ndjekë kudo. Çdo gjë përfundon në “shportën e zanave”, mbas një kali të badhë, duke “therur shpirtin/me tel çiftelie”, si në një agullim…

Edhe ciklin e fundit e hapë strofa simbolike, nga poezia “Modernizimi i fundit”:

Sa vështirë të jesh burrë

sytë padashje

të vënë në kurth

në ndonjë qëndrim të veçantë

kokën ulur

duhet ta mbash”.

Është e pamundur të anashkalosh lirikën intime “Besniku i dashurisë”, në të cilën dashuria shkrihet tërësisht në vajzën shqiptaro-pellazge. “Lumëmalli” derdhet më tutje deri sa të zgjohet me “Shpirtrat e trazuara”. Lakmia shqiptaro-pellazge shkon përtej ëndërrave, për të mos qenë aq realisht. Unë po e marr këtë poezi, me titullin “Lakmia”, për të parë çka vjedhin nga kulturat e huaja dhe ate çka është më e ligë, gratë e vajzat tona. Poeti shfrynë ndër vargje:

Mos lakmo

lakuriqësinë

as çarshaf të zi-

krenohu shqip

si një rreze dielli

bukuri e arbrit!”

Edhe “Drugëzat” poeti u drejtohet tradhëtarëve që e shkelën tokën e të parëve, të cilët si “hije i polli nata”. Disa poetë, që poeti Mustafë Krasniqi i identifikon si “poetë të gjithësisë”, atyre, me energjitë pozitive “vargjet u vijnë papritur”, “ku puthet/këmba me baltën”, sepse kështu ata i nxitë poezia, siç thotë poeti i ynë në poezinë “Përtej bukurisë”. Në poezinë “Tmerrimi i korbave”, e që janë armiqtë tanë, e thot ai si është lënë flamuri i ynë kombëtar.

Autori i fshikullon të gjitha manitë negative në këtë përmbledhje. Pra, vinë manitë më të liga të ashtuquajturve “shqiptarë”, p.sh. karrieristëve; ëngjëllushkat si lavire; tipat vandalë; drugëzat apo tradhëtarët, e deri te “O i ziu i fundit”, të cilët janë vetë shkaktarë të largimit të bijëve të vërtetë të shqipes, nga vendlindja, nga atdheu, nga kulla e gurit, etj. Shpirtërat e trazuara janë gjallë e luftojnë me tërë qenien e tyre për bashkimin etnik shqiptar. Ata i lanë vatrat e tyre “Në kujri zanash”, sepse nuk mund të njëjzoheshin me shpërfilljen e kombit shqiptar.

Dikush

si dhelpër

fuqishëm i thyejnë copat e atdheut”

(Thyrja e vetme)

thotë vetë poeti, mu siç i kanë mësuar armiqtë e përhershëm kombëtarë. Nuk ka gjuhë “kosovarishte” në Republikën e Kosovës, por gjuhë shqipe, deri në bashkimin e Shqipërisë! “Modernizimi i fundit” në këtë përmbledhje është modernizim i tepruar. Sepse është vështirë të jesh burrë, në këtë periudhë ndjenjash, kur njeriu duhet ta ulë kokën, për ta mbërrirë kafen “nga gjiri i bardhë”.

Këtu, përfundon përmbledhja e poezive. Unë, kam folur vetëm për gjërat pozitive, në raport të intencave të mia kombëtare. Mund të ketë ndonjë poezi që do të mund të kritikohet, por ia vlenë që ta lexoni tërësisht këtë libër dhe të dëshmoni edhe ju ato që ne i vumë re me këtë rast, si redaktor i librit…

Dhashtë Zoti i Madh e Mustafë Krasniqi na nxjerr kështu vepra të mira!

[the_ad id=”4118″]

Ditët e Gollakut 2016 manifestim i madh në Gjelbërishtë-Hajkobillë

Ditët e Gollakut 2016 manifestim i madh në  Gjelbërishtë-Hajkobillë

Gollaku

Shkruan Asllan Dibrani

Gollaku po i kthehet vetvetes. Krahina  e Malësisë se Gollakut edhe se u boshatisur  dhe  harruar nga qeveritaret  e pas luftës së fundit  këtyre aktual, bijtë e vet  nuk  e harrojnë!  Më 2 Korrik në ora 13:00 në fshatin Hajkobillë të Prishtinës mbahet manifestimi “Ditët e Gollakut 2016” organizuar nga Shoqata “Trojet e Gollakut” në krye me  gazetarin dhe veprimtarin shumë vjeçar  të dalluar zotin Bahtir Cakollin. Me këtë rast do të shënohet  2 Korriku – Datën e shpalljes së Deklaratës Kushtetuese të vitit 1990 në Kosovë. Por edhe  4 Korrikun – “Ditën e Pavarësisë së SHBA-ve”,Këshilli organizativ për publikun lëshon këtë:

