Get a site

Edi Rama Zoti pastë mëshirë për ty dhe të faltë

rama-erdogan shqiperiajone

Edi Rama Zoti pastë mëshirë për ty dhe të faltë

Nga Deo Graciani

Shqipëria e vogël, dhe jo edhe aq e rëndësishme në arenën e sotme gjeo-politike, u vendos përkohësisht në qendrën e vëmendjes nga një veprim i panevojshëm por i parashikueshëm i kryeministrit Edi Rama dhe qeverisë së tij, e cila kohët e fundit po tregon përherë e më shumë se nuk është asgjë tjetër përveçse një zorrë që i shkon pas interesave islamo-komuniste në Ballkan, Evropë dhe më gjerë. Duke parë dhe dëgjuar kryeministrin sesi ngre zërin nëpër fushata dhe përplaset në media me njerëz të ndryshëm, duke përdorur si armë elokuencën e tij për të mbrotjur bindjet që ka dhe për të mposhtur kundërshtarët, të krijohet përshtypja se kemi të bëjmë me një njeri të vendosur dhe që nuk merr urdhra nga askush. Fatkeqsisht, pak a nga pak po vërtetohet e kundërta. Në thellësinë e psikikës së tij, po nxjerr kokën një njeri të cilit i mungon kurajoja civile, dhe nuk është i aftë të kuptojë momentet dhe kthesat e rëndësishme historike, por thjesht shkon andej nga fryn era, dhe ndryshon me erën. Elokuenca dhe oratoria e tij nuk i shijojnë më askujt. Nuk të hyn në punë elokuenca kur ke humbur shpirtin. Edhe Hitleri ishte elokuent por shikoni se çfarë i kushtoi botës. Ne nuk prisnim që Edi Rama të konkurronte me Gjergj Kastriotin, Ibrahim Rugovën, Pjetër Bogdanin apo Lech Walesën për nga karakteri, por të paktën prisnim pak më shumë prej tij. Edhe Edi Rama siç duket ra viktimë e asaj që quhet “mallëkimi i gjeneratave” dhe nuk arriti të dalë dot përmbi trashëgiminë e errët shpirtërore të këtyre gjashtë shekujve të fundit. Dikush mund ta mbështesë sjelljen e kryeministrit me justifikimin se ai nuk ka me se të punojë, sepse kjo është Shqipëra dhe nuk gjen më mirë, dhe nuk ka material më të mirë “për ndërtimin e shtetit.” Karakteri i ndërtuesit nuk varet nga cilësia e materialit. Nëse kërkon gjen.

Edi Rama, kryebashkiaku i tij i Tiranës Erion Veliaj, dhe anëtarë të qeverisë shfaqen rregullisht nëpër ekrane duke përuruar parqe të cilat po i ndërtojnë për rehabilitimin fizik të njerëzvë ndërsa nga ana tjetër po ndërtojnë një tempull turko-arab të fundamentalizmit islamik në zemër të Tiranës për helmimin e shpirtit të tyre. Të zhytur deri në grykë në injorancën e tyre, ata nuk kuptojnë se po helmove shpirtin ke shkatërruar trupin dhe mendjen e njeriut. Ndërtojnë parqe dhe njëkohësisht shtojnë ndotjen akustike dhe helmin shpirtëror. Ju lumtë o argatë të djallit që për të fituar votat e ekstremistëve islamikë po shisni falas edhe pikën e fundit të shpresës që mban gjallë një komb. Ju lumtë që ndërsa ndërtoni lulishte për fëmijët, i bëni ata të tremben duke i detyruar të dëgjojnë ditë e natë nga autoparlantët e vdekjes ulërimat dhe britmat rrëqethëse që gërvishin mendjen dhe helmojnë shpirtin.

Ky shtet i sotëm nuk është asgjë tjetër përveçse vazhdimësi e shtetit Potemkin të Berishës. Në shtetin Potemkin, fasada e rafinuar e institucioneve fsheh mungesën e plotë të substancës. Vetëm aktorët ndryshojnë. Kjo qeveri e shitur tek ata që kanë xhepat më të thellë, nuk kishte sesi sillej ndryshe edhe në rastin e votimit të rezolutës absurde që një grup ekstremistësh islamikë, pro-islamikë dhe anti-semitë paraqitën në Asamblenë e Kombeve të Bashkuara. Nuk pritej që Edi Rama të ishte aq largpamës dhe i guximshëm sa të votonte kundër rezolutës, por të paktën mund të kishte abstenuar ose mund të mos kishte marrë pjesë. Qeveria shqiptare u deklarua se “i qëndruam koherentë qëndrimit tonë të linjëzuar me Bashkimin Evropian.” Kjo nuk është e vërtetë. Qeveria shqiptare i qëndroi koherente vendimit të Organizatës së Vendeve Islamike nga ku edhe mori udhëzimet përkatëse disa ditë para votimit në Asamblene e Kombeve te Bashkuara. Pra, Edi Rama dhe qeveria e tij i qëndroi besnike linjës Islamike të mikut të tij të ngushtë Tayyip Erdogan, me votën kundër Amerikës dhe Izraelit.

Edi Rama Zoti pastë mëshirë
Edi Ramaerdogan

Qeveria e sotme shqiptare edhe sot e kësaj dite vazhdon ta quajë Shqipërinë vend Islamik, edhe pse Islamiket nuk janë më shumicë në Shqipëri. Qeveria shqiptare, të paktën mund te abstenonte siç bënë Bosnja Herzegovina, Letonia, Kroacia, Polonia, Republika Çeke, Hungaria, dhe Romania. Te gjitha këto shtete përveç Bosnjës janë pjesë e Bashkimit Evropian. Por jo. Për një grusht votash të fundamentalistëve islamikë në Shqiperi, kryeministri zgjodhi të mbështeste rrymën fundamentaliste Islamike të mikut të tij, Tayyip Erdogan, i cili po kthehet pak e nga pak në mësuesin e tij shpirtëror. Përpara se të konsultohej me vendet “mike” të Bashkimit Evropian, Shqipëria u konsultua me vëllezërit shpirtërorë të organizatës së vendeve islamike. Me sa duket Erdogani po i jep leksione kryeministrit tonë sesi të mbajë pushtetin sa më gjatë duke manipuluar shqiptarët dhe opinionin ndërkombëtar, siç bën rregullisht edhe presidenti turk me vendin e tij dhe partnerët ndërkombëtarë.

Sot Erdogani është një anti-kristian, anti-evropian dhe anti-amerikan i deklaruar, dhe nuk i ka hije kryeministrit të Shqipërise ti shkoje mbrapa si zorrë një fundamentalisti islamik. Nuk kishte shumë rëndësi nëse Shqipëria votonte apo abstenonte por të votonte kundra ishte e turpshme. Të lumtë o kryeministër që i vure shqelmin një shansi historik për ta vendosur Shqipërinë përkrah Hebrenjve, Polakëve, Çekëve, Hungarezëve, Romunëve, dhe Kroatëve, aleatëve tanë historikë, të cilët kanë sakrifikuar gjithçka për liri. Të lumtë që e vendose Shqipërinë përkrah kërmave komuniste të Sorosit, dhe e zhyte edhe më thellë në llumin e fundamentalizmit islamik.

Në kulmin e terrorit nazist ndaj hebrenjve, në një kohë kur pothuajse çdo shtet i Evropës jo vetëm që nuk i mbrojti por nga frika bashkëpunoi me nazistët në arrestimin dhe shfarosjen e hebrenjve, kjo Shqipëri e vogël e cila konsiderohej “myslimane,” megjithëse në një luftë për mbijetesë, e shkërmoqur shpirtërisht për gjashtë shekuj errësirë të pafund, arriti të gërmojë në thellësinë e vetëdijes së saj kombëtare pothuajse të vdekur, dhe të gjejë e të zbatojë, qoftë edhe për pak çaste urdhëresën hyjnore të dashurisë dhe humanizmit. Besa shqiptare triumfoi mbi urdhëresat e urrjejtjes islamike, dhe shqiptarët duke rrezikuar jetën e tyre, i mbrojtën hebrenjtë me çdo mundësi që paten. Ndërsa sot mjerani Edi Rama dhe qeveria e tij vendosi të zhvlerësonte ato pak momente historike krenarie kombëtare, duke u vendosur përkrah argatëve të djallit, në krah të atyre që kanë shpallur luftë Zotit të dashurisë.

Kryeministri ynë i rritur dhe i edukuar në një realitet ateisto-islamiko-komunist akoma nuk e kupton fuqinë e Zotit, dhe as drejtësinë e Tij. Ai nuk e kupton dot Providencën Hyjnore. Ky kryeministër nuk arrin të konceptojë gravitetin historik dhe impaktin shpirtëror të një vendimi të tillë jo vetëm mbi veten e tij por edhe mbi popullin e tij. Të rreshtohesh në frontin e anti-Zotit është vetëshkatërrim, pavarësisht se numrat mund të duken në favorin tënd. Zoti nuk merret me statistika dhe as me numra. Rezultantja dihet.

Duke shpresuar se kryeministri Edi Rama do t’i vërë gishtin kokës dhe jo grushtin, se do të reflektojë për katrahurën që bëri, dhe të pendohet me sinqeritet përpara Zotit të vërtetë, duke e korrigjuar veprimin e tij kur ti vijë një tjetër shans, derisa të vijë ajo ditë, unë i them: “Zoti pastë mëshirë për ty dhe të faltë.”

GREQIA NJE SHTET DEMOKRATIK APO NJE SHTET DIKTATORIAL FASHIST?

GREQIA NJE SHTET DEMOKRATIK APO NJE SHTET DIKTATORIAL FASHIST?

GREQIA NJE SHTET DEMOKRATIK APO NJE SHTET DIKTATORIAL FASHIST?

NGA: ELIDA MURATI

Neni 14

Ndalimi i diskriminimit Gëzimi i të drejtave dhe i lirive të përcaktuara në këtë Konventë duhet të sigurohet, pa asnjë dallim të bazuar në shkaqe të tilla si seksi, raca, ngjyra, gjuha, feja, mendimet politike ose çdo mendim tjetër, origjina kombëtare ose shoqërore, përkatësia në një minoritet kombëtar, pasuria, lindja ose çdo status tjetër.

Greqia pretendon se eshte shtet demokratik anetar i Bashkimit Evropian? Atehere le te zbatoje parimet demokratike dhe te mos i thyeje ato. Neni 14 i Konventes Evropiane per te drejtat e njeriut e ndalon rreptesisht diskriminimin per shkak te origjines kombetare. Nderkohe qe shteti grek me denimin qe ju beri gjashte ushtareve te ushtrise greke ngaqe keta ushtare kishin bere simbolin e shqiponjes me duar ka thyer parimin baze te demokracise te barazise dhe te mosdiskriminimit. Ne kete rast Greqia eshte nje shtet demokratik qe zbaton lirite dhe te drejtat e njeriut apo nje shtet dictatorial fashist qe shtyp dhe dhunon te drejtat e njerezve me kombesi tjeter te cilat mbrohen fort nga ligjet demokratike evropiane? A nuk duhet qe ne shqiptaret ne emer te lirise dhe demokracise te kerkojme fort qe Greqia ti pranoje dhe zbatoje te drejtat dhe lirite njerezore?

 

 

Studentja e shkencave politike
Elida Murati

Opinion- Serbia dëshiron të rikthej një union mesë Kosovës,Bosnjë Hercegovinës, Malit të Zi e Maqedonisë!?

Opinion- Serbia dëshiron të rikthej një union  mesë Kosovës,Bosnjë Hercegovinës, Malit të Zi e Maqedonisë!?

Opinion- Serbia dëshiron të rikthej një union mesë Kosovës,Bosnjë Hercegovinës, Malit të Zi e Maqedonisë!?

Populli Serbë sipas statistikave është një nga popujt që po zhduket më me shpejtësi,nëse vazhdon me këtë trendë të rënjes së natalitetit,atëher nisja e ndonjë luftë eventuale nga Serbia do të ishte më fatale për vetë popullin Serbë. Shkruan: Refik HASANI Nëse Serbia vazhdon të pengon dhe kërcnoj edhe me luftë Republikën e Kosovës,duke vazhduar të mban nën ndikim si me investime me miliona euro në mbajtjen dhe financimin e institucioneve paralele në Veri të Republikës së Kosovë. Atëher Serbia, Dëshiron të tregoj që Kosova nuk është për shtetë të pavarur. Por në këtë rast rrezikon shumë, duke këmbëngul në mos njohjen e Kosovës-ne Shqipëtarët mundë të unifikohemi dhe të shpejtohet procesi i bashkimit të neve shqiptarëve në një shtetë të përbashkët që këtë Serbia nuk mundë të pengon. Vetëm Shqiptarët mund t’ia dalin për ball Serbisë si dy popuj më të mdhenjë në këtë pjesë të Ballkanit.Serbia është duke harruar që nuk e ka lehtë sikur që na dëboi neve shqiptarëve që nga Nishi, Leskoci, Kurshmlia, Vraja etj. Serbia vazhdon të harron nuk mundë të luan lojra me propagandë, të shpallë luftë kundër neve shqiptarëve dhe të dalë fitues sikurse që vazhdon diskriminimin në krahinën shqiptare në Medvegjë, Bujanoc dhe Preshevë. Serbia është e humbur që në startë nëse është duke planifikuar invazion ushtarak në Mitrovicë të kësaj luftë të pashpallur por që ende po vazhdon. Nëse Serbia, Vazhdon të mban nën ndikim Republikën Sërpska duke paralizuar funksionimin e Federatës së Bosnjë Hercegovinës. Serbia dëshiron duke iu bashkuar Republika Sërbska e Bosnjë Hercegovinës Serbia të rritet e forcohet me territor dhe në aspektin ushtarak,normal të pamundësoj egzistimin e shtetit të Bosnjë Hercegovinës, në këtë rast do të goditet Kroacia dhe do të dobësohet dhe kështu më lehtë t’ia dalë ballë me epërsi ushtarake Kroacisë. Nëse Serbia, Vazhdon të mban nën ndikim dhe të kontrolloj Serbët në Republikën e Malit të Zi.Me këtë, duke shtruar ndikim përmesë 35% ,që përbëjn Serbët në këtë Republikë dëshiron të rikthen prap në ndonjë Federat apo Union Serbi-Mali i Zi ashtu si që ishin deri në muajin maj të vitit 2006. Nëse Serbia, Tani ka filluar të shtrij dukshëm ndikimin e saj edhe në ish-Republikën Jugosllave të Maqedonisë. Dëshmi më e fortë është deklarimi më 3 janar të vitit 2017, i Ministrit të Jashtëm të Serbisë, z.Ivica Daçiç, ’’Se Serbia ka gabuar që e ka njohur Maqedonin’’. Sa më shumë forcohen si element shtetë formues Shqiptarët që të jenë të barabartë me Maqedonasit aqë më shumë Serbia do të rritë ndikimin që Maqedonin në këtë rast Maqedonasit shpëtim e kan vetëm rikthimin në ndonjë Federat apo Union Serbi-Maqedoni-Mali i Zi eventualisht Bosnjë Hercegovinë e Kosovë në një mini Federatë Jugosllave. Nëse Serbia dëshiron këto katër, Ëndrra t’i realizon përmes nisjes së ndonjë luftë ushtarake veçmas në Kosovë, atëher vërtet do të futet në një aventur më të rëndë se në vitet e 90-ta.Serbia me ndihmën e Rusisë vazhdon të frymoj e të ndihet si një superfuqi ushtarake nga ish-Republikat e RSFJ-së. Mos të harrojm se egiston NATO-ja. 29 janr 2017

[the_ad id=”6025″]

[the_ad id=”4118″]

Enver Hoxhaj nuk foli në emër të Kosovës!

Enver Hoxhaj nuk foli në emër të Kosovës!

RESHAT-BADALLAJ-ZHURIANI

Enver Hoxhaj nuk foli në emër të Kosovës!

Në këtë shkrim nuk do ta mbroj Edvin Kristaq Ramën, jo përse më largoi nga gjiri miqësor në fcb, që i shkrova letër të hapur për kundërshtimin përse e bëri këshilltar Baton Haxhiun, anëtarin e UDB-së serbe dhe bashkëpunëtorin e kryeudbashit që bëri kasaphanë në Kosovë, Jovica Stanishiqit, por Edi Rama, kryeministër i Shqipërisë, ka të drejtë të flasë për vajzën e Shqipërisë-Kosovën .

