Get a site

Pasuria përrallore e Ilir Metës dhe Monika Kryemadhit

Pasuria përrallore e Ilir Metës dhe Monika Kryemadhit

Pasuria përrallore e Ilir Metës dhe Monika Kryemadhit, çifti i ‘mbytur’ në luks.

785 mijë euro fitime nga shitja e 8 apartamenteve. Si ndryshuan pronat prej vitit 2003

Zbardhet pasuria e plotë e familjes presidenciale. Gazeta “SOT” ka siguruar deklarimet e plota që presidenti Ilir Meta dhe bashkëshortja e tij Monika Kryemadhi kanë dorëzuar pranë Inspektoratit të Lartë të Deklarimit dhe Kontrollit të Pasurive, që prej vitit 2003. Një ditë më parë gazeta publikoi të ardhurat e familjes Berisha, ndërkohë që sot po bën të ditura fitimet, banesat dhe pronat e çiftit presidencial. Deklarimet e para në ILDKP datojnë që prej vitit 2003 dhe në këtë vit presidenti Ilir Meta ka deklaruar apartament 2+1 dhe ka pasur në pronësi vetëm 25 për qind të tij.

 

Po ashtu ka deklaruar një banesë në Golem 327 m2 blerë 60 mijë dollarë, të cilat janë marrë kredi në bankë. Por e njëjta banesë 3 vite më pas është shitur 300 mijë euro. Po në vitin 2003 zoti Meta ka deklaruar pagën e tij si deputet dhe si ministër. Viti 2004 dhe 2005 nuk kanë sjellë ndryshime për pasurinë e presidentit aktual, ndërsa në 2006 janë shtuar të ardhurat e bashkëshortes, zonjës Monika Kryemadhi, sot drejtuese e LSI. Interesant është fakti se në vitin 2004 u themelua dhe LSI.

 

Pasuria përrallore e Ilir Metës dhe Monika Kryemadhit

Në vitin 2006 të ardhurat e Metës dhe Kryemadhit janë shtuar me 300 mijë euro, pasi kanë shitur banesën në Golem. Në vitin 2007 Meta ka deklaruar pagën e tij si deputet, ndërsa Kryemadhi pagën si anëtare të Këshillit Bashkiak. Por kryetarja e LSI ka deklaruar dhe blerje 500 m2 tokë+200m2 truall me vlerë 5 milionë lekë. Në vitin 2008 Meta dhe kryemadhi kanë deklaruar dhe llogaritë e tyre të para në bankë. Po ashtu kanë deklaruar dhe të ardhurat nga puna.

E njëjta situatë dhe në vitin 2009. Por në vitin 2010 dhe për koicidencë vit kur LSI ishte në qeveri me PD, pasuria e tyre ka nisur të lëvizë. Meta ka deklaruar shtesë në llogarinë Bankare Credins Bank 135.318 lekë, apartament banimi 200 metra katrorë te Rr. Barrikada me vlerë 400.000 euro, ku është deklaruar se 200 mijë euro janë marrë kredi, ndërsa 200 mijë euro kanë qenë në gjendje cash.

Ka deklaruar pagën si zëvendëskryeministër dhe ministër Ekonomie, 1.768.385 lekë. Ndërsa Kryemadhi ka deklaruar pagën si sekretare organizative në LSI, pagën si anëtare e Këshillit Bashkiak Tiranë dhe marrjen e një apartamenti banimi 2 kate, me sipërfaqe 317 metra katror në fshatin turistik në Gjirin e Lalzit Durrës, me kontratë sipërmarrjeje me Lura sh.p.k. (Burimi, këmbimi me sipërfaqe ndërtimore 300 metra katrore, ambiente tregtare, sipas kontratës me firmën Agigos, si përfitues 33 % të sipërfaqes së ndërtimit si pronar trualli).

 

Vila luksoze e Ilir Metës

Vlerat e apartamenteve

Në vitin 2013 zonja Monika Kryemadhi ka deklaruar se ka përfituar 13 apartamenteve të banimit me sip. totale 1444.8 m2, përfituar nga shtojca e kontratës së sipërmarrjes me Agi-Kons shpk, për caktimin në natyrë të pjesës takuese. Deri në vitin 2017 zonja Kryemadhi dhe zoti Meta kanë shitur po 8 apartamente dhe prej tyre kanë përfituar në total 785.105 mijë euro.

Sa i takon pasurisë të deklaruar së fundmi, bie në sy se për vitin 2017 janë pagur 160 mijë euro për shkollimin e fëmijëve në Britaninë e Madhe. Po ashtu të vetmet të ardhur janë shitja e dy apartamenteve dhe pagat si deputete dhe President. Në ditët në vijim gazeta do publikojë pasurinë e plotë dhe për liderë të tjerë të politikës, nga kryeministri, kreu i opozitës dhe deputetë.

Elvi Sidheri: Shtigjet e mistershme të Nobelit

Elvi Sidheri: Shtigjet e mistershme të Nobelit

Nga Elvi Sidheri

Një ditë prej ditësh, çmimi Nobel vendosi të mos dalë më nga dhoma e vet e praruar në Stokholmin e lartësive të ftohta nordike të kontinentit të moçëm dhe arsyet për këtë veprim stoik, sa edhe të beftë, i kish të shumta në fakt.

Si të dilte vallë, të përshkonte korridoret e Akademisë së vet, të paraqitej para përfaqësonjësve të shtypit mbarëbotëror, me atë barrë që ndiente mbi supe?

E nuk ishte fjala veç për skandalet seksuale që kishin përfshirë jurinë e këtij çmimi, gjer atëherë të panjollë në këtë aspekt.

I qe kërrusur kurrizi të ngratit, qe lodhur fort, ishte gërmuqur nga pesha e viteve, shekullit e ca që pati kaluar qysh nga themelimi i tij si pasojë rastësore e shpikjes së vdekjeprurjes dinamitarde.

Nobeli na ish plakur, vlera e tij qe shtuar, reputacioni ishte përhapur anë e kënd planetit, ithtarët qenë shumuar, atmosfera e dorëzimit të këtij çmimi, më të njohurit në faqe të tokës, ishte mistifikuar në pafundësi, dhe lavdia sa vinte e shtohej.

Por sakaq, seç kishte që Nobelin tonë, këtë bard, rapsod epik të kohëve moderne, depërtues, shtegtar e përshkues të nuancave më intimisht publike të realitetit botëror gjatë dhjetëvjeçarëve letrarë të fundit, e kish lodhur, shteruar e mplakur.

Nobeli ndoshta iu qe përshtatur, përkulur e ishte njësuar me rrymat e së përditshmes, kish ngërthyer çdo pasqyrim të së tashmes, ishte bërë porsi një rrezatim i sipërfaqësores së mendësisë njerëzore, duke e refuzuar njëkohshëm me përçmim gjithçka të mirëfilltë, të mirëqenë e të vërtetë.

Kaq e thjeshtë ishte!

Kjo ishte arsyeja e pandërgjegjshme përse Nobeli atë ditë ndihej i vrarë shpirtërisht, i kapitur, i zvarrë, i sfilitur nga vetë ekzistenca e tij e mbrujtur në lukse të shfrenuara mondaniteti, ballosh, kostumesh “Haute Couture” dhe parfumesh të zgjedhura.

Qe shndërruar në një çmim propagandistik, në një paradë farfuritës kotësie, në një shpërfaqje monumentale zbrazëtie konceptuale, përmbajtësore dhe kulturore, por sikundër ecën gjithçka në këtë botë, edhe Nobeli ynë i lavdishëm, nuk tundej vendit, qëndronte kryelartë dhe nga Stokholmi nordik, mes mirëqenies sociale, përparimit qytetar e teknologjik, ajrit të pastër të Veriut të kontinentit të moçëm, Balltikut dhe gjelbërimeve natyrore suedeze, vështirë e kishte të hiqte dorë nga froni i vet.

Një fron më i hyjshëm se ai i vetë Papës në Romë në shumë aspekte.

Një fron i gjithëpranuar, një fron laik që në labirintet e logjikimit të nxituar njerëzor, barazohej me fronin fetar, pa u thelluar ndër çështje të mërzitshme si dogmat fetare, blasfemitë apo krahasimet e pamundura.

Nobel domethënë Shenjtëri laike!

Ky është thelbi.

Nobel domethënë Madhështi!

Kjo është puna.

Nobel domethënë (vetë)Mburrje!

Ky është çelësi i leximit dhe botëkuptimit.

Pak a shumë si ajo përralla e animuar e dikurshme shqiptare, ku ujku në përpjekje për ta ngrënë demin, i thotë: “Pa brirë je mbret, pa brirë je pasha, pastaj pa brirë është dhe moda”.

Shpesh çështjet janë më të thjeshta seç duken.

Perandorët Romakë jepnin Nobel ulur në tribunën krye-patrice të Koloseut, duke u mjaftuar me ngritjen apo uljen e gishtit në shenjë jetë a vdekje për gladiatorin fatmirë a fatkeq të radhës.

Ngadhënjimtari qe një Nobelist i lashtësisë, i shpërblyer me famë e lavdi, për argëtimin, kënaqësinë dhe kohështyrjen e hareshme gjakatare të gjindjes plebeje barkthatë.

Me këtë nuk pohojmë se ndërkaq edhe shkrimtarët, poetët e mendimtarët e lashtësisë nuk qenë Nobelistë të kohës së tyre, në ato epoka të gjenezës së letërsisë dhe qytetërimit, por ata padyshim, burimin e energjisë së tyre letrare, krijueshmërinë e tyre burimore e gurgullonin tjetërkund, dhe vlerësimin do ta kërkonin në Olimp, Apolloninë Ilire,Tempuj Romakë apo gjetkë, kurrësesi jo në Stokholm.

Të mos themi që vikingët, paraardhësit luftarakë të suedezëve të sotëm, Valhallën tej-vdekjes së zotit Odin, e mendonin veç për bëma në fushën e betejës, të kësaj jete apo të përtejmes, pa vrarë mendjen (vrisnin njerëz përgjithësisht) për çikërrima pa rëndësi si gjërat e letërsisë.

Nobeli pra, është bërë Rutinë. E mërzitshme, parashikueshme.

Prandaj, kur krahas me shpalljen e shumëpritur, drejtohen blicet fotografikë dhe gjëmon fanfara, mes poteres së kremtimeve, bëhet krejt e pamundur të dëgjohet. Nevojitet heshtje pra, në këto momente padrejtësie të përjetshme, që të arrish të pikasësh murmurimën e të harruarve. Askujt nuk i shpëton dot fakti që Jorge Luis Borges kurrë nuk e fitoi Nobelin. Aq më pak Lev Tolstoi, apo qoftë edhe Marcel Proust. Të mos themi për Vladimir Nabokov, apo Henrik Ibsen, Paul Valery, Émile Zola, Benito Pérez Galdós, César Vallejo, Franz Kafka.

