Get a site

Lavdi Kotësisë!

Lavdi Kotësisë!

Avdi IbrahimiShkruan: Avdi Ibrahimi

Njihej mire nga rrethi shoqëror për manipulues e narcisë i paparë. Ai njihej tashmë nga të gjithë në rrethin ku jetonte me nofkën Kotësi, se ua fuste kot gjërave, sajonte gjëra të paqena ndonjëherë nga ngjarjet historike, paraqitej sikur ai, ishte takuar me figura të larta nga historia jonë më e re, dhe se ai ishte udhëheqës i të gjitha atyre ngjarjeve që lane gjurmë të pashlyeshme në kujtesën e popullit!
-Ai e sheh shpesh vetën në ëndërr, e sheh vetën të jetë një njeri i famshëm. Ky Kotësi ëndrrash e ndjen veten si njeri të zgjuar, se është i vetmi ky që i di të gjitha skenat e prapaskenat politike nga të gjitha hapsirat shqiptare, flet me mburrje për bëmat e tij ”heroike” flet ankueshëm se ai në këtë mënyrë fsheh frikën e të lavdëruarit. Ky njeri: “Të lan e të shpërlan” thotë urtia popullore, pra të bënë lajka për të të mashtruar, thjeshtë është njeri me disa faqe, pra shtihet i mirë, por të bënë të keqën, është një figure e rrejshme, i maskuar me patriotizëm farsë.
– Ai ëndërron të të qenit mbret për një ditë?
– Jo, jo ai mendon për më shumë se një ditë, ai ndien se ka lëshuar ngado fijet e marimangave nëpërmjet të cilave ëndërron se do të kontrolloj lëvizjen më të re të historsë shqiptare.
Ai e sheh vetën si një force e vërtetë pa të cilin historia jonë nuk ecën përpara, ai e ndjen vetën si një qenie thelbësore, që lëviz pa lëvizur nga vendi, ai nëpërmjet marimangave të tij që ju ka shërbyer e që i sherbejnë, që i ka korruptuar dhe vetë është korruptuar, veprojnë pa bërë asgjë të mire për Atdheun, ai flet pa shqiptuar as edhe një fjalë, ai është vetë magjistari dhe hyrja nëpërmjet falsifikimit në historinë e kotësive është njëlloj marifeti i tij.
– Kush është ky Kotësi?
– Një lakmitar, një manipulues, një mashtrues, një dreq i vërtetë.
Është një paradoks i pafund, që sheh vetën të jetë gjithnji vetëm i pari, duke pare të tjerët servilët pas tij. Është një gjyle e zbrazur në ajër. Është si diçka e ngrirë në kohë, si diçka i mbajtur peng nga ai nëpërmjet marimangave helmuese.
– Ai do që të jetë vetë Historia?!
I dehur për lavdi të rreme, kjo e madhja gënjeshtër, historia e së vërtetës nëpërmjet gjuhës së fakteve shkencore, për të është një shmang’je nga rruga shkencore e historisë së mirfilltë, për të historia e së vërtetës e shkruar në bazë të fakteve nga historian të mirëfilltë, për të është një zhgënjim, ngase ai posedon të gjitha njohurit historike të kohës më të re, që Kotësi paska luajtur rol të rëndësishëm në të gjitha ngjarjet e kohës, ndaj dhe emri i tij duhet të jetë gjithkund dhe gjithnji i pari.
Kjo është sëmundje, kjo është ëndrra e tij, kjo infekton të gjithë ata njerëz të mashtruar që janë tepër afër tij. Ata që i ka vu nën këmbë, janë të infektuar dhe deri kur ta kuptojnë mashtrimin do të mbetën robër e pengu i Kotësisë.
Në një shoqëri, ku rrenën, mashtrimin e shkruajnë në mënyrë falsifikuese për histori, apo thënë ndryshe aty ku gjepurat hyjnë nga porta si lavdata të rreme, lavdata kotësie, aty në atë ambient shoqërorë assesi s’mund të qundronë e vërteta historike dhe arsyeja e shëndoshë. Të ikësh me kohë nga njeriu i mallkuar, hileqar e vetëmashtrues, që ndryshon kaq shpesh, kaq shpejt, pas njëqind e një ndryshimeve prej kameleoni të besimit dhe parimeve, kur njeriu nuk i zë besë vetës është një gënjështar! Nuk duhet të kërkoshë vetëm ty të besojnë, por edhe të besosh tek tjetri.
Njeriu që beson në rrenën e vet, konsideroj me të drejtë se ky njeri ka tradhtuar të lindurit e vet.
[the_ad id=”4118″]

 

Islamistët shqiptarë zorrë nëpër këmbë e sulmeve terroriste në Evropë

Islamistët  shqiptarë  zorrë nëpër këmbë  e sulmeve terroriste në Evropë

Rezart-Kalaja

Shkruan Rrezart Kalaja

Seria e sulmeve në Bruksel të Belgjikës tregoi rrezikun e gjeneratës xhihadiste në Evropë, e cila është ndikuar nga ideologjia ekstremiste e shtetit islam të vetë-vetëquajtur IS. Evropa aktualisht ka për të përmbushur sfidat e sigurisë ekstreme si kurrë më parë.

Në këto sulme 34 persona kanë vdekur në seri shpërthim në aeroport dhe në kryeqytetin belg ne metro ku është frekuenca ma e madhe e popullatës. Më shumë 230 vetë u plagosën. Sulmet kanë tronditur botën. Ato kanë ndodhur vetëm disa ditë pasi policia belge kishte Salah Abdeslam, vrasësin e supozuar të stacioni e Parisit. I vetëshpallur shtetit islamik pranoi se sulmet janë nga vete prestarët e tij.

Pse është Belgjika objektiv i sulmeve?

Nuk është rastësi që Belgjika, ka qenë zemra e Evropës. Brukseli është konsideruar si objektivi më të ndjeshme në Evropë. Këtu janë selia e Bashkimit Evropian, ushtarake aleancën e Atlantikut të Veriut në NATO dhe organizata të shumta ndërkombëtare dhe kompanitë. Nga këtu, aeroplanët e NATO-s fluturonin sulmet ajrore mbi pozicionet e tyre .

-Pas sulmit terrorist në Paris më 13 nëntor 2015, policia belge ka punuar ngushtë me homologët e tyre francezë dhe policinë evropiane. Europol, ka bashkëpunuar për të kryer qindra operacioneve të kërkimit në Bruksel,kështu që ata kanë arrestuar terroristin Salah Abdeslam. Ky sukses qe i autoriteteve të anti-terrorizmit të Belgjikës dhe Francës pjesërisht.

Sulmet terroriste në Bruksel më 22 mars, në aeroportin ndërkombëtar dhe Metro, të cilat janë të mbrojtura në mënyrë rigoroze nga sulmet paraqitet një sfidë për zyrtarët belgë dhe për udhëheqësit e BE-së.

Rreziku i terrorizmit ekstremist në Evropë

Seria e sulmeve në Bruksel ripohoi se rreziku i sulmeve terroriste në Evropë është shumë e lartë. Sipas statistikave të fundit të qendrës francez për analiza ka potencuar shifrën e më shumë se 2000 francez , 1600 britanikë, 800 gjermanëve dhe 530 belgëve që iu kanë bashkangjitur lëvizjes së xhihadistëve ekstremistë në luftën e Sirisë,po edhe për rekrutime. Qëllimi është pastaj për t’u kthyer këta njerëz në shtëpitë e tyre, me plane për të kryer sulme terroriste në shtetet e Evropës . Autoritetet evropiane anti-terrorizmit kanë penguar shumë komplote terroriste. Asnjë autoritet në Evropë nuk është në gjendje të kontrollojë rrjedhën e refugjatëve dhe për të identifikuar se cilët refugjatë të ikur të luftës dhe nga varfëria dhe të cilat janë terroristë qe po vijnë ta Botën . Një zgjidhje efikase për këtë problem nuk ka mundur me u gjet në BE deri më tani. Si pasojë dhe zvarrë e kësaj të keqeje është edhe pjesëmarrja e luftëtarëve dhe rekrutëve të Kosovës në konfliktin e luftës civile në Siri. Islamistët shqiptarë me përfshirjen e tyre aty këtu janë zorrë nëpër këmbë e sulmeve terroriste në Evropë kur përmenden armët e krimit të sulmit në Parisse erdhën nga Mali i zi nga një rrejt shqiptarësh. Këta përkundër sakrificave të Kosovës për ta arritur qëllimin e vet të pavarësisë në praktikë. Ata dalin me teza anti-shqiptare, dhe anti-kosovare, duke e shqyer pasaportën kosovare, duke mos e njohur Pavarësinë e Kosovës. Ata 300- 400 veta që thuhet janë pjesëmarrës në luftën e Sirisë po tkurrin ,përdhunojnë ,shantazhojnë dhe mohojnë vlerat e miliona shqiptarëve që shpeshherë si mashë e tyre janë edhe disa politikanë të verbër”shqiptarë” qe janë edhe fatkeqësi e kombit tonë qe belbëzojnë shqip!!!

[the_ad id=”4118″]

Dikur ishim krenarija e qytëtrimit më të lashtë!

Dikur ishim krenarija e qytëtrimit më të lashtë!

skender-shala

Shkruan: Skender Shala

Si komb, kemi përjetuar kohë shumë të veshtira. Mbijetuam disi, por shumë të lodhur, të shpërndar, të përqarë, të tjetërsuar, gjysëm të tjetërsuar me llojë-llojë barrierash!

Dikur thuhet së ishim para të gjithvë. Sot jemi mbrapa të gjithvë dhe shumë të vonuar!

Dhe në ketë ndryshim të madh, mbas shumë përplasjesh, sikur na pelqën të gjëjmë histri për kohën e vjetër Iliro-Pellasge, sikur dojmë ti shërojmë plaget e shumta nëpër shekuj, dhe ta flladisim shpirtin e lenduar nga kalimi i ferrit të mallkuar!

-Ani, kemi nevojë ta ushqejmë dinjëtëtin e krenarisë tonë të shkallmuar. Ta ngrisim vetëdijen dhe fisnikrinë tonë kombtare. Kulturen e natyrshëm ë të qytëtrimit tonë europian. Ajo që i ka hije origjinës tonë të lashtë, si të vetmit pasardhes të Pellasgvë Hyjnor.

-Kjo na detyron që sa më parë ta qesim në dritë historinë tonë, dhe të vërtetën e sajë.

-Sa më parë, të punohët ditë e natë në ketë drejtim!- Kemi faktë të mjaftuëshmë!

Kur shumë studjuas të huajë thojnë së;

Dhurata e parë njërzore që i dhurojë Zoti këti kontinenti, është popullata antike e pagzuar me emrin e shenjët Hyjnor Pellasg.

Këtë e thot edhe Homeri; së Pellasget janë me origjinë Hyjnorë.

Hesoidi thot: Pellasget kanë mbir nga Dheu. Kurse Helenet janë të ardhur.

Heredoti: Pellasg dmth. më e hërshmë së toka. Ky bashkë me Thucididin deshmojnë për lindjen dhe origjinën e përendive si: Zeusi, Aferdita, Ethina, Thetis, Ari, Larissa, Gortyna, Agro, Tyrren etj. Që keta emra vetëm shqipja i spjegon, dhe të cilet kanë jetuar gjithandej nepër Greqinë e sotëmë, si në Athinë e gjithëandej.

Madje këta deshmojnë së Pellasgët ndërtuan edhe murin Akropolis rreth Athinë.

Kursë më vonë gjërmani L. G. Thunmani Ketë rracë e quajti ,,Hauptvolk“!

-Duke qenë drejtëpërsëtdrejt të dhuruar nga Zoti, çdo gjë që patëm, kultivuam simbas urdhravë të vet Zotit; kulturen, rendin dhe ligjet e natyres, rregullat e qytëtrimit, zhvillimin

e përgjithëshmë të rendit njërzor. Duke u nisur nga kjo, për hirë të njërzimit, nga gjiri i jonë linden të gjithë zotrat në tokë, ujra dhe ajr, në menyrë që ti shërbejnë rregullave dhe rendit njërzor të qytëtrimit në atë kohë.

Me formimin e mbretërive Ilire, ne vuam bazat e një qytëtrimi gjithë andej.

Dhe kjo dihet së më udhëheqjen e përandoris romake në krye me perandorin Konstantinin e Madh, i sollem Europës civilizimin dhe kulturen e krishterë.

Për atë kohë duhet të mburremi me origjinën dhe kulturen tonë antikë, të një civilizimi të mrekullueshëm, të cilen e shpërndam edhe të tjervë, sepsë ata kishin nevojë për qytëtrim.

Pranaj duhet patjetër ta mësojmë historinë tonë të lavdishmë, kjo na forcon imunitëtin e vetëdijesimit dhe të kuptuarit së, ne jemi vetëm shqipëtar para së me qenë fetar ! Pra shumë shekuj para së me ardhë fetë! Dhe vetëm si shqipëtar të pandar i japim kuptim ardhmërisë tonë, duke qendruar besnik, për atë që na ka falur Zoti!

Ku është sot kjo racë?