I paudhi, bukëshkali, jugonostalgjiku, Enver Hoxhaj, ministër i Punëve të Jashtme të Qeverisë kuislinge, e dalë nga pazaret e klaneve të nëntokës, bëri yrysh kundër deklaratës së Edvin Kristaq Ramës, kryeministrit të Republikës së Shqipërisë, duke thënë:”… Shqipëria nuk ka të drejtë të flasë në emër të Kosovës”. Dallaveraxhiu Enver Hoxhaj foli në emrin e Qeverisë të sojit të zogollëve dhe toptanëve, që punojnë vetëm për interesa personale dhe assesi kombëtare. Ç´faj dhe çfarë dëmi i bëri Edi Rama Kosovës? Enveri i Therandës, me gjasë është ndërsyer nga dikush nga prapa dhe e mori këtë yrysh kundër Shqipërisë krejt me qëllim ta përçajë popullin. Përse ky dallaveraxhi që bëri dallavere me “akraballëkun e tij” nuk merren me pjesën e trupit të Kosovës, që i ranë sakicë duke ia prerë krahun e djathtë Mitrovicën, që shqiptarët nuk kanë të drejtë t´i vizitojnë as varret e të parëve që prehen në tokën e tyre që ia la Zoti hise, përse kjo Qeveri nuk merret me “Zajednicën” që e shtrin si vajin në lakra këtë sëmundje me metastazë kancerogjene, përse kjo Qeveri oligarkësh nuk merret me bandat mafioze që janë përhapur në Serbinë fashiste, në mënyrë mafioze në tërë territorin e Kosovës duke vjedhur deri në palcë, përse kjo Qeveri kusarësh nuk merret me kontrabandën shtetërore që me dhunë vjedhin e maltretojnë qytetarët dhe bëhen multimilionerë që deri dje kishin vetëm një lopë ose dhi e asgjë më shumë, përse nuk merret kjo Qeveri hajdute që vjedhin buxhetin e Kosovës nëpër dogana që “Devollët” me miliona vjedhin shtetin në pikë të ditës dhe helmojnë qytetarët shqiptarë me krunde derrash të Shumadisë. Pse nuk merret kjo Qeveri kuislinge e sojit të Esat Pashë Toptanit që shitën 9 mijë hektarë tokë CRNA GORËS, përse kjo Qeveri nuk merret me serbianët që mbjellin kriminelët në shtatore të bronztë pushkagjinjtë që kanë vrarë shumë shqiptarë si rasti i Milutinit ,përse nuk merret kjo Qeveri me papunësinë, ndërkaq vetë këta banditë shkuar banditëve punojnë në katër-pesëx vende pune,përse more veproni kundër interesave kombëtare….?

I rrezikshëm dhe tinëzar Kjo bandë qeveritare e Kosovës, qëllimisht dhe të ndërsyer nga qarqet e ndryshme hedhin benzinë në zjarr për të futur përçarje kombëtare, këta veprojnë kështu sepse paguhen për t’u shprehur kundër BASHKIMIT KOMBËTAR!!! Turp shkuar turpit! Ju more faqezinj veproni sipas asaj:”Kur e kaloni ujin, ta dh… pelën!” Dhe, ju vërtet ndërseni të huajt. Jeni futur në kronologjinë tradhtare të vendit, ju nuk jeni Qeveri që përfaqësoni popullin e Kosovës, ju jeni plehu i Kosovës! -Po ç´patë tani me Shqipërinë ore maskarenjtë!? Po kthejeni vetëm pak kokën prapa dhe shikoni. Po ju nuk keni sitë në ballin e kokës! Shqipëria urgjentisht duhet shpallur këtë njeri të Therandës PERSON NON GRATA! Ky është shumë i rrezikshëm dhe tinëzar, ky i fryn erës së sertë për të përfshirë zjarrin e përçarjes kombëtare. Kush të ndërseu, kush ta futi kunjin thellë për të përçarë shqiptarët, sa para more bakshish, në kohë të pakohë të shprehesh kundër Shqipërisë që strehoi miliona shqiptarë kur mbetën rrugëve dhe maleve, ku ishe ti në atë kohë ore faqezi pa asnjë pikë të bardhë…? Ju nuk keni dy gishta fytyrë, ju keni dhjetëmijë hektarë se i jepni 9 mijë ju nuk keni dert.

Matrapazët që vrapojnë pas parasë Dhe, krejt në fund fare edhe disa fjalë për disa “analistë”, po çfarë analistë janë këta? Këta janë matrapazë që vrapojnë pas parasë si zagarët pas kockave dhe financohen me para të dyshimta. Por, është një e mirë e madhe që shqiptarët nuk ua varin. Se vërtet është kështu dhe për të vërtetuar se sa peshojnë në kandar, le ta provojnë e të dalin në zgjedhje dhe në qoftë se marrin vota edhe nga familjet e tyre se mos të mos flasim të mëhallës. Unë betohem publikisht se kurrë laps në dorë nuk do të marrë për të shkruar. Enver Hoxhaj edhe pse ka folur në emër të Qeverisë kuislinge sa më parë publikisht t´i kërkojë falje Edvin Kristaq Ramës, mos të kërkojë falje në emër të Kosovës, sepse ky nuk ka folur në emër të Kosovës… Kaq për sot nga unë, RESHAT BADALLAJ-ZHURIANI. Për ato që them e shkruaj mbaj përgjegjësi morale dhe penale.

 

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]

JA, PRA, TURPI I PSEUDOINTELEKTUALËVE TANË!

JA, PRA, TURPI I PSEUDOINTELEKTUALËVE TANË!

zymer_mehani

JA, PRA, TURPI I PSEUDOINTELEKTUALËVE TANË!
Shkruan prof. Zymer Mehani
Disa kokave shqipfolësish, si duket u ka marrë koka erë, apo, të themi më mirë, u kanë rrjedhur trutë, nëse kanë pasur ndonjëherë, Ata pretendojnë me kokat e veta boshe se me krijimin e Kosovës si shtet i pavarur është krijuar ose po krijohet edhe i ashtuquajturi kombi Kosovar! Çfarë çudie?!!! Por, jo vetëm çudi….Këtij pretendimi era i ven edhe tradhëti.
Këtyre baballarëve “të kombit Kosovar”, por edhe të disa pushtetarëve tanë të mjerë, kur në mes të atdheut tonë, erdhi një diktator nga larg dhe tha “Kosova është Turqi!”, akush s’ua dëgjoi zërin, madje as një fjalë! E kjo s’ka të bëjë fare me atdhedashuri, por është tradhëti që i bëhet Kosovës dhe shqiptarëve. Edhe emisarët dhe klerikët serbë kur deklaruan e përditë deklarojnë se Kosova është djep i Serbisë, këta shqipfolës të shkretë, që duan të krijojnë identitet artificial “Kosovar”, s’folën as reaguan, por i futën veshët në lesh”! Këtu s’ka atdhedashuri, por tradhëti kombëtare.
Këtyre baballarëve “të kombit Kosovar”, por edhe disa të gjorëve pushtetaxhinj, goja u punoi, dhe zëri i ngjirur iu rrit, tek pas vizitës së kryeministrit Edi Rama në Beograd, e cila nga sytë dhe kokat e këtyre shqipfolësve “kosovarë” dhe të ca pushtetarëve injorantë të Kosovës, është parë si tendencë për përfaqësim të të gjithë shqiptarëve, përfshirë edhe ata të Kosovës. E si reagim, këta të gjorë, atë që s’e bënë ndaj deklaratës së sulltan Erdoganit e të Millanëve e Jovanëve serbë…… e bënë ndaj vëllait të tyre, Edi Ramës….. i cili e mbrojti interesin e Kosovës shumë më mirë dhe më fuqishëm se çdo pushtetar i Kosovës, pa përjashtim.
Në këtë rrafsh, përfaqësues të institucioneve të larta të Kosovës, por të lodhur e të rënë në letargji të plotë, me ndihmën edhe të një numri të ashtuquajturish “opinionistë”, reaguan duke thënë se Kosova i ka institucionet e saj, të cilat e përfaqësojnë atë.
Edhe kjo shumë interesante!!!
Çfarë përfaqësimi???
Përfaqësim në tavolina me serbët, që na dogjën, shkrumbuan, masakruan, shpërngulën etj etj…. E deri sot as falje s’na kërkuan! Përderisa dikush nga të ashtuquajturit “përfaqësues” tanë, shkon e bën homazhe para varreve serbe, që është e dyshimtë mos janë viktima të vetë atyre, dhe përkulet para pllakatave shoviniste, në të cilat fyhen shqiptarët, duke u quajtur TERRORISTË!……..
Ja ky është përfaqësimi institucional i institucioneve tona!!!!
Ky “përfaqësim” s’do të jetë kurrë i shqiptarëve të Kosovës.
I vetëquajturi analist i çështjeve politike, “kosovari” Halil Matoshi, të cilin e pengon tepër shtatorja e Gjergj Kastriotit- Skënderbeut në qendër të Prishtinës, e që qeveritarët tanë arritën t’ia heqin edhe Flamurin Kombëtar, thotë se termi ‘kosovar’ është i papranueshëm për liderët politikë të Serbisë, për faktin se duke mohuar këtë term, e mohojnë edhe shtetin e Kosovës. Në rrjedhën e kësaj, sipas tij, politika serbe i njeh si komb vetëm shqiptarët që jetojnë në Shqipëri, ndërkaq, shqiptarët e Kosovës, i shohin si pakicë etnike”.
Sipas kësaj logjike të sëmurë të këtij zotëriut, shqiptarët e Kosovës janë pjesëtarë të “kombit Kosovar”….shqiptarët e Maqedonisë, pjesëtarë të kombit maqedon, të preshevës pjesëtarë të kombit serb (nëse mundet Halili me shokë le t’ua formojë “kombin preshevar”!) e këso broqkullash bajate.
Në këtë kurth, siç e quan Matosheviqi, ka rënë edhe kryeministri Rama. Sipas tij, ai ka të drejtë të takohet me zyrtarët serbë, të flas për marrëdhënie bilaterale, të flasë edhe për Kosovën, por, jo në emër të Kosovës.
“Nuk e ka të drejtën që të vendos në emër të Kosovës ose të flas në emër të saj, sepse Kosova tashmë është një shtet i pavarur dhe e ka një qeveri të ligjshme. Kjo do të thotë se duhet ta respektojë sovranitetin e shtetit dhe të mos përzihet në raportet politike, në punët e brendshme, sepse kjo e ka shijen e një paternalizmi ose madje edhe të një imperializmi të vonuar shumë në histori”, thotë Matoshi.
Por, këtë “kokë gjeniale” nuk e lënë të vetëm “analistët” e tjerë!
Një tjetër pseudo-analist, Milazim Krasniqi, profesor në Universitetin e Prishtinës, do të shtojë:
“Deklaratat e Edi Ramës në Beograd se i adhuron Emir Kosturicën (regjisor serb), Ivo Andriqin (shkrimtar serb), pra, figura morbide antishqiptare, me të cilat Kosova ende ka trauma të freskëta, sinqerisht nuk i kontribuojnë mirëbesimit ndërmjet elitave tona – ndërmjet Kosovës dhe Shqipërisë”. Kurse për vete harron se çfarë pat bërë duke u çjerrë së shari rilindësin tonë të shquar ÇAJUPIN, në të cilin i mbetet hatri, sepse na i paska sharë rëndë vëllezërit turq!!!!!!
Këta mund të jenë lirisht vëllezërit e tij, por jo të shqiptarëve (sepse turqit ne mund t’i kemi vetëm miq, jo më tepër). E Milazimi njëherë është në hamendje a të futet “në kombin Kosovar” apo ku të strehohet!
Ja, pra, turpi i pseudointelektualëve tanë!
Në vend që ta ngitin zërin, dhe haptas gjithund e kahdo nëpër botë, të thonë të vërtetën se kombit shqiptar iu bë padrejtësi e madhe historike, kur i copëtuan trojet shqiptare në 5-6 shtete, dhe me guxim intelektual dhe dashuri atdhetare haptas ta kërkojnë Ribashkimin e ligjshëm të Shqipërisë dhe të kombit tonë, këta të gjorë, tentojnë që në trupin e kombit ende të fusin pyka të përçarjes dhe idenë për Ribashkim, pa fije turpi, se turp s’kanë fare, e quajnë retorikë.

 

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]

NËNA ME KARROCË

NËNA ME KARROCË

zymer-mehani

NËNA ME KARROCË

Shkruan Shefki PËRVETICA

Deri sa po qëndroja ulur në veturë, të parkuar para një ordinance private, në periferi të Prishtinës, kundroja qytetin si në pëllëmbë të dorës.
Ditë e premte e mesit të dhjetorit.
Nuk mund ta fshihje ngazëllimin nga ajo pamje panoramike e kryeqytetit të Kosovës; ndërtesa të reja, tipesh të ndryshme, që ta këndja t’i shikoje me sy. E mua, udhëtarit, mendimet më çonin gjithkah nëpër periudha të ndryshme, jo aq të largëta.
Shumë pyetje më silleshin ndërmend, por shumicës prej tyre nuk ishte vështirë t’ua gjesh përgjigjen.
Prishtina, qyteti ynë i zbrazur! Zogjtë e qiellit të saj kishin marrë shtegtimin drejt vendeve të Evropës së qytetëruar.
Na kujtohet të gjithëve se Prishtina gjatë viteve ’80 të shekullit XX ishte qendër e vlimeve dhe e ngjarjeve me peshë për të ardhmën e kombit tonë.
E shkrimi im mund të jetë një dromcë e kohës jo aq e këndshme për shoqërinë tonë kosovare.
Ashtu i thelluar në kujtimet nga e kaluara jo fort e largët, mendimet vërtiteshin mbi retë e ngjarjeve të ndryshme historike, e duke soditur panoramën magjepsëse të qytetit tonë, një pamje tejet emocionuese seç m’i preu si me teh shpate mendimet. Një personazh i gjallë u shfaq para syve të mi, të cilin, ashtu siç e pash, nuk do të dëshiroja ta shihja kurrë në jetë.
Ngela i shtanguar, tamam si mumje memece, pa nxjerrë asnjë fjalë prej goje.
Një nënë e lodhur me gjysmë shpirti të dërrmuar, por të dëlirë si i çdo nëne shqiptare, u ndal m’u para veturës sime bashkë me karrocën, të stërmbushur me hekurishte , të cilën e shtynte me mundim. S’do mend se kjo nënë, nga pamja dukej tejet e lodhur e mezi mbushej frymë prej peshës së rëndë. Unë u emocionova aq shumë dhe s’e di se si u përmbajta, ngase në fytyrën e saj, sikur pash sytë e nënës sime! Shumë pyetje m’u sollën ndërmend në ato çaste. Por, vallë, kujt t’ia drejtosh këto pyetje?! Prej kujt të kërkosh përgjigje?!!! E me vete thashë në heshtje:- ku është ndërgjegjja e kësaj shoqërie??? Çfarë e ka shtyrë këtë krijesë njerëzore që të kryejë një punë kaq të rëndë, madje edhe për ne meshkujt muskulozë? E përgjigje i dhashë vetes:-mbijetesa!!!
Fillova të rendis pyetje të pafund e nga më të ndryshmet, por në adresë të kujt t’i drejtoja!?
Po, kush meriton respekt më të madh se nëna?! Nëna, është krijesa më e shenjtë në faqe të dheut që sa herë që e thërrasim këtë emër shpirti e zemra na shkrihen të tërat. Lumë si ai, i cili ka fatin ta thërrasë këtë emër të shenjtë!
Lokja pranë veturës sime po pushonte për t ‘i ripërtërirë forcat dhe për ta marrur veten, sepse rrugën sigurisht e kishte ende të gjatë për ta përballuar barrën e rëndë të karrocës. E unë, si me gjysmë zëri thashë;
-Pusho, o nënë e mirë! Ku është shpërblimi që ta ka dhënë kjo shoqëri, ky pushtet?!!!
Jam mëse i bindur se kjo nënë punëtore nuk është e pashoqe, nuk është e vetme me një fat të tillë! Po, gjithkah nëpër Kosovën e pasluftës mund t’i takosh shoqet e kësaj nëne me vuajtje dhe telashe të njëjta. E klasa jonë politike, sikur nuk është fare e interesuar të dijë për hallet e një shtrese të popullatës sonë. Raportet më qytetarët kjo klasë politike i vendos, vetëm atëherë kur i duhet vota.
Për shumëkë, edhe pas kaq vjetësh nga përfundimi i luftës, hallet për të mbijetuar ende po vazhdojnë. Kthetrat e mjerimit po dalin të jenë shumë të ashpra edhe në Kosovën e Lirë!!!
Këto mendime të miat dhe kundrimin ndaj kësaj nëne me karrocë, për ca çaste i ndërpreu kumbimi i zërit nga minaretë, që të dukej sikur po çante dhe kupën e qiellit. E mbase hoxha edhe kështu ndoshta don t’i hyjë në hatër të Madhit Zot, apo mbase….?!!!
As kambana e kishës nuk e la mangut me gjëmimin e saj.
Ky bashkëdyzim zërash sikur më ktheu prapa në kohën migjeniane të Shkodrës së viteve ’30.
E mes dy kohësh, ja kontrasti: Rrugicat e Shkodrës së Migjenit i shkelnin pajtonët e agallarëve dhe beglerëve, që ia ripnin shpirtin shtresës së varfër, madje edhe për një kokërr misër, e në Prishtinë tonë të pasluftës, rrugët e saj i shkelin veturat luksoze të zyrtarëve mendjemëdhenj, që t’i verbojnë edhe sytë me shkëlqimin e tyre, por me shkëlqim të zi, tamam si të korbit!
Derisa unë po bëja krahasime të tilla epokash të ndryshme, nëna e urtë e hallemadhe, ishte ulur pranë një furre buke. E shikova dhe me vete thashë
-Ngije shpirtin bukë, moj nënë, se ky shtet e pushtet nuk mund të krenohet se të ka dalë hakut, e as kafshatën e bukës jo se jo!!! Dëshmi e fuqishme për këtë që mendoj, është gjendja jote, moj nënë, dhe e shumë nënave të tjera, që kombit i dhanë edhe djemtë e vajzat e veta e sot, me shumë vështirësi janë duke i rritur nipër e mbesa, që ua lanë amanet bijtë dëshmorë, të rënë në altarin e atdheut.
Muzgu i mbrëmjes vetëm sa kishte nisur të mbretëronte në qytetin tonë, e nëna dhe unë vazhduam rrugëtimin, secili në drejtimin e vet. Nëna e stërlodhur, ndërsa unë- i stërlënduar në zemër dhe në shpirt!
Këtë material e postoi Prof. Zymer Mehani

 

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]

ÇFARË JANË BE-ja DHE BALLKANI PËRBALLË RUSISË, PA NATO-n DHE SHBA-të?