Është një listë e gjatë radha e të mallkuarve. Por ndonjëherë, pa paralajmërim, ndalin kremtimet dhe i lënë vend qetësisë. Seç hapet një shkretëtirë mes të laureuarve. Ndonjë vit mbetet i zbrazët. Vjen momenti të kujtojmë.

Në vitin 1901 francezi Sully Prudhomme pati nderin të ishte shkrimtari i parë fitues i një çmimi që, me kalimin e kohës, do të shndërrohej në më prestigjiozin dhe të dëshiruarin e atyre personazheve që vendosin t’ia kushtojnë jetën botës së letrave. Kanë kaluar më shumë se njëqind vite qysh atëherë, dhe shumë ngjarje kanë ndodhur rreth këtij çmimi.

Thonë se Camilo José Cela, në darkën pas dhënies së çmimit Nobel për letërsinë të atij viti 1989, kur mbretëresha e Suedisë i qe avitur për ta pyetur se si ndihej, ai qe përgjigjur: “I menderosur, por gjithësesi mirë”. Është kjo një frazë tipike për këtë autor, ndonëse fort shokuese, duke patur parasysh sa shumë ky njeri ishte angështuar për këtë çmim dhe çfarë ankthi kish patur çdo vit para shpalljes së çmimit në fjalë nga Akademia. Një tjetër legjendë tregon sërish se Cela, si e kish nuhatur, ose duke dëshiruar ta nuhasë, lajmin e mirë, pati thirrur agjenci të ndryshme lajmesh që të rrinin në gatishmëri për të qenë të pranishëm kur të vinte telefonata të cilën e kish pritur për aq shumë kohë, më shumë seç denjonte të pranonte. Dhe kjo skenë, më në fund, do të tregohej nga mediat spanjolle si një moment gjasme “emocionesh të përmbajtura”.

Dhe, sado t’i ketë rënë reputacioni këtij çmimi, nuk vihet dot në dyshim fakti se agjenda e shumëkujt vijon të kushtëzohet prej tij, veçanërisht në rastin e thuajse të gjithë kandidatëve të përjetshëm për fitimin e tij. José Saramago dhe Jorge Amado, miq pleqërie, i shkruanin njëri-tjetrit letra ku shfrynin tërë dëshirat e tyre më të zjarrta, dhe thonin: “Nuk ka dyshim se ky çmim përbën një shpikje djallëzore”, siç do t’i shkruante saktësisht portugezi José Saramago brazilianit Jorge Amado pak vite se ai vetë ta fitonte Nobelin për Letërsinë. Borges, nga ana e vet, e pat ngjyrosur me ironi rastin e tij tejet të veçantë kur do të thoshte: “Kjo është një traditë e lashtë skandinave: mua ma taksin çmimin dhe pastaj ia japin tjetërkujt. Fundja gjithë kjo punë është njëfarë riti”. Kurse Galdós-it ishin vetë bashkëkombasit e tij spanjollë që ia rrënuar gjasat për të fituar Nobelin për Letërsinë, kur disa sektorë kritikë ndaj veprës së tij, vendosën t’ia bojkotonin kandidaturën. Kështu pra, çdo autor i shquar nga të katër anët e globit e pasuron edhe më shumë historinë e vet personale kundrejt një çmimi që do të lindte si nismë për të njohur dhe vlerësuar veprën e shkrimtarëve me ndikim universal, por që si përfundim do të shndërrohej në një krijim të zbrazët. Sepse duke lartësuar veç disa të pakët, ishin trajtuar si të njerkës shumica e shkrimtarëve të tjerë.

Ngjela nervozohet keq me gazetaren: Iki nga studio nëse

Ngjela nervozohet keq me gazetaren: Iki nga studio nëse

Ngjela nervozohet keq me gazetaren: Iki nga studio nëse

teksa ishin në mbyllje të emisionit ‘Politika Online’, gazetarja Marsela Karapanco i ka kërkuar avokatit Spartak Ngjela që të votojë për top-statusin e ditës, ku ishin zgjedhur postime nga ish kryeministri Sali Berisha, kryeministri Edi Rama, deputeti Pjerin Ndreu, ish ministri i Drejtësisë Ylli Manjani dhe deputeti Nard Ndoka.

Por Ngjela është nervozuar duke mos e lenë gazetaren që të vijonte me leximin e statuseve, duke i thënë se do të largohej nga studio menjëherë, nëse do të vijonte ende.

Edi Rama Zoti pastë mëshirë për ty dhe të faltë

rama-erdogan shqiperiajone

Edi Rama Zoti pastë mëshirë për ty dhe të faltë

Nga Deo Graciani

Shqipëria e vogël, dhe jo edhe aq e rëndësishme në arenën e sotme gjeo-politike, u vendos përkohësisht në qendrën e vëmendjes nga një veprim i panevojshëm por i parashikueshëm i kryeministrit Edi Rama dhe qeverisë së tij, e cila kohët e fundit po tregon përherë e më shumë se nuk është asgjë tjetër përveçse një zorrë që i shkon pas interesave islamo-komuniste në Ballkan, Evropë dhe më gjerë. Duke parë dhe dëgjuar kryeministrin sesi ngre zërin nëpër fushata dhe përplaset në media me njerëz të ndryshëm, duke përdorur si armë elokuencën e tij për të mbrotjur bindjet që ka dhe për të mposhtur kundërshtarët, të krijohet përshtypja se kemi të bëjmë me një njeri të vendosur dhe që nuk merr urdhra nga askush. Fatkeqsisht, pak a nga pak po vërtetohet e kundërta. Në thellësinë e psikikës së tij, po nxjerr kokën një njeri të cilit i mungon kurajoja civile, dhe nuk është i aftë të kuptojë momentet dhe kthesat e rëndësishme historike, por thjesht shkon andej nga fryn era, dhe ndryshon me erën. Elokuenca dhe oratoria e tij nuk i shijojnë më askujt. Nuk të hyn në punë elokuenca kur ke humbur shpirtin. Edhe Hitleri ishte elokuent por shikoni se çfarë i kushtoi botës. Ne nuk prisnim që Edi Rama të konkurronte me Gjergj Kastriotin, Ibrahim Rugovën, Pjetër Bogdanin apo Lech Walesën për nga karakteri, por të paktën prisnim pak më shumë prej tij. Edhe Edi Rama siç duket ra viktimë e asaj që quhet “mallëkimi i gjeneratave” dhe nuk arriti të dalë dot përmbi trashëgiminë e errët shpirtërore të këtyre gjashtë shekujve të fundit. Dikush mund ta mbështesë sjelljen e kryeministrit me justifikimin se ai nuk ka me se të punojë, sepse kjo është Shqipëra dhe nuk gjen më mirë, dhe nuk ka material më të mirë “për ndërtimin e shtetit.” Karakteri i ndërtuesit nuk varet nga cilësia e materialit. Nëse kërkon gjen.

Edi Rama, kryebashkiaku i tij i Tiranës Erion Veliaj, dhe anëtarë të qeverisë shfaqen rregullisht nëpër ekrane duke përuruar parqe të cilat po i ndërtojnë për rehabilitimin fizik të njerëzvë ndërsa nga ana tjetër po ndërtojnë një tempull turko-arab të fundamentalizmit islamik në zemër të Tiranës për helmimin e shpirtit të tyre. Të zhytur deri në grykë në injorancën e tyre, ata nuk kuptojnë se po helmove shpirtin ke shkatërruar trupin dhe mendjen e njeriut. Ndërtojnë parqe dhe njëkohësisht shtojnë ndotjen akustike dhe helmin shpirtëror. Ju lumtë o argatë të djallit që për të fituar votat e ekstremistëve islamikë po shisni falas edhe pikën e fundit të shpresës që mban gjallë një komb. Ju lumtë që ndërsa ndërtoni lulishte për fëmijët, i bëni ata të tremben duke i detyruar të dëgjojnë ditë e natë nga autoparlantët e vdekjes ulërimat dhe britmat rrëqethëse që gërvishin mendjen dhe helmojnë shpirtin.

Ky shtet i sotëm nuk është asgjë tjetër përveçse vazhdimësi e shtetit Potemkin të Berishës. Në shtetin Potemkin, fasada e rafinuar e institucioneve fsheh mungesën e plotë të substancës. Vetëm aktorët ndryshojnë. Kjo qeveri e shitur tek ata që kanë xhepat më të thellë, nuk kishte sesi sillej ndryshe edhe në rastin e votimit të rezolutës absurde që një grup ekstremistësh islamikë, pro-islamikë dhe anti-semitë paraqitën në Asamblenë e Kombeve të Bashkuara. Nuk pritej që Edi Rama të ishte aq largpamës dhe i guximshëm sa të votonte kundër rezolutës, por të paktën mund të kishte abstenuar ose mund të mos kishte marrë pjesë. Qeveria shqiptare u deklarua se “i qëndruam koherentë qëndrimit tonë të linjëzuar me Bashkimin Evropian.” Kjo nuk është e vërtetë. Qeveria shqiptare i qëndroi koherente vendimit të Organizatës së Vendeve Islamike nga ku edhe mori udhëzimet përkatëse disa ditë para votimit në Asamblene e Kombeve te Bashkuara. Pra, Edi Rama dhe qeveria e tij i qëndroi besnike linjës Islamike të mikut të tij të ngushtë Tayyip Erdogan, me votën kundër Amerikës dhe Izraelit.

Edi Rama Zoti pastë mëshirë
Edi Ramaerdogan

Qeveria e sotme shqiptare edhe sot e kësaj dite vazhdon ta quajë Shqipërinë vend Islamik, edhe pse Islamiket nuk janë më shumicë në Shqipëri. Qeveria shqiptare, të paktën mund te abstenonte siç bënë Bosnja Herzegovina, Letonia, Kroacia, Polonia, Republika Çeke, Hungaria, dhe Romania. Te gjitha këto shtete përveç Bosnjës janë pjesë e Bashkimit Evropian. Por jo. Për një grusht votash të fundamentalistëve islamikë në Shqiperi, kryeministri zgjodhi të mbështeste rrymën fundamentaliste Islamike të mikut të tij, Tayyip Erdogan, i cili po kthehet pak e nga pak në mësuesin e tij shpirtëror. Përpara se të konsultohej me vendet “mike” të Bashkimit Evropian, Shqipëria u konsultua me vëllezërit shpirtërorë të organizatës së vendeve islamike. Me sa duket Erdogani po i jep leksione kryeministrit tonë sesi të mbajë pushtetin sa më gjatë duke manipuluar shqiptarët dhe opinionin ndërkombëtar, siç bën rregullisht edhe presidenti turk me vendin e tij dhe partnerët ndërkombëtarë.

