Get a site

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET (Pjesa e nëntë dhe e fundit)

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET  (Pjesa e nëntë dhe e fundit)

akropoli

 

A EKZISTON KOMBI “GREK”

DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET

(Pjesa e nëntë dhe e fundit)

Shkruan: Brahim Ibish AVDYLI:

Grekë” nuk do të thotë pikërisht asgjë, pos gërxheve të maleve tona. Të gjitha i kanë qoroditur “grekët”. Aktualisht, “Grekët ortodoksë të krishterë, konservatorë dhe të konflikteve të ashpra antagoniste ndaj institucioneve të tyre qeverisëse, janë e kundërta e atyre që pritej…” 1 Mediat gjermane e titulli i gazetës sonë, shkruar nga Sokol Neçaj, për organin “27” të Shqipërisë e shpjegojnë mirë. Në titull të gazetës thuhet se “Grekët janë përtacë, hileqarë, gënjeshtarë dhe mjeshtra të korrupsionit”. Nuk do mend tjetër…

Ne, keni parë në pjesët e përparshme dhe jemi të bindur se “kombi grek” as “populli grek” nuk ka ekzistuar në antikë e në mesjetë, deri në kohën tonë, vetëm se popullsia paraqitej se ishte me origjinë multietnike, veçanërisht në periudhën e dy shekujve të fundit. Më më shumti, në të gjitha periudhat, kishte të etnisë sonë pellgaso-ilire, pra shqiptarëve. Gjatë barazimit të fjalës “helenë” me “helenët e lashtë”, e në përkthimet e botës dhe tona “grek”, studiusit nuk na kanë dhënë asnjë dëshmi historike, gjuhësore e besimtare. Kjo është një magësi e historiagrafisë botërore. Bashkësistë fisnore iliro-iperiate dhe maqedone duhet të trajtohen etnikisht jo të njëjta, 2 të dalluara nga ajo e helenëve antikë. Kjo gjë duhet të ipet nga ana e përzierjes së disa fiseve pushtuese.

<Grekët e rinj>, më pas të revolucionit (të luftës-B.A.) të (vitit) 1821, për të cilën Nermin Vlora Falaski pohonte se <në mesjetë nuk ka patur grekë-helenë>, grekët e sotëm janë, në të vërtetë, përzirje e etnosit shqiptar, vlleh e turk”.3

Nga dita në ditë na dalin në dritë mjaft dokumenta, referenca të veprave të hershme me plot rëndësi të historisë të këtij rajoni, por pasi të dëliren prej qëllimit manipulativ të anës “greke” (po e them të shtetit të sotëm “Greqia/Hellada”!), atëherë ka mundësi të kuptojë tërësisht lexuesi më serioz i botës se shqiptarët/ilirët/pellazgët apo pellgasët janë ata që i kanë sjellur kësaj bote prej gjenezës së saj kontributin e pashmagshëm, e jo e ashtuquajtura “Greqia/Hellada”. Janë pikërist Yllirët, pellazgët, pellgasët apo si u themi ne: pellazgo-ilirët, që tërë botës i kanë sjellur rrëfime; sentenca, mitologji, zotat, mbishkrime, gjuhësi, zejtari, zhvillime teknike, etj. e të tjera, të sjellura vazhdimisht.

Bota duhet patjetër të revidojë e të korigjojë miliarda librat e veta, mbi shkencën e lashtë të historiografisë; të mësoj gjuhën shqipe përpara gjuhëve të tjera; të lexoje edhe shkrimet tona; të hartojë një shkencë të re të botës dhe të dijë se etnografia yllire/ilire dhe pellazge, jo “grekët e lashtë”, kanë qenë të vetmit që i kanë ndihmuar tërë rruzullit tokësor me zhvillimin përparimtar, deri në ditët tona.

Paraprakisht, bota duhet të gjëjë “rrënjët e grekëve”, që janë mëse një gënjeshtër e qartë e duhet t`i diskualifikojnë, ashtu siç i meritojnë gënjeshtarët.

Në kohën tonë, nëpër libra e në shtypin “grek” vijnë plot e përplot mashtrime të tilla të pseudoshkecës, por edhe shqiptarët e Shqipërisë janë plot me gënjeshtra të tilla. Në shtypin e kohëve të fundit, ngërthehen këto gënjeshtra “greke”.

Ne, po e marrim një “thënie” të gazetarisë sonë, kur thuhet se “arvanitasit ishin vetë Athina dhe gjuha e tyre ishte gjuhë e tatarëve”,4 në të cilën “grekët dëshmojnë”, sipas gazetës “Rrënjet e grekëve”, e cila, për ne, nuk qëndron, se jemi ngopur me gënjeshtra të tilla. Nga “shpikja” se “gjuha e Athinës” ishte “gjuhë e tatarëve”, mendojmë se tatarët nuk kanë çka kërkojnë aty, madje as në shekullin e XIX. Të dhënat më të sakta dalin nga dora e autorit Dhimitriu Bizantiu, në vitin 1836, vetëm pak vite pas çlirimit nga sundimi i perandorisë Osmane dhe njohjes së Greqisë së pavarur, i cili thotë:

Vizitorët vinin re me habi se banorët e fsahatrave përreth Atikës, por deri dhe brenda saj, në qendër të kryeqytetit te shtetit të sapoformuar, flisnin një gjuhë që arvanitët e moshuar e quanin <arbërisht>, ku ishte e njohur gjërësisht si Arvanitëshe”.5

Pra, këtu është e vërteta. Gjuha që flitshin në Atikë e Athinë ishte gjuha shqipe.

Kur kryeqyteti, Athina, Atika e Pellaponezi flisnin gjuhën shqipe si gjuhë të saj, me dalektin e saj “abërishte”, pra, e ashtuquajtura “Greqia Qëndrore” dhe Pelloponezi, veq Thesalisë, Maqedonisë së Greqisë dhe Epirit, të cilat e dimë si kanë qenë dhe si janë, atëherë, përse t`a quajmë “Greqi”, kur më e drejtë do të ishte ta quanim me emër tjetër. Dihet se arvanistasit, që janë arbëreshë të konvertuar, të cilët luftuan për atë vend, e çliruan, e formuan, e krijuan, e ndërtuan dhe e udhëheqën, ashtu siç e thotë Skender Shala, në shkrimin e tij, me 1 tetor 2016, në organin “Pamfleti”, me titull: “shteti është i arvanitasve, raca e helenëve është një ideologji e rreme”, mund të quhej shteti i arvanitasve, jo “greqia”,6 apo me emrin tjetër, si në histori, “Arbëri”, të cilin nuk e zënë në gojë ata që banojnë nëpër të ashtuquajturën “Greqi”.