 

Ftesë-thirrje  

Të nderuar qytetarë, shqiptarë, të nderuar mërgimtarë, intelektual, krijues, dhe artdashës të kulturës dhe artit shqiptar, biznesmenë, veprimtar, shoqata, klube dhe organizma të vlerave tona kombëtare qeveritare dhe jo qeveritare, të vendbanimeve të Gollakut,  apo si emigrant,me një  fjalë jeni të ftuar të gjithë që te merreni pjesë në këtë takim   madhështor. Pra ftoheni të jeni pjesëmarrës nga të gjitha zonat e   Gollakut, Diasporës, Luginës  së Preshevës, si edhe drejtues të institucioneve lokale, qendrore, ish-deputetë të Parlamentit të vitit 1990 dhe kori diplomatik në Kosovë. Malësia e Gallapit-Gollakut – krahinë kjo që shtrihet në pjesën verilindore të Republikës së Kosovës , shënon vijën kufitare me shtetin e Serbisë fqinje . Territori gjeografik i kësaj Malësie , administrohet nga këto komuna: Prishtina, Podujeva, Novobërda, Kamenica, Bujanoci,Vraja,Medvegja dhe Presheva,prandaj ju bëjmë thirrje njëzëri që t’i bashkëngjitni thirrjes tonë për këtë takim sa madhështor, po edhe kombëtar, human dhe shumë i nevojshëm  qe ti kthejmë  vlerat kësaj zone edhe strategjike për

Kosovën me sa vijon:

13490814_10210074947140013_9191965191660313876_o

Shoqata “Trojet e Gollakut”që një kohë ka kryer një serë veprimesh dhe aktivitetesh  nga e  cila kjo datë do te shënohet me  aktivitete të ndryshme ne fusha përkatëse dhe shëndetësore qe t’i dilet në ndihmë kësaj zone. -Gjatë gjithë ditës do të jetë në dispozicion automjeti i Mamografit Mobil për kontrolle të grave (kontrolle të kancerit) pa pagesë, kontrolle të shtypjes së gjakut, analizat e Diabetit etj. Gjithashtu do të ketë muzike popullore, folklorike dhe argëtuese për të rijnë me këngëtarët pjesëmarrës  si:

Ganimete Abazi&ProBand, Shemsi Krasniqi, Riza Selimi, Vjosa dhe Adelina Emini,Fatmir Makolli, grupi “Gollaku” , Dr.Majk e shumë të tjerë nga Gollaku dhe diaspora. Muzika dhe argëtimi do të vazhdojnë deri në orët e vona. Shoqata “Trojet e Gollakut” edhe në të ardhmen do të merret me prezantimin e problemeve të banorëve të Gollakut para institucioneve komunale dhe qendrore,por edhe begatimin e jetës kulturore për të rinjtë dhe qytetarët e kësaj ane. Shoqata  “Trojet  e Gollakut” do të jetë  ngushtë e lidhur edhe me shumë shoqata dhe organizma të kësaj ane. Kjo shoqatë  ka si synim  duke organizuar kampe dhe shumë aktivitete tjera nëpër fshatra te kësaj ane . Do të synohet edhe avancimi i pozitës së gruas në Gollak, përmes vizitave mjekësore, zhvillimin e bujqësisë dhe infrastrukturës nëpërmjet projekteve për gra si kultivimi dhe rritja e fidanëve të ndryshme dhe aktivitete për kthimin e banorëve të shpërngulur nga këto treva. Pra më 2 Korrik të gjithë në Hajkobillë – “Mos i lëshoni trojet e Gollakut” por kthehënju atyre që në një të ardhme ti shndërrojmë edhe në pika turistike. Mos hezitoni po të jeni  aty ne dy takim impozante njëra në Gjelberishtë- Hajkobillë me 2 korrik dhe tjetra me 12-14 Gusht në Dabishec në  “Takimi Kulturor Tradicional ”

 [the_ad id=”4118″]

Hapet gjimnazi per Arbereshet e Zarës-Kroaci

Hapet gjimnazi per Arbereshet e Zarës-Kroaci

shqiptaret-e-zares

Mehmet Latifi

Pas një angazhimi të përkushtuar për mësimin e gjuhës dhe letërsisë shqipe për nxënësit shqiptar të shkollave tetëvjeçare në Zarë, që tashmë dy vjet funkcionon në Sh. F. “Kruno Krstiq” në Arbënesh të Zarës, nën drejtimin e prof. Vesel Lekaj, njofton agjencia e lajmeve INA.