Sot Erdogani është një anti-kristian, anti-evropian dhe anti-amerikan i deklaruar, dhe nuk i ka hije kryeministrit të Shqipërise ti shkoje mbrapa si zorrë një fundamentalisti islamik. Nuk kishte shumë rëndësi nëse Shqipëria votonte apo abstenonte por të votonte kundra ishte e turpshme. Të lumtë o kryeministër që i vure shqelmin një shansi historik për ta vendosur Shqipërinë përkrah Hebrenjve, Polakëve, Çekëve, Hungarezëve, Romunëve, dhe Kroatëve, aleatëve tanë historikë, të cilët kanë sakrifikuar gjithçka për liri. Të lumtë që e vendose Shqipërinë përkrah kërmave komuniste të Sorosit, dhe e zhyte edhe më thellë në llumin e fundamentalizmit islamik.

Në kulmin e terrorit nazist ndaj hebrenjve, në një kohë kur pothuajse çdo shtet i Evropës jo vetëm që nuk i mbrojti por nga frika bashkëpunoi me nazistët në arrestimin dhe shfarosjen e hebrenjve, kjo Shqipëri e vogël e cila konsiderohej “myslimane,” megjithëse në një luftë për mbijetesë, e shkërmoqur shpirtërisht për gjashtë shekuj errësirë të pafund, arriti të gërmojë në thellësinë e vetëdijes së saj kombëtare pothuajse të vdekur, dhe të gjejë e të zbatojë, qoftë edhe për pak çaste urdhëresën hyjnore të dashurisë dhe humanizmit. Besa shqiptare triumfoi mbi urdhëresat e urrjejtjes islamike, dhe shqiptarët duke rrezikuar jetën e tyre, i mbrojtën hebrenjtë me çdo mundësi që paten. Ndërsa sot mjerani Edi Rama dhe qeveria e tij vendosi të zhvlerësonte ato pak momente historike krenarie kombëtare, duke u vendosur përkrah argatëve të djallit, në krah të atyre që kanë shpallur luftë Zotit të dashurisë.

Kryeministri ynë i rritur dhe i edukuar në një realitet ateisto-islamiko-komunist akoma nuk e kupton fuqinë e Zotit, dhe as drejtësinë e Tij. Ai nuk e kupton dot Providencën Hyjnore. Ky kryeministër nuk arrin të konceptojë gravitetin historik dhe impaktin shpirtëror të një vendimi të tillë jo vetëm mbi veten e tij por edhe mbi popullin e tij. Të rreshtohesh në frontin e anti-Zotit është vetëshkatërrim, pavarësisht se numrat mund të duken në favorin tënd. Zoti nuk merret me statistika dhe as me numra. Rezultantja dihet.

Duke shpresuar se kryeministri Edi Rama do t’i vërë gishtin kokës dhe jo grushtin, se do të reflektojë për katrahurën që bëri, dhe të pendohet me sinqeritet përpara Zotit të vërtetë, duke e korrigjuar veprimin e tij kur ti vijë një tjetër shans, derisa të vijë ajo ditë, unë i them: “Zoti pastë mëshirë për ty dhe të faltë.”

Gani Mehmetaj: Viti i Turqisë dhe ditët e numëruara të Gjergj Kastriotit

Viti i Turqisë dhe ditët e numëruara të Gjergj Kastriotit

Nga Gani MEHMETAJ

Organizata turke TIKA, që merret me rrënimin e monumenteve të kulturës materiale e shpirtërore të arbërorëve-shqiptareve, në vitin e Gjergj Kastrioti -Skënderbeut ka paraparë ndërtimin e 18 xhamive, teqeve e objekteve islame në kështjellat e qytetet shqiptare. Ndërtimet do të bëhen mbi kishat e manastiret katolike. Në dhjetëvjetëshin e fundit kjo organizatë islamike që përpiqet të ringjallë me agresion fantazmën osmane, ka ndërtuar 250 xhami, teqe e objekte islamike në kështjellat shqiptare e vendbanimet ilire-arbërore. Në emër të kinse rinovimit ka falsifikuara e shëmtuar gjeografinë arkeologjike të Shqipërisë mesjetare më keq se çdo hordhi barbare në dymijë vjeteshin e fundit.

 

Viti i Turqisë dhe ditët e numëruara të Gjergj Kastriotit

Me intensitetin e punimeve të TIKA-s për shlyerjen e kujtesës shqiptare për disa vjet nuk do të mbetet asnjë gjurmë e kulturës materiale e shpirtërore të mesjetës, kështjellat tona nuk do t’i ngjasojnë kështjellave të Arbrit, por kalave osmane me xhami, teqe e hamame, ashtu sikurse i shëmtoi Perandoria osmane pasi e pushtoi Shqipërinë.

Turqia me pëlqimin e qeverive shqiptare të korruptuara ka falsifikuar kulturën materiale e shpirtërore të shqiptarëve, ka fshirë mesjetën arbërore, nga evropianë e ka bërë aziatike. Aty ku duhej të ishte shtatorja e princave të Arbrit, turqit duke i korruptuar qeveritarët shqiptarë të te gjitha niveleve kanë vënë pllaka përkujtimore për sulltanët- gjakatarë që vranë shqiptarë.

Shqipëria vitin 2018 e shpalli vit të Gjergj Kastriotit- Skënderbeu, ndërsa është e kundërta, viti 2018 është vit i Turqisë në Shqipëri. Gjergj Kastrioti mbreti i Arbrit i ka ditët e numëruara në shtetin e vet. Sulltanët e xhamitë do t’ia zënë vendin. Është mashtrim kur thuhet se sivjet është viti i Gjergj Kastriotit, sepse shteti shqiptar nuk ia kushtoi asnjë shtatore, kështjellë të rinovuar e monument princave të Arbrit e Gjergjit të madh. Ndërkaq, Turqia e shënoi këtë vit në Shqipëri me qindra kushtime sulltanëve vrasës, islamit që bëri gjenocid ndaj shqiptarëve dhe osmanëve që gati na shfarosën.

Nuk mund të gjendet një shtet tjetër në Evropë e në Azi mbi të cilin ushtrohet dhunë e tillë kulturore e shpirtërore sikurse mbi Shqipërinë e shqiptarët nga Turqia, me lejen e zyrtarëve vendës. Shqipëria është nën vasalitet të pështirë.

Habitë reagimi i pakët i shkrimtarëve, artistëve dhe i elitës kulturore shqiptare. Sikur të reagonin me vendosmëri e me kohë sigurisht do ta pengonin vandalizmin turk. Ashtu si reaguan me vendosmëri artistët shqiptarë kundër rrënimit të Teatrit Kombëtar, duhej e duhet të reagonin edhe kundër vandalizmit të Turqisë ndaj kështjellave e monumenteve shqiptare. Heshtja i ka dy mesazhe: i kanë shushatur artistët shqiptare me fonde turke ? Apo strukturat e caktuara islamike u bëjnë presion te tmerrshëm që t’ua mbyllin gojën?

Gjendja është e njëjtë edhe në Dardani. Në katedralen e Prishtinës, aty ku u varros Pjetër Bogdani, Turqia e rindërtoi xhaminë më të madhe në kryeqytet. Janë rindërtuar nga themelet qindra xhami e teqe, që s’kanë asgjë të përbashkët me ato që ishin dikur, s’kanë asnjë vlerë trashëgimie. Mbishkrimet në xhamitë e rindërtuara e në Teqenë e re të Bektashinjve në Gjakovë, TIKA i ka vënë në gjuhën arabe, sikur të ishe në mesjetën osmane a në ndonjë shtet arab.

Prishtina e Pjetër Bogdanit dhe Gjakova e Gjon Nikollë Kazazit nuk e kanë asnjë përkujtim për kolosët shqiptar, ndërsa janë ndërtuar qindra xhami turke e teqe iraniane.

 

Trojet e Arbrit: Kurrë nuk të groposet Çamëria

Trojet e Arbrit: Kurrë nuk të groposet Çamëria

Trojet e Arbrit: Kurrë nuk të groposet Çamëria

Reagim i shoqates se intelektualve shqiptarë „Trojet e Arbrit“

Kurrë nuk do të lejojmë që të groposet çështja e Çamërisë

Shoqata e Intelektualëve Shqiptarë “Trojet e Arbrit “me rastin e incidentit të ndodhur në panairin e librit në Tiranë në Stendën e Çamërisë ku u hoq emri i Çamerisë e dënon këtë akt qyqar dhe të paprecedent të ndodhur në kryeqytetin e Shqipërisë në Tiranë.Përsonat e dërguar për të dhunuar stendën e Çamërisë në Panairin e Tiranës kishin marrë urdhër politikë dhe tentuan ta zbatonin nëpërmjet organizatorit të këtij panairi por dështuan me turp përballë rezistencës së të pranishmëve dhe atyre që ju gjetën menjëherë në mbështetje.Shoqata “Trojet e Arbrit “falënderon shqiptarët atdhetarë që e kthyen në stendën e Çamërisë mbishkrimin me emrin e Çamërisë. Gjithashtu i bëjmë me dije qarqëve greke si dhe mbështetësve të tyre që Shoqata “Trojet e Arbrit “dhe të gjithë shqiptarët atdhetarë pavarsisht se ku jetojnë e veprojnë do të jenë në mbrojtje të çështjes së Çamërisë.Ky akt tinzarë u ba si rezultat i kompromisit që po bëjnë pushtetarët në Shqipëri ku po dëshirojn që ta groposin shtatë pashë thellë çështjen e Çamërisë dhe ta mbyllin njëherë e përgjithmonë.Këtyre qarqeve ju bëjmë me dije se çështja e Çamërisë nuk do të mbyllët asnjëherë dhe kjo plagë që ende po kullon gjakë shumë shpejtë do të fillon të marrë drejtimin e duhur me mbështetje të aleatëve shekullorë të shqiptarve të Amerikës dhe Gjermanisë por edhe me përkrahjen e bijëve dhe bijave atdhetare të Shqipërisë Etnike.

Shoqata e Intelektualëve shqiptarë “Trojet e Arbrit “

Nue Oroshi Kryetar

Hashim Thaçi: Ushtria do të ndodh në kohën e duhur, nuk më pengon që zëvendëskomandanti të jetë serb

Hashim Thaçi: Ushtria do të ndodh në kohën e duhur, nuk më pengon që zëvendëskomandanti të jetë serb
Hashim Thaçi ka folur edhe themelimin e Ushtrisë së Kosovës. Thaçi ka thënë se mos themelimi i Ushtrisë në vitin 2014 ka qenë rezultat i gabimeve të spektrit politik.