ÇFARË JANË BE-ja DHE BALLKANI PËRBALLË RUSISË, PA NATO-n DHE SHBA-të?

Sulejman_Abazi

ÇFARË JANË BE-ja DHE BALLKANI PËRBALLË RUSISË, PA NATO-n DHE SHBA-të?

Daullet bien pë rata që kanë vesh. Të gjithë i kanë sytë nga situata në Ballkan, e cila mund të bëhet shkak për pasoja të rënda në përmasa edhe më të mëdha, dhe si pretekst për një konflikt më të gjerë.
Këtë shqetësim mbart në deklarimin e tij ish kreu i NATO-s, ushtaraku i lartë i Aleancës dhe trajtimi i problemit në shtypin amerikan kundër depërtimit rus në Ballkan.
Për këto arësye situata mbi rrugët e ndjekura deri tani për një Ballkan të stabilizuar dhe të sigurtë, meriton kritikën.
Opsioni politik i mundshëm i rrugëzgjidhjeve të reja, që mbart brenda kritikën mbi atë që mendohet se nuk është bërë mirë deri tani, mendoj se ka vlera.
Alarmi që jepet në shtypin amerikan është i ligjshëm, por për të kufizuar ndikimin rus në Ballkan, mbase mbase rrugëzgjidhjet dhe kundërmasat nuk janë të dhëna një herë e mirë, kur në disa dekada rrugët e ndjekura deri tani ende nuk po rezultojnë të suksesëshme.
Ky depërtim avancon çdo ditë në të gjithe format. Shembulli është vet situata në Serbi dhe Maqedoni, ku në shënjestër mbeten shqiptarët dhe pakicat e tjera nacionale.
Përparësia në Ballkan nuk është Serbia, por drejtësia mbi çështjen shqiptare dhe fuqizimi i kombit shqiptar, si i vetmi faktor stabiliteti që do të bëhej barrikadë e kufizimit të interesave ruse në Ballkan dhe do ta joshte Serbinë dhe Maqedoninë të futeshin në organizmat perëndimore.
Shqiptarët e çmojnë shumë parteritetin startegjik me SHBA-të dhe kjo për kombin tonë është e padiskutueshme, por në respektimin e të drejtës ndërkombëtare për popujt dhe kombet, shqiptarët ndihen shumë të vonuar, të tërhequr, kur në krahun tjetër në lindje kanë ndodhur shumë gjëra, që nga republikat Abkaziane, Gjeorgjia, Ukraina, Krimeja, ndërsa me territoret shqiptare vazhdohet eksperimenti dhe “pritja” deri në dëshpërim.
Është alarmante zbrazja e territoreve shqiptare në shifra shumë të frikëshme dhe shikimi me hipokrizi i zbatimit të një strategjie nacionaliste të shpopullimit në sytë e fuqive perëndimore.
Veçanërisht situata komplekse dhe shumë e rrezikëshme në Maqedoni, nuk besojmë të na bind, se ka akoma kohë për të reaguar dhe shpresuar.
Mungesa e zhvillimit ekonomik dhe investimeve po e nxit varfërinë, largimin, mosbesimin dhe pse jo, dhe sigurinë e përgjithëshme të popullsisë.
Veç depërtimit rus, përplasja e interesave gjermane dhe turke, koston më të lartë po e shkarkojnë mbi territoret shqiptare, duke rritur pasigurinë shtetërore dhe kombëtare.
Mos vallë kjo situatë nuk bie në vëmendjen e partnerëve tanë strategjikë?
Mbi grupimet politike respektive në qendrat kryesore të politikbërjes shqiptare, po ndodhin shumë çudira në kurriz të interesave kombëtare shqiptare, deri në kriminalizim dhe reagimi i partnerëve tanë vazhdon “të shkrijë” dhe të konsumojë kohën pa kritere, si kripa në ujë.
Vallë nuk e kuptojmë që këto qëndrime politike të kushtëzuara në mënyrën allashqiptarçe kanë “aromën e lindjes”?!
Zhgënjimi pas përfundimit të luftrave në trojet shqiptare që nga viti 2001 e në vazhdim, është i pranishëm dhe në rritje, një shkak më shumë që ushqen krizën politike dhe nxit shpërbërjen kombëtare. Mos vallë këto janë fenomene të padukëshme për partnerët tanë?
Ka njëmijë arësye dhe argumente që mund t’i shtrojmë në këtë analizë, por në thelb mjaftohemi për të kuptuar, se në rrugë e sipër, në synimet dhe interesat gjeopolitike bëhen dhe përmirësime, kur gjerat nuk shkojnë mirë.
Çdo komb dhe elite politike e tij kur është e interesuar, e kanë nje cak durimi, dhe këtu shqiptarët nuk ka pse të bëjnë përjashtim.
Më mirë kur e themi të vërtetën hapur, ballë për ballë, me qëllimin e mirë edhe për kombin tonë, por edhe për miqtë dhe partnerët tanë.
Të gjithë e dimë se në marrëdhëniet ndërkombëtare nuk ka miqësi të përjetëshme, por interesa reciproke.
Besoj edhe këtu kombi shqiptar nuk bën përjashtim.
Por të shkojmë edhe më tej kur bëhet fjalë për deklarata shumë serioze, të cilat nuk kalojnë pa shqetësim në opinion.
Fjala është për deklratën e ish kreut të NATO-s, e cila më sa duket shkon paralel me alarmin që jep shtypi amerikan për rrezikun rus, veçanërisht në Ballkan.
Në permasa kaq të mëdha, sa e paraqet rrezikun ish kreu i Aleancës, si një mundësi apo opsion ushtarak i mundshëm i Rusisë kundër Evropës, parashikimi i një plani kundërvënie të NATO-s, mbetet një paralajmërim për mosnënvleftësimin e një situatë të tillë në zhvillim.
Më mirë se sa kushdo tjetër këtë trysni e ndjejnë vendet kufitare me Rusinë.
“Kolona e pestë” në BE tashmë ka depërtuar. Merkel dhe të tjerë liderë europianë këtë e kanë kuptuar.
Ne flasim shpesh për terrorizmin dhe llojet e tij, por harrojmë atë që është më kryesore dhe që druhemi ta themi hapur, terrorizmin shtetëror, i cili nuk dihet se ku i ka fillesat, rrënjët, financimet, kontigjentin, të gjitha këto të kamufluara në mënyrë perfekte me alibitë që krijohen në vatra të ndryshme të nxehta të planetit.
Nëse mund të ndodh një aventurë e tillë, ajo do të jetë një veprim rrufe dhe shumë kompleks, në një kohë shumë të shkurtër. Teknologjia dhe kapacitetet operacionale sot e mundësojnë këtë. Skalionimi i forcave operacionale që bëhet sot i shtrirë në kohë dhe sa më afër objektivit, është veprim i mirëmenduar nga të gjithë palët.
Gjithesesi, kur një ish drejtues kaq i lartë i Aleancës tërheq vëmendjen për situata të tilla, do të thotë se dikush duhet të dëgjojë seriozisht.
Shtrirja e interesave ekonomike me Rusinë dhe depërtimi brenda bashkësisë evropiane, është më shumë se sa një agresion i hapur, dhe pse mos të themi, pjesë e pandarë pararendëse e një agresioni ushtarak të mundshëm, në një kohë të përshtatëshme.
Pse jepet ky alarm në këtë kohë dhe për kë bëhet fjalë, për BE-në apo për Ballkanin?
Çfarë roli kanë vendet kryesore të BE-së (tashmë përjashtuar Anglinë) në raportet dhe marrëdhëniet konfliktuale SHBA – Rusi, ku detyrimisht kjo e fundit kërkon të çertifikohet si fuqi globale me ringritjen e saj në dy dekadat e fundit?
Çfarë është BE-ja dhe Ballkani përballë Rusisë pa Aleancën dhe veçanërisht pa SHBA-të?
Mbase, mbase pyetjet mund të jenë pak intriguese, por shkak bëhet deklarata e një ish funksionari të lartë të Aleances, i cili me siguri di se çfarë deklaron.
Sulejman Abazi, Tiranë 20/09/2016.

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]

 

Shkendi rrezesh mbi gadishullin Ilirik!

Indifërentizmi

skender-shala

 

Shkendi rrezesh mbi gadishullin Ilirik!

Shkruan: Skender Shala

(Por fatkeqësishtë në ketë tymnajë politike)!

Punë të mbar o vllëzër Arvanit, ju trashegimtar trimave të kohës! U priftë e mbara gjithandej nëpër foletë e moqmë deri në Konstatinopojë! Keni filluar ta zbardhni historin e asajë trevë, identitëtin, natyrshmërinë e trojevë Arbërore!

-Ashtu sikur dy profesoret e nderuar të Rekës, që po jepin kuptim riatdhesimit asajë anë, mbi trungun e moqem arëbërorë. Që e patën tjetërsuar kohët e liga, sikur Sanxhakun me shumë vise rreth e rrotull atëdheut. Tjetërsimi na damtoi shumë, na coptoi atëdheun e kombin, duke na ndarë si ,,turqi, musliman, boshnjak, ortodoks grek, shkij, malazez, maqedon etj.

Tani është koha e vetëdijesimit, sëpsë mbi fe kemi komb e atdhe!

Pra, që të kemi identitetin përsonal, familjar e kombtar të etnitëtit tonë, duhet shumë të rrespektohet Atdheu e Kombi. Që të kemi liri, duhet shumë përpjekjë, përkushtim të dinjëtëtshëm për zhvillim dhe mirëqënjë të ardhmërisë tonë.

 Që të kemi demokraci, lumturi normale dhe të natyrshme si kombet dhe shtëtët tjera të zhvilluara, duhet një platformë me vizione të reja strategike!

-Po, na edhe duhet lidhje bashkëpunimi në mes veti nga të gjitha anet!

Mbrojtja e atëdheut e kombit nuk është thjeshtë çështjë morale, apo vullnetare, apo krahinore e rajonale siq na ka ndodhur gjatë gjithë historis?!

-Por është akti më i lartë i parimevë njërzore, është një borq gjithëpërfshires i pa tjetërsueshëm që rezulton me identitetin përsonal dhe kolektiv, është borq ndaj Zotit, dhe ndaj fesë tuaj, është përgjëgjësi definitive.

-Falë Zotit që kombi ynë ka pasur individ shumë të mbedhej, në koherat më të veshtira e më të rrezikshmë gjatë historis tonë. Duke ja kushtuar tër jetën çështjeve madhorë, na kanë shpetuar Atdheun e Kombin, të pakten keto parcella që i kemi ende sot të banuara me soin tonë.

Besoj së shumë shpejt do të zbardhen faktët historike! Do ta kemi edhe ne vendin e merituar. Sëpsë kombi ynë ka një kapacitet me vlera të mëdha intelektualë, ka vizionar të kohës modërne, ka largëpames me strategji të lartë për të ardhmen e vendit. Duke llogaritur së ne rrjedhim nga një qytetrim antik shumë i ndritur, dhe kemi për çfar të krehnohemi me të kaluaren tonë historike. Kur dihet së të parët tanë formuan përandorit më të famshmë që nga Leka i Madh, pastaj përandorit më të ndritura që ka pasur Roma, si me perandorin Konstantin e Madh i cili solli edhe Europes qytetrimin dhe rendin njerzor, kulturen fetarë, pastaj me  Gjergjin e Madh e mbrojtem kontinentin nga invazionet aziatike. Nga ne dualen burra shtëti, kryeministra, gjeneral që krijuan shtëtë modërnë si Greqinë, Turqinë, Egjiptin etj. Mandej, me Nënën e Madhe, Shën Tërezen humanizmin në botë. Me Rugoven modërnizimin e riorganizimit të Rilindjes Kombtare për pamvarësi liri e demokraci, dhe me strategjit më bashkëkohorë që ka njohur historia, dhe me shumë të tjere si Kadaren etj. etj.

Po ashtu kujtojmë me rrespekt Rilindasit që vun themelin mbi bazen etnike për mbrojtjen e 4-vilajetëve, dhe shumë figura të mëdha në rrafshin kombtar dhe ndërkombtar, për të cilet ne bijt e bijat e tyrë besnikrisht dhe me devotshmëri do ti çendrojmë kesajë vepre madhorë deri në fund.

Cfar na duhet bërë sot?

Si shembull po paraqes judën, sepsë kemi një ngjajshmeri historike. Ky popull në dekadat e fundit ka nxjerr nga e kaluara shumë mësimë, dhe tani është populli më karaktëristik, më kompakt dhe më i veçant në botë me organizim në të gjitha fushat. Eshtë i vetmi shtët që ka organizim në tër botën me shkolla privatë, me kultur, zakonë, dhe me gjithë mekanizmat tjerë që i duhen aparatit shtëtror. Me çdo aktivitet, politik, fetar apo edhe në jetën privatë që të gjitha janë në shërbim të shtetit të vet dhe gjithnjë në gjendje gadishmerie për eliminimin e pëngesave kudo qofshin ato.

 Fatkeqësisht sot po manipulohet nga klasa politike dhe kleri, me një papërgjëgjësi totale me qytëtaret e lodhur, ende të pashëruar nga plagët e shekujvë?!

Eshtë shumë e nevojshmë të mësohemi ti kryjmë detyrat e shtëpisë ashtu si duhet, duke filluar nga familjet, shkollat, institucionet çfardo qofshin ato.

Ani së nga njëhëre rrëshasim aty këtu, së jemi me proletar në botë, sepsë s`na bën farë përshtypje tjetërsimi! Pra përpiqemi ta mashtrojmë edhe Zotin së vetëvetën po së po!

– Sëpsë si të tjerë“jemi më të mirë!!!

Disa janë gati ti shërbejmë çdo fejë, sekti për qellimë të tjervë, në mohim të vetëvetës, duke damtuar rëndë racen tonë

 Duhet të kemi kujdesë së atë që smuajti ta bejë armiku krejtësisht (pjesërisht po por…) ndër shekuj duke na tjetërsuar,- po e bëjmë ne vet sot në liri?!

Sot, ne kemi shumë nevojë të madhë të integrohemi si komb, pastaj të shofim çka po tepron. E ardhmeja ka nevojë të ndërtohet mbi baza të shëndosha, prandej duhet investuar në një edukatë të shëndosh.

Këto çështjë kërkojnë zgjedhje së më parë së jemi të vonuar në çdo pikëpamje. Me ketë çështje duhet të merren akademia e shkencave, studjuas të mirfillt, në menyrë që ta kemi një edukat të çendruashmë, të mirfillt për të sotmen dhe të ardhme tonë më të sigurt, më të lumtur, më të rrespektuar mbi tapitë tona.

Uroi që fillimin e shek. XXI ta nisim me uraten më të mirë, duke kthjellur origjinen e natyrshmërin nga naivitëti, nga tomorret e mbeturinave të shekujvë të zi.- Kjo fisnikron kombin, hapë rrugë vetëdijësimit, kulturës dhe ardhmërisë tonë, duke e shmangur njëhëre e përgjithmonë rrezikun.

