Get a site

POEZI: PORET E SHPIRTIT TIM

PORET E SHPIRTIT TIM

Shkruan: Brahim (Ibish) AVDYLI:

brahim avdyli

(POEZI)

__________________________________________________________

LUMEJT E KOHËRAVE

Në pafundësi

rrjedhin kohërat

njëra pas tjetrës.

I shoh

të ngrisin kokat

e shashtrisura

e të lemerisura

në pakthim,

disa këlthasin

e disa përplasen

nëpër dallgë…

Herë rreth bregut

dëshirojnë të kapen

edhe nëpër rrënjët e shkundura

nga dheu,

e lëkunden

me shpirt në fyt

duke vajtuar tokën

e duke u mbajtur

për rrënjë

që të mos bien

në vllugun e valëve,

herë të tjera rendin

nëpër kulmin e ditëve

të gjeneratave të mbytura

që kacafyten

me vdekjen…

Nuk kanë kohë të sjellin

faktet e tyre

para etapave

që shkojnë e bien

plot dhembje,

disa i ngrisin

sikur duart lart

copat e tyre,

disa shkumbëzohen

disa humbin

në mes të ujit

që rritet në vërshim…

Ne i shikojmë

të gjitha nga bregu

me shpirtin që na lëngon

e nuk dimë

cilat kohëra

janë pak më të mira

e pak më të liga

por renditen vazhdimisht

në lumin e pafat

të kohërave…

DALLËNDYSHE KUJTESE

12654163_553926101440659_5439376856810331745_n

1.Je hije e gjallë kujtese

me dhembje fluturon

nëpër botë

të gjithë i ndjenë nëpër lotë e mi,

askush nuk të kupton

se ke qenë diku

në këtë botë

dallëndyshe-pupël kujtese

apo shibël e papritur

në pluhur ndjenjash…

2.

Gjallë ke mbetur

nëpër kujtimet e mia-

për inat të cicërimeve

nëpër vendet e vjetra

je kthyer,

burimeve të fjalëve pi ujë të ftohtë

e kthehesh dikur

freskut të gjelbërimit

viseve të lëna

pa dëshirë

i përzënë nga urrejta

e atyre që i shqetësove…

3.

Çuditërisht

nëpër duar t`i kanë lënë

copat e grisura

që të trondisin

e askund nuk të pranojnë

nëpër bredhjet e tua

e kthehesh

në një dallëdyshe kujtese

me dridhjet

e këngës së përlotur!…

Dietikon,

07.07.2015

NGJALLJA E LUCIFERRIT

12643019_553926171440652_710813608640637883_n

Si duket, është ngjallur Luciferri

tani kufomat shëtisin në botën e shashtrisur

prej tragjedisë në tragjedi

të përcjellur me nderim nga kuarteri polico-ushtarak,

askush nuk ua hap dosjen të shohë bishat e veshura

që rrëzojnë kudo me raketa gra e fëmijë

që të mos i përtërijnë qindvjeçarët e tjerë,

ariun e bardhë të Rusisë dhe shimpanzën e zezë të Izraelit

e nxisin të shtjerrë njerëzimin në një pikë

thua se Zoti i Madh i ka lënë vetëm ata që të vendosin

kush është i pari e kush është i mbrami mbi dhé,

e njerëzimit i del gjumi vonë e nuk mund t`ia qëllojë

kush flet e kush bërtet, në vijë të parë…

Njerëzimi është njëlloj, ngjyra nuk e sjellë ndonjë rol

i bardhë apo i zi, i verdhë apo me ngjyrë tjetër,

si duket, ngjyra e arit është fshehur prej listës së popujve

fillimi e fundi janë ngatërruar pa shpresë,

çfarëdo ngjyre të ketë jeta i qarkullon nëpër damarë,

kur lind e perëndon lutet me të njëjtën shpresë

për Zotin e Madh, me fjalorin e vet të lutjeve,

sepse qeniet e llahtarshme e kanë shkelur në gjok

papritur e zaptojnë dhe duan ta prejnë në qindra forma,

sikur këlthet vajtueshëm e me tërë mund-

O Zot i Madh, shpëtoje këtë shpirt që ma ke falur,

më dërgove mes bishave, por të mos copëtohem…

si duket, tani, qenka ngjallur Luciferri,

dhembja dhembjen e zgjon e përsëri kthehet në forcë

krimin e patjetërsueshëm

do ta luftojë deri në mbijetesë!

Filluar në Calstorta Sud

Autobahn Venecia-Trieste,

25.07.2014.

PORET E DHEMBJES

1.

Ngjyra e kaltër

në mëngjesin e hershëm të kobit

nëpër errësirë deshi

të më këpuste flatërat

e unë ika

në vaj të fluturimit

pa më zënë

ai gur i hedhur i vdekjes…

2.

I vetmuar mbeta

përherë në fluturime

duke qarë kohën

që rrinte nëpër procka

përtej çasteve të bjerra,

gjithmonë i mendoj

me hidhërimin e përhershëm

ata që thirren

në emrin tim,

vetëm më lanë

me poret e dhembjes!…

DRITARET E DITËVE

Mëngjeseve

zgjohem e dal përsëri

në dhomë të pritjes

e ulem

para tryezës së kohërave…

Për dritaret e hapura të ditëve

futet shëndetshëm Dielli

e buzëqesh

sikur dëshironte të më përgëdhellë.

Mirë o Diell

pak më ngrohë e më jep shpresë

se ditët do të sjellin

gjithë të mirat

me rrezet tua të pashmangshme

e unë, vërtetë,

do të iku përtej të mundshmes

e do të kthehem

me Diellin e ëndërrave të mia.