-Fati jonë zi i shumë shekujvë, na damtuan në masë të madhe, gati na faruan tërsisht, duke na tjetërsuar dhe përshtatur për intëresa të veta. Qytëtërimin tonë antik, na mbuluan me dhe, na zhduken pa gjurmë, duke na imponuar harresen. Dhe këtë e bënë për ta lehtesur tjetërsimin tonë. Kjo ndodhi në vecanti dy shekujt u fundit kur u formuan shtëtët, në masë të madhe me popullatën tonë! Qysh atëhëre u fabrikuan idetë përcarësë, për mes fesë, duke e ndar kombin në turq e kaurr! Turqia nga kjo fitoi shumë ushtar si mish për top, mandej fitoi banor, ku simbas një gazetë gjermane e cila shkruan 23 miljon shqiptar jetojnë sot në Turqi?! Një shumicë tjetër etnitëtit tonë për rreth e ,,boshnjakizuan“, si Sanxhaku dhe disa vende ne Mal të Zi. Mbetja tjetër sot si muslimon ,,tradicional“, mandej dikund ,,turq e dikund tërbesh e dikund ma Zot ma keq!

Kurse të,,kaurret` ortodoks dihet së shumica e popullates në Greqi janë Arvanitë, që edhe e kanë krijuar ketë shtët! E njejta gjë është në Maqedoni, siq është me ,,shkitë” në Kosovë, Sërbi dhe Mal të Zi. Keto shtëtë janë ringjallur me racen dhe tokat tona etnike duke përvetësuar njëhërë për njëhër ?!

Keto janë rezultatët që jemi duke i vuajtur edhe sot e kesajë ditë, shumë hërë fatëkeqësisht! –Nga këto pasoja edhe sot thuhet ; ai muslimoni, ai katoliku, ai ortodoksi, grek e shka etj?!

Ende vazhdojmë të sillemi naiv me papërgjëgjësji, qyshë na kanë dresuar armiqët

-Këto janë pasojat kur përzihet kombi e feja!

Megjithë atë kemi filluar të zgjohemi dal-nga-dal, po vetëdijësohëmi dita-ditës, duke kuptuar së jemi një trup i vetëm e i pandar, kudo që jemi në trojet tona etnike jemi vetëm shqipëtar.

Tani edhe Arvanitët po vetëdijesohën për natyrshmerinë e vetë! Zoti e bekoftë ketë Zgjim Fisnik të tyrë edhe në Maqedoni, dhe gjithë andej në trojet tona!

Po ashtu edhe mërgata e jonë shumë e nderuar dhe premtuese për të ardhmen e tonë po unifikohet në një organizatë të përbashket nen ombrellen e Lobit Euroatlantik mbar kombtar. Ketë fillim, duhet të gjithë të angazhohemi dhe ta ndihmojmë në të gjitha mënyrat që sa më parë të jetë funksionale gjithandej! tju Apeloj të ju patriotët që jeni ora dhe roja e kombit, tju afrojmë Lobit përkrahjen tonë maksimale!

Një ditë do të vjen dita, kur do ta Pagëzojmë Rilindjen Kombtare! – Patjetër do të vjen!

Duke u bazuar në gjenezën tonë të hershme brilantë, e ardhmëja është premtuesë, së ne shpejtë do ti unifikojmë strategjinë dhe idealet tona fisnike për cështjë madhore!

Në menyrë që ardhmja jonë, bashkë me amerikanet-mbrojtsit tonë në shekullin e fundit dhe me gjermanet, anglezt, dhe popujt tjerë liridashes, shpejt do të jemi faktor prosperues për të ardhmen.

[the_ad id=”4118″]

MUHAXHIRI HASHIM THAÇI

MUHAXHIRI HASHIM THAÇI

Hashim-Thaci

MUHAXHIRI HASHIM THAÇI

Është një agjenturë e thellë, e cila ekziston me largësi të gjatë artilerie. Anglia e pushtoi Hindinë në vitin 1600 e.j. deri në Luftën e Dytë Botërore të shek. XX. U çlirua prej çliruesit Rabindranad Tagora. Anglezët dërguan shumë oficerë dhe nëpunës, këta kishin një porosi të veçantë, të njiheshin dhe të bashkëjetonin me femra të përzgjedhura hindiane dhe të lindnin fëmijë me to. Këta fëmijë indirekt ndihmoheshin për rritjen dhe shkollimin nga një fond i posaçëm dhe kur arrinin në moshën e pjekurisë, u tregohej me fakte se cilët ishin me baba anglezë dhe nënë hindiane. Për mëse katër shekuj India ka qenë koloni angleze. Tani për analogji në Kosovë, janë, Thaçët, Isatë, Veselët etj, që u shërbejnë sllavëve, duke aplikuar “sistemin komunist” të renegatit Fatos Nano dhe të ndihmës serbo-greke, të cilët zgjedhin njëri tjetrin për president të Kosovës.
Muhaxhiri Hashim Thaçi (Klab Cameri arvaniti) 5 korrik 2012. “E thashë edhe tjetër herë: për mua, fara më e ndyrë e Shqipërisë janë muhaxhirët nga Bosnja, nga Serbia. Shqipërinë e shesin për një pesëshe. Ata vijnë e të bëhen spiunë të qeverisë, tradhtojnë, hedhin në burg shqiptarë, tallen me vendin tonë. Edhe bukën tonë hanë dhe na lëshojnë … baltën e tyre përmbi mësallë. Të kishin pak mend, shqiptarët, nuk këmbejnë as një fjalë me këta të zgjebët. Të mos kish kombi shqiptar drejtues të poshtër e të ndyrë, i dërgonin muhaxhirët n’Anadoll, me një shkelm prapa. Mediat serbe pretendojnë se ish kryeministri i Kosovës, Hashim Thaçi ka gjak serb. “Kurir” shkruan se stërgjyshi i Hashim Thaçit, ishte një prift ortodokës serb, që në fillim të shekullit XX u konvertua në mysliman dhe ndryshoi emrin në Jusuf. Gazeta i referohet disa dorëshkrimeve “origjinale” të cilat gjënden në arkivat e Kryeqytetit turk, Ankara. (SHEKULLI).
“Musketarët komunistë (Isa, Veseli dhe Jablanoviq me votat e tyre të diktuara dhe të manipuluara, duke i përsëritur tri herë (raunde), e shpallën Hashim Thaçin president të Kosovës nga demokracia në Kosovë si “lulia më plehërishte”. Ata që e tolerojnë dhe e dëgjojnë gënjeshtrën, skamjen, mjerimin, robërinë, tradhtinë, mashtrimin, shfrytëzimin, shtypjen, terrorin dhe vrasjet e ndryshme misterioze të diktaturës komuniste. Është dita më e zezë, për popullin, për lirinë dhe drejtësinë dhe për demokracinë e Kosovës, sepse Formula komuniste, në ballë të Kosovës u zgjodh një komunist rebel i Fatos Nanos, jo një demokrat dhe një patriot si Adem Demaçi. Zgjedhja e Hashim Thachit president i Kosovës u konvenon edhe Beogradit edhe Brukselit edhe Moskës, sepse këtë farë tradhtari e konsiderojnë si PLASTELINË, së ciles i japin fomën sipas interesave dhe deshirave të tyre. (Mehdi Hyseni, “Thaçi, President…” Bota Sot 27-2-2016).
Prof. Dr. Eshref Ymeri shkruan: “I pari nga të huajt që uroi kriminelin Thaçi për zgjedhjen e tij në postin e presidentit, ishe ambasadori Amerikan në Prishtinë Greg Delavie. Shqiptaro-Amerikan Luan Bukolla, antari i bordit të lidhjes qytetare Shqiptaro-Amerikane me ndikim në Washington D.C. Zoti Bukolla ka reaguar në FB rreth rolit që ka ambasadori amerikan në Kosovë, duke i kërkuar qëndrim neural. Z. Bukolla mendon se z. ambasadori është pjesë e lobit serb në Departamentin e Shtetit. (nga interneti “YOAL”, 24-2-2016).
Mbi kufomat te kulltuku i presidentit “Potreti politik i Hashim Thaçit është kompleks e mbi të gjitha i errët. Po të veçojmë disa klithma shovene, serbo-greke që ortakët e betuar nga Enveri nën sferat e udhëheqjes të partive Pd dhe PS u shërbejnë këtyre “Miqve”, në dëm të çdo gjëje shqiptare. Janë dy mohues të kombit më në zë, Fatos Nano dhe Hashim Thaçi që disponojnë firmën, vulën, shpatën dhe paratë, njëri në Tiranë dhe tjetri në Prishtinë. Për shkatërrimin e paramenduar nga shovinizmi serbo-grek, lidhjet e nëndheshme me kolonelin Janullatos kurdisën firmat “Piramidale”, Fatos Nano dhe Sali Berisha jepnin garanci të plotë, për kthimi e pareve të mbledhura. Në fakt ato përfunduan te “Kompetenti Organizator”. Hashim Thaçi me njëherë pas çlirimit, duke shfrytëzuar anarkinë e pasluftës dhe mungesën e institucioneve, ka marrë nën kontroll të gjitha komunat, doganat dhe ndërmarrjet publike. Ka trajnuar pasurinë e Kosovës serbisht dhe kusarisht. Fatos Nano, në vitin 1993 nënshkruan një deklaratë me Andrea Papandreun e PASOK-ut konfirmon pretendimin serb se: “Kosova është për Serbinë, njësoj siç është Jeruzalemi për Izraelin”. Në vitin 1998 Nano i kërkoi sekretarit të NATO-s Solanës, ta linte të lirë kasapin serb Milosheviçin për pastrimin etnik të Kosovës.
Gazeta më e madhe italiane “Koriera dela Sera” në prill të vitit 1997 shkroi: Në Tiranë vepron organizata “Hakmarrje për drejtësi me vrasje dhe grabitje. Bajrush Morina shkruan: “Dy krisma në Tiranë”. Në shtator të vitit 1998 kanë ndodhur dy vrasje në mbrëmje të erret , që të dyja janë bërë mbas shpine, vrasje tinzare. Që të dy të vrarët kanë qënë atdhedashës të flaktë shqiptarë, Njëri pishtar i demokracisë dhe tjetri strateg i luftës për liri, Azemi u vra më 12 shtator, kurse Ahmet Krasniqi më 21 shtator 1998. Të dyja vrasjet u organizuan nga Ilir Meta si dhe nga ministri i P.B. Ilir Gjoni. Fatos Nano me të tjerë, shkatërruan bashkimin e grupeve luftarake të krijuara për çlirimin e Kosovës . Në fillim të vitit 1999, u bënë dy atentate, uvra shefi i zyrës informative të Kosovës, gazetari Enver Maloku dhe u plagos rëndë shkrimtari Sabri Hamiti, u vra deputeti democrat Smajëll Haradinaj nga Peja. Më 23 nëndor 2000 u vra afër shtëpisë tij, këshilltari i presidentit Rugova, Xhemal Mustafa. U vra ish komandanti i UÇK-së Tahir Zema. Së bashku me djalin dhe nipin e tij. Atentat në shtëpinë e tij, iu bë Presidentit Rugova më 2004 dhe në mars 2005, gjatë rrugës për tu takuar me Javier Sollanën. Autorët e këtyre janë ende të pa njohur. Akte terrorizmi të qeverisë së Tiranës janë shfaqur në Kosovë. Nuk duhet veçuar konsiderimi, se me qeverinë e Tiranës bashkëpunon qeveria e Beogradit, për destabilizimin e Kosovës. Si e tillë është vlerësuar gjithashtu vrasja në qershor 2005 e gazetarit të gazetës “Bota Sot” Bardhyl Ajeti. Ai kishte denoncuar në shkrimet e tij, terrorizmin ideologjik në Kosovë dhe lidhjet me strukturat e shtetit shqiptar të Fatos Nanos.
Nga Agim Vuniqi Harmington Hills, gazeta New York “Times” e datës 25 qershor 1999, këto vrasje akoma të pa investiguara nga drejtësia, ia ka ngarkuar Hashim Thaçit dhe dy bashkëpunëtorëve, Azem Sylës dhe Xhavit Halitit, autori David Walsh, hedh drite për vrasjen e Ilir Konushefcit “Mërgimi”. Udhëheqsi i UÇK-së urdhëron ekzekutimin e rivalëve potencialë, “taktikat e pamëshirshme të z. Thaçi janë legjendare në rajon. Chris Hedges raporton një incident të vitit 1997, një reporter shqiptar i Kosovës, Ali Uka, ishte gjetur i vdekur në apartamentin e tij në Tiranë, “fytyra e tij ishte disfiguruar nga therjet e përsëritura me një kaçavidë dhe tehet e shishes së thyer”. Uka ishte mbështetës I lëvizjes së Kosovës për pavarësi, ai kishte kritikuar shokun e tij të dhomës Hashim Thaçin, i quajturi me nofkën “gjarpëri”, për të cilin Hedges shënon “Dhuna ka lëvizje të gjatë…” Komandant Ilir Konushefci, i cili transporton armë nga Shqipëria në Kosovë akuzon Halitin, dora e djathtë e Thaçit, i cili granatat i blen me 2 dollarë dhe i shet me 7 dollarë, nxjerr fitim 5 dollarë për granatë. Disa ditë më vonë, Komandant Ilir Konushefci dhe dr. Hazir Malen me të birin Arjanin, në afërsi të fshatit Miliskajes, duke transportuar armë me një kamion për në Kosovë, u bënë pritë dhe i vranë në mes të natës. Bujar Bukoshi, njeri prej rivalëve të HashimThaçit, shënon: “Kufomat kurrë nuk kanë qënë pengesë në karrierën e Thaçit”. Shefqet Jashari shkruan: “Bashkimi i grupit ushtarak të Deçanit UÇK-së me ministrin e mbrojtjes, u arrit në Oslo në maj 1998. Kështu u formua SHP-të e FARK-ut (Shtabi i Përgjithshëm I Forcave të Armatosura të Republikës Kosovës), me komandant Ahmet Krasniqin. U formua një pjesë e SHP-it FARK-ut në Tiranë. Formimi i qendrave për stërvitjen dhe përgatitjen e ushtarëve dhe kuadrit ushtarak në afërsi të kufirit Shqipëri-Kosovë, dërgimi i ushtarakëve në Kosovë për forcimin e njësive të UÇK-së. U formuan shumë brigade me komandantë të zotë si, Tahir Zemaj, Ramush Aradinaj e të tjerë. Këto suksese brenda një kohe të shkurtër, vunë në veprim qendrat e agjenturave serbo-greke dhe vasalët e Tiranës dhe të Kosovës për të penguar dhe eleminuar fizikisht komandantin Ahmet Krasniqin me SHP-të e FARK-ut. Kur ndodhej garnizoni në Papaj, afër kufirit Shqipëri-Kosovë, në qershor të vitit 1998, bëri përgatitjet e fundit për dërgimin e brigadave të para operative të UÇK-së në Kosovë, i sollën vendimin e Fatos Nanos, se garnizoni FARK-ut në Papaj dhe “qendra për rekrutimin, e stërvitjes dhe përgatitjen e Kuadrit ushtarak” në Viqidol duhet “sa më parë të mbyllet”. Por Ahmet Krasniqi në vend qëtë mbyllte këto dy qendra, hapi edhe dy qendra të tjera në afërsi të Kukësit, një në Kalimash dhe një në Kolsh. Pas vrasjes të Kolonel Ahmet Krasniqi, u përshpejtuan vrasjet, spastrimet, arrestimet. Komandantë si Agim Ramadani, Sali Çeku etj. janë vrarë në pritë të pretenduar nga serbet. Lufta për lirin e Kosovës, kthehet para së gjithash, në luftë për kolltuqe, për para dhe pushtet. Në kohën kur Kosova po përcëllohej në flakët e luftës dhe populli i saj po rrezikohej seriozisht për asgjësim, Hashim Thaçi e gjente kohën për qërim hesapesh me ata që mendonin ndryshe. Më 11 qershor 1998, Behajdin Allaqi, kuadër i lartë i LPK-së i burgosur politik, bashkë me disa anëtarë SH.P. të UÇK-së, pas 5 muajve u gjenden të vrarë, Allaqi me 20 të tjerë. Pohojnë se në vrasjen e tyre ishte dora e Hashim Thaçit. Pas luftës, vrasësit e tij, Behajdin Allachin e shpallën dëshmor i kombit.
Në shtator të vitit 1998, një grup aktivistësh, përfshi edhe tri gra (Nekije Kelmendi, Edita Tahiri, dhe Sanije Hyseni kishin shkuar në Drenicën e përfshirë në flakët e luftës për të parë gjendjen në terren dhe sidomos pozitën e rëndë të popullsisë së zhvendosur. Në shkollën e Qerezit ata arrestohen nga Hashim Thaçi dhe Sabit Geci, trajtohen mizorisht prej tyre, i kishin detyruar të gëlltitnin edhe jashtëqitjet e veta.
Sipas të dhënave zyrtare, në periudhën e luftës,1999-2002, janë vrarë 1500 qytetarë të Kosovës. Disa burime serioze (të KFOR-it) shumicën e këtyre vrasjeve ua atribuojnë HashimThaçit të organizuar në eskuadronet e G2-shit dh Shik-ut.
Më 24 gusht 1999, natën vonë, duke u kthyer nga Zvicera në fshatin Shëmri, afër Kukësit u vranë vëllezërit Ibrahim dhe Rexhep Nikçi, djemt e Sulë Mehmet Nikçit , burrë i njohur në Kosovë. Më 8 maj 2000, e vranë para shtëpisë së tij në Prizren, njërin prej ushtarakëve të njohur të UÇK-së, Ekrem Rexhën , i njohur si komandant Drini. (Xh. Sh.)
Më 23 korrik 2000 u rrëmbye tradhtisht në shtëpin e tij, në Istog, avokati Shaban Memija.
Më 23 nëntor 2000, në banesën e tij në Prishtinë u ekzekutua Xhemajl Mustafa.
Më 17 janar 2002, rreth orës 20, në korridorin e ndërtesës ku banonte, në një pusi në terr, u vra Smajl Hajdaraj, deputet I LDK-së.
Pas çlirimit, Hashim Thaçi ishte figura kryesore në shahun politik të Kosovës… Sa herë që Ibrahim Rugova ka shkuar me Thaçin në takimet ndërkombëtare, ky i fundit nuk ka lënë rast pa u ulur pranë tij, jo për të këmbyer apo koordinuar ndonjë veprim, por për t’ia shkelur shtazarakisht këmbën nën tavolinë deri në përgjakje… Kjo nuk është propagandë, por një e vërtetë e padiskutueshme, që dëshmon për karakterin primitiv të pretendentit për president në Kosovë. (OAL Xhafer Shatri 24-2016. )
Rasim Bebo Addison IL. USA. shkurt 2016.