 

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]

Shqipëria është Atmmëmëdheu i mbarëshqiptarëve

Shqipëria është Atmmëmëdheu i mbarëshqiptarëve

Avdi-ibrahimi

Shqipëria është Atmmëmëdheu i mbarëshqiptarëve

Shkruan: Avdi Ibrahimi

S’ka pse tregohesh i mençur që të konstatosh se pozita e popujve në Gadishullin Ilirik, si dhe ajo e popujve të Europës nuk mundet assesi të krahasohet as për së afërmi me pozitën e popullit shqiptar, të cilët gjysma e tryre jetojnë në atmëmëdheun e tyre në Shqipëri, pjesa tjetër jetojnë të ndarë nga trungu amë në Kosovë, Maqedoni, Serbi, Mal të Zi, dhe Greqi. Nëse jemi sadopak të ndershëm duhet të themi të vërtetën ashti si është, pra kemi të bëjmë me një problem thelbësor i pazgjidhur i popullit shqiptar përgjithësisht në Gadishullin e Ilirikut… Në këtë rast definimi i Hapsirës kufitare me këto shtete fqinje të jetë atje ku jetojnë shqiptarët në shumicë, ndërsa miliona shqiptarëve që jetojnë në Turqi dhe në shtetet tjera të Botës t’u ipet e drejta e përbashkët e arsimimit në gjuhën e tyre amtare dhe e drejta e përbashkët kulturore shqiptare, kjo mund të ndihmojë që Gadishulli Ilirik të mos jetë më një vrimë e zezë e Europës së bashkuar, pra shqiptarët si komb i bashkuar me një shtet të bashkohen me Europën në të ardhmën.

Që të arrihet kjo zgjidhje politike që është i vetmi rast i padrejtë i një populli të ndarë në 5 shtete e që shteti Shqiptar është i vetmi vend në Kontinentin e Europës ku kufizohet edhe sot me popullin e vetë, zgjidhja është që së pari gjith shqiptarët të jenë të bashkuar që ta përfaqësojnë interesin e përbashkët kombëtarë për Ribashkim të Shqipërisë. Shqiptarët që janë të ndarë padrejtësisht në 5 shtete, si dhe miliona shqiptar që jetojnë në Turqi e diasporë, përfundimisht të deklarohen haptas pa u frikësuar nga askush, se e ndjejnë SHQIPËRINË, si atmëmëdhe të vetin, nga ana tjetër assesi nuk duhet lejuar arsyetimi i një grupi të vockël “shqipfolësish” se gjoja Qeveria në Shqipëri është fajtore për pozitën jo të mire të shqiptarëve jashtë kufijëve të shtetit shqiptar.

Nocioni i kufijëve shtetërorë në Europë tashmë e ka humbur kuptimin që kishte më pare.

Gjithçka flet e duket ditën për diell se vetëm Gadishulli Ilirik ka mbetur edhe sot e kësaj dite një nga territoret e fundit gjeopolitike ku koha e ndryshimeve të reja politike demokratike s’kanë dëpërtuar në ndryshimin e mentalitetit të ri.

Për dekada në ish-Jugosllavi kemi dëgjuar rrena patetike se kufijtë jugosllavë ishin më të hapurit në Europë dhe pakicat kombëtare edhe pse ne shqiptarët ishim shumicë autoktone në Trojet Tona Shqiptare, megjithkete politika jugosllave titisto-rankoviqiste e millosheviqjane trumbetonin se pakicat kombëtare ishin ura lidhëse të afrimit mes popujve. Fraza të tilla plot gënjeshtra u treguan ndaj popullit shqiptar që për gjysmë shekulli nuk guxuan të takohen me vëllezërit e motrat të shtetit shqiptar.

Që të mos na ndodh më fati i keq i ndarjeve të vëllaut me vëllanë, në mbarë hapsirat shqiptare të kemi një program të përbashkët politiko-kombëtar që të jet si qëllim dhe kusht i demokracisë që shqiptarët të jetojnë në një shtet të bashkuar Shqiptar.

 

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]

PR. SHABAN DEMIRAJ PËR GJUHËTARIN DHE ALBANOLOGUN EQREM ÇABEJ

PR. SHABAN DEMIRAJ  PËR  GJUHËTARIN DHE ALBANOLOGUN  EQREM  ÇABEJ

SHABAN-DEMIRAJ

PR. SHABAN DEMIRAJ  PËR  GJUHËTARIN DHE ALBANOLOGUN  EQREM
ÇABEJ
E përgatiti Prof. Zymer Mehani
Eqrem Çabej është një ndër përfaqësuesit më të shquar të gjuhësisë shqiptare. Lindi më 6 gusht  1908 në Eskishehir të Turqisë.
Mësimet e para i  mori në Gjirokastër. Atje ai mbaroi më 1921 shkollën qytetëse me përfundime të shkëlqyera. Atje, në gjirin e familjes dhe në rrethin e bashkëqytetarëve të tij, të njohur për dashurinë e madhe për Atdheun dhe për arsimin, u mbrujt edhe karakteri i tij. Pas mbarimit të shkollës qytetëse ai fitoi të drejtën e një burse të dhënë nga Prefektura  e atëhershme e Gjirokastrës për të vazhduar studimet e mesme dhe të larta jashtë shtetit. Dhe kështu ai nisi, ashtu si edhe të rinjtë shqiptarë të tjerë, rrugën e mërgimit në kërkim të diturisë.

Për të vazhduar studimet, Eqrem Çabej u dërgua në Austri. Para se të hynte në ndonjë shkollë, iu desh të qëndronte një vit pranë familjes Reinmyler, në St. Pölten afër Vjenës, për të mësuar gjermanishten. Rasti e solli që të binte në një familje të kulturuar dhe dashamirëse, që u kujdes për të si ta kishte birin e vet. Gjatë qëndrimit pranë kësaj familjeje ai punoi shumë për ta përvetësuar sa më shpejt gjermanishten. Duke lënë përshtypje shumë të mira jo vetëm me zellin e madh, por edhe me sjelljen shembullore. Dëshira  për t´u bërë sa më i vlefshëm për Atdheun, e nxiti atë që, pas një viti qëndrimi në St. Pölten, vitin tjetër të merrte njëherësh dy klasa të gjimnazit që e mbaroi shkëlqyeshëm në vitin 1926 në Klagenfurt të Austrisë. Dhe këtu fillon faza kritike për të ardhmen e këtij të riu të talentuar. I ati, një gjykatës i diplomuar në Dar – ul – Hukuk të Stambollit, i nisur nga dëshira që i biri të kishte një të ardhme të sigurt, e këshilloi të vazhdonte universitetin për mjekësi. Por i biri kishte tjetër dëshirë e tjetër mendim. Ai donte të bëhej gjuhëtar. “Gjuhësia është për pasanikët, – i tha i ati prerazi, – kurse neve na duhet një zanat që të na sigurojë jetën“. Atëherë djali, „i bindur“, u regjistrua në Fakultetin e Mjekësisë të Universitetit të Romës. Por këtu ai më fort shkonte të studionte vepra gjuhësore e letrare nëpër bibliotekat romane. Në këto rrethana, babai i urtë e la të lirë të birin të bënte ashtu si donte vetë, por jo edhe pa i thënë: “Paç vetën në qafë, o bir!“. Pra, faza vendimtare për të ardhmen e të riut Çabej nis atëherë kur ai fitoi „lirinë“ për të ndjekur degën që i pëlqente. Në vitin akademik 1927 – 1928 u regjistrua në Fakultetin Filozofik të Universitetit të Gracit, ku ndoqi studimet për dy gjashtëmujorë (semestra). Pastaj studimet i vazhdoi në Universitetin e Vjenës.
Dega e gjuhësisë në Fakultetin Filozofik të Universitetit të Vjenës kishte një traditë të vyer. Aty kishin punuar profesorë të tillë të shquar si sllavistët e njohur Franc Miklosiç (Miklosich) (1813 – 1956), Vatroslav Jagiç (1838 – 1923), romanisti me emër Vilhelm Majer – Lybke (Myer – Lübke) (1861 – 1936) etj. Në kohën që u regjistrua Çabej, në atë universitet punonin, ndër të tjerë, indoeuropianisti dhe grecisti i njohur P. Kreçmer (P. Kretschmer) (1866 – 1956), albanologu i dëgjuar Norbert Jokl (1877 – 1942), arkeologu dhe historiani i njohur Karl Paç (K. Patsch) (1865 – 1945) etj. Të kujtojmë se në Austri ishte krijuar një traditë e mirë edhe për studimin e historisë së gjuhës shqipe dhe të historisë së popullit shqiptar.
Norbert Jokli, duke e çmuar talentin e studentit të ri shqiptar, e mbajti afër atë dhe kështu u zhvillua midis tyre një miqësi e ngushtë dhe një bashkëpunim i frytshëm, që ndihmoi aq shumë për ta përudhur Çabejn e ri në studimin e thelluar shkencor kur ishte ende student. Në përputhje me kërkesën e Universitetit të Vjenës që, për ta marrë diplomën me gradën e doktorit në profilin përkatës studenti duhej të mbaronte një disertacion, diplomanti E. Çabej zgjodhi për këtë qëllim temën Studime italo – shqiptare (Italoalbanische Studien). Për këtë disertacion ai punoi me zell të madh dhe shkoi e mblodhi material pranë arbëreshëve të Sicilisë në vitin 1932. Disertacioni u mbrojt më 7 tetor 1933 para prof. dr. Paul Kreçmerit, prof. dr. Norbert Joklit dhe prof. dr. Karl Paçit dhe për këtë atij  iu dha diploma për gradën doktor nga Univrsiteti i Vjenës. Diploma është nënshkruar nga të tre profesorët e lartpërmendur përkrah vlerësimit shkelqyeshëm (Ausgezeichnet).
Disertacioni prej 145 faqesh të daktilografuara përbëhet prej pesë kapitujsh. Kreu i parë bën fjalë për emigrimin e arbëreshëve dhe përhapjen e tyre në Italinë e Jugut dhe në Sicili (f. 1 – 50). I dyti përmban një skicë të sistemit gramatikor (f. 51 – 94). Në kreun e tretë trajtohet fjalëformimi dhe fjalori (f. 95 – 113); prapashtesat romane, etimologjia popullore, kalke gjuhësore dhe huazime (gjermane, turke, arabe). Në kreun e katërt janë përfshirë tekste dhe mjekësia popullore; 2 përralla; 3. këngë, ballada e Konstandinit të vogël, ringjallja e Lazërit. Kreu i pestë përmban një fjalorth.
Pas mbarimit me sukses të studimeve universitare 25 – vjeçari Eqrem Çabej u  kthye përfundimisht në Shqipëri, me diplomën e Universitetit të Vjenës në xhep dhe me dëshirën e zjarrtë për t´i vënë dituritë dhe energjitë e tij në shërbim të Atdheut.
Në kohën që u kthye Çabej në Shqipëri, kriza ekonomike që kishte përfshirë gjithë botën, këtu kishte sjellë pasoja edhe më të mëdha, që mplekseshin edhe me rrjedhojat e një prapambetje të madhe në fushën e arsimit dhe të kulturës. Nga plaga e rëndë e analfabetizmit vuanin mbi 80 për qind e popullsisë. Edhe në ato pak shkolla të mesme që mbaheshin në këmbë, niveli i përgatitjes së nxënësve, me gjithë përpjekje të mëdha të disa arsimtarëve atdhetarë si Aleksansër Xhuvani, Kostaq Cipoja, Ahmet Gashi, Vasil Vunjau, Kolë Paparistoja, Sotir Papahristoja, Sotir Kuneshka, Minella Hysni Babametoja, Gjergj Cancoja etj. ishte ende larg nivelit mesatar të kohës. Tekstet mësimore ishin shumë të pakta dhe numri i nxënësve nëpër ato shkolla ishte shumë i vogël në krahasim me nevojat të një vendi të prapambetur, siç ishte Shqipëria e asaj kohe. Në këto rrethana u kthye i diplomuari i Universitetit të Vjenës në Tiranë, ku u mor vendimi për ta emëruar nëndrejtor të konviktit „Malet tona“, pranë gjimnazit të Shkodrës, me të drejtën për të dhënë edhe orë mësimi në atë shkollë. Në këtë gjimnaz, të themeluar në vitin 1922, Çabej zhvilloi lëndën e letërsisë shqipe. Por, siç del edhe nga teksti Elemente të gjuhës e të literaturës shqipe (për shkolla të mesme), botuar prej tij më 1936, në orët e mësimit ai jepte edhe njohuri për gjuhën shqipe dhe folklorin shqiptar.
Në vitin shkollor 1935 – 1936 Çabej u transferua në shkollën Normale, ku – ashtu si në Shkodër – ka lënë përshtypje shumë të mira jo vetëm për kulturën e gjerë, por edhe për sjelljen dhe lidhjet e tij me nxënësit. Edhe në Normalën e Elbasanit Çabej qëndroi vetëm një vit. Që andej u transferua në Ministrinë e Arsimit për t´u marrë me drejtimin e arsimit të mesëm. Me sa kuptohet nga qëndrimi i tij, ai nuk e kishte mirëpritur një emërim të tillë. Me një lutje më datë 17. 12. 1936, drejtuar Ministrisë së Arsimit, ai kërkon që për arsye shëndetësore të transferohet nga ai dikaster e të riemërohet si profesor i letërsisë në liceun e Tiranës. Por një kërkesë e tillë, më sa duket, nuk u pëlqeu drejtuesve të atij dikasteri, të cilët vendosën ta hiqnin qafe „me lezet“, duke e dërguar që “të mësonte“ në Shkollën e Plotësimit Ushtarak! Duke qenë se vuante nga një sëmundje mushkërish, ai kërkoi që të lirohej nga një detyrim i tillë, por lutja e tij jo vetëm që nuk u mor parasysh, pore dhe i solli kokëçarje të tjera. Me “çështjen Çabej“ u mor më në fund edhe Këshilli i Ministrave të asaj kohe, i cili vendosi që Çabej, pas mbarimit të Shkollës së Plotësimit Ushtarak, të transferohej si profesor në Gjirokastër dhe që, po të tregonte shenja të tjera të padëshiruara, kundër tij të merreshin masa edhe më të rënda.
Gjatë vjetëve 1938 – 1939 e gjejmë përsëri arsimtar, kësaj radhe në Gjirokastër, ku vazhdoi të jepte mësimin e letërsisë të bashkërenduar me elemente të gjuhës shqipe. Edhe këtu Eqrem Çabej ka lënë përshtypje shumë të mira.
Në vitin shkollor 1939 – 1940 Çabej u transferua në gjimnazin e Tiranës ku u ngarkua me drejtimin e shkollës. Me sa duket, autoritete pushtuese (fashistët pushtues italianë në Shqipëri, nën. imi. A. S.) shpresonin ta bënin për vete këtë profesor me kulturë, që kishte fituar emër të mirë me studimet dhe botimet e tij. Por u gabuan. Ai ishte njeri që nuk gënjehej nga të joshurat e armiqve dhe nuk bëhej në asnjë mënyrë vegël e tyre.
Në këto rrethana autoritetet pushtuese italiane e larguan “me lezet“ Çabejn nga Shqipëria, duke i gjetur një “punë shkencore“ pranë Akademisë së Shkencave në Romë“. Këtu ai e shfrytëzoi qëndrimin e tij të mbikëqyrur, për të punuar për Atlasin gjuhësor shqiptar.
Gjatë qëndrimit në Romë autoritetet italiane më 1942 dhe gjermanët më 1943 i propozuan që të bëhej ministër i Arsimit në qeverinë kuislinge të Tiranës, por ai nuk e pranoi. Lidhur me këto propozime ai shkruan, ndër të tjera, në autobiografinë e tij: “Kam hedhur poshtë çdo propozim për bashkëpunim me të huajin, çdo gjë që nuk pajtohet me nderin tim si shqiptar dhe me të mirën e vendit e të popullit“.
Në Romë Çabej qëndroi deri në korrik të viti 1944, kur ende zinte Lufta e Dytë Botërore. Atëherë ai vendosi të kthehej në Shqipëri ku, më në fund, arriti pas një udhëtimi shumë të vështirë me anë të bregdetit dalmat në një kohë që atje, siç dihet, ziente lufta partizane kundër nazistëve gjermanë.
Pas Çlirimit të Shqipërisë edhe për Çabejn fillon një jetë me perspektiva të mëdha. . Ai filloi të mbajë ligjërata nga lëndët linguistikë dhe albanologji në Shkollën e Lartë të Tiranës, qysh më 1946. Ai vazhdoi punën pedagogjike edhe më pas në Institutin Pedagogjik katërvjeçar dhe sidomos në Fakultetin e Historisë e të Filologjisë, që u ngrit mbi bazën e Institutit katërvjeçar në kuadrin e Universitetit të Tiranës, që u krijua  në vitin 1957. Këtu ai zhvilloi për shumë vjet lëndën Hyrje në historinë e gjuhës shqipe dhe Fonetika historike e shqipes, për të cilën hartoi edhe tekstin përkatës, që është ende në përdorim.
Në veprimtarinë gjysmëshekullore të Çabejt vendin kryesor e zë pa dyshim prodhimtaria e tij e pasur shkencore e cila mund të ndahet në dy faza kryesore: faza e parë vazhdon deri në prag të Çlirimit të Shqipërisë dhe faza e dytë nis pas vitit 1945. Veprimtaria e tij shkencore gjatë këtyre dy fazave është e kushtëzuar jo vetëm nga interesat e tij shkencore, por edhe nga punët që ishte ngarkuar të kryente. Sidoqoftë në fazën e parë ai është marrë edhe me studime thjesht shkencore edhe me botime të nevojshme për shkollën e mesme. Në prodhimtarinë e tij të asaj faze bie në sy një interesim i madh jo vetëm për gjuhësinë, por edhe për folklorin e letërsinë artistike, me një anim të lehtë nga kjo fushë e dytë. E kjo duket qartë edhe nga titujt e botimeve të tij të kësaj periudhe, kur krahas studimeve thjesht gjuhësore ka botuar edhe studime nga fusha e folklorit dhe e letërsisë, ose edhe studime me karakter të përzier gjuhësor e letrar. Nga studimet thjesht gjuhësore të asaj periudhe mund të përmendim:
1. Tekste italo-shqiptare (1935).
2. Elemente dialektore nga Italia.
3. Marrëdhëniet midis shqipes dhe rumanishtes.
4. Shprehje dhe frazeologji paralele në gjuhët ballkanike.
5. Atlasi gjuhësor shqiptar.
Nga fusha e folklorit dhe e letërsisë mund të përmendim ndër të tjera:
1. Kënga e Lenorës në poezinë popullore shqiptare.
2. Zakone dhe doke të shqiptarëve.
3. Konstandini i vogëlith dhe kthimi i Odiseut.
4. Për gjenezën e literaturës shqipe.
5. Kulti dhe vijimi i hyjneshës Diana në Ballkan.
Nga studimet me karakter të përzier (gjuhësor, letrar dhe folklorik) duhen përmendur sidomos Studime italo – shqiptare dhe teksti për shkolla të mesme Elemente të gjuhësisë e të literaturës shqipe (me pjesë të zgjedhura). Ky tekst, siç del edhe nga vetë titulli, është ndarë në tri pjesë. Në pjesën e parë (f. 10 – 22) jepen disa njohuri të përmbledhura mbi gjuhën, mbi gjuhët e botës, mbi gjuhët indoevropiane dhe mbi gjuhën shqipe. Në pjesën e dytë (f. 24 – 62) jepen njohuri të përmbledhura për shkrimtarët e vjetër shqiptarë dhe arbëreshë, për shkrimtarët e shekullit XIX dhe të fillimit të shekullit XX si dhe për poezinë popullore shqiptare dhe arbëreshe. Në pjesën e tretë (f. 64 – 201) janë radhitur pjesë të zgjedhura nga shkrimtarët e vjetër shqiptarë dhe arbëreshë, nga shkrimtarët shqiptarë dhe arbëreshë të shekullit XIX dhe të fillimit të shekullit XX, si dhe nga poezia popullore e arbëreshëve të Greqisë dhe të Italisë të shekullit XIX dhe të fillimit të shekullit XX, si dhe nga poezia popullore e arbëreshëve  të Greqisë dhe të Italisë dhe nga Shqipëria.
Veprimtaria shkencore e Çabejt mori një zhvillim shumë të madh në fazën e dytë, d. m. th. pas Çlirimit, kur ai punonte pranë ish – Institutit të Shkencave dhe më vonë pranë Institutit të Gjuhësisë dhe të Letërsisë, dhe njëkohësisht edhe si pedagog në shkollën e lartë. Si punonjës shkencor, krahas punës së madhe që bëri për zhvillimin e temave të planit vetjak nga fusha e gjuhësisë, ai dha ndihmesa me vlerë edhe në kryerjen e disa punimeve në bashkëpunim me gjuhëtarët të tjerë. Këtu duhet përmendur, në radhë të parë, bashkëpunimi i tij i frytshëm me profesor Aleksandër Xhuvanin për hartimin e monografive Parashtesat e gjuhës shqipe (1956) dhe Prapashtesat e gjuhës shqipe (1962), që janë dy nga studimet shkencore më të rëndësishme të gjuhësisë shqiptare. Çabej ka bashkëpunuar edhe në mjaft vepra të tjera kolektive, si në përgatitjen e Fjalorit serbo – kroatisht – shqip (1947) dhe në hartimin e 13 terminologjive për shkenca të ndryshme. Ai ka bashkëpunuar gjithashtu edhe në redaksitë e revistave shkencore të ish – Institutit të Shkencave dhe të Institutit të Gjuhësisë e të Letërsisë, në komisionet përgatitore të konferencave dhe sesioneve shkencore të organizuara nga Instituti i Gjuhësisë dhe i Letërsisë, si dhe në komisionin përgatitor të Kongresit të Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe (1972).
Nga fusha e fonetikës dhe të gramatikës historike Çabej ka botuar një mori  artikujsh e studimesh si:
1. Mbi disa rregulla të fonetikës historike të shqipes,
2. Disa aspekte të fonetikës historike të shqipes në dritën e gjuhës së Gjon Buzukut, Për historinë e zanores ë  në gjuhën shqipe, Trajtimi i zanoreve iniciale te Gjon Buzuku, Diftongje dhe grupe zanoresh të shqipes, Për historinë e konsonantizmit në gjuhën shqipe, Disa mendime mbi nazalizmin e shqipes etj. Këto studime janë ribotuar më 1988 në një vëllim më vete nga Instituti i Gjuhësisë dhe i Letërsisë i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, me titullin: “E, Çabej, Studime për fonetikën historike të gjuhës shqipe“. Ndërsa nga fusha e gramatikës historike vlen të përmendim: Shumësi i singularizuar në gjuhën shqipe, problemi i nyjave të shqipes, çështja e gjinisë asnjanëse etj.
Duke qenë se studimet diakronike në fushën e shqipes nuk mund të mendohen pa njohur mirë autorët e vjetër, veprat e të cilëve ruajnë edhe mjaft elemente gjuhësore arkaike, ishte e natyrshme që Çabej gjatë veprimtarisë së tij shkencore t´i kushtonte një vëmendje të veçantë edhe njohjes dhe studimit të atyre autorëve. Një punë të madhe bëri ai sidomos për studimin e gjuhës së Gjon Buzukut, veprën e të cilit edhe e ribotoi të transliteruar dhe të traskribuar. Veç kësaj, ai ka botuar edhe artikuj studimorë mbi gjuhën e autorëve të vjetër shqiptarë e arbëreshë. Nga këta duhen përmendur sidomos: Hyrja e gjatë në pjesën e parë të veprës „Meshari Gjon Buzukut I,  Gjon Buzuku, një studim i shumanshëm historiko – gjuhësor, Tekstet e vjetra shqipe dhe disa kritere rreth botimit të tyre, Pjetër Budi dhe gjuha e tij etj
Në përgjithësi Çabej njihet si një gjuhëtar që është marrë me probleme të historisë së gjuhës shqipe dhe si rrjedhim nga një masë e gjerë pak njihet puna e tij  për shqipen e sotme letrare. Por, po të shihet nga afër veprimtaria e tij shkencore, sidomos në periudhën e dytë, bie në sy se ai është interesuar dhe ka punuar mjaft edhe për gjuhën e sotme letrare. Prandaj këtu do t´i përmendim vetëm disa nga artikujt dhe kumtesat e tij për këtë çështje, siç janë, ndër të tjera: Mbi disa çështje të shkrimit dhe të drejtshkrimit të shqipes, kumtesë e mbajtur në Kongresin e Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe, Për pastërtinë e gjuhës shqipe.
Ai mori pjesë edhe në disa konferenca e kongrese, të mbajtura  brenda vendit, me disa kumtesa, si p. sh.:
1. Detyrat e gjuhësisë shqiptare në lidhje me gjuhën letrare kombëtare e probleme të tjera, diskutim i mbajtur në Sesionin  e dytë shkencor për vitin 1952 të Sesionit të gjuhës e të letërsisë.
2. Disa probleme themelore të historisë së vjetër të gjuhës shqipe, kumtesë e mbajtur në Konferencën e Parë të Studimeve Albanologjike me 1962.
3. Ilirishtja dhe shqipja, kumtesë e mbajtur në sesionin shkencor Ilirët dhe gjeneza e shqiptarëve, Tiranë, 1969.
4. Problemi i vendit të formimit të gjuhës shqipe, kumtesë e mbajtur në Kuvendin e Parë të Studimeve Ilire, Tiranë, 1972.
5. Mbi disa çështje të traditës së shkrimit dhe të drejtshkrimit të gjuhës shqipe, kumtesë e mbajtur në Kongresin e Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe, Tiranë, 1972.
Ndërsa në ato ndërkombëtare do përmendur:
1. Die älteren Wohnsitze der Albaner auf der Balkan – halbinsel im Lichte der Sprache und der Ortsnamen (Vendbanimet e hershme të shqiptarëve në Gadishullin Ballkanik në dritën e gjuhës dhe të  emrave të vendeve), kumtesë e mbajtur në VIII Congressio Internazionale di Scienze Onomastiche;
2. Der Beitrag des Albanischen zum Balkansprachbund (Kontributi i shqipes në formimin e lidhjes gjuhësore ballkanike), referat i mbajtur në Kongresin I Ndërkombëtar të Studimebve Ballkanike dhe të Evropës Juglindore, Sofje, 1966;
3. Das albanologische Werk Norbert Jokls. (Vepra albanologjike e Norbert Joklit), referat i mbajtur në Kolokiumin Albanologjik Ndërkombëtar të Insbrukut më 1972 etj.
Eqrem Çabej ka botuar një numër të madh artikujsh shkencorë edhe në gjuhë të huaja nëpër revista ose nëpër vëllime përkujtimore në vende të ndryshme të botës.
Vdiq më 13 gusht 1980 në një klinikë të Romës.
Sot emrin e Eqrem Çabejt e  mbajnë me krenari shumë shkolla në Kosovë dhe Universiteti i Gjirokastrës në Shqipëri.