“Në vitin 2014 kemi pasur mundësi të themelojmë ushtrinë, nuk na ka pengu komuniteti serb por ka qenë pjesë e gabimeve të spektrit politik. Ka qenë gabimi ynë, sikur në atë kohë të themelohej, sot Kosova së paku do të ishte pjesë e partneritetit të paqes e gatshme për NATO”, tha Thaçi në “Debat Plus” me Ermal Pandurin në RTV Dukagjini.

Presidenti duke folur rreth Listës Serbe,  ka theksuar se rreziku në Kosovë nuk ekziston nga serbët, dhe se shteti i Kosovës nuk cenohet nga serbët e Kosovës e as politikat  e tyre.

“Kam qeverisur dy mandate me ta dhe kanë qenë korrekt. Nuk duhet ti shkojmë me sy të keq e as armiqësor, ata janë qytetarë të Kosovës dhe pjesëmarrja e tyre në institucione është legjitime”, u shpreh Thaçi.

Ai shtoi se themelimi i Ushtrisë së Kosovës do të ndodh në kohën e duhur.

“Çështja e ushtrisë do të vazhdojë së trajtuari me seriozitet edhe nga ShBA dhe NATO  dhe në një moment të duhur do të ndodh.”, tha presidenti Thaçi.

I pyetur se a do të jetë temë e dialogut me Serbinë, krijimi i Ushtrisë, presidenti shtoi se Kosova është shtet i pavarur dhe ka Kushtetutën e saj dhe se Ushtria do të bëhet nga Kosova.

“Çështja e Ushtrisë nuk diskutohet e nuk do të diskutohet me Serbinë”, tha Thaçi.

Presidenti shtoi se nuk do t’i pengonte nëse zëvendëskomandanti i Ushtrisë të jetë serb.

“Nëse zëvendëskryeministri i Kosovës është serb edhe zëvendëskomandanti i policisë është serb, fare nuk do të më pengonte nëse zëvendëskomandanti i ushtrisë do të ishte serb po ashtu”, theksoi Thaçi.

Babalja kerkon azil ne kosove

Babalja kerkon azil ne kosove

Babalja: Dua azil, në Shqipëri do më vrasin

 

Autoritet në Prishtinë kanë marrë në pyetje “Bashkëpunëtorin X” të PD, Albert Veliun 24 orë pasi ai kërkoi azil në Kosovë.

“Kam frikë për jetën. Nëse me ktheni në Shqipëri do të më vrasin”.



Ky ka qenë deklarimi Albert Veliut që përbën edhe bazën e kërkesës për azil. Së bashku me të birin ai është duke u mbajtur në qendrën e azil kërkuesve, raporton Report TV.

Drejtoria për Migrim dhe të Huaj në Policinë e Kosovës është duke shqyrtuar kërkesën për azil të Albert Veliut, nëse ajo është në përputhje me nenin 5 të ligjit “Për azilin në republikën e Kosovës ku thuhet se: “Republika e Kosovës mund t’ju japë mbrojtjen e përkohshme personave që duhen mbrojtur, për aq kohë sa ata i ekspozohen një rreziku të përgjithshëm të rëndë”.

Ligji për azilin në Kosovë parashikon që aplikantit për azil, t’i jepet një përgjigje gjashtë muaj që nga dita e paraqitjes së kërkesës. Paraditen e të Hënës Veliu sëbashku me të birin, u ndaluan gjatë një kontrolli normal në zonën e Shtimjes në afërsi të Prishtinës. Rezultoi se ata nuk e kishin kaluar kufirin mes Shqipërisë dhe Kosovës në mënyrë të rregullt.

Hetimet paraprake të policisë së Kosovës kanë zbuluar se Albert Veliu dhe i biri nuk figuronin të riregjistruar në sistemin e kufirit si në atë të Kosovës dhe TIMS në Shqipëri. Kaq ka mjaftuar për policinë e cila ka njoftuar menjëherë prokurorin e gatshëm në Prokurorinë e Prishtinës e cila ka urdhëruar arrestimin e tyre.

Ndaj tyre është ngritur akuza për kalim të jashtëligjshëm kufiri. Po ashtu prokurori i ngarkuar për këtë çështje e ka kërkuar arrestimin edhe për shkak të dyshimeve të tjera. Menjëherë pas arrestimit Veliu i ka deklaruar prokurorit të çështjes se kërkon azil politik.

Thesari i Hollmit…

Thesari i Hollmit…

Thesari  Hollmit.Nën këmbë ,aty ku të gjithë shkelim çdo ditë, ku kalojmë, ku ikim e vijmë pa kuptuar, Shqipëria fsheh ende vlera të jashtëzakonshme të identitetit të saj. Janë zona të tëra që heshtin pa mundur të flasin me vlerat e tyre të vërteta.

Diku humbin, fshihen, diku vdesin pa u zbuluar kurrë, siç është edhe rasti i fshatit Qinam në Kolonjë një zonë me vlera të jashtëzakonshme që deri më sot njihet pak ose aspak.

Në zonën ngjitur me fshatin, 23 vjet më parë gjatë disa gërmimeve krejt rastësore për të nxjerrë gurë u gjet një thesar. Ena e hekurt ishte e mbushur me monedha të prera në ishullin e Eginit në Greqi e datonin në shekullin e 6 dhe të 5 para Erës Sonë. Disa qindra të tilla u morën për t’u ekspozuar në Muzeun Arkeologjik ku gjenden ende sot, nën ruajte dhe masa të rrepta sigurie për shkak të vlerës së tyre.

Shumica e lidhen gjetjen e këtij thesari me depozitimin e tij rastësor nga ndonjë tregtar i kohës që lëvizte përgjatë aksit antik që lidhte Dangëllinë me Kosturin e zona të tjera . Ndërkohë që po në këto pjesë shumë mendojne se ka patur edhe përplasje e beteja ushtarake mes romakeve dhe maqedonasve të lashtë. Por a ishte vërtetë ky thesar diçka rastësore apo pas tij fshihet më shumë?

Profesor Skënder Aliu, një ndër arkeologët më të vjetër në vend, mendon se kjo zonë përkundër vëmendjes së munguar ka dhënë fakte të qarta për historinë antike të saj. Duke nisur nga Kalaja e Hollmit nga ku mori emrin edhe thesari , një pjesë e së cilës është ilire dhe pjesa tjetër romake.

“Kolonjë është shumë e pasur prej këtu e deri atje 7 me 7 kilometër ka një grup kalash, ka varre monumentale siç është një varr monumental 1 kilometër më tutje, ka tuma sa të them unë. Ja kam propozuar edhe ministrise qe te shpallet nje zone e mbrojtur e tipit A, qe ta ruajme ta veme ne sherbim te edukimit , te turizmit, ja vlen nje dhe e dyta te merret vesh identiteti te dije ky popull nga vjen te mesoje identitetin”, thotë profesor Aliu.

Fshati Qinam kundron për së afërti të gjithë këtë zonë. Hera herës duket i shkëputur nga historia e tij që shpeshmi thuajse kalon edhe kufijtë e legjendave e në qofshin kështu ato janë legjenda reale e mjafton të rrugëtosh nëpër rrugicat e fshatit për ta kuptuar.

Nuk është e vështirë të gjesh edhe sot në fshat monedha të thesarit të Eginës. Banorët nuk duan të identifikohen edhe pse të tilla siç thonë mund të ketë kushdo që ka punuar tokën e tij në këtë zonë. Do të donim të tregonim vetëm dy prej tyre sa për të krijuar një ide. Njëra është e ashtuquajtura monedhë me shenjën e breshkës së ujit, e cila daton sipas ekspertëve në shekullin e 6 para Erës Sonë, ndërsa tjetra ajo me breshkën e tokës që i përket gjysmës së dytë të shekullit të katërt para Erës Sonë. Nën zë banorët të thonë se në këtë zonë nuk ka qenë vetëm një enë me monedha të Eginës, por disa të tilla.

Fshati jep një përgjigje edhe për më dyshuesit që mendojnë se monedhat mund të jenë marrë nga poçja që sot gjendet në muze; nëntoka e Qinamit dhe e gjithë zonës përreth Milec, Shtikë, Butkë Qafëzez, ku janë zbuluar mbi 30 tuma, vendbanime antike e kala fsheh ende shume.

Sot gjëja më normale në fshat është të gjesh monedha . Por jo vetëm ato të thesarit të Eginës, që e bën edhe më mistike këtë histori. Monedhat janë të shumta e të ndryshme e flasin për një zinxhir historik që nga shekulli i 6 para Erës Sonë deri në atë të 6 të Erës Sonë, në kohën e dyndjeve sllavo-avare. Në fshat mund të gjesh sot shumë të tilla, në prerje të ndryshme, por që i bashkon figura e Aleksandrit të Madh, por ka edhe të tjera vështirë të dallueshme me sy të lirë.

Për fshatin e patriotit të madh Hasan Qinami i cili i bëri ballë në mënyra e momente të ndryshme dërgatave e pretendimeve greke, mund të flasësh shumë e më shumë. Jo thjesht për banorët e paqëm e punëtore, jo thjesht për historinë e mbushur me monedha të periudhave të ndryshme, por edhe për gjetje të tjera arkeologjike. Ka shumë të tilla që banorët i kanë zbuluar rastësisht në tokat e tyre, si një unazë mesjetare bronzi që mendohet se daton në shekullin e 9 deri në atë të 11. Këto gjetje nuk janë të izoluara apo të gjetura nga 1, 2 apo 10 banorë , por nga shumica dërrmuese e tyre.

Ka edhe më shumë në Qinam si këto grupe karficash, gjilpërash, vëthe , maja shigjetash e shumëçka tjetër të periudhës qytetare ilire mes shekujve 4-1 para Erës Sonë.

“Përshembull ja kjo, kjo është një fibul, një karficë siç i thonë për të mbërthyer rrobat. Bëhet fjalë për një veshje qytetare dmth jo rurale, atëherë kur është ndryshuar mënyra e jetesës, e kohës qytetare ilire do të thotë shekujt 4-1 para Erës Sonë”, rrëfen profesor Aliu.

Historia e Qinamit është simbol i historisë së Shqipërisë i lëvizjeve të shumta, dërgatave të pafundme ushtarake, pushtimeve, vendosjeve dhe mbivendosjeve të kulturave, rrugëve të vjetra tregtare e themeleve të kudondodhura ilire , e mbi të gjitha e historisë moderne shqiptare që vlera të tilla nuk di t’i ruaj, nuk di t’i promovojë, shpluhurosë apo ktheje në një resurs turistik. Deri me sot pasuri të tilla identitare që janë vlerë për muzeumet botërore , për koleksionet private të pasanikëve të huaj, kanë shkuar e dalë pafund në Shqipëri si mall pa zot.