ZEMRA PLOT DIELL

Në vrugullin e vërshimeve

të një botë të çoroditur

vetmia të mori

nga dhembja e të dashurve të tu

e të hodhi

në zgripcin e ndjenjave.

E prapta i mësoi të praptët

të të luftonin me befasinë e dhelpërave

nëpër llugën e mendimeve të marra

e veprimet e befasishme

të derrave primitivë…

Ishte e zbrazët koka e tyre

s`ua priste mendja aspak për të mirë

por bota do të sillej rreth boshtit kryesor

vetëm për hirë të Zotit.

Rrotull t`u sollën ujqërit

me rreptësinë e ndyrë të derrave,

deshën të hynin mbreda korpës së gjoksit

zemrën tënde të t`a përbaltin…

Nuk i kursyen shpifjet

se qenke çmendur e lajthitur,

se qenke mbyllur prap

në luksin e tepruar të vetmisë,

e nuk e dinin të marrët

se kjo ishte vetë tragjedia

me një unazë të izoluar të ndjenjave-

ty, shpirti i pastërt

të mbajti gjallë

e prisnin kaherë dashurinë

me një buzëqeshje fëmijërore,

të të qelnin

lulet, trëndafillat

në zemrën e mbushur plot Diell!

MOLLË E KUQE GJAKU

Ju luta mija herë

Krijuesit të Madh-Universit

të më falë një mollë të kuqe gjaku

e Ai, me fuqinë fluturuese

i ra botës rreth e për qark

mbas sa vitesh më dëftoi

se do të gjëja një pemë toske

e mollën e kuqe

do ta kafshoja, në rremb…

Hezitoja të ngul dhëmbët

në mishin e ëmbël të asaj peme

që kot priste nën Diell,

e u mora vesh se dhembja

më dërgoi papriturazi

atje, nën Lisin e Jetës-

të gjitha furtunave u bënte ballë

flakëve të befta të kohëve

e shkatërrimit të shoqërisë…

prandaj, të faleminderoj

o Baba Tomorr,

je Fat i mirë

që botës i del ndihmë

me profecitë-

jemi një, jug e veri

Druidë apo Shqipëri!

E PAPRITURA

1.

Papritur më erdhe

mes përmes dhembjeve të vetmisë

i zhytur isha

në pusin e tkurrjes

e pandarë kulluar heshtjen,

ëndërrimet e ndalura

për të dashurën e ëndërrave

që nuk erdhi

asnjëherë…

Qeshë shndërruar në pulëbardhë

kujtesa më tondiste

me përpëlitjen e krahëve

sytë më përvëloheshin

me shikimin e dhimbshëm

e mbeta mija net

përherë duke pikur

lotët e pikëlllimit…

2.

Qeshë pajtuar

me pafatin e fatin tim

nëpër llugën e ndjenjave

askund nuk e shihja

buzëqeshjen e dhembshme-

portreti i saj i takonte ireales,

prore më faniteshe

dikund në pragun e ëndërrave

e ngrohja vetminë

me këtë ndjenjë të kallur…

3.

Zemra më ndrydhej

në boshllëkun e çasteve

të viteve të zbrasta,

më plaste qenia

nëpër tradhëtitë e prishta

të botës së përdalur…

4.

Papritur më erdhe

nga ishulli i ëndërrave,

befas më shtrëngove

me sharmin e dashurisë,

prej ireales zbrite

në qiellin e këngës,

pikëllueshëm buzëqeshje

me dhembjet e padrejtësisë,

nën qepallat e rënduara

i ndrydhje

paturpësitë e kohëve

e njerërizisht i matje

idealet tona!

SIMBOLIKE

Nuk e di

a jam ëndërr

apo zhgjëndërr-

zgjohesh e bie

pafundësisht

nëpër trupin tim

me zjarrin e ngadalshëm

të ndjenjave,

emri i dytë

Changa Idela-

ideali i lartë i reales

simbolikisht më shtrëngon

me duart magjike

të fjalëve

dhe dashurisë…

Nuk e di a jam

ende gjallë

apo notoj

nëpër një det

zemrash!

KOINÇIDENCA

Nga ëndërrat e llahtarshme

heret u zgjova nga dhembjet e padurueshme,

fëmijët mbyteshin nga rrugica e shpërthyer

e disa i gjeja me lot në sy

kanaleve të mshefta thellësive të tokës…

E kuptoja se ka ardhur një kërcënim

se një shpërthimi i pazakonshën do të bëhej

dikund në qendrën e qenies sonë

se ku ndodhemi, nuk kishte peshë…

U gëzova pamasë kur e zuri befasia

pas mesnatës, kur qemë thellësisht të zgjuar

tragjedinë e dhembshme të shpërthimit,

e vetë, u ula dikur i qetë pranë dheut

të vardisja një letër të veçantë Atdheut

edhe një këngë të gëzueshme e krenare!

Gjakovë, 26.12.2014

PËRTEJ KËNGËS

Dhemjet

na patën lodhur

e kurrë

nuk të kanë munguar

Lindjet…

Menduan

se u zhduke,

përherë nxore

Lisat e Jetës

në pipa të ri-

Liria është gjak

e gjaku rrjedhë

me lumejtë e Dritës

anë e përtej Këngës,

andaj

prej Dheut

nëpër luftëra

e nëpër dallgë

gjallë mbete,

i paepur je

ndër shekuj

ATDHE!…

[the_ad id=”4118″]

Komento rreth shkrimit