(Shkëputur  nga monografia “Eqrem Çabej“  e Shaban DEMIRAJT, botuar  më 1990 në Tiranë).

 

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118”]

Shqiperise dhe Kosoves: Injorantet dhe armiqte duan te na percajne

Shqiperise dhe Kosoves: Injorantet dhe armiqte duan te na percajne

Lisen-bashkurti

Injorantet dhe armiqte duan te na percajne

Prof. Dr. Lisen Bashkurti

“Percaj e sundo”, nje taktike e vjeter e lindur ne Rome, e zhvilluar ne Bizant, e lartesuar te Osmanet, e sofistikuar ne kohen tone. Prandaj deri ketu nuk ka asgje te re…

E reja qendron ne faktet e ketyre diteve. Degjojme e lexojme..
“kombi kosovar e kombi shqiptar”…degjojme teza mediokre…”nuk nderhyjme ne punet e brendshme te secilit”…lexojme “fotbolliste kosovar e shqiptar”….degjojme tezen sofistike…”kolonizimi kulturor shqiptar e Kosoves”…veshtrojme ne facebook…”tosket jane hileqare me geget”….e me se fundi lexojme me dhimbje “Kosove me jep turp, me jep emrin kosovar”.Cfare bataku ne llum!!

Boll deri ketu boll. Strategjia eshte e qarte. INJORANTE dhe ARMIQ jane bere se bashku per te percare dhe pastaj per ta sunduar me lehte Kombin Shqiptare. Prej mijra vjetesh kane deshtuar. Por kjo nuk perjashton sukses ne eren e milenuimit.

Kerkohet te perballemi me kete taktike te vjeter ne eren e re. Asnje c’kujdesje nuk lypet te kemi. Jemi nje gjeografi e integruar. Jemi nje histori e pandare. Jemi nje identitet pa koloni mes nesh. Jemi nje e ardhme e perbashket.

Kush e kupton lum per te se eshte i ditur. Kush nuk e merr vesh mjere per te se eshte injorant. Kush ben sikur nuk merr vesh eshte dukshem armiku yne. Kush i sherben atij qe hiqet se nuk vesh eshte me djallezor dhe ne sherbim te armiqve…

Jemi perballe taktikes me Bizantine te “Departamentit te Barbareve” qe njihet me dy fjale..”Percaj e Sundo”…E vjeter eshte. Por po aktivizohet shume fort. Dhe me se shumti kunder Kombit Shqiptare..

Armiqte do bejne te veten. Me vjen keq kur armiqve i sherbejne, me apo pa dashje edhe njerezit tane…Me kujtohet Noli..

“O turma pa tru, zemer krund e gerdhu, hosana baraba!”..

 

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]

Shqiptarët i dhurojnë njerëzimit shënjtoren Nëna Terezën

Shqiptarët i dhurojnë njerëzimit shënjtoren Nëna Terezën

Lisen-bashkurti

Prof. dr. Lisen Bashkurti
Këto dite Pape Françesku dekretoi që në shtator 2016 të shenjtërohet Nene Tereza. Kjo ngjarje i bën shume krenare shqiptaret kudo ne bote. Shenjtorja Tereza është bijë e një populli të shenjtë e popullit shqiptar. Po kush janë shqiptarët?
Midis Lindjes dhe Perëndimit te Evropës ndodhet një popull i vogël. Është populli shqiptar, i njohur si një prej popujve më të lashte autokton  autentik në Evrope, shqiptarët vazhdojnë të ruajnë mrekullisht historinë, gjuhën, kulturën dhe tiparet e tyre antropologjike në kohet tona.
Të vendosur në portalin midis Lindjes dhe Perëndimit shqiptarët janë konsideruar nga disa “dalja e Lindjes drejt Perëndimit” , ndërsa nga disa të tjerë janë konsideruar “hyrja e Perëndimit drejt Lindjes”. E vërteta është se shqiptarët janë jo pikë ndarje, por pikë bashkimi midis Lindjes e Perëndimit.
Shqiptarët ishin në këtë hapësirë gjeografike kur u nda Perandoria Romake e Lindjes në atë të Perëndimit. Vija e Teodosit ra mes përmes shqiptarëve, por nuk i ndau dot. Shqiptarët i mbijetuan ndarjes më të madhe politike te njerëzimit.
Shqiptarët ishin në këtë hapësirë gjeografike kur u nda Kisha Katolike nga Kisha Ortodokse. Ndarja e dy kishave kaloi m’u në mes të shqiptarëve, por nuk i ndau dot. Shqiptarët i mbijetuan ndarjes më të madhe të krishterimit.
Shqiptarët ishin në këtë hapësirë gjeografike kur nisi dhe bitisi dyndja valë-valë e sllaveve barbarë drejt Ballkanit. Ishte dyndja më e egër drejt qytetërimit Evropian. Shqiptarët i mbijetuan dyndjeve sllave dhe ndonëse do humbnin mjaft troje dhe popullsi prej tyre, serish do mbijetonin mrekullisht, madje do i rimerrnin disa troje në kohët moderne.
Shqiptarët ishin në këtë hapësirë gjeografike kur Otomanët iu vërsulen Evropës. Hordhitë Otomane e pushtuan këtë tokë, por nuk e poshtëruan popullin shqiptar. Otomanet i tjetërsuan pjesërisht edhe besimin fetar, por nuk i cenuan thelbin shpirtëror shqiptareve të shenjtë.
Shqiptarët ishin në këto hapësira gjeografike kur shpërtheu “Kriza Lindore” midis Rusisë Cariste dhe Osmaneve ne vitet 1877-1878. U perplasën dy fuqitë më të mëdha të kohës. Shqiptaret u bënë shesh betejash të pafund të interesave imperiale dhe të nacionalizmave Ballkanike. “Nacertanie”, Megalidea”, “Vorioepiri” dhe ëndrra të tjera nga Perëndimi Latin iu sulen trojeve shqiptare , por shqiptarët mbijetuan sërish.
Shqiptarët ishin në këtë hapësirë gjeografike kur mes për mes Evropës ra “Perdja e Hekurt” që rindau sërish Lindjen dhe Perëndimin mbas Luftës së Dytë Botërore. Një mur u ngrit në mes të Berlinit. Një mur tjetër u ringrit midis shqiptarëve. Por shqiptarët mbijetuan mrekullisht.
Dhe si një magji e shekullit  21, shqiptarët u ringriten akoma më të fuqishëm mbi pirgun e gjakosur të shekujve dhe mbi rrënojat e trashëgimisë tragjike, duke tronditur Kombe të Mëdha e të vogla të kohës.
Mbas luftërave Ballkanike, dy Luftërave Botërore dhe Luftës së Ftohtë gjysmë shekullore, Shqiptaret mbrojtën shtetin e vjetër, Shqipërinë dhe themeluan shtetin e ri, Kosovën. Jo vetëm kaq. Shqiptarët krijuan dhe ruajtën harmoninë fetare e kulturore. Pra Shqiptaret i’u rikthyen vetvetes dhe Evropës midis tramundanave të përplasjeve Lindje-Perëndim.
Në historinë e njerëzimit Shqiptarët kanë hyre tanimë si një popull i vogël që kanë krijuar ura lidhje dhe jo ndarje midis civilizimeve, kanë krijuar harmoni dhe jo urrejtje midis besimeve, kanë krijuar paqe dhe jo luftëra midis popujve, kanë krijuar solidaritet dhe jo urrejtje midis kombeve, kanë krijuar ringjallje dhe jo varrosje të vlerave. Këtë sinteze vlerash mbarti në tërë jetën e veprimtarinë e saj Nene Tereza, me të cilat tanimë po ngjitet ne panteonin e shenjtorëve.
Pra edhe në këtë milenuim Shqiptarët i dhuruan edhe shenjtorë njerëzimit. Për këtë Shqiptarët kanë të drejtë të jenë krenar. Historia e tyre ka qenë tragjike. E sotmja është sfidante. Por e ardhmja është e ndritur.
[the_ad id=”6025″]
[the_ad id=”4118″]

Hyjnesha polifoni dhe mjerani barkëshpuar Panajot Barka

Hyjnesha polifoni dhe mjerani barkëshpuar Panajot Barka

lisen-bashkurti

Nga media mësova këto ditë se hyjnesha polifoni shqiptare po sulmohet nga një qytetar yni i vetëdeklaruar minoritar grek, që mban mbiemrin e mjetit lundrues, barkë. Çfarë përballje sa për të qarë aq edhe për të qeshur.