Ne, po e marrin një shëmbull nga një artikulli i vendosur në Revistën “Drini”,Letra e panjohur: S’ka grekë në Athinë, të gjithë janë shqiptarë”, të dates 17 tetor 2016, në cilë thuhet se gjeografi dhe etnografi i madh francez i shekullit XIX Guillaume Lejean, ka shkruar për “gjakun e përzier shqiptaro-helen” dhe po kështu edhe konsulli Henri Belle e shumë të tjerë, që janë dëshmitarë të së ashtuquajturës “Greqi”, gjatë shekujve XVIII-XIX. Në atë periudhë, në artikullin e përmendur nuk i ka zënë në gojë historianët Fallemayer, Gobineau apo Benlow, të cilët janë anatemuar keq për vlerësimet e rolit të shqiptarëve në “ripërtëritjen” e të ashtuquajturës “Greqi”. Artikulli thotë se “nëse zhvarrosim diçka nga historia e fshehur nga historianët grekë të gjysmës së dytë të shekullit XIX e deri më sot, këtë e bëjmë për të vlerësuar këtë pikëtakim historik të rëndësishëm për ardhmërinë e të dy popujve, për të theksuar se ata i kanë dhënë shumë njëri-tjetrit dhe se kjo bazë historike duhet t’i shërbejë të ardhmes së përbashkët në kohën e integrimeve të mëdha dhe të Europës pa kufij”. 7

Autori sikur ka të drejtë, në këtë pikëtakim të dy popujve, shqiptarëve dhe atyre të cilët banojnë në të ashtuquajtën “Greqi”, të cilët i cilëson studiusi austriak Jakob P. Fallmayer, se ata janë të përziera “me mbetjet turko-mongole e sllave”, bashkarisht me popullin autokton etnik të “Greqisë”arvanitasit, arbërit e konvertur në gjuhën e dytë fenikase të Kadmit, krahas gjuhës shqipe, deri në shekullin e XIX, janë “me ato pamje kreshnike e madhështore, trima me fletë si shqipe mali, me fustanella, armërt ngjeshë plot hijeshi, koloriti i kostumeve më të bukura në botë… burra viganë, plot gjallëri, me një qëndrim plot madhështi” 8, të cilat janë tipare të mirëfillta shqiptare.

Sot, duhet të zbulohet e të këndellet prej “gjenezës” së dëshme të “Greqisë së re” ky shtet artificial, dhe kur të “zbulohet” historia e shqiptarëve mbrenda këtij Gadishulli, atëherë edhe “Turqinë e mori lumi”, pra edhe Turqisë i vie fundi.

Ne e kemi thënë se prej Babilonisë e nëpër Gadishullin Ilirik e deri në rrethinat e gjëra të Europës, andej e këndej, janë Yllirët, iliro-pellgasë, pra iliro-shqiptar. Nuk e kemi harrur se Albanët, një fis i devotshëm i themelimit të Gjermanisë, janë albanët që e kanë sunduar Shqipërinë, prej mesjetës, pra Arbërinë.

Ideologjia për të ashtuquajturën “heleniste”, sipas “helenëve”, e racës së shpifur helene dhe ideologjisë së gënjeshtarëve “grekë”, sipas tyre “Greqisë”, është e gabuar. Truqia është e arnautëve, siç i quan ajo shqiptarët, por duhet t`a lejojë e mësojë nëpër shkolla gjuhën shqipe, sepse të mbramit janë 6`800.000 shqiptarë; ndërsa ato toka në të ashtuquajturën “Greqi e pavarur”, janë toka autoktone iliro-pellazge dhe shqiptare, të Eprit; të Maqedonisë greke; të Thakisë; të Greqisë Qëndrore dhe Atikës; e tërë tokës së Pelloponezit. Këtu do të bashkohen edhe Maqedonia tjetër; Kosova Veri-Lindore; Sanxhaku i Serbisë; Sanxhaku i Malit të Zi dhe e tërë toka shqiptarë e Malit të Zi.

Raca e “helenëve” është mashtruese, sepse janë tri raca në botë. Kjo nuk është racë, sepse raca e Europës quhet raca e bardhë apo ariane. Shqiptarët janë aty, e “helenë” nuk ka pasur e as nuk ka. Arbërit e konvertuar në gjuhën fenikase janë arvanitasit. Sot, ka mbi 4`200`000 arvanitas, në të ashtuquajturën “Greqi”.

Jakup Philipp Fallmayer, në veprën e vet, “Historia e gjymë-gadishullit Morea gjatë Mesjetës” është përpjekur të shpjegojë popullatën që jetonte në gjysmëgadishull, e cila ishte tejet e manipuluar, nëpër venat e të cilëve nuk rrjedhte asnjë pikë gjaku nga gjaku i “grekëve”,9 të cilët ishin shumë të pabesë, siç thoshte, në njëfarë forme, ai:

Një stuhi e tmerrshme shpërndau deri në këndin më të largët të Pelloponezi një racë të re të ngjashme me fisin e madh të sllavëve…” 10

Grekët” i gjëjmë në shtypin botëror si “grek” të përzier “ngatërrueshëm”, pra, herë të fiseve fenikase, egjiptiane e assiriane, me autoktonë; herë si fise turko-mogole e sllave me autoktonë; e herë të tjera si përzierje racash sllave dhe arvanitovllahe.11

Ndonjëherë, më së shumti i gjëjmë të “kombësisë greke”, të përzier në një shtet multietnik me arvanitasit e të tjerë, në shtetin “Grek”, prej 10`500`000 banorë.

Ky është kulmi i gënjeshtrave të tilla. Fallmerayer shkon më larg sa t`i quajë më tutje “Scythians-Sllavët, Iliro-shqiptarët, relacional me serbët dhe bullgarët”,12 që quhen “grekë”. Siç thotë vetë gazetari “grek”, z. Nasos Theodoridis, “grekët janë përzierje rracash (po e them, sipas tij) <sllave (këtu përfshihen të gjithë sllavët!) dhe arvanito –vllahe> (shkencëtarët thonë se ata janë vëllezërit tanë malësorë, por bëjnë përpjekje të shpallen si “minoritet”, sado që disa shkencëtar të njohur, p.sh. Zhan Klod Faveirial dhe Robert d`Angely, me veprat e tyre i diskualifikojnë si etnitet!13). Kështu na del se vllahët (etimologjikisht, vlla-h, do të thotë “vëllau”, në dialektin gegërisht!) janë edhe ata “vëllezër” me arvanitasit, të cilët, nëpër luftëra të rrebta kane qenë një shtresë sociale e etnisë sonë, e cila është tërhjekur nëpër male e fusha të larta, për të mbijetur.

Nasos Thedoridis hynë në analizat e tij me Jakob Philip Fallmerayerit, të “grekëve të lashtë” me “grekët e rinj” apo “modern”, për vëmendjen e opinionit të gjërë. Ai futet edhe njëherë që në shekullin e VI-shtë me dyndjet sllave dhe kalon edhe nëpër shekujt e VII, VIII, XI, X, XI e XII, deri në kohët moderne, të cilat nuk po i marrin në shqyrtim, sepse u jep më shume se duhet vend, duke i zmadhuar për t`i quajtur “të natyrshme” e për të justifikuar thëniet e tij. Kuptohet se ky shkrim është botuar në gazetën turko-greke të Thrakës, “Trakyan`in Sesi”, me 9 dhjetor 2010.