[the_ad id=”4118″]

FENOMENI “BABËZI” BRENDA LËVIZJES PD E LDK

FENOMENI “BABËZI” BRENDA LËVIZJES PD E LDK

albulena haxhiuNga: Afrim Caka

Ne si popull jemi si ajo karroca që udhëhiqet nga një kali i lodhur dhe i verbër. Nese do ta krahasojmë me kohen e viteve ’50, ‘60’ ’70, ’80 e ’90-ta, kishte vetëm zgjimë kombëtar… Po tani???

Skenari i kësaj babëzie politike.
Ideatori është vetë Hashim Broja.
Realizator Kadri Veseli e Isa Mustafa!
Pjesëmarrës: Gjithë anëtarët e bandës Hashimjane të sigurisë politike. Me kundërgaz shqelma e grushte?

afrim cakaÇuditërisht, sot historia dhe politika jonë sikur po zhvillohet pa ne. Hallka më e dobët e çështjes shqiptare është vetë subjekti shqiptar PD e LDK. Deri tani tani këto dy parti kanë dëshmuar vetëm se jemi viktimë që pret në udhëkryq.
Në Dardani, në pushtet vepron sot mafia autonomiste, rrymë politike më e rrezikshme brendakombëtare. Kjo rrymë odash e kafenesh është favorizuar nga vetë pushtuesi i djeshëm dhe nga disa qarqe kombëtare e ndërkombëtare. Kalorsit autonomistë PD-së e LDK-së të shpëtimit kombëtar ulërijnë nën flamurin e demokracisë. Misioni i tyre i shenjtë është anatemimi ideologjik i të burgosurve politik, përdhosja e kulturës, historisë, gjuhës dhe e personaliteteve kombëtare. Këta janë të lindur për të mbjellë të keqen, në qoftëse do të kishte shkja në mesin tuaj ai patjetër që do t’ju kishte zili. Gabimet politike mund të jenë tragjike, por gabimet historike gjithherë janë fatale. Ju urrej nuk mund ta kuptoni sesa ju urrej, nuk është personale por kombëtare. Kaq keq i bëtë popullit dhe vëndit tim ç’do ditë sa penda ime nuk gjenë dot më fjalë për ta përshkruar këtë babëzi. A e dini ju pse o kuçedra ky Komb dhe fjalët krahasuese me mizorinë i ka të pakta në fjalor, kështu po përdori huazime sepse ju jeni e keqja e kësaj toke që nuk keni kufi. Ndërkaq, si për një drejtpeshim fatal, pikrisht në këtë kohë, një pamje e dytë, ajo që s’duket, jep një paralajmërim tjetër: kombi Dardan është në rrezik zbehjeje, faza e parë e shuarjes. O Zoti Madh!

Kjo është etapa e dominimit serb, që imponoi dhunshëm Hashimit e Veselit jo vetëm tërheqjen e Dardanis pas qerres serbe dhe mohimin e të drejtës legjitime të kufirit Dardanë, por edhe me synimin e coptimit të saj. Shkurt, te ky Barbarikum i ri shfaqej spikama e bushtit shqiptar dhe bushtit aziatik turko-serb. Shqiptarët, si të përmendur nga dremitja, bënin pyetjet: si ndodhi pse duhet tej të ndodhte kjo tradhti? Kjo gjendje shtron sot edhe çështjen e moralit tonë kombëtar: përse tradhtojmë, përse vonohemi dhe dështojmë në momentet kyçe historike? Përse nuk i mbrojmë vleratë tona të lashta, përse nuk i artikulojmë kërkesat historike dhe nuk kërkojmë zgjidhje historike për një Shqipëri Etnike? Siç duket, politika pragmatiste e Hashimit dhe e Kadri Veselit ia ka lënë së ardhmës zgjidhjen e çështjes kombëtare… Kjo ka një emër dhe ajo është quhet TRADHTI!
Frika për të mos rënë nga pushteti është një prej fenomeneve më të rëndësishme në jetën e krijesave Veseljane… Zemërimi i egërsuar është ndjenja më tipike për synimin e e mbajtjes së pushtetit me dhune dhe të dominimit mbi ata që mendojnë më ndryshe. Qëllimi i tyre është shkatrrimi i shpejtë e i dhunshëm i demokracisë dhe çdo pengese në rrugën e zullumçarëve. Duke parë skenarinë, na treguan se këta zerzop analfabetë të zemëruar janë ata, të cilët synojnë drejtë epërsisë ndaj të tjerëve, pa u ndalur përpara përdorimit të të gjitha forcave policore dhe mjeteve të dhunës që janë në dispozicionin e pushtetit…

Hashim Broja, këtë herë ministër i Jashtëm, bëri ekspozenë e kësaj ngjarje në Parlament dhe theksoi se kjo “është një ngjarje politike e kalibrit të madh, bile më e madhe se një atentat që mund të bëhej kundër PD-së apo ndonjerit nga ne”. Veseloviqi kërkoi masa repressive të jashtëzakonshme, pa marrë parasysh ligjet në fuqi, meqenëse edhe më herët “kemi rrahur e arrestuar deputet jashtë ligjeve në fuqi”. Për të mos lejuar që opozitarët të forcoheshin më tej. Le të shikojmë rastin e ndërhyrjes së bishave antikombetare në parlament, në të cilin zakoni i keq i vetëmbrojtjes dhe u shfrytëzua me qëllimin për të destinuar mbi opozitarët tjerë. Populli dhe opozita duhet të bashkohet si një grsuhtë i vetëm pa dallim tendencash politike kundër një regjimi dallaverëgjinjësh e tiranik në vendin tonë, shkatar i korrupsionit, krimit dhe tradhtisë politike, burgjeve dhe arrestimeve në masë të deputetëve e demonstruesve në masë të dhjetrave e dhjetrave djelmëve liridashës të vendit tonë! Të radhitemi si një grusht i vetëm në ndihmë të opozitës dhe në mbrojtjen e kufijve tanë Dardanë “Dardania e Lirë” e cila ka për qellim të çlirojë vendin nga zullumçarët dhe tradhtia e madhe. Ti japim, pra, të kuptojë qeveria tradhtare e Dardani, uzurpatorëve të pushtetit e të parlamentit se populli do liri dhe pavarësi të plotë, do demokracinë e vërtetë, bukën me bollëk, punën e lirë dhe se nuk gënjehet me fjalime e teori boshe antikombëtare. Ti japim, pra, mese ka ardhur dita me kërkue demokracin e vërtetë, ka ardhur koha të kemë njerëz intelektual e nacionalistë e atdhetar të vërtetë, lirinë e fjalës dhe të menduarit më ndryeshe! O popull shqiptar të Dardanis, mos keni frikë nga gërmadhat e SHIKUT bolshevik që i ka ardhur fundi!

Takohën disa ministra e deputetë, të cilët shfaqin tiparet e karakterit të tyre, të cilin mund ta quajmë prirje për sjellje brutale ose të pakulturuar. Kësaj kategorie i përkasin ata zagar, servile, përulës, edepsësa e sojëza. Kuptimi i tyre sjelljeve bëhet i qartë mjafton që ne të shikojmë pas njerëz të pangopur, kafshonin copëra të mëdha lekësh e livadhesh. Të gjithë ne kemi ndeshur njerëz të pushtetit, të cilët janë të lumtur kur ngopeshin me anë të dallavereve mbushnin edhe xhepat. Por këta nuk u ngopën kurrë? Njerëzit e asaj kategorie të pushtetit, për të cilët po flasim, si rregull, pothuajse nuk merren me punë të dobishme për kombin dhe gjithnjë janë të rrethuar me gjëra të çregullta dhe plehra. Këta prototipa, të cilët, duket, se kënaqen nga pisllëku e spiunllëku e tradhtia dhe nga rrëmuja që i shkaktuan këtij populli. Pas kësaj u përdor taktika e PD-së “O me ne, o kundër nesh!”. Të gjithë deputetët e dy partive politike ishin dhe janë dakort për masa të menjëhershme represive. Të gjithë anëtarët e Byrosë politike të Brojës e të Prapashticës vetëm atëherë kur politika Hashimjane, Veseljane dhe banda tyre ishin dakort për masa të menjherëshme represive. Kadri Veseli: Të arrestojmë sa më shumë opozitar duke i zgjedhur sigurishtë ata më kryesorët… Kjo masë do të procedohet me një masë tjetër spastrimi nga parlamenti.
Veseloviqi, ulërinë si me qenë shkja, tha: “Ne duhet “terrorit” opozitar t’i përgjigjemi me terror dhe këtë mund ta bëjmë me plot ndërgjegje me gjakftohtësi, mafijoze…!”.