Pse për të qarë?

Kam qenë ambasador në Këshillin e Evropës në Strasburg, kur udhëtuam me Drejtorin e Përgjithshem të UNESCO-s, dr. Frederiko Major për në Shqipëri për të parë Beratin. Me një helikopter së bashku me Frederiko Major fluturuam mbi Berat. Drejtori i UNESCO-s u rrëmbye nga mrekullia e Beratit e ndër të tjera me tha…
“…a këndojnë edhe banorët e kësaj krahine me polifoni?”..

E informova gjerësisht për shtrirjen gjeografike të polifonisë shqiptare si dhe i thash fare pak fjalë për lashtësinë, larminë dhe tipologjinë e polifonisë shqiptare. Frederiko Major mbasi bëri me kokë më tha…

“Shqiperië është e tëra një muze thesari botëror…por polifonia është hyjnesha e saj”…

Këto vlerësime vinin nga drejtuesi i UNESCO-s. Ai u bë promovues i madh i vlerave të kulturës shqiptare përmes diplomacisë kulturore. Shqiptarët e kanë trashëgiminë kulturore pasurinë e tyre më të madhe. Brandimi i këtyre vlerave jashtë, por edhe marketimi i mirë i tyre përmes turizmit brenda larteson çdo ditë kombin shqiptar në botë.

Mirëpo, ja që na del një qytetar yni i vetëdeklaruar minoritar grek që sulmon hyjneshën e kulturës tonë-polifoninë shqiptare. Ky njeri është arketip fobik injorant që do ta rrëmbejë edhe këtë vlerë me barkën e tij e ta degdise nëpër ishujt helenë apo nëpër monopatet e Malit Athos. E pastaj, mbas disa kohësh ta promovojë si thesar helenik…

Ka mjaft nga ky arketip fobik mjeran në kufijtë midis dy kulturave: shqiptare dhe helene. Ky lloj arketipi, edhe pa ia kërkuar vendi i origjinës së vetëshpallur etnike këtë mision, e merr vetë përsipër atë. Me barkën e tij mund të jenë rrëmbyer shumë vlera materiale, ikonografike, arkeologjike…dhe mund të jenë shpenë te vendi fqinj.

Mirëpo, me polifonine nuk i ecën misioni arketipit fobik injorant. Ai nuk e di shprehjen e ndritur të gjeniut të muzikës, Ludvig van Beethovenit, i cili thoshtë se

… “në këtë botë mund të prangoset çdo gjë, por tingujt lumturisht janë të lirë”…

Arketipi fobik injorant nuk e njeh dhe nuk e ndjen që hyjnesha polifoni shqiptare është vetë ajri i Shqipërisë. A vidhet ajri??!! Sigurisht që jo. Aq më shumë nuk mund të vidhet nga një barkaxhi. Dhe aq më pak kur është barkëshpuar…

Sa keq. Shumë keq. Jashtëzakonisht keq, kur midis dy kulturave të lashta, e të ndritura të shqiptarëve dhe grekëve lundrojnë ca arketipe fobik mjerane që duan të ngrejnë tym pa zjarr.

Prof. Dr. Lisen Bashkurti/shqiperiajone.altervista.org

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]

Vetëdijesimi për Identitëtin e natyrshmërisë tonë!

Indifërentizmi

skender-shala

Shkruan Skender Shala

Fillimi i shek. XXl për kombin tonë është, riciklimi i bagazhit historik të mbeturinavë që i lanë poshtuesit shumë shekullor në cfarosjen dhe shkatrrimin e kombit dhe kultures tonë Hyjnore në gadishullin Ilirik. – Falë Zotit shpetuam! Sot jemi deshmitar të mbijetimit, me vullnetin e Hyjit tonë, edhe duke qenë shumë mirënjohes të gjithë atyre që na ndihmuan për clirim!

Siq dihet, atëherë shumë moti, ndoshta ashtu e deshti Zoti që ti furnizojmë shtëtët dhe kontinentët tjera me racën tone Hyjnore. Tani po na troket koha më në fund që ti kthehmi vetëvetës nga ajo katrahur që. Sot të gjithë duhet bërë përpjekjë në ringjalljen e përtrirjes natyrshmërisë tonë gjithëandej ku ka shqipëtar. Kemi kaluar plot rreziqë, sfida, barriera dhe përplasje nga më të ndryshmet, sëpsë koha e gjatë shumë shekullorë edhe e ka bërë të vetën, duke tjetërsuar zakonet, fenë, kulturen, gjuhën e tjera deri në vetëmohim!!!

Tani gjenerata e re, më së mirti e ka kuptuar ketë transfërim që kombi ka nevojë të Rilind mbrenda natyrshmërisë së vetë. Kjo lidhje fatlume është bërë gjenëratë mbas gjenëratë nga pishtarët e kombit tone që na e lanë trashegim atdhedashurinë brez pas brezi nëpër shekujt e erret! Sot duhet të ndihemi mjaft të lumtur, sëpsë përcarjet që na i lanë thundraket shekujë me radhë, po zhduken ndalngadal. Ishin vërtëtë shumë të rrezikshmë për zhdukje dhe tjetërsim tonë kombtare. Tani kanë mbetur vetëm fundrinat e fundit në veprim edhe pak ditë duke shfrytëzuar lodhjen tonë shekullore. Ne na duhet ta kthejmë krenarinë të gjenerata e re, e cila po vetëdijesohet cdo ditë e më tepër duke kuptuar vleren shtëtndërtuese. Por edhe duke kuptuar mekanizmat përqarsë që përdoren armiqët shekullor përqajë e sundo, e sidomos përmes fesë!

Tani po kalon koha e ndarjevë rajonale e regjionale. Edhe ata që kanë mbetur hijeve, duhet ta kuptojnë së Trojevë të Arbërisë po i kthehet natyrshmërija gjithëandej duke filluar të shëndrisin rrezët Hyjnorë! Vetëdijesimi kombtar është vyrtyti më i lartë njërzor. Atëdheu e kombi është i shëndetshëm dhe funksional vetëm atëherë kur vetëdijesimi arrinë të menagjohet. Duhet ta dijmë së kombi nuk ndahet në shumicë e pakicë simbas fesë. Për fat të mirë këtë e dijnë shumica. Prandej nuk ka kush së për cfar të brengoset nga keqëbërsit e një numri shumë të vogël fanatikesh, bashkpuntor të armikut, injorant fetar. Sëpsë, vlerat univërzalë janë pasuri gjithë kombtare që kujdeset shumica! Nga kjo shumcë, del vigjilenca kujdestare si Orë e Mirë që bënë Roje Shëjnëtrisë! Prandej, armiqëve dhe fanatikve nuk do tu mbetët shumë hapsirë për veprim. Ata, po e kuptojnë cdo ditë e më shumë së NE po i kthehemi vlerave të natyrshmërisë tonë Europiane. Ata, po shfrytëzojnë edhe pak varfërinë tonë, dhe përmes ,,shoqatave bëmiresë” në krye me gjeneral të përgaditur duke i shantazhuar një pjesë të lodhurit, injorantët dhe duke i kthyar në fanatik fetar vetëvrasës me ndihmen e poliagjentve qëveritar.

Skënder Shala

 

[the_ad id=”4118″]

NJE FRONT QYTETAR NE MBROJTJE TE REFORMES!

NJE FRONT QYTETAR NE MBROJTJE TE REFORMES!

andrea-stefani

Nga Andrea Stefani

SHBA dhe BE i kane ofruar Shqiperise nje formule per reformen si premise thelbesore per drejtesine e pavarur. Por segmente te korruptuara te klases politike po e refuzojne oferten amerikano-europiane thjesht per te mbrojtur korrupsionin dha pasurite e te pista.

Eshte papergjegjshmeri qe ky brez shqiptaresh ta lere fatin e vendit dhe te femijeve e nipave ne duart e ca politikaneve dhe lidereve me korruptim 26 vjeçar te stazhionuar. Shoqera civile duhet te levize, intelektualet, qytetaret pa dallime partish duhet te levizin duke krijuar nje FRONT TE BASHKUAR NE MBROJTJE TE REFORMES per nje drejtesi te pavarur qe do godase pa dallim te korruptuarit majtas dhe djathtas.

Na duhet nje Front i SOVRANIT popull qe kerkon drejtesi dhe qe krahas solidaritetit me oferten e bere nga SHBA dhe BE, duhet te tentoje te marre fatin e reformes ne duart e veta duke i kerkuar deputeteve qe ne rast te mos kalimit te reformes ne 21 korrik nga Kuvendi, te japin voten e tyre ne favor te nje REFERENDUMI per reformen ne drejtesi. Koha per veprim eshte tani! Neser do jete vone!

[the_ad id=”4118″]

Zoti flet Shqip!

Zoti flet Shqip!

QËNDRESË HALILI

QËNDRESË HALILI
– I dashur Zot, mund te te dukem shume patetike e padurim, por dua ta dish se s`jam mire.
Ti na fale natyrën, dritën, e diellin, por hëna këtyre kohëve po lëshon shume terr e bën ftoftë.
Unë, te pata pas shkruar një letër dikur, kur të kërkova të më qosh në një vend ku mund të flas, shkruaj e dashuroj lirshëm, dhe ti këtë e plotësove për mua. Si njerëz, jemi te paplotësuar e egoja jone veç sa vjen e rritet, bile na ka dal e mbi hunde e ne s`ngopemi.
Çka të bëjmë? Si ta shpëtojmë veten? Nga te nisemi?
Me gjithë këto devijime, cila është rruga e drejte?
E mbaj mend fort mirë, kur të pata pas kërkuar shume livadhit, natyrës, qiellit, rrugëve, njerëzve, lutjeve të natës, mandej nëpër dritare të lypja pas shiut e erës, kur njëherë aq shume te ndjeja se pata pas kërkuar seriozisht një takim me ty. Pata pas ndërruar dhomën, shtratin e lutjen! Te pata pas pritur deri ne agim, por ti s`me erdhe… Ndoshta pse s`kisha ditur mënyrën e drejte të lutjes, gjuhen e lutjes, e fryma e shenjte me mungonte. As atë nate s`te gjeta! Sedi! Çuditem, si nuk të mbajta mëri, as s`të kërkova takim me… Thjesht, të lash si Zot që s`je njeri, t`i me kuptove si një njeri qe s`jam Zot. U pajtuam shume shpejte e vëmë bast të takoheshim në një tjetër kohe, kur unë do të di të lutem lirshëm, te jetoj, e frymoj lirshëm, mandej ku do të isha me e vetmuar se kurrë. Aq e vetmuar sa të jetoja veç me ty! Lidhja ime me ty o Zot është aq intime, aq e hollë, aq e ndjeshme, si ai teli i hollë që s`ka kush që kalon, pos besimit që ne e krijuam krejt befas, me sinqeritet e bindje.
Si të të njoh ty O Zot? – pyetje që deri mbrëmë e kam bërë. Ti e di që unë kam dyshuar shume tek ti, të kam bërtitur shumë herë, të kam thënë shumë të qara e dhembje, sa shpesh më je dhimbsur si Zot që je, të kam pas ngarkuar shumë edhe me ëndrrat e mija prej shkrimi e letërsie, sa shpesh me dukej se me dorën tënde të lehte mi fshije djersët nga qëllimet, që e di sigurt se edhe ty të kanë rënduar, njëjtë si nënën time. Nënën, që ka gati katërqind ditë e netë që se kam parë. Malli i saj mi ka bërë sytë më të pashëm, çelur e ndritur. “Sytë që qajnë shumë çdoherë janë me ndryshe, me ato sy sheh vetëm poeti” Unë, e di, kam bërë shumë mëkate, sepse ne jemi qenie e mëkatin e kemi ngjitur pas çdo fjale, e fjala ka shpinë. Asnjë sukses s`po vikeka pa guxuar, duruar e vuajtur. Ndoshta mund të të dukem jashtëzakonisht e drejtpërdrejt, por ti kështu me ke mësuar, si fëmije, dhe kjo s`është përgjegjësi imja aspak. Shpesh në mesnatë me del gjumi, ti më thirr lehtas, ndoshta ngaqë e di, se po më bërtite unë s`përgjigjem, bile edhe mund të ta kthej shpinën, por, ama, ti je Zot, e unë jam një copë mishi, me një mendje kater shifrore, që i bjen se ti je je mbretëri i kësaj bote, por që duke na krijuar si qenie, neve na don aq shumë, sa as me hidhërime më të mëdhaja s`na braktis. Me thirre që ti jap jetës vëmendjen e duhur, që ka kohë duke u ankuar e mërzitur për mosplotësime detyrash që vet ti kam shtruar.
I jap vëmendje, ngrihem, pijë një gotë qumësht, dhe se keni idenë se e shoh veten duke jetuar ardhmërinë. E kap ardhmërinë me dy duar, e shtroj rrugën, i bërtas, i jap detyrat e duhura. Ju lëshohem ëndrrave, prapë tek livadhi, plepi, lulet, të korrat e bujqve, thirrjet e nënës për të pirë qaj, llafosjet e grave të katundit për fëmijët e tyre problematik, çikat sokakëve kanë veshur fustane shumëngjyrëshesh, zogjtë cicërojnë, disa me sillet shpesh rreth flokëve, duke kërkuar një fole, një atdhe, një shtëpi, një njeri si puna im qe e kërkon Zotin kamos e gjithkah, pa e ditur se e ka afër, me afër se vet-veten e vet-dijen e vet-njohjen. Kështu, të pata gjetur o Zot! Kështu po e njoha thellësisht veten! Kështu po jetojmë me besim e me vërtetësi! Kështu i kemi lidhur duart së bashku e po bashkëpunojmë aq bukur, sa Zotit dhe njeriut nuk i duhet asnjë ndërmjetësueses tjetër për t`i rregulluar këto raporte kaq të privatësuara e pjekura pa asnjë tjetër ndikim. Sa shume njerëz po me gjykojnë se, po te besoj aq direkt, pa asnjë grup partish e mësimesh me figura e vizatime koti. Gjuhe jote qiellore ec nëpër valët e jetës së vështirë e rrugëve tokësore, që veç ti më ke mësuar ti kaloj, aq direkt, aq lirshëm.
Mbajeni mend; njeriu kurrë s`mund t`ia dal vet mbanë, sado i forte, trim e guximtar te jete. Unë dhe Zoti jemi një, ky zot jeton ne mu, e kam kado, e kupton gjuhen Shqipe (shpesh me duket me mire se unë), ky Zot din te flas gjuhen tone te bukur Shqipe, sepse veç ti Zot e din gjuhen e qiellit, gjuhen e bekuar shqipe.
Kur Zoti flet Shqip, s`me duhet asnjë ndërmjetësueses.!

[the_ad id=”4118″]

“Jo, nuk kam nderruar fe, por nuk jam as muslimane!”

“Jo, nuk kam nderruar fe, por nuk jam as muslimane!”

Qendrese-Halili

Nga Qendrese Halili

Familjes sime te gjere-ndjere…!

“Me vjen keq se e keni humbur tashme Qendresen, ate vajzen e dashtun, familjare, besnike e “faqebardhen” e shtepise. – siç me thoshte gjithmone lokja e vjeter plake (qe e kam qiti jasht ketij rrethi te dhimbshem, rend, e me plot prerje).”