Prandaj, duke u lodhur së shfletuari gazetat e organet e mundshme shqiptare e të tjera, ndalemi te “Kanuni TV-Portali i të vërtetës Shqiptare”, në Opinione, në një artikull të veçantë, ku treshja mogole-sllave është tradicioanlisht rrënuese e kombit të mirëfilltë shqiptar, siç e thotë vetë Spartak Ngjela, një prej advokatëve më të mirë të Shqipërisë, me datën 15.11.2016.14 Rusia-Greqia-Serbia janë treshja e mallkuar, e cila, i zonon në mënyrë sistematike shqiptarët, nga jashtë dhe mbrenda.

Ai e thotë me 6 nëntor të këtij viti, thënien gjeniale të tij se Rusia i trembet forcimit të mëtutjeshëm të Shqiptarëve, prandaj mjaft të këqija na vinë njëra pas tjetrës nga Evropa, por edhe nga Bota, sepse e matë pulsin e mbrendshëm të forcimit tonë, prandaj të triat rreshtohen në një blok. Rusia, Greqia dhe Serbia forcohen më parë se ne. Siç pohon Spartak Ngjela, ish-Ministri i Drejtësisë u bën thirrje për prezencën ushtarake të USA-së në Shqipëri. Pritet që shqiptarët do të forcoheshin më shumë, me prezencën e tyre ushtarake. Rusia do të mbetej më poshtë, sado që i vlon mendja.

Tani është rasti të kthehemi herën e fundit nëpër histori. Edhe njëherë sillet historia në tryezën e politikës “greke” dhe kjo nuk është një histori e vërtetë, sepse e vërteta historike bazohet në fakte të dëshmuara e jo në hamedjet “greke”. Ne e keni dëshmuar çka do të thotë poli-a-tika, nga e cila vjen poli-tika: shumë rrugë, rrotull, i ndjekur nga insekti helmues i quajtur “grek”. Ky farë “greku” del sot nëpër gënjeshtrat “greke”, që di të gënjejë bukur, edhe kur thotë se “nuk ka ekzistuar populli shqiptar para shekullit 12 (pra, e thotë “populli”, e jo kombi shqiptar!), as në Greqinë e sotme”, siç gënjen Teodor Pangallos-i, në artikullin e tij të botuar në gazetën “Tema”, me 7 nëntor 2016, të përkthyer shqip nga gazeta “Republika”, prej origjinalit nga http://www.tovima.gr, i cili ka edhe fjalë të sakta, për origjinën e tij arvanitase, dhe i cili është rritur edhe në një familja arvanitase. E tërë familja e tij kanë folur shqip, arbërisht, pra “arvanisht”.

Ai ishte që dikur thoshte se “nuk është historian, që të sjellë mendime të bazuara në histori, por është arvanitas, poltikan, atëherë duhet të mbajë vendin që i takon”, madje në gjuhën mëmë, gjuhën arbërisht, pra shqip, të cilën ai i thotë “arvanishte”.15

Për ne që u lindëm në shtëpi, ku gjyshja jonë fliste arbërisht… është shqipja e pastërt e shekullit të XIV… kjo është shumë e logjikshme nga pikëpamja gjuhësore… Për ne, humbja e gjuhës arbërishte është si të kemi humbur atdheun, sepse përmbanë një kulturë, të cilën jo në kushtet e një shtypje, sepse arvanitasit nuk mund t`i shtypte kush në Greqi, ata udhëhiqnin Greqinë, ishin gjeneralë, kryeministra, presidentë… duhet të dalin në dritë gjuha, kultura, zakonet, doket, sepse përndyshe, po mbeti në errësirë do të jetë një atdhe i humbur, siç deklaronte ai, në tetor të vitit 2002, duke marrë pjesë në Arkivin folkloriko-muzikor në Athinë, kur u bë prezenitimi i Antologjisë së Këngëve Arvanitase të Greqisë, përgaditur me kujdes nga këngëtari dhe muzikologu i shquar, Thanasi Moraiti, poashtu arvanitas. 16

Greqia i detyron <grekët> me origjinë shqiptaro-arvanitase që t`iu kundërvihen shqi-ptarëve”– thuhet në artikullin e Arben Llallës,17 por do të kisha thënë se kjo dhunë “greke” i detyron shqiptarët e mashtruar nga kjo ideologji “greke”, kudo që janë ata, si janë të shkolluar apo të pashkolluar, që t`u kundërvihen shqiptarëve të mirëfilltë me “greqizmin” e mësuar përmendësh. Kjo është e vërteta e hidhur: ajo i vendos kundër shqiptarëve të mirëfilltë jo vetëm greko-arvanitët e shqiptarët, por tërë botën, të vënë si nëpër një “magji”, sikur të qenë lindur në “Greqi”.

Qindra herë e kam shikuar filmin për fëmijë “Mrekullia e Monhatanit”; përherë e kam ndëgjuar e nuk jam ndalur në të vetmen sentencë të filmit, nën produksionin e John Huges. Papritmas e ndala në një pikë, kur thotë tekstualisht, se njeriu mund të besojë se “një gënjeshtër që një të qeshur e nxjerrë me dredhi”, por, pranë saj qëndron e pa-epur, e vetmja sentencë: “e vërteta, që e nxjerrë një pikë loti”! E vërteta e jonë e mxjerr një pikë të tmerrshme loti, dhe ajo është e vërteta, e sakta, e shqyrtuar njerëzisht, me dhembje të thellë. “Greqia” na shokon me këto gënjeshtra të saj, të pandalura…

Nëpër gjumë, të mashtruarit, i pëshpërisin “magjitë teorike fenikase”, si gjarpëri që të kafshon në befasi. Së pari, se ata paskan qenë “grek”, pra “helenë”, prej kohësh të cilat nuk mbahen në mendje; së dyti, se paskan marrë pjesë në luftërat me Trojen e famshme dhe ate e kanë udhëhequr; se i kanë Dodonat e tyre; se paskan Zeusin dhe Zotat e tjerë nga Olimpi (edhe pse e dinë se Tomori është Shqipëri, por nuk ka problem për ata, sepse e zhdukin nga hartat); pastaj ata i shërbekan hellenizmit, madje edhe të vrasin publikisht shqiptarë, madje edhe fëmije të veçantë e të shëndosh të Epirit nëpër gjenocidet e shumta, me sopata; dhe të flasin gjuhën “greke”, që nuk është fare greke, por gjuha e dytë fenikase, me fjalorin e Kadnit.

Deputeti Teodor Pangallos deklaron kushtimisht:

Arvanitët e Atikës dhe e pjesës tjetër të Greqisë Qëndrore (kuptoni greqisht: Stera Ellada!), të Peloponezit, Epirit, Thesalisë, edhe në prefekturën e Evros…” janë “luftëtarë të paepur, bujq të ashpër, blektorë energjikë, që pavarësisht nga dygjuhësia dhe raporti me popullsinë e përgjithshme, dhanë kotributin e tyre në udhëheqjen shkencore, politike dhe ushtarake të vendit”… “ aleatët kryesorë të arvanitëve të krishterë të Sulit ishin çamët musliman të Thesprotisë…”.18

Pra, të mbajmë në mendje, “Greqia Qëndrore, Atika, dygjuhësia, dhe aleatët çamë” do të kuptojnë definitivisht, se nuk ka pasur asnjëherë “grekë” të vërtetë, por avranitas.