Sot banorët e Qinamit duan vetëm vëmendje, promovim , investim e asgjë më shumë. Ruajtje për këto objekte që dalin kudo në tokat e tyre, në fushat e majat e boshatisura. Çfarë fshihet nën tokën e Qinamit e zonës përreth? Këtë askush nuk mund ta thotë e megjithatë faktet flasin se diçka fle në pritje për t’u zbuluar…

Kukësi përkujton eksodin kosovar

Kukësi përkujton eksodin kosovar

Sot në Kosovë përkujtohet 19 vjetori i fillimit të eksodit të shqiptarëve. Gjatë luftës rreth një milion shqiptarë u detyruan nga forcat paramilitare serbe të shpërnguleshin në Shqipëri dhe Maqedoni.

Mijëra shqiptarë kaluan kufirin edhe me Malin e Zi, ndërsa qindra mijëra ishin zhvendosur nga shtëpitë e tyre për të gjetur strehim në malet e Kosovës.



Kukësi ishte qyteti i parë që priti shqiptarët e Kosovës dhe sot si çdo vit kjo ditë kujtohet me aktivitete e ceremonisë “Eksod 99”.

Një grup shqiptarësh nga Mitrovica kanë marshuar simbolikisht në këtë ditë.

Këto foto tronditëse na kujtojnë atë kohë. Fotot janë publikuar nga Magnum Photos.

 

This slideshow requires JavaScript.

Në shpellën ku askush nuk ka shkelur më parë

Në shpellën ku askush nuk ka shkelur më parë

Tre muaj më parë, tre të rinj vendosën që të shkelin në një territor të panjohur më parë; në thellësitë e Shpellës së Ariut.

Me të tillë emër njihet nga banorët shpella e lashtë në fshatin Velçan të njësisë administrative Mokër të Pogradecit.

Njëri prej personave që ka hyrë në këtë shpellë është Bledi Lufo.

“Asnjëherë nuk kishte hyrë në thellësi njeri. Pasi jemi futur 3 veta brenda jemi mahnitur”, thotë ai.

Fotot janë shkrepur në një thellësi deri 60 metra dhe vetë të personat që e zbuluan këtë shpresojnë që shpella të shpallet “Monument Kulture”.

“Ndoshta shteti vendos dorë e ta shpallë monument kulture, sepse dhe zona ku kjo shpellë gjendet është parajsë natyrore në lartësinë prej 1150 m mbi nivelin e detit”, thotë Bledi Lufi.

 

Ngjela: Dy morsat që do të shtypin korrupsionin shqiptar

Ngjela: Dy morsat që do të shtypin korrupsionin shqiptar

Shkruan: Spartak Ngjela

Dy janë morsat që do të shtypin deri në paqenie korrupsionin shqiptar dhe të korruptuarit e Shqipërisë: reforma në drejtësi dhe hapja e negociatave me Bashkimin Europian

 

Janë që të dyja të lidhura me njëra-tjetrën, por krerët e mëdhenj të korrupsionit shqiptar nuk e kuptuan. Dhe nuk kishin sesi, sepse janë drejtuar nga dritëshkurtësia e mendimit të tyre korruptiv.

l.
Reforma në Drejtësi tani e ka krijuar shtratin e vet juridik. I gjithë korpusi ligjor i reformës është gati për t’u aplikuar.Po hapja e negociatave? Hapja e negociatave me Bashkimin Evropian është aspekti kryesor nxitës dhe aplikues i reformës në drejtësi.

Kush mendon se negociatat nuk do të hapen në qershor, është mendjengushtë si Saliu dhe Rama, dhe i gjithë korrupsioni kryeministror shqiptar. Nëse nuk hapen negociatat me BE-në, nuk mund të ecë dot përpara Reforma në Drejtësi. Nëse nuk ecën reforma në Drejtësi, nuk shkulet dot nga Shqipëria Korrupsion i kryeministror Rerisha-Rama. Nëse nuk shkulet Korrupsion i kryeministror shqiptar, Shqipëria shkon nga kundërshtarët e Uashingtonit dhe Berlinit.

Atëherë, është shumë e thjeshtë: hapja e negociatave për anëtarësimin e Shqipërisë në Bashkimin Europian në qershor të këtij viti, është një gjë e sigurt.

ll.
Çfarë do sjellë realisht hapja e negociatave?

Hapja e negociatave është skemë që BE e ka si metodë për të barazuar nivelet me kandidatët që duhet të anëtarësohen në Bashkimin Europian. Kjo metodë është skemë investuese në lidhje me strukturimin e tregut sipas normave të tregut europian, dhe skemë investuese në lidhje me ristrukturimin institucional të shtetit aktual. Kuptohet që gjithçka lidhet me reformën në drejtësi.

Por duhet theksuar se pikërisht këtu flitet për investime të mëdha që kapin disa miliardë euro. Sigurisht që për kontrollin e tyre menjëherë Brukseli cakton katër ose pesë këshilltarë kryesorë: këshilltarin e Kryeministrit, të ministrit të Financave, të ministrit të Ekonomisë dhe të ministrit të Bujqësisë, të ministrit të Brendshëm.

Por, pikërisht këtu është mbërthyer i gjithë ngërçi i korrupsionit kryeministror shqiptar, sepse në këtë formë kontrolli reforma në drejtësi nuk ka më asnjë shans që të ndalohet dot as nga Berisha dhe as nga Rama, se këta nuk do të kenë më asgjë në dorë.

Kjo është arsyeja që tani hapja e negociatave me Bashkimin Evropian është në gjë e sigurt. Kjo sepse vetë reforma në drejtësi është e strukturuar e gjitha ligjërisht dhe pritet vetëm implementimi i saj. Kurse, ky implementim është penguar nga korrupsioni kryeministror. Por, menjëherë pas hapjes së negociatave, korrupsion i kryeministror nuk do të ketë më asnjë gjë në dorë.

Për faktin që BE nëpërmjet Brukselit dhe bankës së vet do të investojl në Shqipëri në treg dje në strukturën juridike të shtetit, në vetë marrëveshjen pas hapjes së negociatave, vendosen pikat e ndërhyrjes së autoritetit të kontrollit të Komisionit Europian.

Një nga këto pika pritet të jetë implementimi i reformës në drejtësi, sepse dihet që vetë Brukseli ka marrë pjesë direkte në drejtimin e ligjeve të reformës, madje edhe të kushtetutës së Shqipërisë, të cilat tani janë të gjitha në fuqi.

Madje kjo është arsyeja që politika e Brukselit dhe e Uashingtonit tani ndihet e qetë në lidhje me bëmat që vijon të bëjë korrupsion kryeministror shqiptar.

Kjo është arsyeja politikë e cila hapjen e negociatave tani e konsideron një nevojë të domosdoshme edhe për Uashingtonin edhe për Berlinin e vetë Brukselin. Madje kjo është arsyeja që edhe ambasador i Bashkimit Europian në Tiranë u emërua pikërisht personi që ka shkruar draftin e vetingut shqiptar.

E pra, hapja e negociatave të Bashkimit Europian me Shqipërinë do të bëhet në muajin qeshor 2018 me një siguri absolute. Asnjë forcë e brendshme në Shqipëri sot nuk ka fuqi të bëjë dot gjë kundër kësaj.

Dalin emrat e Spiuneve te Greqise,qe operojne kunder Patrioteve Shqiptare.

Dalin emrat e Spiuneve te Greqise,qe operojne kunder Patrioteve Shqiptare.
Republika e Camerise organizoi dje nje konference Shkencore tek Tirana International Hotel, dhe nje marshim sensibilizues ne Kryeqytetin Shqiptar Tirane. Ne te moren pjese qindra qytetare nga te gjitha viset e Shqiptarise.

Por edhe kete here si gjithmone ketij marshimi u munduan ti prisnin rrugen,si anti Shqiptaret e perbetuar Spiuni I Asfalise Greke Arben Llalla ne Shqiperi, dhe Spiuni I Beogradit Serbi I natyralizuar ne Shqipetar te Kosoves Nexhmi Muciqi.

Arben Llalla beri perpjekje qe mos lejonte te ndodhte ky marshim duke shpifur prane Ministrise se Brendshme Shqiptare qe kjo e fundit mos lejonte Republiken te manifestonte, por nuk ja arriti qellimit, pasi tani dihet se kush eshte mercenari Arben Llalla I cili per 500 € ne muaj  nga Shpetim Idrizi vetem te shpifi dhe hedhe balte qe te parandaloje veprimtarine e Republikes se Camerise, por gabim e kane historia nuk do kete meshire per ta.
Ndersa ne Kosove Nexhmi Muciqi pagoi njerzit e tij qe te kercenonin patriotet e shumte qe u nisen nga Prishtina te organizuar.
Por kush eshte Nexhmi Muciqi?
Nexhmi Muciqi ose  serbisht Nexhmi Mucic
Nga dokumentat qe kane dale kohet e fundit mesohet se Nexhmi Mucic eshte personi qe sabotonte veprimtarine e Komandant Rames te Gjilanit tek spiunazhi Francez.
Me tu bere publik ky informacion Festim Lato e largoi nga radhet e tij. Para se te dilte ky informacion Nexhmi Muciqi doli garant qe te punonte per idene e Festim Lato.
Festim Lato I dha 100.000 € Nexhmi Muciqit qe te hapte shoqaten Cameria ne Kosove duke mos e ditur kush ishte ne te vertete.
Nexhmi Muciqi me te marre keto para tradhetoi kauzen e Festim Lato dhe iku te punonte per Shpetimi Idrizin duke punuar per interesat e Asfalise Greke, ai u shit per 35000 € te spiunazhi Grek duke nxjerre emrat e patrioteve te vertete qe punojne pa pushim por edhe ne rrezik per Kombin.
Pas kesaj Nexhmi Muciqit filluan ti ecnin punet deri ne momentit qe ai Arrestohet nga Policia e Gjermanise per shfrytezim Prostitucioni dhe denohet 2 vjet por ben vetem 8 muaj burg ne Gjermani.
Pas kesaj ai I futet biznesit te automobilave ku garant per te del nje kompani Greke qe e lejon Nexhmi Muciqin te marre 400. 000 € borxh bankave Kosovare. Si eshte e mundur kjo?
Por pas gjithe ketyre pislleqeve Nexhmi Muciqit I erdhi fundi, ai se shpejti do Arrestohet nga gjykata speciale e Kosoves per Krime kunder Njerzimit pasi eshte perpiluar dosja nga prokuroria se ne kohen e luftes se Kosove Nexhmi Muciqi ka trafikuar njerez ne Perendim.

Arrestohet në Kosovë Babalja,miku i Sali Berishes!!

Arrestohet në Kosovë Babalja,miku i Sali Berishes!!

Arrestohet në Kosovë dëshmitari ‘X’ i PD, Albert Veliu. ‘Babalja’ është arrestuar në Kosovë me urdhër të prokurorisë së Krimeve të Rënda të Shqipërisë.