Ky i fundit ka arritur të zgjërojë këtë program mësimi edhe për nxënësit shqiptar të  shkollave të mesme në Zarë, duke kërkuar miratimin edhe nga Ministria e arsimit të Republikës së Kroacisë, krahas pëlqimit të gjimnazit “Vlladimir Nazor” në Zarë.

Kërkesa që i është drejtuar Ministrisë së arsimit të Republikës së Kroacisë, për mësimin plotësues “Modeli C”, që mban këtë numër protokoli “Klasa: 602-03/15-05-00102; UBROJ:533-26-16-0006, datë 15 janar 2016)  më në fund është miratuar pozitivisht dhe mundësohet mësimi plotësues edhe për nxënësit shqiptar të shkollave të mesme në Zarë.

Në shkresën-përgjigjen që ka arritur në adresë të Shkollës “Vlladimir Nazor” dhe të prof. Vesel Lekaj, nënshkruar nga zv/ministri i arsimit të Republikës së Kroacisë shkruan:

“Ministria e arsimit, shkencës dhe sportit, ka marrë mendim professional ekspertësh nga Agjencioni për arsim dhe edukim me numër protokoli: “KLASA: 602-01/15-01/0132; UBROJ:561-06/20-15-03, datë 10 qershor 2016”, për kurikulën për lëndën  gjuha shqipe kultura, sipas “Modelit C” për shkollat e mesme në Republikën e Kroacisë dhe ate ua dërgojmë.

Agjencioni për arsim dhe edukim, ka dhënë mendim pozitiv për kurikulën e lëndës gjuha shqipe dhe kultura sipas “Modelit C” për shkollat e mesme, që nënkupton që sipas kurikulës së përmendur, nga viti shkollor 2016/2017, mësimi i gjuhës shqipe dhe kulturës (Modeli C), mundë të mbahet- zhvillohet për nxënësit e interesuar pranë shkollës tuaj “Vlladimir Nazor”.

Ju lutemi që në fillim të vitit shkollor, të përsërisni kërkesën për radhitjen dhe harmonizimin e mësimit të gjuhës shqipe dhe kulturës sipas “Modelit C” në GJimnazin “Vlladimir Nazor”.

Krahas kërkesës, ju lutemi që të bashkangjitni edhe listën e nxënësve të interesuar  për mësimin e mëparpërmendur (emri dhe mbiemri dhe klasa), dhe orët e parapara mësimore gjatë javës në pajtim me Nenin 3 të Standardit Shtetëror Pedagogjik të siestemit arsimor për shkollat e mesme –Gazeta Zyrtare (NN, numër 63/08)”.

Në kuadër të këtij plan-programi, të miratuar nga Ministria e arsimit të R. së Kroacisë, sipas Standardeve  Shtetërore Pedagogjike të edukimit dhe arsimimit, sipas gazetës Zyrtare (Narodne Novine 63/2008, cl.43, stav 3, alinea 3), nxënësit shqitar të shkollës së mesme do të njihen krahas lëndëve tjera të përgjithshme shkollore, edhe me lëndët: gjuhë e letërsi amtare-shqipe, histori, gjeografi, art figurativ dhe artin muzikor.

Sipas këtij vendimi, në mënyrë eksplicite dhe shprehimisht thuhet se kuadri që do të zhvillojë mësimin plotësues në gjuhën shqipe, sipas modelit “C” , krahas posedimit të kompetencave pedagogjike, duhet  të jetë njohës i gjuhës shqipe, duhet të njohë simbolet kulturore  të Shqipërisë  dhe të pakicës kombëtare shqiptare.

Pa dyshim se meritë për këtë kanë në rend të parë vetë shqiptarët që jetojnë në Zarë, të mbështetur nga Bashkësia e Shqiptarëve në Zarë, ligjet pozitive  dhe vetë pozita e shqiptarëve jo vetëm në Zarë por në tërë Kroacinë dhe angazhimi permanent, vetëmohues dhe i përkushtuar i prof. Vesel Lekaj.

 

[the_ad id=”4118″]