Mjaftë më, JU urrej z. kryeministër, ju urrej z. ministër sëbashku me politikën tuaj antikombëtare dhe shkatërruese. Këta qeveritar janë frikacakë e të papërgjegjshëm sa nuk kanë asnjë rimors, asnjë pendesë e nuk dinë të kërkojnë njëherë falje për faktin që e kthyen parlamentin në stallë, që i kanë kthyer disa deputet të PD-së e LD-ës në një garnizon paramilitarësh ushtarak e shqiptarët brenda saj janë shndërruar në një turmë të skllavëruar. E vërteta është që në Dradani kemi ndertuar një qeveri të kalbur, ju jeni ata që është ndërtuar nga votuesit e juaj. Nëpër gjithë historinë botërore ju jeni rasti unikal i shpërdorimit më të madh të besimit. Kurrë nuk keni qënë i drejtpërdrejtë me popullin, pavarsisht fasadës që ndërtoni në prapaskenë. I bleni, i shitni, i gjunjëzoni deputetët e votuesit tuaj, i tallni, i grabitni, i shtyni me vetdije në akte kundra popullit. Dhe më tej vijuan: “Sundimtarët bolshevik e dy partive mezi i mblodhën votat, bashkpunimi me zajadnicën ishte një krim shumë i madh se bashkpunimi u bë me shkja e shkina pa flamur e pa amblemë shtetërore!”. Shkuan aq largë hoqën nga holli i Parlamentit edhe pikturën me motive Shqiptare. Pas kësaj u përdor takrika e PD-së “O me ne, o kundër nesh”! Mjaft më, JU urrej z. Kryeministër e z. ministër. Largë duartë nga pushteti e politika…? Hashim Thaçi, si mjeshtër i madh kurthesh, përdori e thuri një varg tërë pabesishë, hipokrizinë si edhe goditjen e asgjasimin pas shpine të opozitës me ndihmen e zagarëve tu. Sepse, historia nuk përbëhet prej jushë që kurrë s’keni krijuar asgjë, por vetëm keni shkatërruar, shitur, përvetësuar dhe tradhtuar prej emrash kriminelësh dhe vrasësish… Ja një shembull: “Efekti që bën fizionomia Hashimjane e Veseljane ndaj deputeteve tjera, është një nga shijet më të hidhura e më të flliqura politike… Për një dramë me temën e Dardani, siç është Toka e ndezuar, vihet në lëvizje agjentura serbe me shpifje e inskenime të ndihmuar edhe nga shqiptarët gjak prishur!”.
Dhe nga kjo kohë, shqiptarët e Preshevës, Medvegjë e Bujanoc u bë mollë e ndaluar për Hashimin nga Daçiçi. Në Dardani dheu nuk e thithte dot gjakun e djelmoshave, nënave, baballarëve dhe të fëmijëve që u vranë dhe u therrën nga Daçiçët. Sa gjak kërkonë Hashimi, Mustafa e Veseli që të harrohet. Sa gjak kërkojnë këta deputetë të PD-së e të LDK-ës që ky gjak të lihet në harresë, në humbëtirë? Sa histori kërkojnë këta shitës të kombit e të farmerkave, sa histori kërkojnë këta zotëri të zinjë katran si bytha e kusisë që këta të harrohën të fshihet e vërteta për demarkacionin? Kurrë nuk është kërkuar kaq shumë teritore e ndryshim kufijshë e historisë, SESA SOT. Kurrë nuk ka pasur kaq babëzi e tradhti prej vetë shqiptarëve. Këta mashtrues, kur të zihet fjala Dardani në gojë, duhet të ngrihen e të bëhen allqi; dihen të ngrihen e të bëhen dhe. Por jo, jo. E keqja ka rrugë të të gjatë për të bërë… drejtë Serbisë e Turqisë.

Shikoni Dardaninë monstër!I ngjan një të sëmuri nga Bosfori që përpëlitet dhe ha çdo ditë pjesë nga trupi për të mbijetuar. E shkretuatë e sakatuatë, ju të ç’mëndurit më një tufë bastardësh antikombëtarë të përzgjodhën për ti ngulur thikën e radhës pas shpine Atdheut tim të brishtë. Të urrej z. Kryeministër sepse na lë përballë fatkeqsive të shumta, fshihesh, mandje kërkon të zëvëndësosh postin me ate të Kryetarit për t’i fajësuar të tjerët më të bëmat e tua tragjike. Ngriheni çdo ditë e netë, nuk ndaleni në mizoritë e juaja, rrenca e arroganta të pareflektueshëm që po mbjellni vetëm tragjedi kombëtare. Jnie kthyer në Rrahmon Morina e Ali Shukria ku klasa politike e juaja e lodhur me bij të hajdutërisë ku ju thurin këngë se keni ndërtuar pas njëqind vjetësh pavarësinë nga shkja???

Ju urrej o Kryeministër, ju urrej o ministër i dallavereve ju urrej kaq shumë sesa nuk jeni më shqiptar. Hytë në Prishtinë me brekë të grisura e nata ju zuri me vila, pallate e makina luksoze?.

[the_ad id=”4118″]

Tre taktikat per armiqesimin e Shqiptareve me Perendimin

Tre taktikat per armiqesimin e Shqiptareve me Perendimin

lisen-bashkurti

Nga Prof. Dr. Lisen BASHKURTI

Mbas permbysjes se sistemit komunist ne vitet ’90-te, Shqiperia, Kosova dhe mbare Shqiptaret ne Ballkanin Perendinor u orientuan gjeopolitikisht drejt Euro-Atlantizmit.

Ishte nje rikthim i Shqiptareve te vevetja. Pozicioni gjeografik, historia, gjuha, kultura e Shqiptareve e bejne kete popull qe te lidhe gjithcka me Euro-Atlantizmin. Ne fund te shekullit 19-te, Naim Frasheri kendonte….”Pa jake ketu o drite, qe lind andej nga Perendon!”…duke shprehur metaforikisht filozofine Perendimore te popullit shqiptare.

Shmangjet e medha historike afro 500-vjecare qe i ndodhen popullit shqiptar nga sundimi Otoman si dhe vetezgjedhja e gabuar 50-vjecare pro komuniste Lindore e regjimit te Enver Hoxhes lane pas mjaft deformime ideologjike, politike dhe praktike ne qenien Shqiptare. Por as Otomanet dhe as Sllavo-komunistet nuk arriten dot qe te c’benin themelet e konstitucionit Perendimor te popullit Shqiptar.

Per vendet e popujt e vegjel orientimi gjeopolitik eshte jetik. Nga ky orientim burojne aleancat, integrimet dhe vete e ardhmja e tyre ne trendet globalizuese. Jane pikerisht keto arsye qe faktori shqiptare eshte fuqizuar me teper se kurre ne Ballkanin Perendimor dhe qe vete Euro-Atlantizmi ka siguruar te shqiptaret nje aleat shume te qendrueshem ne kete nen-rajon strategjik.

Duke pare korelacionin e fuqishem Euro-Atlantiko-Shqiptare, diplomacia Serbe, por edhe qarqe te caktuara Maqedone e Greke, nepermjet strukturave te dukshme dhe te padukshme po synojne nga jashte-brenda, por edhe brenda per brenda shqiptareve qe te krisin deri ne shkeputje aleancen Euro-Atlantike-Shqiptare. Per te realizuar kete strategji diplomacia Serbe dhe partneret e saj po ndjekin tre taktika:

Taktika e pare, te mbajne gjalle me cdo mjet e rruge konfliktualitetin politik ne mbare hapsirat politike shqiptare. Konfliktualiteti politik permanent eshte sindrome e filozofise politike Lindore, ku nuk ekziston koncepti Perendimor modern mbi pluralizmin si konkurrence, kooperim dhe kompromis. Ne Lindje filozofia determinuese vijon te prodhoje qasje ekstreme, ose kaos ose totalitarizem, por asesi pluralizem me konkurrence dhe kooperim njekohesisht. Sjellja politike konfliktuale permanente ne hapsirat tona politike nuk eshte as genetike dhe as kulturore tek Shqiptaret, por kryesisht eshte pjese e aplikimit te principit Bizantin “divida et impera” nga qarqe Serbe dhe aleate te tyre ne Ballkan. Konfliktualiteti politik permanent dhe mungesa e bashkepunimit me fryme konsesusi per interesat publike e kombetare nder forcat politike shqiptare i ftohe marredheniet politike, diplomatike dhe strategjike Euro-Atlantiko-Shqiptare

Taktika e dyte, te mbajne gjalle, por edhe ne perceptim fenomenin e perhapur te korrupsionit. Korrupsioni ka qene perdorur nga diplomacia e Bizantit qysh ne Mesjete dhe nga diplomacia Franceze e Risheljese ne Shekullin 17-te per te kapur dhe kompromentuar lideret e vendeve e popujve fqinje. Ne Bizant lindi dhe u pranua konflikti i interesit. Nga Bizanti e trasheguan konfliktin e interesit per korruptimin e kundershtareve edhe Osmanet edhe Greket. Kultura politike, qeverisese dhe administrative Perendimor nuk pajtohet me konfliktin e interesit qe pjell korrupsion dhe korruptim te zyrtareve publike. Korrupsioni i armiqeson jashtemase marredheniet politike dhe ekonomike Euro-Atlantiko-Shqiptare.

Taktika e trete, te perpiqen te armiqesojne marredheniet multi-religjioze ndermjet Shqiptareve si dhe midis Shqiptareve dhe popujt e tjere te besimeve te ndryshme. Me kete taktike, kundershtaret e Shqiptareve duan te prodhojne te kunderten e asaj qe perben vleren me te spikatur te qenies Shqiptare-harmonine nder-fetare. Ne kete taktizim, diplomacia Serbe dhe e qarqeve perreth saj po perdorin cdo mjet manipulimi teologjik, burimi njerezor dhe pastrimi parashe per te provokuar radikalizmin ektremizmist islamik nder Shqiptare, ne Shqiperi, Kosove, Maqedoni e gjetiu. Radikalizmi ekstremist islamik nuk eshte njohur kurre nder shqiptare. Ai prodhon bazat e xhihadit si filozofia qe udheheq terrorizmin nderkombetar, armikun me te rrezikshem te civilizimit Perendimor. Sindromat e radikalizimit islamik ne hapsirat kulturore shqiptare do te ndikonin jashtezakonisht negativisht deri ne armiqesim ne marredheniet Euro-Atlantiko-Shqiptare.

Ndertimi i marredhenieve te qendrueshme Euro-Atlantiko-Shqiptare i ka bazat ne vete qenien shqiptare. Por kjo baze njerezore kerkon investim te vazhdueshem nga te gjithe aktoret shteteror dhe jo shteteror shqiptar. Miqesite e medha nuk krijohen njehere e pergjithmone. Miqesite e medha kane nevoje per perkujdesje te vazhdueshme ndaj aleateve, por edhe per reagim kundershtues ndaj taktikave te kundershtareve qe duan t’i prishin ato.

[the_ad id=”4118″]