Pas daljes së videos dy javë më parë, Veliu tentoi që të largohet, por u ndalua në Kukës. Por pas marrjes në pyetje, ai është larguar nga Shqipëria, ndërsa tashmë është arrestuar në Kosovë.

Albert Veliu është personi i cili në audiopërgjimin e publikuar nga Partia Demokratike e Shqipërisë flet me Agron Xhafën për pazare droge.

Pas publikimit të videos dëshmitari Veliu ishte marrë në pyetje nga Prokuroria e Tiranës ndërsa më pas ai ka lene territorin e Shqipërisë për t’u strehuar në Kosovë.

Burimet e Indeksonline brenda Policisë së Kosovës kanë thënë se dëshmitari X ka qenë duke qëndruar në Shtime, ndërsa tani është i arrestuar së bashku me të birin e tij dhe për këtë janë informuar edhe autoritetet shqiptare.

 

ISHTE AI GJAK I FLAKTË SHQIPTARI QË I USHQENTE ME ENTUZIAZËM TË PARËT TANË

ISHTE AI GJAK I FLAKTË SHQIPTARI QË I USHQENTE ME ENTUZIAZËM TË PARËT TANË

Vlera të pavdekshme

(Fjala e Asdrenit me rastin e varrimit të Arhimandrit Harallamb Çalamani në Bukuresht )

Shqipëtarët, si brenda edhe jashtë, s’kanë kohë të mentohen për gjëra të larta, të cilat i lartësojnë si ata vetë, si edhe atdheun që i lindi. Këta të sotmit nuku u ngjasin aspak atyreve burrave të brezit të shkuar, që me veprat e tyre patriotike, shkëlqyen si ylli i motshëm në mes të errësirës. Sot Shqipëtarët hahen e grihen në mes të tyre për punë interesi, smërira personale, duke ia vënë kazmën themeleve të shtetit tonë të ri. Shqiptarët s’kanë kohë t’i peshojnë mundimet e çdo idealisti, e t’u japin meritën e duhur.

Themi i lumtur se me veprat e tua dëfteve me mjaftësi se munde të bësh gjë. Fatzi se siç duket faqëza, arrijte në gjendjen aq sa kurrkush më s’ta vinte fillin, provë se vdiqe në një shtrat të një spitali, siç vdesin të gjithë ata që lënë veten e tyre më poshtë se interesi, dhe shërbyen një ideal të naltë, që s’munt ta bëjë çdo njeri. Të mbaj mënt kur ardhe, dhe me gjithë që nuk ishe pregaditur për një lëvizje kishtare kombëtare, vullneti yt e dëfteu se me tërë fuqinë që pate, fillove punën dhe e mbarove me gjithë pengimet që të delnin në të djathtë e në të mëngjër asokohe, dhe sot prapë aty tu dha ta mbarosh jetën tënde të turbullt.

Thom të turbullt se shqipëtarët nuk janë akoma të zotërit t’i çmojnë njerëzit e tyre që rentnë dhe u tretnë për një ideal të lartë saqë këtu kishe edhe fuqi të lëkundesh na sgjonje me fjalimet e tua vërejtjen që të punojmë, por posa fuqia më s’të ndihmoi, u hoqe dhe vajte në Shqipëri, duke pandehur se do të gjesh prehjen që të duhej në pleqëri, por mjerisht as atje tek djepi yt, nuk e gjete atë prehje. Shqipëtarët e Shqipërisë, si dhe ata të jashtmit, s’kanë kohë të peshojnë mundimet e bëra të çdo idealisti, e t’i japin meritën e duhur.

Shqipëtarët, si brenda edhe jashtë, s’kanë kohë të mentohen për gjëra të larta, të cilat i lartësojnë si ata vetë, si edhe atdheun që i lindi. Këta të sotmit nuku u ngjasin aspak atyreve burrave të brezit të shkuar, që me veprat e tyre patriotike, shkëlqyen si ylli i motshëm në mes të errësirës. Sot Shqipëtarët hahen e grihen në mes të tyre për punë interesi, smërira personale, duke ia vënë kazmën themelve të shtetit tonë të ri. Shqipëtarët sot më s’janë ata burra kryelartë që nderonin çdo karakter të mirë, dhe nderoheshin prej çdo njeriu që dinte t’u peshojë sjelljet. Sot Shqipëtarët, po e përsëris, kanë rënë në një tra të lik: më s’u valon ay gjak i flaktë dhe enthusiazmë që na ushqyen të parët t’anë. Ata sot i përunjen çdo dhelpre e cila para syve i përkëdhel, por mprapa u jep mynxat dhe i bën të lozin valle si ariu që është i lidhur me zinxhira në gojë.

Në varrin e hapur sot të Arqimandrid Çalamanit, le të derdhim një lot që prej këtij loti të heqim shpresën se Shqipëtarët që sot e tutje do të përpiqen që të dalin të zotërit t’u bëjnë ballë të metave të tyre, që me një mendim të njëshmë, të mundin ta ngjeshin ndjenjën patriotike në shkallën e ditëve të sotshme, dyke marrë nënë sy pësimet si mësime për të arthme. Harallamb Çalamani prehu të drejtit, dhe fryma jote le të jetë shembëll për ne që të vazhdojmë përpara veprën e filluar. I përjetshmë qoftë kujtimi yt! Bukuresht, 11 janar 1936. Shënim yni: Harallamb Çalamani ishte prifti i parë i Komunitetit Ortodoks Shqiptar të Bukureshtit. Shërbeu në kishën e Shën Kollit (Më një Ditë), deri në ditën e fundit të jetës së tij.

Nga Shqipëria e Re e Konstancës dhe arkivi i Thanas Kristo Rëmbecit.

Asdreni.

Shqiptaret e Bukureshtit me priftin Callamani ne mes (1930).

Korcaret e Bukureshtit me Asdrenin ne mes (1938)

Daçiç: Serbia duhet të angazhojë lobistë për Kosovën

Daçiç: Serbia duhet të angazhojë lobistë për Kosovën

Ministri i jashtëm serb, Ivica Daçiç tha se Serbia duhet sa më shpejt të jetë e mundur duhet të angazhojë lobistë për të mbrojtur interesat e Serbisë në zgjidhjen e problemit të Kosovës.

Qëllimi duhet të jetë qasja në vendimmarrësit, posaçërisht te Presidenti i Shteteve të Bashkuara Donald Trump, në mënyrë që të ketë mbështetjen e tyre për një zgjidhje të përhershme për Kosovën”, tha ai për Blicin serb.

Ai tha se tani 173 vende e kanë nënshkruar kontratën e lobimit me agjencitë amerikane dhe se është e qartë se në kohët moderne vendi funksionon në këtë mënyrë.

“Çështja është se e gjithë kjo është transparente, dhe i kam thënë Aleksandar Vuçiçit se ishte një gabim nuk kemi dikë për të lobuar për ne”, ka deklaruar ai./KlanKosova

Lëvizja mafioze, Berisha-Rama-Meta bllokojnë Vetingun me largimin e Donald Lu

Lëvizja mafioze, Berisha-Rama-Meta bllokojnë Vetingun me largimin e Donald Lu

Sali Berisha, Edi Rama, Ilir Meta, Lulzim Basha dhe Monika Kryemadhi, pesëshja keqbërëse dhe anti-kombëtare, po tentojnë sabotimin e reformës në drejtësi, në fund të mandatit të dy ambasadorëve Donald Lu dhe Romana Vlahutin, të cilët janë kthyer në tmerrin e kokave të krimit dhe korrupsionit në Shqipëri. Kjo pesëshe mafioze, e cila ka 28 vitet që plaçkit, sundon dhe mban Shqipërinë larg Bashkimit Evropian, shpreson se me largimin e Donald Lu dhe Romana Vahutin do t’i shpëtojnë lakut të drejtësisë që afron, duke bllokuar zbatimin e reformës në drejtësi.

 

Me mbarimin e mandatit të Donald Lu dhe Romana Vlahutin, Sali Berisha, Edi Rama, Ilir Meta, Lulzim Basha dhe Monika Kryemadhi, me anë të fijeve të tyre, kanë bllokuar zbatimin e mëtejshëm të ligjit të Vetingut, i cili po pastron drejtësinë nga prokurorët dhe gjyqtarët e korruptuar, vegla qorre të politikës. Që nga data 10 maj, organet e Vetingut nuk kanë caktuar asnjë seancë gjyqësore për prokurorët dhe gjyqtarët që janë marrë nën kontroll.

 

Justifikimi për këtë bllokadë është se po bëhet një hetim i thelluar dhe i gjithanshëm për pasurinë se prokurorëve dhe gjyqtarëve që janë marrë nën verifikim dhe se ky proces po merr shumë kohë. Por pas këtij bllokimi fshihet lëvizja mafioze e kokave të krimit dhe korrupsionit të politikës shqiptare për të bllokuar zbatimin e Vetingut. Bllokimi i zbatimit të Vetingut sjell bllokimin e organeve kryesore të parashikuara nga reforma në drejtësi, Këshillin e Lartë Gjyqësor dhe Këshillin e Lartë të Prokurorisë.

 

Bllokimi i këtyre dy organeve sjell shtyrjen e procesit të ngritjen e Byrosë Kombëtare të Hetimit, Prokurorisë së Posaçme dhe Gjykatave Speciale. Këto organe janë edhe tmerri më i madh për Sali Berishën dhe Ilir Metën. Por, nga këto organe duket se ka frikë edhe Edi Rama. Tre strukturat në fjalë janë projektuar nga amerikanët dhe gjermanët për të shkatërruar korrupsionin dhe krimin në nivele të shumë të larta. Me fjalë të tjera, tre strukturat janë ngritur vetëm për të hetuar, arrestuar dhe dënuar kokat e krimit dhe korrupsionit të politikës shqiptare dhe të ushtarëve të tyre.

 

Duke shtyrë ngritjen e këtyre organeve të frikshme, Sali Berisha, Edi Rama, Ilir Meta, Lulzim Basha dhe Monika Kryemadhi, bashkë me ushtrinë e bashkëpunëtorëve të tyre, kërkojnë që të fitojnë kohë, me shpesën se do të krijojnë ndonjë mundësi që të shpëtojnë nga ndëshkimi i amerikan dhe gjerman. Si mundësi ata shohin afrimin me Rusinë apo Turqinë, ndonjë luftë të mundshme të SHBA në Kore, destabilizimin e vendit, ndonjë luftë në Ballkan apo edhe arratisjen bashkë me familjet dhe paratë e korrupsionit.

 

Edhe protesta qesharake e ditës së sotme është pjesë e përpjekjeve për t’i shpëtuar ndëshkimit nga drejtësia që po vjen.