Arvanitasit janë komponentë e madhe e të qenurit “grek” dhe kanë rëndësi të madhe e të jashtëzakonshme për ekzistimin e këtij vendi, të krijuar vonë në krijimin e sheteve, dhe pikërisht të krijuar nga armiku i ynë më i madh- Rusia; por i ndihmuar nga të dy kombet e tjera të Evropës, Franca dhe Anglia. Ajo është ndihmuar edhe nga politiko-kracia e kombeve të Evropës e Botës, të mbledhur nëpër fuqitë e mëdha, të prirë nga racizmi helen e të kindapuar nga urrejta e lartë.

Njëherë e përgjithmonë duhet të thehet ky racisëm; ky shovinizëm, ky sharlatizëm i forcave regresive të botës udhëheqëse nëpër shtetet e Evropës dhe të Botës, para kësaj të thehet ky disastër i madh e fodull i Greqisë, por edhe nëpër shqiptarët, që të tokitet njëherë e përgjithmonë në ndërdijen e ndërgjegjen e fjetur të forcave progresive të dijes, nëpër të gjithë botën, anë e mbanë, sa të zgjohet ky njeri i shtruar keqas për dhé.

Ai është i fjetur, i gjakosur, i ç`njerëzuar, i shrytëzuar, i shokuar, amull, gjysmë i vrarë e gjysmë i gjallë… Të mos u shërbejë armiqve të vetë, me gjëra të paqena…

Ky njeri, si shqiptar, duhet të lidhet nëpër viset e tija përmes të ashtuqajturës Greqi me trojet e veta Ylire, ilire dhe Yllirians në Turqi dhe të zgjohet nga letargjia e madhe.

E sotmja Greqi duhet të heqë dorë njëherë e përgjithmonë prej shovinizmit ndaj të gjithë shqiptarëve dhe të mos i ndajë sipas politikës fetare. Toka e saj ka qenë e është një tokë arbërore, yllire, ilire dhe pellgaso-shqiptare.

Duhet të heqë dorë prej ideologjisë shoviniste të hellenizmit kundër shqiptarëve dhe të mos e përkrahë Rusinë kundër nesh, ani pse e ka të njëjtën fé. Duhet të na kërkojë mija herë falje për gjenocidin e paparë ndaj çamëve, sepse janë vëllëzërit më të mirë e më të përvuajturit, që kemi. Duhet të këkojë mija herë falje prej shqiptarëve e të mos insistojë të “ngrehë” më lartë me politikën “greke”, te të ashtuquajturit “grekë” të Shqipërisë, sepse janë me fenë ortodokse të gropuar mënjanë, sikurse ortodoksët e tjerë të vendit tonë dhe i kanë të gjitha të drejtat. Të lirohen prej fyerjeve nga helenizmi racist. T`a dinë se asnjëherë nuk kanë qenë “të tillë”, por kësaj i vie erë shoviniste

1 Sokol Neçaj, „Mediat Gjermane: Grekët janë përtacë, hileqarë, gënjeshtarë dhe mjeshtra te korrupsionit”, të publikuar me 9.12.2016, në organin «27.al», http://27.al/mediat-gjermane-greket-jane-pertace-hileqare-genjeshtare-dhe-mjeshtra-te-korrupsionit/ .

2 Shikoni në fund të artikullit të organit “Shqiptari.eu”, “Populli grek në Mesjetë nuk ekzistonte! E në shekullin e 19-të, e gjithë Greqia ende fliste vetëm shqip”, të datës 24.02.2016, megjithëse nuk pajtohem tërësisht me këtë shkrim, http://www.shqiptari.eu/populli-grek-ne-mesjete-nuk-ekzistonte-e-ne-shekullin-e-19-te-e-gjithe-greqia-ende-fliste-vetem-shqip/ .

3 Po aty, në fillim.

4 Shikoni shkrimin e datës 15.07.2015, pa autor, të marrur prej „AlbaniaObserver“, „Arvanitët ishin vetë Athina dhe gjuha e tyre ishte gjuhë e tatarëve“, e cila sot nuk del në internet, por unë kam pasë shtypur, që atëherë, të cituar prej organit të internetit „Lajmiri“, http://www.lajmiri.com/2015/07/greket-deshmojne-ne-vitin-1836-arvanitet-ishin-vete-athina-dhe-gjuha-e-tyre-ishte-gjuhe-e-tatarve-foto/ .

5 Po në atë artikullt të “Lajmiri”, 15.07.2015.

6 Shikoni shkrimin e tij, Skender Shala, “Shteti është i arvanitëve, raca e <Helenëve> është një ideologji e rreme”, në organin “Pamfleti”, të dates 1 tetor 2016, në http://www.pamfleti.com/shteti-eshte-arvaniteve-raca-e-heleneve-eshte-nje-ideologji-e-rreme/ .

7 Luan Rama,Letra e panjohur: S’ka grekë në Athinë, të gjithë janë shqiptarë”, të dates 17 tetor 2016, në revistën “Drini”, në http://www.revistadrini.com/2016/10/17/letra-e-panjohur-ska-greke-ne-athine-te-gjithe-jane-shqiptare/ .

8 Nga artikuli i Skender Shalës, në organin “Pamfleti”, po aty, më tutje.

9 Nga i njëti artikull, më tutje.

10 Fjalët e Fallmayer-it, në krye të artikullit të përkthyer për nevojat e publikut shqiptar nga Altin Kocaqi, të dhënë me titullin „Ekskluzive: Grekët e sotëm janë një përzierje sllave dhe arvanitovllahe“, me 30 shtator 2016, i Nasos Theodoridis, në organin GazetaInfoPress, http://www.gazetainfopress.com/historia_arkeologji/ekskluzive-greket-e-sotem-jane-nje-perzerje-rracash-sllave-edhe-avranitovllahe-2/ .

11 Ky artikull, më tutje.

12 Ky artikull, në fillim.

13 Po i përmendim dy vepra të historisë: Robert d`Angely, „Enigma- nga pellazgët te shqiptarët“, Tona, Tiranë 1998; dhe Zhan Klod Faveirial, “Historia (më e vjetër) e Shqipërisë”, Plejad, Tiranë 2004.

14 Spartak Ngjela, „Treshja mongole sllave: Rusi-Greqi-Serbi, tradicionalisht rrënues të kombit Shqiptar”, “Kanuni TV-Portali i të vërtetës Shqiptare”, 15.11.2016, në Opinione.

15 Shikoni shkrimin e Arben Llallës, „Pangallos dikur pranonte: arbërishtja ishte shqipja e vjetër“, te Gazeta 27, Replikë me Teodor Pangallos, me 8 nëntor 2016, në http://27.al/pangallos-dikur-pranonte-arberishtja-eshte-shqipja-e-vjeter/ .

16 Duke cituar fjalët e Teodor Pangallosit, nga i njëjti artikull.

17 Po aty, në këtë artikull.

18Shikoni fjalët e Teodor Pangallos, të përkthyer nga http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=842107/ nga redaksia e gazetës „Republika.al“, të botuar me 7 nëntor 2016, në „Gazeta Tema“, Theodhoros Pangalos, „Arvanitas dhe shqiptar“, në http://www.gazetatema.net/web/2016/11/07/theodhoros-pangalos-arvanitas-dhe-shqiptare/ .