Boll me qe dy vite kam pritur, falur, e arsyetuar. Por, kjo tradhti, mos-pritje e mos-merite nuk durohet. Jo, me.! Ka ardhur kohe te flas, te flas ashtu siç Qendresa din gjithmone. Drejt!Pa rrotulla! Me shume sinqeritet e dashuri. Se pari; per hir te se vertetes se shenjte, se dyti; per hir te dashurise, qe ata e perziejn me te kunderten “feh” dhe se treti; per hir te artit, qe eshte nje ngjarje e jashtzakonshme, ralle, e pabesueshme. Perse jo? Perse mos ta bej Letersi? E di, dikujt mund te mos duket normale kjo, por une, keshtu jam, nuk ndjehem gjalle e rehat, po nuk e qes ne shpesh te verteten, sado e hidhiur te jete ajo.Sado e dhembshem. Sado e keqe. Une, jam bije e se vertetes, dashurise e letersiese.!

Nuk kam asnje dyshim, dilem, apo frike me, te mos besoj ne dicka qe me mbush frike, tmerr e ngushton mbrendesine time, dicka qe s’me jep asnje pike drite e shprese, drejt njohjes te se shenjtes dashuri qe une e quaj Zot! Zoti eshte dashuri, per krejt ata Qe ende e Duan Zotin nga frika, nevoje apo edhe ndonje tjeter interes. Boll me keni sha, pergoju, lendu, mallku e me thirrur ne lloj-lloj emrash kafshesh, shtazesh e emra qe as vet nuk i njoh e di kuptimin e tyre. Si nuk ju dhimbset nje nene? Nene, si nena ime? E ta dini pra; Une, jam Qendrese, kam personalitet, karakter te forte (sa gjysma e muslimaneve tane, nga ata ma te devotshmit, me shume siguri e them se nuk bajn jete ma te ndershem e plot me sakrifica e mund, si imja). Jo, Nuk kam nderruar fe, por nuk jam muslimane, pike. Si vajze e lindur e rritur ne familje muslimane, I di gjithe zakonet, adetete e lutjet e muslmaneve (biles edhe kam agjeruar e jam falur) gje qe as nuk e mohoj as nuk pendohem, sepse kane qene pervoja qe me kane mesuar e mbushur fort mend. Por, jo me! Une, nuk i perkas asaj feje e besimi me. Per nje fe e nga frika saj ma kthejne shpinen gjithe familja ime e gjaku im, ajo nuk eshte fe imja? As besimi im? As dashuria ime? Jo. Kurre! Njeriu, qenka boll I fort ne vete, sa qe dy vite, skam e nuk ndjej dashurine e askujt nga familja ime, pos te Nanes, drites sime, qe, kurre, nuk pushon se menduari per mua (shpesh edhe ne mesnate me thirre). E gjithe kjo histori ka ndodhur, prej se kam botuar shkrimin “Une Muslimanja, qe festova Krishtlindjet”. Nga ajo dite, nuk me don me as familja ime e gjere, nuk me pyesin kurre, as si jam as ku jam. As feste as gezime as pershendetje e as urime. Kurre, asnjehere, as nje ze nga ata! Kurre! Shtrohet pyetja: Ata nuk jane te mire? Feja? apo qe dy palet? – e qe, une e besoj plotesisht te fundit. Feja nuk ju jep leje ta duan e afrojne dike qe ka tradhtuar “fene e tyre” dhe ata, qe eshte mjeruese, qe i binden dickahit te tille, qe ngjan ma shume se vdekja e keqe. Familjaret e mij muslimane qe me urrejne vec pse paskam publikuar nje shkrim dhe pse paskam fyer rend e poshteru muslimanizmin e tyre, qe e kane e mbajn vec ne goj, pa e njohur e ndjere ne shpirt. Zoti nuk jeton vec kur “faleni” as vec kur “agjeroni”, apo vec kur uroni njeri tjetrin nje dite “per bajram” duke u gezuar me nje cope bakllave turqelish. Zoti eshte ne shpirtin tuaj, ai jeton mbarenda jush. E keni ne vete, vec se, nuk po dini si ta gjeni. Ky, eshte realiteti i jestes time pas ardhjen ne Amerike; e vetme, me nje valixhen plot libra, billiona endrra e pa para (me borxhe), por plot dashuri e shprese per kete vend, vend te lirise. Ameriken, kush nuk e dashuron, s’ka shpirt! Ka dy vite qe nuk me flasin hallat. Nuk me flasin as dajallaret e as kusheriret as komshit e migjallare, vec pse nuk e besoj fen e tyre, nuk e perkrah, dhe nuk e kam gjetur veten aty, dhe ma e shenjta, nuk e kam gjetur Zotin aty. Eshte shume me e lehte ta pranoj sesa ta genjej veten, Zotin e ju apo jo? As shoke e miqasi, as motra e vllazni, pos nje Nane, Ah, Nana ime, drita ime. Ra feja muslimane e u tregu mos Dashuria e tyre, mos sinqeriteti dhe mos mirnjohja tyre. Shpesh e mendoj me veten: Si eshte e mundur qe nje fe e huaj, e imponuar e trasheguar me zor te behet me e madhe se Dashuria? Se vet njerzit? Se vete miresia? Se vet gjaku? Se vet atdheu? Se vet gjuha? Se vet kombi? E se vet, vet jeta?

Me jane larguar siç thash te gjithe, edhe plot si ta do te me largohen, e me besoni se nuk i ndali… Biles, bash me kete qellim e bera kete shkrim: Largohuni, o njerez qe s`me doni sinqerisht, Largohuni nga jeta ime, Ju vec shkoni…

“Nje dashuri te rreme e qet ne drite puna fes e besimit te kundert, s’me duhet gje” se per njerzit qe din te dashurojne pa kushte, pa lakmi, pa djallzi, pra dallim, pa feh, pra parti, dashur te paster asnje pike ska aty. “Ra feja e dul e verteta. E kam njohur veten. E kam njohur Zotin. I kam njohur edhe njerzit.” Thjeshte, mi ka qele syte e ba te madhe brenda vetes, sa qe tash si kam frik as te rrezikshmes jete, ti dal para e te mos guxon te me rrezoj asnjehere, ani pse shpesh me dridh.

Nje fe qe ma largon vllaun e barkut vec shkaku i besimit, ajo nuk eshte fe e dashurise e ngrohtesise! Hallave te mija muslimane, ju them se: nuk te ben njeri te mire as shamija, qe e vnoni vec gjate procesin te lutjes, se vec atehere, sipas fes e juve “vec atehere ju sheh e degjon Allahu” as fjala “Allah na fal” qe njera e ngreh vec pasi pi goten e veres, mandej, as minifindet, as paraja, as agjerimi, as sakrifica e te qenurit “unt” per nje muaj ramazan e pas “iftarit” duke pergojuar, as lutjet e juaja famkeqe qe une te humbas rrugen e jetes, vec pse nuk jam si ju, e qe jam jashtzakonisht e lumtur per kete fakt. I bej te fala edhe atij burrit te Halles sime te madhe, qe vazhdon ende te flet per kembet e mija me minifunde dhe per “xhehnemin” ne ate bote, i them se ka shpetuar nga ai mekat tashme. Kusheriret me shajn dite e nate e falin “namaz per mua” e biles njeri ma ka ndaluar rrugen e tij. Kishte thene “Nuk guxon ajo Katolike mu..t as te kaloj nga kjo ane”. Tjetri me mallkon se pse s`me paska “nxan” hoxha per inati e me ma marr ftyren e “paftyre”. Tjetri, qe i perket krahut te Kryetarit Sfarqa, thote se do te Ishte me I gezuar po ate dite “Jo vec te me kishte goditur Dora Enverit, por edhe te me kishte mbytur krejt, normalisht pasi te me kishte bere nje video duke me palluar” Gjyshi plak, as nuk me shikon ne sy me, mendojeni, se me demek tash, une, jam “harami i shtepise” e i prishet namazi i “xhumase”. Grate e mixhallareve me quajn lavire, ani pse njera eshte vet e tille. As migjallareve qe vijne e ma lendojn te shtrenjten Nane (qe me dy duar e shkreta i ka rrit) vec pse s’besoj si ta e kerkojne qe kurre te mos jem pjese e tyre. As hoxhollareve qe ndalin ne rruge tim baba, duke i thene fjalet me te pista e kercenuese qe nese une nje dite do vendos te kthehem atje.

E shoh veten ne Kosove si ne Arabi, duke u gjuajtur me gur, rrahur, perpuzur, denuar, dhunuar, pergjakur, e mallkuar nga qe te gjithe, vec jo nga Nana ime. Dajallaret, nuk e di ende pse nuk me shkruajn, apo sigurisht e kane frike ndonje hoxhe faqezi si puna Shefqet Krasniqit, apo ndonje xhami katundi, ku ta di, a ndoshta edhe e mohojne se, une jam mbesa tyre. Eh, Nana ime, qe kush sja qeli deren a telefonin kurre per te pyetur per mua, se si jam a jam gjalle? Vec nje nane si imja, ka lindur Qendrese!

Me Kane vra bash me te afermit e mij, bash familja ime, bash njerzit e mi. Kur s’kam vdekur nga ta, une, kurre ma nuk vdes! Por ta dini, edhe e vdekur, tash, jam e lumtur ketu… E kam te vetmin shpetim. Ameriken time. Engjullin tim mbrojtes…

Ketu, ne Amerike, jam si te gjini yet nane. Po sheroj plaget, dhimbjet, dhimbjet, meerzitem, qaj, qeshi, gezohem, pajtohem,e mbi te gjitha, Nane, nga gjithcka po mesoj. Jam ba plake e vjeter e trupi ri eshte ende!

O Nana ime, gezimi im, a e mban mend se te kam thene, une vec hatri yte, kurre, asnjehere, nuk dorzohem. Jam ba e fort gati sa ti o Nane. Mos harro Nane, kur je ti mire, une jam mrekulluesht mire e me mire…

Kosova, nga ana fes ma ku’jton Arabine dhe une dukeni djegur ne xhehnemin vale-vale e bash me fletet e librave te mija, qe flasin per “Dashurine e Femren” duke ma ndezur zjarrin… Gjersa nga ana e udheheqesve si puna Kryetarit Sfarqa, dhe dhunuesit tashme te njohur Ferizajas, Enverin Haliti, te cilet, padashje, ma kujtojne kohen e luftes, qe nje here i kam shpetuar, se dyti s’mundem…

Keta jane Muslimanet e mij qe kane pranuar ta humbin nje vajze si Qendresa, per hater te fes e frikes se hoxhollareve, dhe mungeses se asaj ndjenjes tashme rrall te ndjere, asaj ndjenjes me emrin DASHURI!

DASHURI, pra, eshte feja ime!

Po e permbyll me kete shprehje te mencur:

“Artistit, nuk i duhet feja kur e ka artin”

7/12/2016

New York, Amerike!

 

[the_ad id=”4118″]

IKËN EDHE MAMUSHËT E NA U BËNË TURQELI!!!

IKËN EDHE MAMUSHËT E NA U BËNË TURQELI!!!

IKËN-EDHE-MAMUSHËT-E-NA-U-BËNË-TURQELIShkruan: Arfrim Caka

 

Por, ç’lloj gjuhe duhet të shkruaj e flasë? Atë të mimikës? Njëzet miljonë shqiptarë në Turqi nuk kanë as abetare e lere më shkolla shqipe!
Aka tradhti e poshtërsi më të madhe se kjo?
Besoj se JO? Qetësia qeveritare vazhdon. Por ajo është puthadore si çdo armik që fsheh të panjohurën për t’i përgatitur gremçat e coptimit.

afrim caka
Akënxhinjtë e papërmbajtshëm nëpër thapajata e maleve po niseshin. Pararija nën gjëmimin e lodrave brirëve, borive, trumbetave, thirrjeve “padishah”. Shumë kush u kujtua për rrëfimet e pushtuesve të parë, për bajloza, kuçedra shumëkrerëshe. Të gjitha këto nuk ishin fort larg Prizrenit e Drenices pranë kësaj ushtrie shtrigë të re që aty qesh e vjell tym, aty nxinë Dardaninë së bashku me qeveri? Ulërinin qindra thirrje:
“Jurish, jurish” dhe mizeria e azapve e spiunëve u derdhen mbi Mamushanët trutharë!”.
Azapët me tam – tamet dhe brirët e shordhuan pushtetin tonë. S’mund t’u besosh zhurmave që nxjerrin edhe flamurin turk. E aq më pak heshtimit të saj.
– Siç duket, është e vërtetë.
Vdekja e Dardanisë është një kapitull dramatik që e meriton të hetohet për të lexuar luftën e brendëshme për pushtet ne gjirin e “udhëheqjes” shqiptare.

Çfarë ndjenja bashkëveprimesh duhet të na zgjojë Dardania? Një lashtësi, një kulturë, një gjuhë e një histori. Një shtetë gjysmakë si një rrugë tranziti në mes të turqisë e perëndimit, me trafik të çrregulluar, që ditën e fsheh joshjen e tij pas njerëz me plehra dhe vetëm natën bëhet tërheqës, me kushtë që t’ia lësh fantazisë për t’i mbushur boshlleqët e brekëve midis dhe xhepave të grisur me lek. Gjithçka bëhet padinjitet dhe do të lahet një ditë… Një komb fal, pranon shkeljen dhe coptimin e interesave të tij, por nuk duhet fal shkeljen e i nderit të adheut e aq më pak coptimin e tij, nëpërmjet një prepotence bajraktarllyku odashë.

Kemi të bëjmë me një etapë të re të sjelljeve, të rolit të Hashimit e Mustafës dhe të bandave të tyre në jetën e dukshme dhe të padukëshme të jetës politike… Ҫështja e Dardanisë një rast përjashtues politik për nga mënyra e prezentimit të saj. Këta janë të vetmit udhëheqës i një shteti që kanë sulmuar trojet e tyre, i kanë distraktuar duke u dhënë ngarkesë përkeqësuese. Kështu bënë me Debëlldenë, me Mitrovicën, me Deçanin, Malin e Zi, Brezovicën dhe me Mamushën etj. Goditja politike që ata u dhanë trojeve tona në Dardani ka qenë dhe është po aq kriminale sa gjenocidi Turko-serbë e mbi ne. Duke na rreshtuar para skuadrave të pushkatimit. Madje pushtuesit e djeshëm e të sotëm nuk i falnin as bijtë, as bijatë, as niprit e mbesat, as gratë tona…

Jo, them me vete, jo kjo, s’duhet të ndodhë!
Ja që ndodhi. Kanë ngritur dorë kundër atdheut e kundër popullit. JO! Moooooooooosni! Bërtita mes ngashërimave Dardane, e poshtëruar mes dhimbjes dhe turpit. Mjafton për ne se ata ndryshojnë prej popullit. Ata nuk janë populli! Kjo i kënaq ata duhet që i kanë armiq shqiptarët e ndryshëm nga vetvetja e tyre dhe, në këtë rast, ata janë të gjithë në garë për t’u treguar kush e kush më i zellshëm në tradhtit e në firmat e tyre. Shqiptarët na u bënë turqë!!!
Mamusharët trutharë u shndërruan në turqeli!
Maskarenjtë, na morën nderin! Puna arriti gjer atje, saqë dëshuam se shqiptarët vetë e sajuan atë, me të vetmin synim për të na futur të vdekurin nën vete. Ne jo vetëm që s’jemi më ata që ishim, por s’do të jemi, më sa duket, kurrë. Shumica jemi të ngarkuar me mortje dhe nunosjen e pendesës e kemi përherë e më të madhe.
Por edhe me këtë problemi nuk mbaron me kaqë.
Ne kemi zgjedhur: “akoma edhe më të turpëshmen, mohimin e kombit!”.
Dhe bëhet pyetja tjetër:
“Ҫfarë mund të na sjellë kjo fantazmë turke?”.

Ata e zhdukën edhe një qytet dhe atë e bënë Turqi. Atë e shndërruan në shkretirë anadolli dhe e dinë, dhe janë të lumtur nga ajo që e bënë. Nuk është metafor, por e vërtetë? Por ama, nuk duket edhe aq e çuditshme nëse e sheh problemin në thellësi se kush dhe si e morën pushtetin gullashgjinjtë e të keqpërdorimit “vendlindja thërret”. Të gjithë e ndoqëm këto procese fatale: ca plitikanë, u bënë të mëdhenj, vetëm sepse ishin kundër Dardanisë, e gjithë Serbia dhe Turqia i mbështeste. Sespe ekzistenca e tyre këtu është që të mbesin në pushtet. Kjo gjëndje i çonte në mos njesimin e pavarësisë kombëtare dhe mbatjes në pushtet të klanit “PRONTO”, emrat e tyre lakohen për të keq në gjithë botën. Me një krijim gati mitik, grotesk dhe njëherësh tragjik, siç është “PRONTO”, të cilët arritën të ndërtonin fantazmat serbo-turke që do të magjepste çdo spiun e tradhtar, popullin e një qyteti, siç është Prizreni dhe Mamusha, deri edhe fëmijët e tyre.
Padija jonë është i vetmi shkak. Ҫështja nuk është se ne nuk e zotërojmë të vërtetën, e kemi dashur gjithmonë, por e kemi harruar. Jemi bërë pa memorie, sytë na janë errësuar, truri na është tharë. Shikimi ka humbur qartësinë e nevojshme për të rizbuluar të vërtetën tonë. Dardania na është bërë më njëmijë hyrje dalje. Numri i spiunëve e tradhtarëve është rritur. Gjak humburit vazhdojnë me avazin e vjetër.