 

Kjo lëvizje mafioze mund të shtyjë në kohë, por nuk e shmang dot fatin e tmerrshëm për kokat e korrupsionit dhe krimit të politikës shqiptare. Fati i tyre do të jetë më i tmerrshëm se sa i ish-kryeministrit maqedonas, Nikolla Gruevski, i cili u dënua për blerjen e një makine 600 mijë euro. Krerët e politikës shqiptare kanë një CV shumë më të pasur dhe të larmishme me krime dhe korrupsion, të shtrirë në 28 vite.

 

Sali Berisha, Edi Rama, Ilir Meta, Lulzim Basha dhe Monika Kryemadhi nuk do të shpëtojnë dot nga ndëshkimi pasi ngritja e Byrorë Kombëtare të Hetimit, Prokurorisë së Posaçme dhe Gjykatave Speciale është parashikuar në Kushtetutën e Shqipërisë.

 

Sali Berisha, Edi Rama, Ilir Meta, Lulzim Basha dhe Monika Kryemadhi nuk do të shpëtojnë dot pasi Donald Lu dhe Romana Vlahutin nuk kanë vepruar në kokën e tyre, por kanë zbatuar politikat e SHBA dhe BE në Shqipëri. Pas tyre, do të vijnë dy ambasadorë të tjerë që do të vijojnë zbatimin e të njëjtës politikë.

 

Sali Berisha, Edi Rama, Ilir Meta, Lulzim Basha dhe Monika Kryemadhi nuk do të shpëtojnë dot nga ndëshkimi sepse ndëshkimi i krimit dhe korrupsionit në nivelet më të larta të politikës mbështet nga më shumë se sa 90 % të shqiptarëve./Pamfleti

A kane ndryshuar greket qe nga lashtesia?

A kane ndryshuar greket qe nga lashtesia?

Aristrokracia e vjeter, pergjegjese per shumicen e madheshtise se Greqise e Lashte, sigurisht qe nuk ekziston me. Kjo ne vetvehte eshte mjaftueshmerisht nje ndryshim shume i madh. Edhe vete fshataret kane ndryshuar ndonese debati i shkalles se sakte te prejardhjes se grekeve te sotem ne krahasim me ata te lashtesise vazhdon te mbetet i hapur.

 

Te gjithe kane dijeni mbi influencen e madhe te Shqiptareve ne Greqi. Sic thote Paul Theroux:

Greket nuk kane patur ndonje interes mbi te kaluaren e tyre deri ne momentin qe Europianet filluan te behen zbulues entuziaste dhe germues te rrenojave te tyre. Dhe ne fakt pse duhet te kishin interes ata? Greket nuk ishin Greke por pasardhes te peshkatareve sllave dhe popujve te tjere qe u dynden vone dhe qe nuk kishin kurrefare interesi ne shtyllat e thyera dhe tempujt pervec tokave ku te grumbullonin bagetite e tyre. (Shtyllat e Herkulit, 315-316)

Duke konsideruar levizjet e medha te grekeve ne Anatolia gjate epokes Bizantine si dhe spostimet e popujve lindore drejt Ballkanit qendron gjithmone nje mundesi qe Nje Turk te kete me shume prejardhje nga greket e lashte sesa nje grek modern. Dhe po ashtu ka gjithmone nje mundesi te nje kontributi Turk ne ‘pellgun’ gjenetik te grekeve te sotem.

Ne Greqi ka patur nje vershim gjenetik nga Negroidet dhe Mongoloidet, ne ate sasi saqe sot eshte e veshtire ta percaktosh. Sidoqofte pervetesimi i geneve nga Lindja e Aferme dhe Afrika Veriore ka mundesi te kete ndodhur ne nje shkalle me te gjere sesa pervetesimi i geneve jo kaukazoide (njeriu i bardhe): dhe kjo perzjere me e vonshme jo Europiane kaukazoide mund te jete shume me domethenese se perzjerja jo kaukazoide kur behet fjale per ndryshimet ne karakterin rracial te kombit Grek. Richards (2002) gjenj nje ‘frekuence shume te larte (~20 %) te nje rrjedhje te vonshme genesh ne Europen Mesdhetare Lindore.

Ne kete foto  behet krahasimi i nje greku te lashtesise me grekun tipik te diteve te sotme.

Lindja e Aferme formon nje grup te qarte, shume te ndryshem nga Europianet. Popullatat e Mesdheut Qendror dhe Lindor, sebashku me Europen Juglindore ndonese te pozicionuara me afer me popullatat e tjera Europiane po ashtu tregojne afersi me Lindjen e Aferme ndersa Europa Mesdhetare Perendimore grupohet me Europen Qendrore dhe ate Veriore…
Vecorite juglindje-veriperendim ne piketimin klasik te frekuencave eshte interpretuar me ndihmen e evidencave te radiokarbonit, si nje perfaqesim i nje difuzioni domethenes te komuniteteve agrare te Lindjes se Aferme ne Europe gjate Neolitit te Hershem (Sokal 1991; Cavalli-Sforza 1994). Sidoqofte struktura ne frekuencat e haplogrupit mtDNA qe shohim ketu indikojne nje ngjashmeri midis Europianeve dhe atyre te Lindjes se Aferme, sidomos ne Europen Juglindore dhe pergjate Mesdheut ndersa evidencat arkeologjike tregojne se ekspansioni kryesor agrokultural ndodhi ne Europen Qendrore (Bogucki 2000; Prince 2000). Pra duket qe eshte jo bindes fakti qe struktura e frekuencave te haplogrupit mtDNA te jene gjeneruar kryesisht nga nje ekspansion Neolitik…

Pjesa e dyte e PC e variacionit te kromozonit Y llogaritet si 26 % e vete variacionit dhe grupohet me shumicen e rrajoneve te Europes ne nje pol ndersa grupon ate te Lindjes se Aferme ne tjetren, me Mesdheun lindor dhe qendror, Europen Mesdhetare midis dy poleve. Kontribuesit kryesore te gradienteve jane haplogrupi E dhe J (ish haplogrupet 21 dhe 9, dy te cilet jane shume frekuent ne Lindjen e Aferme) dhe perseri R* dhe N3 (te dy te cilet jane me frekuente ne Europe). Kjo ndikon ne nje vershim gjenetik nga Lindja e Aferme sic sugjerohet nga te dy, Cavalli-Sforza (1994) dhe Semino (2000). Haplogrupi J ne Europe interpretohet ne menyre me specifike nga Semino (2000) si nje rezultat i shperndarjes Neolitike. Sidoqofte eshte interesant fakti qe haplogrupet E dhe J peseri jane me frekuente pergjate brigjeve Meshdetare dhe pakesohen ndjeshem ndersa spostohesh drejt Europes Qendrore ku te dhenat arkeologjike na tregojne se aty ndodhi ekspansioni me i madh agrar.

Analizat thelbesore te mtDNA ne Europe (Richards 2000) sugjerojne nje shpjegim te mundshem te kesaj strukture: ka mundesi te jete per shkak te nje vershimi substancial (post-Neolitik) ne vend te nje ekspansioni te vetem Neolitik. Keto analiza te mtDNA te cilat jane bazuar ne krahasimin e llojet e sekuencave perputhese (ndermjet haplogrupeve) midis Europianeve dhe Lindjes se Aferme, sugjerojne se se nuk ka patur nje korrelacion nje me nje midis migrimeve dhe ndryshimeve te medha. Analizat per Europen Mesdhetare Lindore indikojne nje frekuence shume te larte (~20 %) te nje vershimi te vonet gjenetik e krahasuar kjo me vetem ~10 % te atij Neolitik.

Angel (1945) shikon evidenca te nje prirje emigrimi qe vazhdon nga koha e Romakeve ne ate te Bizantit dhe me vone, gje qe solli elementat Mesdhetare, Europiane Alpine dhe Armenoide [nga Lindja e Aferme] nepermjet detit dhe [sllavo folesit ne kohen e Bizantit] elementat Alpine dhe Dinarike nga veriu. Angel po ashtu beson se ne kohet Klasike Athina absorboi nje numer te madh popullate sklleverish dhe metiksesh.
Natyrisht qe ‘pellgu’ gjenetik grek ka pesuar nje influks te konsiderueshem nga jashte, gje qe ka kuptim po te bazohesh ne vendndodhjen e Greqise dhe historine e saj. Angel perpiqet qe te veje ne dukje vazhdimesine e banoreve te Athines por eshte e veshtire te gjesh kete vazhdimesi tek popullata origjinale Mesdhetare e cila sot eshte brakiocefalike dhe gjeresisht Alpine dhe ku nje element i vogel i rendesishem rracial i koheve me te hershme ne esence eshte zhdukur teresisht. Duhet kuptuar qe kur Angel flet per ‘vazhdimesi’ ai ka parasysh qe ndryshimi rracial ne Greqi ka ndodhur me shume gradualisht sesa menjehere. Ne kete kontekst kuptimi eshte i njejte po te themi ne lidhje me ‘vazhdimesine rraciale’ te Arabeve ndersa absorboheshin gradualisht nga numri i madh i sklleverve te sub Sahares.

Siri, disa rusë të vrarë pas sulmit xhihadist në Deir al-Zour

Siri, disa rusë të vrarë pas sulmit xhihadist në Deir al-Zour

Të paktën 4 luftëtarë rusë janë vrarë nga militantë në provincën lindore siriane të Deir al-Zourit. Dy këshilltarë ushtarakë humbën jetën kur bateria ushtarake siriane, të cilën po udhëzonin, ra prè e një sulmi të papritur, ndërsa 5 ushtarakë të tjerë rusë u plagosën, prej të cilëve dy ndërruan jetë më vonë si pasojë e plagëve të marra.

Ushtria siriane mori qytetin e Deir al-Zourit nëntorin e kaluar, por luftëtarë të Shtetit Islamik mbeten ende aktivë në këtë provincë. Zyrtarisht, Rusia ka humbur rreth 90 vetë nga personeli ushtarak i vendosur në Siri, gjatë luftës civile në këtë shtet.

Dhjetëra kontraktorë ushtarakë kanë janë vrarë gjithashtu, që kur Moska nisi ndërhyrjen ushtarake në mbështetje të presidentit Bashar al-Assad, në shtator të vitit 2015. Agjencia ruse e lajmeve “Ria Novosti” njofton se, “të grup terroristësh në lëvizje” kanë sulmuar artilerinë e ushtrisë siriane gjatë natës. Të plagosurit janë duke marrë ndihmë mjekësore në një spital ushtarak rus.

Ministria ruse e Mbrojtjes bëri të ditur nga Moska se, forcat e saj kanë vrarë 43 militantë gjatë luftimeve. Observatori sirian për të Drejtat e Njeriut, një organizatë me seli në Londër që monitoron luftën civile në Siri, njoftoi se sulmet janë ndërmarrë nga luftëtarë të Shtetit Islamik dhe se 35 trupa proqeveritare kanë humbur jetën, mes të cilëve 9 rusë.