ÇAMET DHE FASHIZMI – nga Sali Bollati

ÇAMET DHE FASHIZMI – nga Sali Bollati

ÇAMET DHE FASHIZMI

Çamëria! Sa vrer është derdhur për gati 50 vjet mbi banorët e saj autoktonë! Sa viktima, sa krime, sa masakra ka përjetuar popullsia e asaj treve! Dhe sikur të mos mjaftonte gjenocidi i skajshëm grek, sa shpifje të paskrupullta u thurën në adresë të atij populli që kaloi nëpër kalvarin e vuajtjeve të papërfytyrueshme gjatë një shekulli që qé tepër i trishtë për të. Një fat i kobshëm i bëri njerëzit e asaj krahine objekt i shfrimit çnjerëzor të një mase të madhe fanatikësh të droguar nga urrejtja fetare. Tehu i goditjes kanë qenë çamët e besimit islamik. salibollatiGrekët nuk arrinin ta konceptonin dot se si dy komunitete, me besime të ndryshme, t’i takonin të njëjtit popull. Dhe në funksion të idesë së tyre fikse e të prapambetur, ushtruan një diskriminim të thellë në e popullsisë çame, duke u përpjekur, me të gjitha mënyrat, të ngjallin përçarjen ndërmjet tyre. Në krahinën e Çamërisë, si në të gjitha krahinat e tjera shqiptare, ka ekzistuar një harmoni dhe mirëkuptim i plotë ndërmjet çamëve ortodoksë dhe atyre myslimanë. Të njohura kanë qenë vazhdimësitë farefisnore, me përkatësi në të dy besimet, të shumë familjeve si Rojbatët, Kleftatët e të tjerë. Madje edhe nga familje të pasura si Pronjatët ka pasur martesa shqiptarësh të feve të ndryshme. Një dukuri që dëshmonte se, veç tokës ku kishin lindur, ata i bashkonte gjuha, këngët e vallet, zakonet dhe traditat. Të paharruara kanë mbetur luftimet e bejlerëve të Çamërisë kundër Pashait të Janinës për të mbrojtur vëllezërit shqiptarë të Sulit. E kjo ndodhi sepse tek ata ishte e fortë ndjenja e përkatësisë së njëjtë etnike me suliotët trima e të papërkulur. Në kontrast me këtë qëndrim shqiptar, ai grek ishte krejt tjetër. Në pajtim me politikën shoviniste të “megaliidhesë”, që nga pushtimi i Çamërisë më 1913, autoritetet greke i kanë konsideruar çamët-ortodoksë si grekë, ndersa ata myslimanë si turko-shqiptarë. Persekutimet, shpronësimet, ndalimi dhe mos-hapja e asnjë shkolle në gjuhën shqipe kishin të vetmin qëllim , të mohonin shqiptarinë e Çamërisë. Nikolas (alias Nikos Gaxojanis), në vizitën e tij private të para disa javëve në Shqipëri, u shpreh ndaj çamëve me një gjuhë anakronike dhe thellësisht armiqësore, pavarësisht se jeton në vendin e demokracisë, të lirisë e të respektimit të të drejtave të njeriut dhe atyre të minoriteteve.Ai u kërkoi me arrogancë autoriteteve shqiptare (që fatkeqësisht nuk mbrojnë asnjë interes shqiptar) të bëjnë një regjistrim të ri të popullsisë, pasi minoriteti grek përbëka, sipas tij, mbi 30% të banorëve të Republikës së Shqipërisë, dhe qenka një minoritet që nuk paska të drejtat që i takojnë. Pyetjes së hidhur për çamët, z. iu përgjigj pa kurrfarë etike, ashpërsisht dhe me mungesë të plotë koherence ndaj “parimeve” të tij për të drejtat e minoriteteve duke theksuar se asaj popullsie i takonte shpërngulja pasi kishte qenë bashkëpunëtore me nazistët.(?!?!)Një pohim që dëshmon për një logjikë të vajtueshme.Arsyeja e vërtetë e masakrimit dhe e shpërnguljes me forcë të popullsisë myslimane të Çamërisë nga trojet e saj etnike mijëvjeçare qëndron në politikën shoviniste greke të “megaliidhesë”. Në synimet e vjetra greke për aneksimin e Shqipërisë së Jugut kishte një pengesë tejet shqetësuese për hartuesit e programit helenizues të Ballkanit: krahina shqiptare e Çamërisë. Ajo krahinë, me histori ,toponime, tradita, kulturë dhe gjuhë shqipe, si për shqiptarët çamë –ortodoksë ( S.Muselimi në “Istoriko Peripato ana tis Thesprotia”-botuar në Janinë më 1974, shkruan: “… Dhespoti i Thesprotisë më 1870 detyrohet të përkthejë pjesë të Dhjatës në gjuhën shqipe sepse besimtarët që vinin në kishë nuk kuptonin asnjë fjalë .”) ashtu edhe për shqiptarët çamë myslimanë, e kthente në një absurditet të gjallë të gjithë idenë e zgjerimit të madh të Greqisë drejt Veriut. Duhej “pastruar” pa tjetër ajo krahinë nga shqiptarët autoktonë, për të bërë të mundur realizimin e programit të aneksimit të të ashtuquajturit “-Epir”. Një program që ka mbetur në axhendën e pothuajse të gjitha forcave politike greke edhe në ditët tona. Në pajtim me këtë vijë anakronike ka qenë edhe vizita e N.Gaxojanit në Shqipëri. Ai nuk shkoi atje si shtetas i Vendit të Madh të Lirisë e të Demokracisë, por si i dërguar i posaçëm i shovinistëve grekë. Ai shkoi atje për të parë nga afër arenën e “fitoreve të ardhshme”.Më 1940 , ende pa shpërthyer lufta Italo-Greke, mijëra meshkuj shqiptarë të Çamërisë, nga 13 deri në 70 vjeç, u internuan në ishujt e Egjeut dhe në Peloponez. Atje u keqtrajtuan dhe u masakruan nga autoritetet greke për të vetmin faj se ishin shqiptarë, duke lënë në mëshirën e fatit fëmijët, gratë e nënat e tyre, për t’u keqtrajtuar edhe më mizorisht. Shumë prej tyre gjetën vdekjen në kampet greke të përqëndrimit…Ndërsa djemtë çamë që thirreshin për të kryer shërbimin ushtarak, në radhët e ushtrisë greke, nuk pajiseshin me armë, por vetëm me kazma e lopata për të punuar si skllevër (M.Vickers-“Albanian Modern History”). Këta shtetas grekë diskriminoheshin e persekutoheshin vetëm se ishin shqiptarë. Isha vetëm 4 vjeç kur në qytetin tim të lindjes, në Paramithi, mbas 31 vjet pushtimi grek, u ngrit Flamuri Shqiptar. Njerëzit, të ngazëllyer, këndonim Hymnin e Flamurit. Ne fëmijët kërcenim e lodronim, ndërsa më të mëdhenjtë qanin nga gëzimi se mbaruan edhe vuajtjet nën pushtimin grek e më së fundi do ta ndjenim veten Shqiptarë në vatrat tona, pa u thelluar shumë se në çfarë situate u ngrit Flamuri Ynë aq i dëshiruar. Pas një terrori të gjatë dhe persekutimi deri në kufijtë e durimit, ardhja e një regjimi më të butë, ndonëse edhe ai pushtues, por që pranonte etnicitetin shqiptar të krahinës nuk kishte si të mos e çorientonte një pjesë të njerëzve të thjeshtë që në fund të fundit nuk e kishin atë horizont që kemi ne sot, për të gjykuar se edhe këta që erdhën janë prapë pushtues.Por këtu duhet nënvizuar një fakt tjetër shumë domethënës. Pa kaluar shumë kohë, djemtë më të ndërgjegjshëm çamë formuan një nga e para të luftës kundër pushtuesit fashist – Çetën “Çamëria”. Horzonti i gjerë atdhetar, përkushtimi, zgjuarësia dhe sakrifica e këtyre të rinjve trima çamë duhen vlerësuar edhe më shumë në krahasim me ato të një partizani të mirëfilltë grek, ndaj kombit të të cilit gjermanët qenë sjellë me një barbari të skajshme dhe që ishte e natyrshme të përfshihej pa mëdyshje në njësitet partizane. Ndërkohë që shqiptarët e Çamërisë, ndonëse kaluan nga një pushtim më i egër në një pushtim më të butë, përsëri ata e përbuzën atë duke dalë maleve për liri e duke ngritur çetën e lartpërmendur. Kjo çetë luftarake, në shkurt të vitit 1943 u rrit në Batalionin “Çamëria” që ka kryer luftime të ashpra kundër pushtuesit. Legjendare ka mbetur lufta 56-ditore kundër forcave gjermane në gusht-shtator 1943. Është e vetmja luftë frontale anti-gjermane në tokat shqiptare. Në saje të trimërisë së djemve dhe vajzave çame, gjermanët nuk mundën të shkelin Shqipërinë nga ana e Çamërisë, por u detyruan të kalojnë nga Tri Urat në Leskovik (Shih “Historia e LANÇ”, Tiranë 1986). Dhe këta djem e vajza çame vazhduan luftën kundër pushtuesit në radhët e Divizionit të 6-të të Ushtrisë NÇ Shqiptare deri në dëbimin e tij. Njëkohësisht mbi 500 djem të tjerë çamë u rreshtuan në radhët e ELAS-it, ku përbënin shumicën në Regjimentin 15, së bashku me maqedonasit e Greqisë, kundër pushtuesve nazistë. Kjo është e vërteta e të ashtuquajturit “bashkëpunim” me pushtuesit.Nëse nga radhët e popullsisë çame, të vuajtur nën regjimin grek që nga viti 1913, kanë dalë disa elementë të ekzaltuar nga propaganda fashiste për gjoja bashkimin e Shqipërisë, a mund të ketë ligj në botë, parimor apo moral, që për veprat e këtyre individëve të torturohet, përdhunohet, masakrohet dhe shpërngulet masivisht një popull i tërë?!?! Kjo, siç shënon N. Kulla në librin e tij “Dritëhije shqiptaro-greke” ishte politikë fashiste që për shkak të 10 vetëve të masakrohen 20 mijë të tjerë të pafajshëm. Nuk janë çamët fajtorë për bashkëpunim me pushtuesit, fajtorë për këtë ishin vetë grekët që nxorën nga gjiri i tyre, Ralisin, Zervën dhe gjithë ata aleatë të shumtë me nazi-fashistët që u vunë nën urdhrin e tyre kundër popullit që i lindi.Le të kujtojmë, për shembull, bashkëpunimin masiv të forcave të djathta greke me nazistët, nën drejtimin e famëkeqit gjeneral . Pushtuesit gjermanë ngritën në Athinë qeverinë kuislinge të Ralisit.Anglezi , në “Inside Hitler’s Greece 1941-1944”, 1993, midis të tjerave shkruan për lidhjet dhe aleancat e turbullta të forcave të djathta greke të Zervës me pushtuesit nazistë. “…Në Athinë anëtarët e EDES-it, të komanduar nga Zerva, hynë në shërbim të batalioneve të sigurimit të krijuara nga gjermanët për të mbajtur rendin në vend dhe për më tepër, për të pastruar Greqinë nga elementët komunistë. Në të njëjtën kohë udhëheqësit e EDES-it mbanin lidhje të ngushta me qeverinë kuislinge të Ralisit.”Po sipas dokumenteve britanike të përshkruar në librin e mësipërm, anglezët këmbëngulën që Zerva të ndërpresë lidhjet me qeverinë kuislinge të Athinës, por ai vazhdoi lojën e dyfishtë ,duke u shtirë se po angazhohej fuqimisht në luftë kundër pushtuesve nazistë, nga ana tjetër pakësonte veprimet luftarake ndaj forcave lokale gjermane, madje mbante një oficer ndërlidhës pranë shtabit gjerman në Janinë.Në librin e Woodhouse “The struggle for Greece”, 1976, citohet: “Me fillimin e luftës civile, dokumentet gjermane nuk lenë asnjë dyshim se Zervas, ka bërë një armëpushim me ta për disa muaj të cilin e ka gjykuar krejtësisht në mënyrë të gabuar, sikur nuk ishte në kundërshtim me detyrimet e tij kundër aleatëve.”Janë pikërisht këto personazhe të forcave të EDES-it të gjeneralit Zervas të ndihmuara nga ato të kolaboracionistit, Kolonel Derlitis, komandat i Batalioneve të sigurimit që filluan sulmet dhe masakrat kundër fshatrave dhe qyteteve të Çamërisë me synim spastrimin etnik të asaj popullsie .Ja seç shkruan studiuesja -gjermane, Kretsi: “Më 27 qershor 1944 forcat e Divizionit 10 të EDES-it, të komanduara nga Kamaras, me miratim edhe të forcave gjermane që po tërhiqeshin , hynë në Paramithi. EDES- proklamoi se të gjithë çamët-myslimanë do të jenë të lirë e nuk do të keqtrajtohen dhe se pronat e tyre do të mbrohen. Krejtësisht në mënyrë të pabesë (mënyra tradicionale greke – shënimi im S.B) filluan spastrimin brutal etnik. Vetëm në këtë qytet mbi 300 çamë myslimanë, njerëz të pafajshëm, kryesisht gra e fëmijë, gjetën vdekjen”.
Dhe tani dua t’i përcjell lexuesit një dëshmi të drejtpërdrejtë, të fiksuar në kujtesën time që në fëmijëri, një dëshmi torturuese, të rëndë, sfilitëse, ngjethëse. Gjyshin tim, M.Bollatin, 82 vjeçar, e zvarritën nëpër shkallë dhe e vranë në oborrin e shtëpisë, babain tim 52 vjeç e torturuan dhe e vranë bashkë me dhjetëra burra të tjerë në oborrin e shkollës, nënën time shtatzënë e vranë brenda në xhami, vëllain tim 13 vjeçar e vranë gjithashtu aty ku ishte fshehur, në një kaçube; ndërsa në burgun e Paramithisë ku na mbajtën për 6 muaj, bashkë me dhjetëra të tjerë, më vdiqën gjyshja 76 vjeçare ,vëllai 5 dhe motra 2 vjeçare. Kushurirën tonë, Sanije Bollatin, e dogjën të gjalle, ndërsa plakut O. Murati, mbasi i rropën së gjalli lëkurën, ia ngjitën përsëri me kripë!!!…Këto janë një pjesë e torturave dhe masakrave që kryen në qytetin tim, e më pas, me të njejtin duf shtazor, edhe në qytetin e Pargës, të Margëlliçit e në fund në Filat dhe në tërë fshatrat e Çamërisë.Jani Shara (I. Sarras), në librin e tij “Istoria tis Periohis Igoumenitsa”, botuar në Athinë më 1985, midis të tjerave shkruan: “….Familja e Muharem Bollatit, që u masakrua në mënyrë shtazarake, nuk ka pasur asnjë faj”.Ndërsa N.Zerva krenohet për mizoritë e tij duke i shkruar një miku më 1956: “Bëjua të qartë njerëzve se ne e kryem detyrën që na ishte ngarkuar për spastrimin nga Atdheu ynë të çamëve myslimanë, të cilët qëndruan 500 vjet mbi qafë të helenizmoit dhe ua bëmë të mundur malësorëve të zbresin në fusha”( S.Muselimi. “Istoriko Peripato ana ti Thesprotia”, Janinë 1974.)Në qeverinë e Athinës ishte ministër edhe N.Zerva. Më pas, në sajë të presioneve ndërkombëtare, sidomos të SHBA, pasi u zbuluan lidhjet e tij me nazistët, Zerva u detyrua të japë dorëheqjen nga qeveria greke. Megjithatë ai mbeti një “figurë e nderuar” nga autoritetet greke. Statuja e tij, me fytyrë e duar të drejtuar nga Shqipëria, qëndron në qendër të një prej qyteteve të Çamërisë Martire. Këto janë vetëm një pjesë e vogël e “bashkëpunimit” të çamëve me pushtuesit.Kur në vitet 1946-1949 shpërtheu lufta civile dhe grekët filluan të vrasin njeri-tjetrin (çamët myslimanë tashmë ishin vrarë ose qenë dëbuar), atëhere i vranë edhe nënën Niko Gaxojanit (siç shkruan edhe ai vetë). Ku u gjendën çamët në atë periudhë për t’u bërë “vrasësit” e nënës së tij? Shtrembërimi i së vërtetës është skandaloz. Por me sa duket, z. Geixh i duhet një “argument” për të përligjur planet e tij të errta antishqiptare.Dhe çudia e pretendimit të bashkepunimit të çamëve vazhdon:Kur më 1949 forcat komuniste greke ishin duke marrë fund, disa emisarë grekë, me miratim të komunistëve të Tiranës, erdhën në Shqipëri per t’ju bërë thirje çamëve, tashmë të dëbuar nga vatrat e tyre, të kthehen e të luftojnë në Greqi kundër qeverisë së ligjshme greke.Çamët me të drejtë e kundërshtuan pjesëmarrjen në një luftë të huaj, në atë luftë që bënin grekët me njeri-tjetrin! Dhe “çudia e bashkëpunimit” vazhdon. Qeveria anti-shqiptare komuniste e E.Hoxhës, i “shpërblen” duke internuar mbi 900 burra çamë në Gramsh-Lozhan, nga maji deri në dhjetor të vitit 1949, për arsye se ata nuk pranuan të luftojnë për internacionalizmin komunist?!?!Mbas viteve 70, ata komunistë grekë që luftuan me armë në dorë kundër qeverisë greke për triumfin e komunizmit, u lejuan të kthehen në Greqi, iu dhanë pensione, e ata, të frymëzuar nga komunistët sovjetikë, ringjallën partinë e dikurshme (duke mbajtur me krenari statujën e Leninit në mes të Athinës ) dhe me të “drejtën” e tyre demonstruan kundër SHBA dhe luftës së drejtë të NATO-s për mbrojtjen e popullsisë shqiptare të Kosovës nga shovinistët serbë të Millosheviçit, sepse spastrimi etnik i ndërmarrë nga diktatori i Beogradit ishte identik me spastrimin etnik të shqiptarëve të Çamërisë nga famëkeqi Zerva. Tashmë ata, grekët e të gjitha rrymave e pozicioneve politike, kanë gjetur platformën e bashkimit tek ajo ndjenja e verbër e antiamerikanizmit që plotësohet njëherësh me urrejtjen ndaj shqiptarëve. Dhe kulmi i paradoksit është se një njeri jo pa rëndësi në shtabin e luftës për “megaliidhenë”, hapi i parë i së cilës konturohet nga varrosja e çështjes çame, është Nikos Gaxojanis, një qytetar …..amerikan.A mund ta ndjesh veten qytetar i SHBA, i vendit të lirisë, barazisë dhe mirëkuptimit të plotë ndërmjet racave, kombeve e popujve të ndryshëm kur thur e zbaton plane të përbindshme të urrejtjes raciale ndaj kombeve të tjerë? Vështirë ta përfytyrosh. Por jeta paska edhe paradokse të tilla. Dhe një prej absurditeteve më të pabesueshëm të kohës sonë është, jashtë çdo dyshimi qytetari ….amerikan (?!?!) Nikos Gaxojanis…