Kjo ndodh aq më tepër kur demagogët e pushtetit dhe të facebookut janë të shtrenguar që të mbështeten tek fantazma turke dhe në efektin e veprimeve të tij. Prandaj presim atë gjithmonë pikërisht rrezikun, që të bëhet edhe aktor në politik dhe në pushtet. Ҫdo dokumentë dhe çdo marrëveshje e sekrete, do të dalë në dritë pas dekadave, do të ringjallë klithmat padinjitet, urrejtjen dhe zemërimin, në vend që lufta me fillimin e saj nuk do t’ju varros të paktën nga ana morale.
Në vend që të marakoset për atë që i intereson qytetarit, politikani dallkauk përulët, etika e dallkaukut mirret me çështjen e fajit në të kaluarën, të cilat janë politikisht shterpe, sepse nuk kanë guxim e dije ti zgjidhin politikisht. Të bësh këtë gjë, ky faj politik, nëse ka ndonjë të tillë. Nëse ka diçka të poshtër, atëherë është kjo dhe kjo tradhti është pasoj e kësaj kaste politikanësh nga Drenica e Malisheva e më gjërë, kësaj kaste servilësh e puthadorësh duke e shfrytëzuar etikën e tyre si mjet i për të qëndruar në pushtet…

 

[the_ad id=”4118″]

Skender Jashari: Radikalizimi në burgjet e Kosovës

Skender Jashari: Radikalizimi në burgjet e Kosovës

Radikalizimi, rekrutimi, ekstremizimi

Shkruan: Skender Jashari

 

Radikalizimi, rekrutimi, ekstremizimi, organizimi i ekstremitëve Vehabist në  Institucionet  Korrektuese në Kosovë dhe lidhja  e tyre me  zyrtar korrektues të caktuar, me theks të veçantë në Qendrën Korrektuese në Dubravë ( shkurt QKD), Qendrën e Paraburgimit në Lipjan ( shkurt QPL) dhe Qendra e Paraburgimit në Gjilan ( shkurt QPGJ).

Kjo është  fatmirësia  në  fatkeqësinë time, që  gjatë  qëndrimit të padrejtë  në  burgjet  e Kosovës, si në QKD, QPL dhe QPGj, të mirëinformohem për shumë dukuri. Duke qenë i përkushtuar thellësisht  edhe para se  të  burgosesha  nga Eulex-i,  si pjesë të  Grupit Lëvizja e Lirisë (  Grupi i Dobrosinit i njohur nga mediet), në studimin  e  dukurive të  terrorizmit  vehabist (islamik siç e  quajnë  Serbia dhe vetë vehabistët).  Asnjë Shqipëtarë i besimit islam dhe asnjë  besimtarë i sinqertë  i sektit Vehabi, s’duhet të preket, a të ndjehet i  cënuar në  integritetin e tij fetar. Në burgje  të sipërdhëna, isha nga  16.10.2012, deri më  31.05.2016, që  përfshinë tërë periudhën  e dukurisë që  shpërtheu nga viti 2013, e që  u zvogëlu në maksimum  në mesvitin 2015, kështu që pata  mundësinë në imtësi ta  studioja  dukurinë e tillë, e nga ajo të  bëja një  punim të detajuar të kësaj dukurie.

Në korrik 2014, njoftohen edhe me shkresë institucionet gjegjëse ( Prokuroria Speciale, Shërbimi Korrektues i Kosovës, Ministria e Drejtësisë etj), në lidhje me  dukurinë e përhapur në QKD, sidomos  në Pavionin  VIII( të sigurisë së lartë), por të  ngjajshme  zhvillohen edhe  në QPL dhe QPGJ. Dukuri kjo që  ishte tejet serioze dhe e rrezikshme për  shtetësinë  e Republikës së Kosovës si dhe për  Sigurinë  Kombëtare  Shqipëtare si tërësi. Gjykata  tashmë kishin dënu raste ku terrorist vehabist që kishin sulmu institucionet e  Kosovës, e që vetë këta  të dënuar e thonin se janë  quajtur jo pak herë si “dorë e Serbisë”( si nga  institucionet  e drejtësisë dhe ato qeveritare), mirëpo kjo  nuk është  përfshirë as në  hetime nga vetë  hetuesit dhe prokuroria, e as nga gjykata!  Institucionet korrektuese, në vend se të  bëheshin simbol i riedukimit dhe risocializimit të kriminelëve, për fat të keq kjo nuk ngjau.

Në institucionet korrektuese të Republikës së Kosovës, që para vitit 2012, janë  paraburgosur dhe burgosur disa terrorist vehabist ( islamik siç i pëlqen të vetëquhen  dhe siç i quan politika  antishqiptare), ndërsa  këta  ishin të dënuar për  dy lloje  veprash penale, ato të kryera kundër  institucioneve  të Kosovës ose për vepra penale  ordinere  ( kryesisht grabitje kazinosh, plaçkitje, grabitje !). Ndërsa në  vitin 2013, u  paraburgosën dhe gjatë  vitit 2014 e  më pas, edhe u burgosën për  vepra  penale si: kryerje e  veprës terroriste; ndihmë në kryerje të terrorizmit; lehtësimi në kryerje të terrorizmit; rekrutim për terrorizëm; organizim dhe pjesëmarrje  në grup terrorist; nxitje të  urrejtjes, përçarjes ose mosdurimit  kombëtar, racor, fetar apo etnik; mbajtje në pronëse,  kontroll ose posedim të paautorizuar të armëve;  si dhe  më rrallë edhe për  vepra të tjera  penale. Vlen të  theksohet, para vitit 2013, asnjë terroristi vehabist ( pra ata të  arrestuar para  vitit 2012), nuk është dyshu,  gjyku as dënu nën motivin e kryerjes së  veprës penale të jenë  fetar!  Krasuar me këtë, të  arrestuarit   gjatë e pas vitit 2013, u është  ngarku edhe motivi  fetar sektar si shtytës për kryerje të  veprave penale.  Një krahasim tjetër qartazi vërehet, që pas shtator 2009, terroristët  vehabist  qartazi ndryshuan  taktikë veprimi, ata që ishin si udhëheqës të grupeve të tilla, i rruajtën mjekrrat, i zgjatën  pantollonat ( që mos të identifikoheshin), e që në trojet tona nuk synonin sulme  terroriste ( përvetësuan  taktikën terroriste  palestineze të  kryerjes së akteve terroriste  në shtete të Europës perëndimore, për qëllim impakti më të madh) e me theks të vacant mbi obnjektiva që  do  kishin ndikim  politik në dëm  të Shqipëtarëve dhe në dobi të Serbisë. Po ashtu të  burgosurit si terrorist vehabist( jo edhe të dënuar zakonisht si të tillë!), ishin pa  mjekrra dhe me pantollone të gjata ( zakonisht).

Ndërsa terroristët vehabist të  arrestuar gjatë  viteve 2013 deri 2015, janë   shumica thuaja edhe absolute me mjekrra karakteristike dhe pantollone  të shkurtëra. Dallim  specifik, po ashtu  është  që  shumë nga   terroristët  vehabist përpara vitit 2009 të arrestuar,  janë  qartazi të   lidhur me hierarki komanduese  nga Qarqe të  Serbisë. Ndërsa për  dallim  terroristët  vehabist  2012-2016, janë  më  specifik, sepse  zakonisht lidhen   me  njerëz të Serbisë që të cilët janë   “imam vehabist” ( mirë të njohur  në  mediumet  tona). Duke e  shiku këtë  dukuri në Trojet tona, shohim që vazhdimisht është  duke u  mbështet dhe  nxit nga Serbia,  e që  vazhdimisht është duke  shku duke u bë gjithnjë e  më  serioze!

Si zyrtarë të Institucioneve Korrektuese, veçmas në QKD, në Pavionin  VIII ( derisa ishte i sigurisë së lartë fundviti 2014), kishte  një  superstrukturë agjentësh specifik të dirigjuar nga Serbisa (njëri prej tyre më kërcënon  personalisht dhe mua- pasi kishte  marrë informatën që kisha deponu shkresë tashmë për kundër kësaj dukurie), të cilët i radikalizonin, rekrutonin, ekstremizonin, organizonin ekstremistët vehabist që të  bëhen  Xhihadist! Mënyrat se si i kryenin këto ishin: u siguronin materiale propagandistike ( broshura e sidomos  cd-dvd), i këshillonin për ndjekje të rrugës së tillë fetare ( vehabiste), i trajtonin më  mirë ata që  vehabizoheshin, i vendosnin në  dhoma më të  mira dhe të përbashkëta të vehabizuarit, beneficione  më të mëdha ( pako, trajtim  më të  mirë, ushqim  më të  mirë, kushte jete  më të  mira, sende që mund të mbanin në  burg etj) e deri edhe në  disa raste  në ndihma  të konsiderueshme ( absolutisht kriminale!).

Këta zyrtar korrektues, të   katapultuar përmes UNMIK-ut,  kryesisht si më me  përvojë ( nga ish-regjimi i Serbisë), apo  që  kanë  shkollim ( fakultete, por që  kanë  “gjak të përzier me serbë”), e që  disa raste  edhe   të mbështetur edhe nga  disa parti politike vendore, e që  patjetër  të mbështetur nga shërbimet sekrete të Serbisë, luajtën rrolin  krucial në  radikalizimin, rekrutimin, ekstremizimin, organizimin e ekstremistëve vehabist që të  bëhen  Xhihadist! Madje këta zyrtar korrektues, i “ndërsenin”( urdhëronin), që  celula vehabistësh të kërcënonin, sulmonin dhe rrahnin të  burgosur të tjerë  që  i pengonin në  propagandimin e sektit vehabi ( ka  raste  të  tëra në QKD- sidomos). Praktika  tregon që  ndjekej një  procedurë specifike, sepse  përmes   të burgosurve të  ekstremizuar si vehabist, fillimisht u jepej  lehtësira në propagandim ( po nga këta   zyrtar korrektues), e që pastaj pasi  radikalizohej i burgosuri ordiner ( zakonisht), pastaj  i rekrutonin ( po këta  propagandues), me rastin  e rekrutimit i rekrutuari  behej  një  ekstremist  vehabist( i cili duhet  ta  dëshmonte   bindjen e  tij, duke  propaganda dhe  rekrutu edhe të tjerë- zakonisht  bëheshin shumë  më ekstrem se sa  mësuesit e tyre), pastaj  vinte  faza  e organizimit në  banda vehabiste ( me qëllim për të  vepru  më mirë në   drejtim të propagandimit, por edhe për  veprime tjera operative- si shkuarje  në luftra terroriste)

Zyrtarët  korrektues  si  agjent të  Serbisë ( në realizimin  e politikës së  vehabizmit), rreth  vetës  krijojnë  rrethin shoqëror( sidomos  zyrtar të  tjerë korrektues mbi të  cilët  kanë  ndikim a  lidhje   familjare, shoqërore a  të tjera), e që  këtë  e  bëjnë  për  të  patur  më të  lehtë  operimin. Në përgjithësi zyrtarët  korrektues janë  kundër këtyre, por që  s’guxojnë ta rrezikojnë  vendin e  punës ( rrogën nga  450 euro  e më  shumë!). Këta  zyrtar korrektues praktikisht nuk  pengohen dhe as nuk janë  pengu  nga  askush, as  nga   vendorët  e as  nga  ndërkombëtarët, në periudhën 2012-2016. Disa zyrtar të tjerë korrektues  mes tyre edhe  të  lartë në gradë( madje  edhe nga  Shërbimi  Korrektues i Kosovës),  pasi i jam  anku për këtë fakt,  e po ashtu dhe  për shumë  fenomene tjera  kriminale ( krim i organizuar,  nepotizëm, korrupsion, prodhim dëshmitarësh  falso kundër  ish-luftëtarëve  shqipëtarë etj), vetëm  e konfirmojnë  si  fenomen, por  vetarsyetohen se s’mund të   bëjnë  më  shumë!

Për dallim nga  QKD, në QPL dhe QPGJ, janë  shumë më të pakët zyrtarët korrektues që  operojnë në këtë drejtim.  Pavioni  VIII të QKD-së ( vitet 2012-2014), mbetet  poligon i përkryer për  celulat  vehabiste. Ndërsa pas vitit 2014 ( kur edhe  hapet),   praktika e krijimit të celulave  vehabiste, shprehet  tepër edhe në Burgun e Sigurisë së Lartë, por mbetet të shihet se sa kanë ndikim shërbimet sekrete të  Serbisë në  ndonjë  zyrtar korrektues të këtij institucioni ( siç ndodhi në QKD, pavioni VIII). Instituconet hetuese të Kosovës, asgjë  nuk  bën, në parandalimin dhe  hetimin e implikimeve  në dukurin e  radikalizimit, rekrutimit, ekstremizmit, organizimit të ekstremistëve vehabist që të  bëhen  Xhihadist! Madje këto celula vehabiste, sidomos  gjatë  vitit 2014 dhe 2015 kanë  tentu të kryejnë disa  akte tepër të rënda terroriste, e që  opinioni publik në Kosovë është njoftu shumë pak! Madje në fillim vitin 2014, tentativa e  arratisjes  nga  QKD, Pavioni  VIII( i sigurisë së  lartë), kësaj  grupe  vehabistësh i kishin ndihmu së paku  disa  zyrtar korrektues mes tyre edhe deri drejtori i pavionit ( e që  pastaj   suspendohen   vetëm  ca  prej tyre!). Apo edhe  rasti i  fillim vitit 2015, ku  edhe nga  Burgu i Sigurisë së Lartë në  Gërdoc, disa terrorist  vehabist  planifikojnë arratisje, madje  duke  sulmu këtë  Institucion  nga  jashtë( nga  grupi  i terroristëve  vehabist), e pastaj për të  shku  në  Maqedoninë  Lindore,  për të marrë një bazë ushtarake  maqedone  e cila  kishte  në dispozicion  armatim të  shumtë  dhe të  rëndë ( këtë  ua  kishte  rekomandu Shërbimi sekret  Serbë- përmes   disa “imamëve  vehabist) e  që  ruhej nga shumë  pak  ushtar maqedon ( 6-9 ushtar)!   Ky informacion  dihej  nga  të gjithë  në   QKD, QPL, mirëpo nuk   u ndërmor asgjë, e pastaj  ndodhi  tragjedia   në  Kumanovë, ku  edhe  disa  djem  të  vërtetë  Shqipëtarë u  vranë  a u kapën  robë( e theksoj  disa nga  të vrarët  e  nga  robërit!).

Në  QPL, kam pa që  kjo situate është  përmisu deri në një masë  sidomos  pas gjysmëvitit 2015, kur edhe  të paraburgosurit për  terrorizëm  vehabist i kanë  largu për  në  Qendra tjera Korrektuese.

Zyrtarët  korrektues, të cilët  janë  të  përfshirë në këso veprimtari  kriminale, po ashtu  duhet  të  nxjerren  para  drejtësisë- ende asnjë  rast s’ka! Po ashtu  që Institucionet  Korrektuese t’i korrektojne mire  gabimet  e tyre, që këta   terrorist  vehabist  mos  të  infektojnë  me ekstremizëm edhe   kriminelë ordiner.

 

 

 

Post scriptum : Jam  Skender Jashari,  nga fshati Rahovicë, komuna  e Preshevës, që jetoj në Kosovë, ngaqë  e kam të  ndaluar të kthehem në  vendlindje nga  autoritetet e Serbisë, për  luftra kundër saj. Kam  mbaru fakultetin  juridik dhe tash jam  në mbrojtje të temës së Master drejtimi  juridiko-penal në Universitetin e Prishtinës, po ashtu kam  studime joformale  ushtarake. Më 2012 jam arrestu nga EULEX-i me porosi  politike të Serbisë, si pjesë  e grupit të Lëvizjes së Lirisë ( në medie i njohur si Grupi i Dobrosinit), e që  jam  mbajtur në  QPL, QPGJ dhe QKD deri më 31.05.2016. Për shumë  dukuri kam  shkruar deri më tash  sidomos  institucioneve gjegjëse, e i  jam   shmangur maksimalisht mediumeve.

[the_ad id=”4118″]