Përveçse ka shërbyer si strehë e militantëve xhihadistë, provinca e Deir al-Zourit ka qenë edhe në mesin e përçarjeve mes forcave qeveritare siriane dhe njësive të sirianëve kurdë, përfshi edhe Forcat Demokratike Siriane të mbështetura nga Shtetet e Bashkuara.

Pas 7 vitesh lufte civile, qeveria siriane, e mbështetur nga forca ushtarake ruse e iraniane, tashmë kontrollon shumicën e pjesës qendrore të Sirisë, përfshi qytetin e dytë më të madh, Aleppon. Ndërsa rebelët përqëndrohen më së shumti në Idlib.

Top Channel

GROPA NË SHPIRT prozë

GROPA NË SHPIRT prozë

Shkrimi i parë që e lexova nga Agron Iliriani)

-Dashuria është energji pozitive e cila i drejton të gjithë njerëzit e mirë drejt një caku dhe e cila identifikohet me Zotin. Ai nuk është në formen e një njeriu, por energjia më madhe e universit, i mbushur plot me dashuri jetëdhënëse… Dashuria është polivalente…

Autori.

Me kohë u grumbulluan ngarkesat e përditshmërisë. Sa ndalesha ndonjë çast për të marrë frymë, më afrohej një ngarkesë tjetër fare e papritur, e cila më shtërngonte edhe më shumë të vijoj rrugicave të përpjekjes. Kjo përpjekje bëhej një përpjekje e pakursyer, duke e harruar veten nëpër lëvizje.

Isha i larë në djersë, por nuk kisha kohë të numëroj hapat e mi me të rrahurat e pamatura të zemrës, e as të kthehesha e të fshija djersët e përpëltjes së panderprerë.

Kisha lindur me zemër të butë, të cilën koha dhe pashpirtësia e saj, e kishin kthyer në një strajcë të mbufatur, në një thes gjigant të hapur, madje edhe për ata që e kishim ndonjë hall, ndonjë problem, ndonjë bregë, apo një detyrë. Vrapoja sa andej e këndej, pa aspak qetësi. Nëpër hallet, brengat, shqetësimet, problemet e detyrave të të tjerëve po renditja sikur të qenë të miat. I ngjaja kuririt të përhershëm që vraponte pa pushim, natë e ditë, me strajcën e zemrës të mbushur me hallet e të tjerëve, për të shkuar deri në buzë të shkatërrimit, duke i ndihmuar vetëm ata.

Çdo gjë që e bëja, e bëja falas, nga shpirtmadhësia ime, me përkushtim, ndonëse nuk jipej e nuk e kërkoja asnjë cent nga devotshmëria e ime.

Këtu ishte bërë sikur një gropë e thellë në shpirtë. Vëllimi i kësaj grope në shpirt, e cila mund të merrej si zemër e dytë mjaft e madhe, barazohej apo kompletohej me dashurinë e veçantë për vëllezërit, motrat, prindërit, nipat e mbesat, të dashurit e mi, qytetarët dhe njerëzit e nderuar prej meje, etj. Përkujdesja ime për ta më ishte bërë e përhershme dhe ishte obligimi i vetëm e jetësor që më preokuponte. Habitesha shpesh herë me veten time, si mund të vrapoja nëpër udhë apo në ngushtica të jetës me atë barrë të rëndë detyrash të ngarkuara me porosi, apo me halle të mëdha të tjerëve, sepse më duhej të rendja pa pushim dhe nuk kisha si t`i bëj as dy tri orë gjumë sipërfaqësisht, kur papritmas më zgjonin thirrjet e tyre, duke e shtrydhur nëpër kohë zgjidhjen e këtyre halleve, të cilat nuk ishin aspak të miat. Kisha ardhur për ta e dukej se nuk kisha as kohë për hallet e mia…

Pa vetëdije, një gjë e tillë më kishte kaluar në një dashuri tejet të veçantë, që buronte prej zemrës, për të gjithë ata që kisha njohur gjatë kësaj që quhet jetë, emra të veçantë të kartotekës sime, nga të cilat nuk arrija të marr një përshëndetje të ngrohtë apo një buzëqeshje edhe ashtu të ngatërruar, e cila, ndër të tjera, nënkuptonte faleminderimin e përzier me njëfarë epërsie të të tjerëve, dhe e forconte sadopak përvuajtshërinë time ndaj halleve që i kisha marrë mbi vete, që të tjerët e ngjallnin mendimin se ata apo dikush tjetër qenka më i aftë, më i përkushtur se sa unë. Këtë gjë, nuk e kisha kuptuar. Jo, jo, aspak. Madje, asnjëherë deri këtu, në burg…

Kështu, njerëzia kishte krijuar përrreth meje njëfarë shtrati minimalizues që më detyronte të vrapoj apo të rivrapoj ende më shumë se përpara për të ngritur kullat e suksesit të atyre që rrinin ulur apo për të krijuar njëfarë vetëkënaqësie. Nuk po më këthellohej mendja, por paditurisht e përtërija këtë sjellje në njëfarë rrethi. Më shumë më shqetësonte fakti se nuk po arrija të gjëj mjaft energji që të shpërndahem kudo e të ekzistoj në një gëzim të një qenie mbinjerëzore, përderisa po merreshesha me fatin njerëzor dhe po fluturoja nëpër kullat e jetës që të mbikëqyrë e të mbrojë pakrahasimisht këtë popull të vuajtur e të ndryrë nëpër fatkeqësinë e gjërë dhe të pafund. Ai kishte hyrë në zemrën time, sapo kisha lindur. E kisha bindur veten time se një ditë apo vetëm një çast, këta të njohur, miq e farefis, dashamirë të mi, do të logjikonin se asnjeri nuk do të mund të kishte bërë më shumë se unë për ta, për çështjen e tyre, e ndonjëherë më vetëtinte në mendje mendimi se asnjë njeri nuk kishte bërë të pamudurën për të mbrojtur të drejtat e tyre, e njonjëherë tjetër do të kisha shpurdhur nëpër tokë e nëpër qiell, për t`ua mundësuar mirëqenien e sigurtë. Madje, i pari do ta kisha shqyer gjoksin tim përpara krijesës së madhe të natyrës, në vend se të kisha lejuar dikend që të bie viktimë. Ishte e pamundur që për mua të më brente dyshimi se këto krijesa njerëzore harronin merzitë që i kanë trashëguar nga vrapi im, aftësia, dashuria, përkushtimi i afërt dhe i sinqertë, etj, të cilat ua leja nëpër duart e tyre të takimeve tona. Pra, ishte e pamundur që ndonjëri nga këto gjymtyrë të shumta të dashurisë sime të dështonin një ditë në pikën më të thjeshtë të natyrës njerëzore. Kjo madje ishte më e çuditshmja formë e ekzistencës së tyre. Njerëz ishin ata e mbinjeri isha unë. Kuptohet, në renditje…

E kuptoja kështu natyrën e vrapit. Më ishte e pakapshme gjatë tërë kësaj përpëlitje shumëvjeçare që të logjikoja sadopak se një ditë do ti ngjaja një mekanizmi të konsumuar të konzervave, të ngrëna pa respekt e të hedhur pa kujdes në një pikë të një sheshi, të cilën, fëmijët e lastruar e godasin me shqelma, për ta përplasur sa më largë, si diçka të pa vlerë, e cila vetëm të argëton. E kisha gërryer veten time natë e ditë, duke ngarendur prej një garde krijesash, e duke menduar se ashtu do të mbyllja plagët e shpirtit tim gjatë një shërbimi, për mua ishte aq hyjnore sa edhe njerëzore, i bindur se energjia që më kishte falur natyra u dedikohej pikërisht atyre krijesave, në mesin e të cilëve frymoja edhe unë. Më dukej se kisha lindur për të zgjidhur vetëm këto çështje, devotshmërisht e vëllezërisht…

Tani, jam ndalur para një pasqyre magjike dhe e shikoj të copëtuar të kaluarën time në dashuri me zemër e me mendje për njeriun; një dashuri të dhimbshme për hallet e tyre; një ndjenjë superiore dhe jo instiktore. Ndoshta nuk ishin hallet e tyre, por ishin çështje, me të cilat më vërtitëshin. E shoh sa më keqkuptojnë ata; sa më qeshim e luajnë; shoh një gropë aq të madhe në shpirtin tim, të thellë sa krateri i një vullkani të ngrirë, llava e të cilit vjen e ftohet, duke u shndërruar në një shkëmb të nxirë kryesisht nga vetëdija e pakuptim e këtyre njerëzve. Kjo është gropa në shpirt, i mbetur si shpërblim i mundit dhe dashurisë sime. Edhe kjo është dashuri, një dhembje e madhe njerëzore, sepse dashuria nuk është asnjëherë një dashuri trupore.

Pra, as vizitorë të rrallë nuk kalojnë nëpër rrethin e djegur të dashurisë e të përkushtimit tim. Çdo gjë shndërrohet në harresë, pasi m`i kanë vjedhur vitet, në mosmarraveshje, në përqeshje të zezë e të hidhur për mua.

Është trishtim i thellë të ndalesh buzë kësaj grope e të mendosh kohërat e tjera, kur nga hullitë e kësaj magme të madhe të shpirtit ziente ndjenja më e zjarrtë, më e fuqishme për njeriun. Tani, ku janë të gjithë ata zogj krahthyer që janë rrëzuar e tretur nëpër hapësirat të kësaj energjie të pakursyer?!…

Në princip, qenia njerëzore përgjithësisht paska defekte të mëdha. Sa më shumë të copëtohesh për njeriun, aq më tepër mosmirënjohës tregohet.

Jeta qenka një sprove e këtillë dhe një jetë e përkohshme. Është provë e sfidave; është provë e luftërave; është një sprovë e të gjithë njerëzve…

Megjithate, në thellësitë e qenies e ndjej se prap më djeg prushi i zemrës.

E thash kështu sepse kështu jam i lindur…

Hëhëëë! Po t`u kthehem librave të shenjta të feve të ndryshme, diçka tjetër më vjen në medje. Po, po, diçka tjetër më vjen në mendje…

Kush dëshiron të jetë i pari ndërmjet jush do të jetë shërbëtori i të gjithëve”- u thoshte nxënësve të tij, Jezusi, Isaja, pra Krishti.

Kjo është metaforë e parë ungjillore, që e kam bartur gjatë në qenien time. Këtu paska qenë fakti që nuk kisha kohë të shoh shpirtin tim, si thes i madh i jetës sime, por vrapoja nëpër kohëra, si shërbëtor i të gjithëve.

A kam dashur të jem i pari, në mes njerëzve?!…

Atëherë, gropën e kam në shpirt dhe me te e shoh gjithësinë…