Nga SALI BOLLATI (cameriaime.com)

[the_ad id=”4118″]

Kadare për Skënderbeun

Kadare për Skënderbeun

ismail-kadare

“Gjergj Kastrioti ishte prijësi më i madh i Ballkanit , absolutisht  më i madhi i epokës së vet . Ai ishte i pari që përpunoi me mendje të hekurt, dhe vizion madhështor rrugën e Shqipërisë , nga do të ecte ajo, nga lindja apo perëndimi. Nuk janë të rastit lëvdatat ndaj tij, ai qe themeluesi i idesë shqiptare me tërë ndërlikimin e saj. Prandaj ka marë kaq famë në Evropë ai, nuk e mori për sytë e bukur. Ka më shumë famë se Shqipëria vet. Ai ishte prijësi më i madh i Ballkanit që i dha vendit të tij një orientim drejt Europës deri në fund , sa vdiq. Ai ishte testamenti i parë i orientimit të shqiptarëve. Testamentin e tij e zgjohu . Ky është një rrugëtim shumë i gjatë. Tani kanë dalë lloj lloj sofistash që thonë, po jo turqit s’kanë qenë aq të kqij. Thuhet, po pse qëndruam ne 500 vjet me ta ? Pesëqind vjet  e patën të gjithë ballakanasit Turqinë në qafë, jo vetëm ne shqiptarët, e patën greku, që mbahet si flamurtar kundër Turqisë, serbët , bullgarët, gjithë Ballkani. Nuk është teori, kjo është e vertetë!

Kanë dalë tani, pale, ca gjoja si shkencëtarë, dhe po ti shikosh dalin studiuar në Turqi, të cilët vijnë me idenë që Shqipëria të kthehet përsëri në zonë turke. Kjo është e turpshme. Shqipëria është europiane, Shqipëria ka qënë europiane dhe, pikë. Shqipëria ka qen shtet tipik europian, ashtu siç ishte me principata feudalesh. Europa ka qenë me principata feudalësh në atë kohë. Se ne kujtojme ajo ka qenë si sot me terë ato shtete të ngritura. Italia ka qenë jo e përçarë, por dhjet herë më e përçarë se Shqipëria. Ajo ka qenë me tërë ato mbretëri që ziheshin dhe përgjakeshin me njëra tjetrën” (I.Kadare , Köln më dhjetor 2010-ën ..intervistë )

Para ca kohe u përhap, jo vetëm djepi por dhe kurora e Serbisë është Kosova, por edhe heroi ynë, Skënderbeu është serb. Doli më vonë nje sulm mbi Skënderbeun. Nga mund të jetë sllav ai? Nëna mund të jetë ose është dhe sdo të thotë asgjë . Feudalet e mëparshëm martoheshin ashtu. Dhe as na turpëron fare ne një gjë e tille. Kjo ska të bëjë fare. Po vete më tutje, edhe babai i Skënderbeut mund të ishte sllav, punë e madhe ! Emri i tyre ishte i lidhur vetëm me Shqipërinë. S ka asnjë rëndësi , vetëm idjotët mund të mbahen pas këtyre tezave. E quan historiani Schmidt , Ivan Kastrioti babanë e Skënderbeut , sepse ka gjetur diku ne dokumenta sërbe. ne e morëm me shumë nxehje k`të gjë . Problemi është, ti thuash , more zotëri sërb a ishte sërb Skenderbeu ?- Po pika të raftë ai të braktisi, s’donte të dëgjonte emrin ty ,ai erdhi e u dashurua me një atdhe tjetër, ta zëmë se, në qoftë se ! Ju jeni turpëruar jo ne.

Familja Gjon Kastrioti , Gjergj Kastrioti, janë të lidhur me Shqipërin në mijëra e miliona dokumenta e pikë. Miti ishte i keq, se në vulgun botëror pi ujë kjo gjë edhe sot. Po ne duhet të dinim të shpjegonim, e jo te druhemi se obobo e bëri një zvicerian, gjerman dhe s’duhet kundërshtuar. Ja thua dhe gjermanit dhe austriakut dhe kujdo. Ç´do të thuash me këtë, le që s´ështe e vërtetë, po përse i jep kaq bujë të madhe ?…(I.Kadare ,Köln , 12.12.2010)

Skënderbeu, siç ndodh me personazhet e mëdhenj, mbështjell rreth vetes gjithçka thelbësore që ka të bëjë me kombin shqiptar. Sot, pas 600 vjetësh, ai mbetet personazhi numër një, më aktual se kurrë, i lidhur drejtpërdrejt me problemin themelor të kohës: rikthimin e Shqipërisë në Europë. Ai është programuesi i parë i këtij projekti. Ka 600 vjet që himnizohet për këtë projekt dhe po aq vite që sulmohet pikërisht për të. Në këtë pikë ai është i pamposhtur dhe do të dilte i pamposhtur, qoftë edhe kundër vetë Shqipërisë, në rast se ajo do ta humbte përkohësisht orientimin, siç i ndodhi gjatë komunizmit. Duke e pranuar Skënderbeun si një personazh të madh të saj, Europa ka pranuar në të vërtetë thelbin shqiptar, atë që rastis të jetë më i fortë se Shqipëria fizike. Nuk ishte as pjellë e ndonjë miti, e as e ndonjë besimi fetar. U gjend në qendër të historisë dhe kjo s’është aspak një metaforë. Ideja e mbrojtjes së Europës nga mësymja osmane ishte ideja e parë e kohës. Shumë popuj u rreshtuan për mbrojtjen e saj: ballkanasit, hungarezët, polonezët, austriakët, por Kastriotit i qëlloi të gjendej pikërisht në rrugën e mësymjes së parë, asaj më të tmerrshmes. Arbëreshët e cilësojnë si “të pafat”, ngaqë nuk arriti dot të tërhiqte plotësisht Europën, për të luftuar në Ballkanin Perëndimor. Megjithatë, ai bëri të pabesueshmen: bashkoi aq sa mundi ushtrinë dhe kështjellat e tij me europianët, sidomos me afrimin e fundit të jetës. Do të mjaftonte vetëm ky akt, në të vërtetë kjo ide, për ta bërë të pavdekshëm. ( I.Kadare, Prishtine , .06.2014 ,për “Zërin e Kosoves ,,)

[the_ad id=”4118″]

Dilemat ne udhekryq!

Dilemat  ne udhekryq!

Skender Shala

Shkruan: Skënder Shala

Fillimi i shek. XXl për kombin tonë është, riciklimi i bagazhit historik të mbeturinavë që i lanë poshtuesit shumë shekullor në cfarosjen dhe shkatrrimin e kombit dhe kultures tonë Hyjnor në gadishullin Ilirik. – Falë Zotit shpetuam! Sot jemi deshmitar të mbijetimit, me vullnetin e Hyjit tonë, edhe duke qenë shumë mirënjohes të gjithë atyre që na ndihmuan për clirim!

Si dihet, atëherë shumë moti, ndoshta ashtu e deshti Zoti që ti furnizojmë shtëtët dhe kontinentët tjera me racën tone Hyjnore, dhe më në fund ti kthehmi vetëvetës?! Nga ajo katrahur që ku jemi sot, në 7-8-të pjesë të shpërndarë. Megjithatë prap po bëhët përpjekjë në ringjalljen e përtrirjes funksionalë të natyrshmërisë tonë gjithëandej ku ka shqipëtar. Kemi kaluar plot rreziqë, sfida, barriera dhe përplasje nga më të ndryshmet, sëpsë koha e gjatë shumë shekullorë edhe e ka bërë të vetën, duke tjetërsuar zakonet, fenë, kulturen, gjuhën e tjera deri në vetëmohim!!!

Tani gjenerata e re, më së mirti e ka kuptuar ketë transfërim që kombi ka nevojë të Rilind mbrenda natyrshmërisë së vetë. Kjo lidhje fatlume është bërë gjenëratë mbas gjenëratë nga pishtarët e kombit tone që na e lanë trashegim atdhedashurinë brez pas brezi nëpër shekujt e erret! Sot duhet të ndihemi mjaft të lumtur, sëpsë përcarjet që na i lanë thundraket shekujë me radhë, po zhduken ndalngadal. Ishin vërtëtë shumë të rrezikshmë për zhdukje dhe tjetërsim. Tani kanë mbetur vetëm fundrinat e fundit në veprim edhe pak ditë duke shfrytëzuar lodhjen tonë shekullore. Ne na duhet ta kthejmë krenarinë të gjenerata e re, e cila po vetëdijesohet cdo ditë e më tepër duke kuptuar vleren shtëtndërtuese. Por edhe duke kuptuar mekanizmat përqarsë që përdoren armiqët shekullor përqajë e sundo, e sidomos përmes fesë!