[the_ad id=”6025″]

[the_ad id=”4118″]

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET (Pjesa e tetë)

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET  (Pjesa e tetë)

harta-europes

 

A EKZISTON KOMBI “GREK”

DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET

(Pjesa e tetë)

Rënimi nuk kishte të ndalur në Perandorinë Bizantine, deri në përfundimin e saj, me 19 maj 1453, por ne po kthehemi edhe njëherë në shkrimin tim “Epiri, toskëria e vjetër ku flitej shqip”, në të cilin shkruhej:

Një mijë e pesëqind vjet pas Pirro Burrit, Epiri shkëlqeu me pellazgo-iliro-shqiptarin Mihal Ëngjëlli, Komneni, i cili ishte guvernator i Temës së Pelloponezit”1 dhe sundoi prej vitit 1204 e deri në vitin 1215. Ai “bëri çmos për t`i dhënë kombit të vet një shtet, prandaj shkoi në Nikopojë të shpallë veten e tij Despot të Epirit dhe krijoi Despotatin e Epirit, një shtet i fuqishëm shqiptar, që kishte kryeqytet Artën. Gjatë 1500 vjetëve nuk është dëgjuar askund për Helladën. Kjo është koha kur është shpallur Despotati i Epirit, më 1204 dhe nuk ka pasur <helladë> të vjetër.”2.

Despotati i Epirit e kanë sunduar despotët e Epirit: Teodori, 1215-1224; Mihali II, 1237-1271; Niqifori, 1271-1296; dhe Thomai 1296-1318. Në kët vit përfundon edhe Despotati i Epirit. Këtë na e dëshmon lista e J.J.Norwich.3

Pra, nuk ka qenë prezente “Greqia”, aq më pak me kufinjtë që ka sot dhe aq më tepër se ka qenë gënjeshtër e gënjeshtarëve të “helladës”, të nxitur nga mashtrimet e shkruesve, edhe prej atyre që quhen sot “shkencëtar” nga bota. Në qoftë se duhet të huajt të quajnë këtë shtet si shtet “Grek”, atëherë le të ngjallen e të shohin edhe njëherë si i kanë shkepur nëpër tërë botën gënjeshtrat e veta, që po ua njerrin sytë.

Atëherë do të kenë patur “arësye” gjermanët t`i quajnë “grekët” kështu, sepse ata e kanë patur mundësi të gënjejnë veten me ideologjinë e “hellenëve” e t`a bëjnë “komb”.

Hellenizmi nuk ka qenë kurrë një “komb”, por ideologji, dhe ideologjia është në radhë të parë një ide, e cila e dërgon popullatën e mashtruar në racizëm, në vrasje të mëdha të atyre që ia nxjerrin cuklat pak nga pak mashtrimeve. Dhe, kjo i referohet një gjendjeje abstrakte, jo konkrete, jo objektive, që nuk mund të quhet “komb”.

Grekët”, që kanë dalur kështu prej dorësh, kanë mundësi të gënjejnë mija herë e të tradhëtojnë, pasi tradhëtinë e kanë futur në gjak. Dhe, kështu kanë të drejtë edhe gjermanët të tradhëtohen prej tradhëtisë së “grekëve” apo “helenëve”, përderisa ata e tradhëtuan perandorinë Bizantine me topa të mëdhenj, prandaj atëherë ia kanë hapur ketë shteg të këqijave që vinë një nga një, sa të përkahin serbët, serpentët, surbit, sorbit, kashkait, sllavëve, rusëve, bullgarëve, e bullgaro-mekedonëve, që i gënjejnë se ata janë “mekedonët”, e nuk janë ilirët e pellazgo-shqiptarët, etj. etj.

Në qoftë se nuk mund të shembej me “topa gjermane” perandoria Bizantine, edhe ashtu do të shembej përdhé nga revolta e mbledhur e popullit iliro-pellazgë apo Yllir, thjesht pellgasëve që flenin pranë shtëpive të ndërtuara pranë pellgjeve, shqiptarëve të sotëm, me Epirin e krijuar që me 1204, me despotatin e saj. Njëqind e sa vite qenë futur nga mbrenda, po këta, që ta shembin atë Perandori, por u bënë më të fortë ata të cilët i suleshin kësaj perandorie Byzantine apo Bizantine, osmanët, e t`a thyejnë me 19 maj 1453. Pikërisht me osmanët dhe ish perandorinë Osmane, të prishur pak nga ajo që ka qenë më parë dhe me themelimin e Republikës së Turqisë, me flamurin tonë ilir, Yllin me Hënë, deri më sot, përmes ëndërash prap për t`a ngjallur, po këtë “perandori”, me fenë islame. Do të ishte shembur përgjithmonë perandoria Byzantine nga llava e zjarrit, brenda tyre, prej ilirëve, yllirëve, pellagaso-shqiptarëve. E tërë bota do të ishte shumë më e pastërt pa fenë islamike sunite e pa ortodoksizmin.

Po ndalem edhe njëherë në artikullin gazetaresk të Matern Boeselager (ju lexoni: Bëzenlager), sipas të dhënave e thenieve të redaktorit Berthold Seewald, i cili thotë se perandoria Bizantine, e cila e quante veten si “perandori romake e lindjes”, prej themelimit dhe të marrjes së Kostantinopolit nga Turqit (qyeti i quajtur kështu për nderë të Konstastinit të Madh; “polis”, do të thotë “qyteti”, sipas gjuhës pellazgo-fenikase, të cilën autorët dhe perëndimi e quajnë “gjuhë greke”!), më 19 maj 1453, e ka zgjatur përmbi njëmijë vite. Dhe, mbi qindra vite kultura bizantine në të gjitha pikat dhe për gjithçka, është harruar, çka bota perëndimore nuk e kishte para vetes, sepse bota perëndimore nuk e kishte as edhe një shtëpi me tokë të fortë si pallatet e Stambolit, atëherë Kostantinopolit, për ne-Kostantinopojës, që kishte mundësi në atë kohë t`i ndërtonte dhe t`i mbanëte, pra në shekullin e gjashtë, kur është ndarë nga perandoria Romake, sepse në Angli, pas tërheqjes së romakëve, pas treqint vjetëve, e kanë harruar si mund të përdornin rrotovilën apo toçilen e bizantinëve, përderisa e përgadisnin mëndafshim. Pra “grekët” e sotëm nuk janë “grekët” e vjetër.4

Në këtë pikë kanë shumë të drejtë. Por duhet ta dinë se përse “grekët” e vjetër e gjetën idenë e tradhëtisë së tyre, që ta quajnë vetveten “hellenë”, derisa bota i quante “grekë” dhe as ata nuk kishin një gjenezë, pos asaj që e thotë Tukididi, në veprën e tij I, pjesa e 3, e nuk e përbëjnë një popull apo një etni; nuk e përbëjnë kështu as edhe një trung etnik dhe kombëtar, por një grup kulturor e një ansambël familjesh,5 të cilën duhet që ta merrnin parasysh të gjithë shkencëtarët e botës së gjerë dhe të mos i quanin “grekë”, grekët e vjetër, përderisa e kemi veprën e Tukididit. Qytetërimi i lashtë i këtyre vendeve, është ngatërruar për qëllime ekskluzive të politikës së superfuqive dhe forcave që duan të jenë “superfuqi”, madje të Evropës e të Botës.

Shqiponja ka qenë kurdoherë totem për shqiptarët, pa marrë pasysh se ato janë shpërndarë prej feve të ndryshme, paraprakisht romakëve, “grekëve”, bizatinëve, dhe të të tjerëve. Ajo i mbanë përherë dy koka: vetëm kombi iliro-pellazgë dhe shqiptarë di t`i shpjegoje pse i mbanë dy koka. Sepse gegët dhe toskët janë vëllezër të një trupi. Prandaj, në krye të pallatit perandorak që rrënohet nga topat gjermanë duke rënë si perandori, ne e shohim se e ka të vjerrur shqiponjën me dy krerë

Etnonimi “hellada” nuk është natyral, por artificial. Është ngritur sipas bindejeve të atyre që duan të jenë mbi të tjerët, siç reagon një reagues, në vazhdimin e shtatë të këtij shkrimi, te Kastriot Rramollari, Aleksander Vasil, “është gjendje dhe jo popull”, dhe se “helenizmi ka qenë një sistem vlerash shpirtërore”, por e ngatërron “popullin” e “popullatën” me etninë, megjithëse thotë “jo popull” dhe kur “këto vlera ti shndërrojë në popull me etni të caktuar”, sepse janë diametralisht të ndryshme.

Ai i përzien edhe persët, Diriusi i Madh, prej Kadmit, që nuk janë as pellazgë; as iliro-pellazgë dhe as shqiptarë.6

Popull, popullatë, etni e komb i kam shpjeguar më parë shumë mirë. Aleksander Vasil i ngatëron këto terme në mënyrë qesharake dhe të pakuptueshme. Por, nuk po futemi ndër këto përzierje qesharake të iluminizmit me helenizmin dhe helenizmin me “Alkiminë e Lartë”, dhe “Alkiminë” me “Titanin Mërkur”.

Të gjithë ata që jetojnë e banojnë në njëren ndarje adminstrative të tokave iliro-pellazge apo pellgase, sipas bindjeve të tyre edhe fetare, në kohën e krijimit të këtij vendi si “shtet”, të krishterimit ortodoksë, “i kanë vetëm të krishterët ortodokse”, siç thotë Sulejman Mato7, pa e ditur se martirët e krishterimit kanë qënë pikërisht ilirët dhe pellazgo-shqiptarët.8 Shqiptarët janë edhe sot në tërë botën e mirëfilltë mjaft tolerantë ndaj çështjeve fetare dhe nuk kanë luftuar për fetë, por për atdhé, që është më tëpër se bindjet fetare. Kjo është gjuha dhe gjaku i tyre, jo bindja.

“Helenët” kanë qenë një pakicë familjare dhe kulturore dhe nuk ka pasur gjasa të quhet “komb”. Ata, vazhdojnë të quajnë vetveten kështu. Nuk janë etnitet etnik dhe as identitet i “kombit”, por ideologji, për t’i shkrirë të gjitha etnitë e tjera në “grekë”. Njërëzit që u mobilizuan nëpër shekuj e mileniume nën idelogjinë “heleniste” u quajtën “helenë”, ndërsa filozofia e tyre u quajt “filozofia heleniste”.

Thënë më qartë, nën ideologjinë “helene” u futën të gjitha etnitë e tjera, e për t`a bërë këtë lidhje një “lidhje antike” e njëkohësisht “lidhje moderne” u ngrit një “komb” dhe një shtet artificial prej shqiptarëve të asimiluar, dhe e quajtën nën emrin “Greqi”.

Fjala “helenë” për judët (judejtë), në kohën e rrymës së helenizmit me plotë fise pellazgo-ilire, i kundërvihej fjalës “judë”, siç e ka thënë Pararigopulo, në veprën e tij, vëllimi 2, faqe 14, e cituar prej Sulejman Matos, vepra e cituar, e njëjta faqe. “Ata e njësuan kombin me fenë”– siç thotë Aristidh Kola, në veprën e tij “Avranitasit”, f. 516 (ne, nuk e kemi të qartë se ku është botuar, por e përmendim nga autori i jonë, Sulejman Mato, e njëjta vepër, e njëjta faqe),9 është një fanatizëm fetar i rrëmbyer i njezëve shpirtvogjël e budallenj të këtij shteti10.

Nga teoritë klasike etnia e përcakton legalisht krijimin e një shteti dhe jo feja. Gjuha është e dyta. Marrëdhëniet me të njëtën gjuhë brenda territorit të caktuar si “shtet” bëhet nga të gjithë pjesëtarët e kësaj etnie, prej tregëtisë e deri në kulturë.

Ndarja adnistrative e shtetit të krijuar “greqi” nuk bëhet mbi këto tri baza. Etnia që rrjedhë prej fjalës atë-etër dhe kombi që e përfshinë të gjithë këtë etni në një komb, mund t`i ketë një ndarje administave; dy apo më shumë ndarje të tilla; të përblidhet në një shtet, republikë, federatë apo konfederatë. Termi “nation” dhe “nacionalitet”, do t`i ketë më pak kondita të themelimit, që të zëvendësojë një komb.

reagimin e Aleksander Vasil, nobelisti grek për letërsi, Odisea Eliti, thotë se dikur shkruante, duke iu referuar me këtë të gjithë grekëve, “ne e krijuam helenizmin, e shndërruam helenizmin në popull”, Ai thotë se ata janë krijuesit “e helenizmit” dhe këte e kanë shndërruar “në popull”, jo në komb. Aleksander Vasil e merr një gjë abstrakte” dhe e shndërron në “objektive”– e cila kurrën e kurrës nuk bëhet me shkencë. Por, ai e bënë këte “me ndihmën e fuqive të mëdha”. Nuk e vranë mendjen se në këto “fuqi” ka qenë Rusia, Anglia dhe Franca. Aq më tepër me “alkimi”, prej të “abstrates”-helenizmit- si ide e kthyen në objektive, pra në popull hellen/helenë, që të tjerët u thonë “grekë”, por jo etni, jo nacion dhe komb, por e quajtën “si shtet”, 1921-1927-1929, kur është themeluar “Greqia/Hellena“, “Ellinikí Dimokratía”.

Grekët janë gjeneruar dhe rigjeneruar me shqiptarët, ku edhe sot janë në më shumë se gjysma e popullit me origjinë shqiptare. Grekët e sotëm janë miks prej dhjetëra rracash, të cilat, kisha ortodokse i futi në mikser edhe nxorri prej andej një produkt të cilën e emëroi si “grek ortodoks”.11 Feja luan më rol se kombi. Thirren në fe, se sa në prejardhjen e tyre kombëtare.