Tani po kalon koha e ndarjevë rajonale e regjionale. Edhe ata që kanë mbetur hijeve, duhet ta kuptojnë së Trojevë të Arbërisë po i kthehet natyrshmërija, duke filluar ta shëndrisin rrezët Hyjnorë! Vetëdijesimi kombtar është vyrtyti më i lartë njërzor. Atëdheu e kombi është i shëndetshëm dhe funksional vetëm atëherë kur din vetë të menagjohet. Duhet ta dijmë së kombi nuk ndahet në shumicë e pakicë simbas fesë, fisit etj. Për fat të mirë këtë e dijnë 70% – 80% sot. Prandej nuk ka kush së për cfar të brengoset nga keqëbërsit e një numri shumë të vogël fanatikesh osë bashkpuntor të armikut, injorant fetar për ndonjë rrezik cfardo coftë ai. Sëpsë, vlerat univërzalë janë pasuri gjithë kombtare që kujdeset shumica pra 70% – 80%-shit! Nga kjo shumicë, del vigjilenca kujdestare si Orë e mirë që bënë roje shëjnëtrisë! Prandej, armiqëve dhe fanatikve nuk do tu mbetët shumë hapsirë për veprim. Ata, po e kuptojnë cdo ditë e më shumë së NE po i kthehemi vlerave të natyrshmërisë tonë Europiane. Ata, po shfrytëzojnë edhe pak varfërinë tonë, dhe përmes ,,shoqatave bëmiresë” në krye me gjeneral të përgaditur duke i shantazhuar një pjesë të lodhurit, injorantët dhe duke i kthyar në fanatik fetar vetëvrasës me ndihmen e poliagjentve qëveritar. Raketat e shumta drejt qiellit në Dardani vetëm së e kanë një mesazh të keqë për pamje, së ky truall i arbërit ruan themelet e vjetra të kishave, varrezave së bashku me kulturen tonë antike Këtë duhet ta din opinioni i mbrendshem e i jashtem, e në vecanti armiqet!

Ka ardhur koha të fisnikërohet kombi ashtu siç duhet e siç na ka hije!

Ka ardhur koha të fisnikërohet kombi ashtu siç duhet e siç na ka hije!

skenderbeu

Shkruan : Skënder Shala

Atdheu është mbi të gjitha, prandaj duhet të mbrohet çdo pëllëmbë me çdo kusht, në çdo kohë, nga çdo rrezik, dhe me çdo sakrificë. Mbrojtja nuk është thjeshtë çështje morale, apo vullnetare, apo krahinore e rajonale siç na ka ndodhur gjatë gjithë historisë. Por është akti më i lartë njerëzor, është një borxh gjithpërfshirës, i pa tjetërsueshëm që rezulton me identitetin personal dhe kolektiv, është borgj i natyrshëm ndaj atdheut e kombit tuaj, është përgjegjësi e ligjshme.

Falë kombit tonë që ka pasur individ shumë të mblidhej, me të gjitha cilësitë, dhe që na janë dhuruar në kohërat më të vështira e më të rrezikshme gjatë historisë tonë. Që me përpjekjet më të mëdha ja kanë kushtuar tërë jetën çështjes madhorë, duke na shpëtuar Atdheun e Kombin, të paktën ketë që e kemi ende sot, sepse rreziku ka qenë shumë i madh, madje edhe nga shfarosja e tërësishme si shumë kombe tjera që kanë pasur fatin e zi.

Por pyetja shtrohet në përgjithësi; sa ne jemi të përgatitur dhe të vetëdijshëm, që ti kushtojmë rëndësi edukimit të mirëfilltë dhe të natyrshëm duke filluar nga familja, shkolla, deri të institucionet me të larta shtetërorë mbar kombëtarë edhe me predikimet fetarë?

Ku jemi sot?

Nuk dua ti përmendi të gjitha peripetitë negative që kemi përjetuar sepse janë tepër të dhimbëshme, por kurrë s’duhet t’i harrojmë që të nxjerrim mësime për të ardhmen.

Çfarë duhet bërë;si shembull po paraqes popullin judë, sepse kemi një ngjashmëri historike. Ky popull në dekadat e fundit ka nxjerr nga e kaluara shumë mësime, dhe tani është populli më karakteristik, më kompakt dhe më i veçantë në botë me organizim në të gjitha fushat.. Është i vetmi shtet që ka organizim në tërë botën me shkolla private, me kulturë, zakone, dhe me gjithë mekanizmat tjerë që i duhen aparatit dhe interesit shtetëror, me çdo aktivitet, politik, fetar apo edhe në jetën privatë që të gjitha janë në shërbim të shtetit të vet dhe gjithnjë në gjendje gatishmërie për ,,eliminimin e pengesave kudo e çfarëdoqofshin ato“.

Diçka të ngjashme si juda kanë edhe greket, e serbet. Të gjitha institucionet I kanë në shërbim shtëtëve të veta.

– Prandaj Serbia për një shekull e gjysëm është trefishuar si territor në dëm të tjerëve. Kurse ne Iliro-Shqiptarët e gadishullit Ilirik i kemi humbur 90% tokën tonë të shenjtë!

Vetëm nga kongresi i Berlinit e këndej dihet sa shumë territor kemi humbur!

Ne nuk kemi nevojë për kultura aziatike, afrikane etj. Ne rrjedhim nga parahistoria, nuk kemi arsye të ecim mbrapa të tjerëve.

-Por me ketë çështje duhet të merret akademia e shkencave, sepse vetëm kombi ynë nuk i ka të zgjedhura këto çështje në asnjë fushë, madje ne nuk njohim vetveten, as gjërat elementare, qofshin ato në arsim, kulturë, politik, fe, etj.

Kombi ynë i ka tri fe. Të tri fetë i kemi pasuri kombëtare. Me respekt duhet t’i mbajmë dhe t’i kultivojmë. Por gjithnjë në shërbim të Atdheut e Kombit të pa ndarë. Përndryshe tradhtohet Dhurata e Zotit dhe dëmtojmë vetveten duke humbur krejtësisht në një çthurje të çoroditur.

Duhet të kemi kujdesë, së atë që smuajti ta bejë armiku krejtësisht (pjesërisht po por nejse) duke na tjetërsuar,-sot po e bëjmë ne vet në liri, me pakujdesin tonë?!

Sot, ne kemi shumë nevojë të madhë të integrohemi si komb, pastaj të shofim çka po tepron.

Shteti ka nevojë të ndërtohet mbi baza të shëndosha, prandej duhet investuar në një edukat të shëndosh.

Këto çështje kërkojnë zgjedhje së më parë së jemi të vonuar në çdo pikëpamje. Me ketë çështje duhet të merren akademitë e shkencave, studiues të mirëfilltë, në mënyrë që ta kemi një edukatë të qëndrueshme, të mirëfilltë për të sotshmen dhe të ardhme tonë më të sigurt, më të lumtur, më të respektuar mbi tapitë tona që na janë dhuruar.

Propozoj që fillimin e shek. XXI ta nisim me uratën më të mirë për identitetin tonë kombëtare me sa vijon:

-Shqipërimin e emrave dhe të mbiemrave pa dallim feje e moshe!

-Fund emrave fetar dhe të huaj!

-Ky veprim e fisnikëron kombin tonë për së mbari, sepse kthjellon origjinën dhe pastron natyrshmërinë nga naiviteti, nga mbeturinat e shekujve të zi, kurse në anën tjetër hapë rrugë vetëdijësimit, kulturës dhe ardhmërisë tonë, duke e shmangur njëherë e përgjithmonë rrezikun e tjetërsimit!

-Shqipërimi është për qartësi, dlirësi dhe kuptim, është vetë realiteti.

-Prandaj ftoi ndërgjegjen tonë kombëtare kudo që është; intelektualet, klerin përparimtar, rinin, institucionet, gjithë popullin tim në ketë nisme të shenjtë!

Paçim uratën e Zotit, vullnetin e mirë, që me devotshmëri ti shërbejmë kësaj Dhurate!

Formimi i shtëtit të mirëfillt!

Formimi i shtëtit të mirëfillt!

145142622685708Nga; Skender Shala

-Kërkon një hapësirë të gjërë diturije me kultur kombtare, kultur të përgjithshme, vendosmëri, vizion, mbi të gjitha strategji, vullnet, largëpamësi, korrektësi, pastërti shpirtërorë, sinqëritët, rrespekt për shtëtin në mënyrë që idealet e çështjes madhorë të bëhën realitët.

169049_123903857683301_7114470_n
-Po e marr si bazë themelorë duke u bazuar në rrethanat e krijuara sot në gjëndjen e mbrendshmë, nga një situatë mjaft e palakmushme e cila fatkeqësisht është reflektuar edhe në politiken e jashtmë. Kjo gjëndje e tanishme është një fatkëqësi historike për ne, sepsë në vend që të angazhohën forcat e mirfillta për zhvillimin e vendit, kanë shfrytzuar rastin ,,elitat“ e partivë të cilët mundë të jenë edhe burra të mirë ndoshta si avokat, historjan, profesor të lamive të ndryshmë, por jo si udhëhëqësa, sëpsë rruga është me plot rreziqë e të pa njohura.
-Me udhëheqë poupullin nuk është privilegjë, por një barrë me përgjegjësi shumë të madhë!
-Me çështjë madhorë nuk ka lojë, as prova për karrier. Për ndryshë është vobektësi psiqike, një vetëknaqësi e smuar karrjeriste. Qytëtari ynë është i ngritur nuk e hanë gjithmonë menynë e quajtur ,,meritokraci“ sëpsë e dijnë së është një specialitët bajatë, është sjelljë dhe veprim miturak, e grupacionevë dhe mbeturinave të idollogjve tani të vjetëruera.
-E vetmja aftësi që është treguar deri me tani, me mjaft shkathtësi është në vrasje, grabitje, korrupcion, hajni, mandej pasurimi marramëndes përsonal, familjar, grupor, partiak etj. -Ky është realitëti!
Kjo rremuajë e tanishmë është shumë e rrezikshme e cila kërkon zgjidhje pa vonesë. Pran kesajë situatë nuk mund të mbetësh një shikues asnëjsë së çfar po ndodhë me ne në të ardhmen.
Paknaqësin ta ngacëmon ndërgjegjëja, duke ta imponuar angazhimin e detyruar për rrugëdalje më të mirë, më të favorshmë në të mirë të vendit. Për zgjidhën e shumë çështjevë të grumbulluara që po pështillen çdo ditë e më shumë.- Të kujdesemi e kemi obligim moral.
Cështjet madhorë nuk guxojnë të mbesin në mshiren e kohës, por kërkojnë angazhim të mirfillt gjithëpërfshires.
Qytëtari është i vetëdijshëm për rrjedhat e situatës, por ai duhet të angazhet më koenkreisht, atëherë bashkohet fuqija vepruse dhe do të ketë rregull.- Nuk mjaftojnë vetëm deklaratat individuale!
-Koha është për veprim, sepsë shkojnë të zinjtë e vijnë të vërdhit të njejitit lojtar të mjerimit!

Por për të arritur rezultatë të nivelit të lartë duhet angazhim, punë sistematike, vullnet e vendosshmëri për suksësë të mira. Kjo mendoj së sa është e nevojshmë, e arsyeshmë, po aq edhe obligim qytëtar.
Është krenari ti shërbejshë vendit dhe popullit tuaj për një zhvillim të drejt e të mirfillt, për jetë më të mirë, më të sigurt, më të lumtur ashtu si e meritojmë.-Mandej, të gjithë fitojnë
Organizimi duhet të jetë sa më i shëndoshë e burimor i bazuar në politikat zhvillimorë ku të gjitha shtresat qytëtare do ta gjëjnë vetën e tyrë aty; si fshatari, puntori, studenti dhe të gjitha institucionet arsimore, shëndëtsore, administratve, gjygjsorë, mandej policija, ushtria etj.- Aty do ta gjëjnë përspektiven e tyrë përsonale e familjare, sigurin e përgjithshme të veprimit dhe zhvillimit të bisneseve, aty ku të gjithve u garantohet hapsirë e mjaftuëshme dhe kushtë të mirfillta për jetë të lumtur në shtëpinë dhe pronen e vet, aty ku liria e fjales mbrohet me ligj i cili rrespektohet dhe zbatohet deri në fund.
-Nëqoftsë shpaloset një program i mirfillt ku qytëtarit i garantohet cilsi e vlera që u përmëndën me sipër, jam i bindur së do të këtë angazhime me përkrahjë masive.Rëndësi kryesore është paraqitja e një plan-programi të hartuar mirë me politika zhvillimore.

Ja ku ka nisur konflikti mes te krishtereve dhe myslimaneve

Ja ku ka nisur konflikti mes te krishtereve dhe myslimaneve

image

ANALIZA E NJE HISTORIANI / Islami dhe Krishtërimi: Hija e një të kaluare të përgjakur

Një rrëfim i jashtëzakonshëm, një shpjegim i hollësishëm i një beteje, e cila është zhvilluar për më shumë se një mijëvjeçar. Përse edhe sot kërkohet që të shihet bota si e ndarë, mes “Shtëpisë së Islamit” dhe “Shtëpisë së Luftës”. Dy qytetërime që ndërruan vende. Me islamin e përfaqësuar nga Al Andalusi, që edhe kundërshtarët e thirrnin “stolia e botës”, dhe i cili e shihte “Krishtërimin”, si të prapambetur, me gra të pacipa dhe burra që nuk laheshin. Për të kaluar tek Kryqëzatat, tek rënia e Kostandinopojës, pushtimet e Vienës, dobësimi i qytetërimit të Islamit, imperializmit dhe kolonializmit të ideuar nga europianët. Për të mbërritur në një kohë, atë të sotmen, ku në mentalitetin e tyre, Mesjeta nuk ka marrë fund kurrë. Rreziku i kësaj mënyre të menduari është fatkeqësisht dhe brutalisht i dukshëm – një botë në të cilën, të rinj që vriten në një koncert rroku mund të mallkohen si “Kryqtarë”, është një botë në prag të çmendurisë. Lexojeni këtë zbërthim brilant të historisë

NGA TOM HOLLAND

Mëritë e terroristëve islamikë që kanë shkaktuar kasaphanat dhe gjakderdhjet në rrugët e Parisit, dy herë këtë vit, e kanë origjinën shumë pas në histori.