Helenizmi nuk është një entitet etnik dhe as identitet kombëtar, por është ideologji për t’i shkrirë të gjitha etnitë tjera në grekë, dhe prandaj njerëzit e tillë u quajtën helenë, ndërsa filozofia: heleniste. Nuk ka asnjë hartë antike, por edhe as mesjetare, që mund të tregojë emrin Greqi, dhe në shek. XVII-XIX u përdorën termat Greqia antike dhe moderne. Prandaj, thënë qartë, nën petkun e ideologjisë helene (për të bërë këtë lidhje antike-moderne) u ngrit një komb dhe shtet artificial (prej shqiptarëve të asimiluar etj.) me emrin e quajtur Greqi”-thotë Sheradin Berisha, në faqen e tij.12

Në të vërtetë, për faktet historike, shkruan mjaft qartë shkencëtarja Elena Kocaqi, në veprën e saj. Ajo, ndër të tjera thotë se “Faktet historike që shqyrtuam më sipër, na tregojnë se nuk ishin shqiptarë vetëm grekët e mesjetës, por edhe ata të antikitetit, e kishin origjinën e tyre nga Iliria. Në hartat e mesjetës nuk përmendet kurrë ndonjë nocion gjeografiko-etnik me emrin grek, ndërsa Shqipëria ndodhet në të gjitha hartat… Faktet historike tregojnë se helenët e kanë origjinën nga stërgjyshërit e shqiptarëve…”.13 Kjo e vërteton pikërisht të vërtetën e hidhur se i tërë territori që sot quhet “Greqi”, në kohërat e hershme, kanë banuar. Historikisht është edhe sot ai një territor ku kanë shkuar të banojnë shqiptarët.14

Arvanitët e quanin Greqinë e mesjetës Arbëri dhe këte na dëshmojnë shumë fakte historike. Në veprën e përmendur të Elena Kocaqit thuhet, ndër të tjera, se “ata vetëshpallen arvanitas, duke e përdorur kështu termin me të cilin grekët i quajnë shqiptarët, dhe “mesa duket, arësyeja e kësaj zgjedhje s`ishte etnike, por fetare.15

Greqia ishte shpallur si një shtet homogjen dhe etnik. Edhe këtë nuk e lejonin të gjitha normat kombëtare dhe kështu bënte çmos në “zhdukjen e etnive të tjera” që ekzistonin brenda kufijve të saj, dhe më gjërë, sepse të gjithë ishin ortodoksë dhe midis tyre kishte pak të besimit tjetër islamik.16 Në të vërtetë, nuk ka pasur aspak komb “grek”, por “shteti” i tyre ka qenë produkt i fuqive të mëdha e armikut tonë të madh Rusisë, me të tjerë, prijetarë me Kishën Ortodokse të tyre, që në shek. XIX.17 Nuk ka arësye tjetër pse ajo i prinë rusëve e sllavëve tjerë ortodoks, së pari Serbisë e Malit të Zi, por edhe sllavo-makedonëve apo bullgaro-makedonëve dhe bullgarëve, sa i përket politikës së tyre raciste prej racizmit të okupatorëve, për t`a rrudhur e shpopulluar nga rajonet e veta historike të banuara me iliro-shqiptarë, por edhe për t`a bërë “të panjohur” nga ate me emrat e gjuhës krejt tjetër të vendeve; që vie nga ky territor i okupuar dhe i mbajtur me dhunë të hapur nga luftërat e bëra kryeput nga Bullgaria, Rusia, Serbia dhe Greqia, pra nga koha e ringjalles së ortodoksisë së Rusisë. Armiqësia të cilën e ndjenjë shumë ortodoksë ndaj papatit dhe Romës, vie sepse iliria e kishte tërë Gadishullin Ilirik, Evropën e Turqinë, të vetën.

Koncepti “helen” duhet të shkoqitet mirë. Ne po e marrim prapë Elena Kocaqin. Në veprën e cituar, thotë se “helen është një person që ndanë idealet e kulturës antike të epokës klasike. Termi helen përdoret për të gjithë ata që e refuzojnë etninë e tyre dhe e marrin atë false helene… Grekërit modernë kanë braktisur realitetitin dhe jetojnë në botën ideale. Helenizmi nuk ka lidhje me etninë, por me një ideal, me një imazh perfekt… Kjo është ideologjia e parë që ka krijuar një komb në historinë botërare”… Kemi një “komb” me filosofi idealiste. “Të mos dish t`i vlerësosh vlerat e vetes, është mëkat po aq i madh sa edhe ta mbivlerësosh veten…”.18

Këtu na lidhen katër mendime të botës shkencore. Ato shihen edhe te Sheradin Berisha, në pjesën e dhënë, por direkt prej veprës së cituar të Elena Kocaqit:

Misha Glenny, në „The Balkans, Nacionalism, War and the great powers“, faqe 26” shkruan: <Vite më përpara, koncepti i shtetit grek (i cili ishte produkt i politikës së fuqive të mëdha) nuk ka ekzistuar kurrë. Grekët nuk e dinin cilët ishin>”.19

Madje, sipas antropologut Roger Just, shumë nga <grekët> e shekullit XIX që sapo kishin fituar pavarësinë nga Turqia, jo vetëm që nuk e quanin veten helen ( ata e mësuan këtë titull nga fanariotët – thotë Sheradin Berisha), por as që flisnin greqisht, por flisnin në gjuhën shqipe, vllahe dhe sllave.”20

Studiuesi Vamik Volkan, në “Blood Lines form Ethnikc Pride to Ethnic Terorism“ (f.121-122) thotë, se: <britanikët, francezët dhe rusët kërkonin që identiteti i grekëve modernë të ishte helen, që t’i përgjigjej nostalgjisë evropiane për restaurimin e qytetërimit para krishterë helen>”.21

Ndërkaq, William St.Clair në studimin „That Greece Might Still Be Free“ shkruan se <grekët modernë kishin një mundësi që të zbulonin se cilët ishin dhe të vendosnin se si do ta quanin veten dhe vendin e tyre. Bota e jashtme( fuqitë e mëdha – Sh.B) kishte vendosur për ta. Ata do të quheshin grekë dhe vendi i tyre – Greqi>“.22

Greqia pra i ka tiparet e një sheti të kulluar teokratik.23 Kjo na e shpjegon se ajo e ruan bashkëpunimin e ngushtë me Rusinë, Anglinë , Francën zyrtare, por edhe me Bullgarinë e Serbinë. Pa kosultime të gjëra me ta, ajo nuk vendosë mbi shqiptarët. Ata e kanë bërë „shtet të pavarur“, dhe për këte e bëjnë bashkëpunimin. Pra, Greqia i prinë armikut tonë kombëtar-Rusisë.