Në mendjen e tyre, nuk është thjeshtë një dhunë e papërmbajtur, por vazhdimi i një beteje, e cila është zhvilluar për më shumë se një mijëvjeçar.

Për këtë fliste Osama bin Ladeni, kur paralajmëronte botën myslimane në vitin 1996, “se populli i Islamit ka vuajtur gjithmonë nga agresioni, ligësia dhe padrejtësia që i janë imponuar prej aleancës së Sionistëve dhe Kryqtarëve”.
Sot, ISIS-i i ushqen në mënyrë po kaq të helmët, pakënaqësitë tij.

Në komunikatën plot ngazëllim që nxorri pas sulmeve terroriste në Paris javën që kaloi, Franca dënohej me terma mesjetarë: si kryeqyteti “i Kryqit”.

Kjo ndodh sepse xhihadistët e shohin veten si të angazhuar në një luftë të vjetër sa vetë Islami: një betejë për supremaci globale kundër Krishtërimit.

Një lexim i tillë i historisë reflekton faktin që, të dyja fetë, prej kohësh e kanë projektuar veten, si të destinuara për të mbizotëruar në të gjithë botën. Kështu që, tensionet me tyre nuk janë aspak të habitshme.

Në mesjetë, kishte të krishterë që besonin se Islami nuk ishte asgjë më shumë, se sa një plagjarizëm heretik i besimit të tyre, dhe Muhamedin e shihnin thjeshtë si një idhull gjigand të mbushur me xhevahirë. Në një frymë korresponduese, libri i shenjtë islamik i Kur’anit i akuzonte të krishterët se kishin korruptuar Biblën.

Në fillim të shekullit 7, kur Muhamedi nisi misionin e tij profetik, shumica dërrmuese e njerëzve në Lindjen e Mesme ishin të krishterë. Megjithatë, deri në vitin 650, më pak se 20 vjet pas vdekjes së Muhamedit në vitin 632, ushtritë arabe kishin pushtuar shumicën e Lindjes së Mesme, dhe kishin vendosur nën synimin e tyre, një numër të madh të krishterësh.

Perandoria që lindi u rrit shumë prej taksave që u merreshin të pushtuarve.
Po ç’ndodhi me të krishterët që refuzuan t’u binden arabëve?

Perandoria Bizantine – emri me të cilin historoianët quajnë gjysmën lindore, të mbijetuar të Perandorisë Romake – vazhdoi të mbahet, ndonëse kishte humbur Sirinë, Palestinën dhe të gjithë provincat e saj në Afrikën Veriore.

Deri në shekullin 8, 100 vjet pas vdekjes së Muhamedit, po bëhej e qartë se Kalifati Islamik që ishte krijuar, nuk ishte, në fund të fundit – siç kishin shpresuar fillimisht myslimanët – i destinuar që të pushtonte botën me një të zgjatur të dorës.

Ndonëse ishin shtrirë në perëndim deri në Marok dhe në lindje, thellë në Azinë qendrore, ushtritë arabe kishin ndeshur gjithësesi në kundërvënie të herëpashershme.

Armiqtë e tyre më të fortë, siç kishte ndodhur qysh prej fillimit, ishin Bizantinët, kryeqyteti i të cilëve, Kostandinopoja, u më mburoja e Krishtërimit.

Dy herë e rrethuar nga arabët, ajo qëndroi pa rënë. Në fund, arabët nisën ta shohin luftën e tyre me Bizantinët, si një qorrsokak, i destinuar të vazhdonte për shumë breza.

Pastaj, gjatë shekullit 8, myslimanët nisën ta konceptojnë botën si të ndarë, mes Shtëpisë së Islamit dhe një “Shtëpie Lufte” të Krishterë, e ligë në mosbesimin e saj, e ngurtë në sfidën që i bënte Kur’anit të Shenjtë. Në gojë të Muhamedit u vunë shprehje, që bënin thirrje për luftë në emër të Allahut, si një detyrë e Besimtarëve, si për shembull: “Unë u urdhërova të luftoj të gjithë njerëzit, deri sa ata të thonë: Nuk ka Zot tjetër veç Allahut”.

Vrasja e të krishterëve shihej jo vetëm si një zgjedhje për myslimanët e devotshëm, por edhe si një detyrim pozitiv. Një veteran i luftërave kundër Bizantinëve, bëri një kundërshtim të ashpër ndaj një miku të tillë jo të prirur për beteja, i cili mburrej për pelegrinazhet e tij paqësorë në Mekë dhe Medinë. “Adhurimi yt është thjeshtë lojë. Për ty, aromat e erëzave, por për ne aroma e pluhurit, dhe dheut, dhe gjakut që rrjedh në qafët tona – që janë gjithësesi më të kënaqshme”.

Ndërkohë, në perëndim të Europës, mbretërit e krishterë përpiqeshin të pajtonin mësimet e Krishtit për të kthyer faqen tjetër, me instiktet e tyre materiale. Kishin shumë pak zgjedhje. Piratët arabë mësynë në brigjet e Italisë dhe jugut të Francës, duke plaçkitur provinca të tëra për plaçkë njerëzore, ndërkohë që në Spanjë, myslimanët kishin pushtuar një perandori, e cila kishte lënë të krishterët e gadishullit, të rrethuar si ujqër nëpër male dhe rrafshnalta djerrë.

Al-Andalus, siç njihej ky kalifat perëndimore – Andaluzia moderne – ishte po aq brilant, sa edhe çdo rajon në Shtëpinë e Islamit: i pasur me prodhime drithërash, qytete madhështorë, dhe zbukuruar me artet e paqes, si shkenca dhe filozofia.

Edhe armiqtë e tij të krishterë e përshëndesnin si “stoli e botës”. Sigurisht, mbretëritë e grindura dhe të varfëra të Krishtërimit nuk mund të krahasoheshin. Prapambetja e tyre, për myslimanët e Al Andalusit, dukej si rendi natyror i gjërave.

Në vitin 997, në një demonstrim pikërisht të kësaj, një ushtri myslimane sulmoi Santiago de Compostela, vendi më i shenjtë i Spanjës. Këmbanat e katedrales së plaçkitur u varën në Xhaminë e Madhe të Kordobës, në jug, për t’u shërbyer besimtarëve, ndërsa të burgosurit e luftës u dërguan të punojnë në xhami.

Të tjerëve iu prenë kokat në publik, dhe kokat e tyre u shëtitën nëpër tregje, përpara se të vareshin në portat kryesore të qytezës.

Megjithatë, pavarësisht goditjeve si kjo, Krishtërimi nuk u shemb. në vend të kësaj, në epokën e Kryqëzatave, ai nisi të hidhet në ofensivë. Thirrur nga Papa në vitin 1096 për të mbrojtur vendet e shenjtë të Jeruzalemit, hordhitë e luftëtarëve të krishterë u nisën nga Europa perëndimore, për në Tokën e Shenjtë. Tre vjet më vonë, në 15 korrik 1099, një ushtri e krishterë hyri në Jeruzalem; dhe këtë herë, gjaku vërshoi në rrugët e qytetit të tretë më të shenjtë të Islamit.

Në fund të saj, kur vrasjet kishin marrë fund, luftëtarët triumfues të Krishtit, duke qarë nga gëzimi dhe mosbesimi, u mblodhën në varrin e shenjtë të Shpëtimtarit të tyre, dhe u gjunjëzuan në një ekstazë adhurimi.

Suksesi i Kryqëzatave reflektoi një militarizim të doktrinës së krishterë, që e bëri më se të barabartë me angazhimin e Islamit ndaj dhunës ushtarake.

Ndonëse Jeruzalemi mbeti në duart e tyre për më pak se një shekull, treiumfe të tjerë rezultuan më jetëgjatë. Në shekullin 11, Siçilia iu rimor pushtuesve të saj myslimanë nga normanët, ndërkohë që Al Andalusi u ripushtua në mënyrë progresive prej të krishterëve të SPanjës. Jo se myslimanët u dëshpëruan. Ata e tallnin Europën si barbare, të fragmentuar dhe të varfëruar, plot me gra të pacipa dhe burra që nuk laheshin kurrë.

Horizontet e tyre ishin pafundësisht më të gjerë. Deri në shekullin 15, një zinxhir i vazhdueshëm tokash myslimanësh shtrihej tashmë nga Atlantiku deri në Detin e Kinës.
Sado e fragmentuar politikisht e fragmentuar që mund të ketë qenë kjo perandori, kudo ku myslimanët udhëtonin, ata mund të dëgjonin arabishten e Kur’anit, dhe gjenin kënaqësi në sigurinë se kishte vetëm një besim të vërtetë global: Islamin.

Në vitin 1453 ndodhi një ngjarje që sugjeronte se feja myslimane mund të bëhej edhe më globale.
Pushtimi i Kostandinopojës nga turqit otomanë pa kryeqytetin më të famshëm të krishterë, të shndërrohet në një bastion të Islamit. Me pjesën më të madhe të Ballkanit nën sundimin otoman, u duk se e gjithë Eurpa do të binte para Islamit.

Vit pas viti, forcat turke vinin në provë mbrojtjet e të krishterëve, duke kaluar fushat e Hungarisë, apo sulmuar ujërat e Maltës me anijet e tyre të luftës. Në vitin 1529, dhe sërish në vitin 1683, një ushtri otomane pothuaj e mori Vienën.

Megjithatë, ajo do të ishte përpjekja e fundit për të shtrirë Kalifatin në të gjithë Europën. Ekuilibri global i fuqive po zhvendosej, dhe pothuaj një mijëvjeçar dominim mysliman, po merrte fund.

Ishin të krishterët që kolonizuan Amerikën, krijuan perandori tregtare që u shtrinë në të gjithë globin dhe nisën procesin e industrializimit. Deri në shekullin 19, me Indinë që sundohej nga Raxhi britanik, dhe Perandorinë Otomane Islamike të tallur në kryeqytetet perëndimore si “i sëmuri i Europës”, myslimanët nuk mund të mbyllnin më sytë përpara shkallës së madhe të rënies së tyre. Ishin ata tashmë, të nënshtruarit, dhe tashmë qytetërimi i Islamit u ngjante kundërshtarëve të tij, po aq i prapambetur, sa kishte qenë dikur Krishtërimi.

Që nga ditët e para të fesë së tyre, myslimanët kishin qenë të prirur të merrnin për të mirëqenë se e vërteta e tij manifestohej prej suksesit që kishte në botë. Si rezultat, të nënshtruar nga të pafetë britanikë dhe francezë, shumëkush në botën myslimane shihte nga epoka e artë e Kalifatit për të gjetur frymëzim.

Epoka e Muhamedit dhe pasardhësve të tij, që e kishin parë Islamin të ngrihej nga errësira e shkretëtirës, në një perandori globale, lartësohej tashmë si modeli që duhej ndjekur. Në dekadat e fundit, pakënaqësia ndaj ndërhyrjeve të vazhdueshme të Perëndimit në vendet myslimane, si Afganistani dhe Iraku, vetëm sa e kanë shtuar joshjen nga e kaluara e lavdishme.

Sot, sipas një sondazhi, dy të tretat e myslimanëve në të gjithë botën dëshirojnë të shohin rikthimin e një Kalifati. Ata nuk i kundërvihen perandorive në vetvete – thjeshtë perandorive jo Islamike.

Kështu që, nuk është për t’u habitur, që al Kaeda dhe ISIS janë kaq të fiksuara në periudhat e historisë, që për shumicën e perëndimorëve janë të errëta.

Që Kostandinopoja ka qenë një qytet mysliman për pothuaj 600 vjet, që Kryqëzatat kanë marrë fund kohë më parë, dhe që Europa nuk e quan më veten si Krishtërimi, këto gjëra vështirë se zënë vend në ndërgjegjen e xhihadistëve.
Në mentalitetin e tyre, Mesjeta nuk ka marrë fund kurrë. Rreziku i kësaj mënyre të menduari është fatkeqësisht dhe brutalisht i dukshëm – një botë në të cilën, të rinj që vriten në një koncert rroku mund të mallkohen si “Kryqtarë”, është një botë në prag të çmendurisë.

Nuk janë vetëm jo-myslimanët që rrezikohen nga kjo nostalgji imperialiste. “Ose jeni me Kryqtarët”, i ka paralajmëruar ISIS-i myslimanët europianë, “ose jeni me Islamin”. Ambicia e tij është të terrorizojë Perëndimin që të kthehet kundër qytetarëve të tij myslimanë, dhe ta bëjë të pamundur për ta që të jetojnë këtu si të barabartë. “Sepse pastaj, myslimanët në vendet e Kryqtarëve do të dëbohen dhe braktisin shtëpitë e tyre, dhe do të shkojnë të jetojnë në Kalifat”.
Vështirë se historia mund të shfrytëzohej më brutalisht.

Askush nuk duhet të vërë në dyshim natyrën e rrezikshme të kujtimeve me të cilat po luan ISIS.
Dhe ëndrra e xhihadistëve për një rikthim tek një botë e ndarë dhunshëm mes dy rivalëve – në një “Shtëpi të Islamit” dhe një “Shtëpi të Luftës” – nuk ngjan më aq fantazi, si dikur.

Hija e të kaluarës po bëhet më e errët mbi Europë, dhe mbi botë.
* Tom Holland është autor i “Hija e Shpatës dhe MIjëvjeçari”

THE DAILY MAIL

[the_ad id=”4118″]