Feja është një nga tiparet e kryesore të padiskutueshme të helenizmit modern. Kleri ortodoks ka një rol shumë të madh në asimilimin e kombeve të tjera në helenë, pasi ortodoksët brenda shtetit ai i ka quajtur automatikisht grekë…Kleri ortodoks ka pasr një rol të madh brenda vendit si mbi politikën, ashtu edhe mbi politikanët…“.24

Shqiptarët ortodoksë quhen automatikisht grekë, pavarësisht se s`dinë asnjë fjalë greqisht“.25 Kështu, po e përmbledhin në radhë të parë se popullsia shqiptaro-vllehe, në vitin 1828 e mbërrinte kulmin. Ishte popullsia zyrtare e shtetit „grek“. Ky shtet i përvetësoi popullsinë shqiptaro-vllaho-sllave të Thesalisë, Epirit dhe Maqedonisë në vitin 1912, kështu që numri i tyre arriti në 2`500.000 banorë. Në vitin 1923 ajo mori popullatën shqiptare të Turqisë dhe numri i tyre arriti 3`600.000 banorë.26

Pra, feja është tipari kryesor i helenizmit dhe nuk është komb. Bizanti ishte armiku më i madh i helenizmit. Kur pretenduan se ata i përkisnin filosofisë së lashtë të cilët filluan t`i quanin „helen“ u zhduken me fanatizëm nga priftërinjtë dhe murgjit bizatinë. Greqia e sotme nuk ka pasur asnjëherë lidhje me Bizantin, sepse asnjëherë nuk ka qenë si „shtet“, e as si „mbretëri“, përpara shekullit të XIX.27

Fanatizmi „helen“ është ruajtur që prej Patrikanës Ekumene Ortodokse, që janë quajtur fanariotët, në Stamboll, pas konsolidimit të tyre nga konglomerati i pakicave etnike nga Gadishulli Ilirik (sot Ballkani!) dhe gradualisht i krijuan „grekët e rinj“.

Siç thotë Sheradin Berisha, në këtë pjesë që e cituam, „fanariotët kanë qenë një shtresë intelektuale“, të cilët, e përdornin gjuhën artificiale të tyre fenikase, me alfabetin e Kadmit, por të ndryshuar të tretën herë në kohën e Bazilit, në vitin 1000 të erës sonë, të bërë për arsimimin e tyre. Prandaj ishte pikërisht kjo shtresë nga pakicat etnike apo shtresa multietnike, e cila na u bë bërthamë e vetme e helenizmit. Lufta e shqiptarëve e Pelloponezit dhe e Atikës, në mes të viteve 1821-1829, që është bërë për çlirimin e tokave të tyre nga Perandoria Osmane, është shfrytëzuar nga kleri ortodoks dhe fuqitë fituese, për të krijuar një shtet të pavarur.28

Pra, kështu është “krijuar” shteti “Grek” dhe “popullata greke”.

Më tepër, do të shohim në pjesën e nëntë…

1 Brahim Avdyli, „Epiri- toskëria e vjetër ku fliste shqip“, të publikuar nga publikimet e përparshme, me datën 26.09.2016, në http://lajm.co/epiri-toskeria-e-vjeter-ku-flitej-shqip/.

2 Po aty, në vijim.

3 John Julius Norwich “Bizanti, shkëlqimi dhe rënia e një perandorie(330-1453)”, Eugen, Tiranë 2005, faqe 380.

4 Edhe njëherë mund të shikoni shkrimin e Matern Boeselager, Die <Welt> deckt auf: Die Griechen sind gar keine echten Griechen!”, http://www.vice.com/de/read/die-welt-deckt-auf-die-griechen-sind-gar-keine-echten-griechen-463.

5 Shikoni edhe njëjherë veprën e Dr. Arsim Spahiut, “Orakulli i Dodonës dhe Epirotët (sh. XX-II para e.s.)/Mitologia dhe feja epirote”, Vëllimi I, GEER, Tiranë 2008, faqe 52.

6 Shkëputje nga interneti dhe FB, me rastin e shpërndarjes së pjesës së shtatë nga Kastiot Ramollarit, një i njohur i im dhe i Tauland Dedjës.

7 Sulejman Mato, “Në kërkim të rrënjëve”, Dudaj, Tiranë 2005, faqe 223.

8 Po aty, e njëjta faqe.

9 Po aty, e njëjta faqe.

10 Siç thotë Aristidh Kola, të përmendur nga autori i ynë, faqe 224.

11 Shiko polemikën e disa personave, në faqen, Albanians are 100% Illyrians, në http://www.facebook.com.

12 Shikoni shkrimin e shkurtë të Sheradin Berishës, në http://www.pashtriku.org , kur flet për krijimin e Greqisë.

13 Elena Kocaqi, “Planet për zhdukjen e shqiptarëve”, EMAL, Tiranë 2010, faqe 47.

14 I njëjti autor, e njëjta vepër, faqe 53.

15 Paulo Petta, „Stratiotët, ushtarët shqiptarë në Itali“, Tiranë 2006, faqe 31, të cituar nga Elena Kocaqi, në veprën e përmendur, faqe 30.

16 Shikoni të Elkena Kocaqi, faqe 76.

17 Shikoni edhe fillimin e Sheradin Berishës, në internet.

18 Elena Kocaqi, e njëta vepër, faqe 80.

19 Për këtë vepër nuk është dhënë Shtëpia Botuese, as vendi dhe viti, ndërsa për të dytin nuk është fare në literaturë. Është cituar prej veprës së Elena Kocaqit, faqe 81. Këtë parregullsi i lëmë botuesit dhe jo autores.

20 Po aty, faqe 81.

21 Këtu dhe në vijim nuk është dhënë shtëpia botuese dhe vendi, por viti është dhënë. Edhe këtë parregullsi ia lënë botuesit dhe jo autores. Po aty, faqe 81.

22 Po aty.

23 E njëjta vepër, faqe 85.

24 I njëti autor, e njëjta vepër, faqet 84-85.

25 Po aty, faqe 84.

26 Po aty, faqe 75.

27 Po aty, faqe 88.

28 Sheradin Berisha, në pjesën e cituar për krijimin e Greqisë, nga http://www.pashtriku.org .

[the_ad id=”6025″]

[the_ad id=”4118″]

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET (Pjesa e gjashtë)

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET (Pjesa e gjashtë)

harta_ilireShkruan: Brahim Ibish AVDYLI;

 

Të filloj këtë studim pa një vështrim të thuktë historik të Evropës perëndimore, më duket pak për këto vepra, sidomos për lashtësinë antike të botës dhe të Evropës. A janë në mendje këta shkencëtarë të botës perëndimore që i botojnë mija libra të bukur e të shtrenjtë, në të cilat mësojnë miliona fëmijë, nxënës e studentë, që të jenë aktivë për brezat e ardhshëm të njerëzimit. Të gjitha këto libra të historisë janë mbushur me fjalën “grekë”, jo pellazgë; të cilët dihet se thonë sikur këta “grekë” të vjetër e paskan folur “gjuhën greke” dhe jo gjuhën fenikase, prandaj paskan qenë “shumë të zotë”?!…

13823376_626708934162375_1155197690_n

T`u kthehesh të gjitha librave do të shkonte kohë e gjatë. Por ne po i kthehemi vetën enciklopedisë së botës dhe Evropës, në radhë të parë http://www.wikipedia.org1, e cila i ka më së shumti lexues në gjuhën angleze, pastaj gjermane dhe e cila është e quajtur si një “enciklopedi e lirë” e kësaj bote, që nuk ka asnjë grupë akademikësh të botës, që do të merrnin me kompetencë akademike një veprimtari të tillë për tërë botën. Ata janë në radhë të parë si shkencëtarë të njohur të botës dhe të Evropës, por assesi nuk kishin një shoqatë apo lidhje të akademikëve më kompetentë për tërë botën dhe kontinentin.

14947593_681301335369801_6761610599713941889_n

Të kjo Enciklopedi e Lirë e Botës dhe e Evropës, në gjuhën angleze dhe gjermane, duhet paraprakisht të shikojmë faqet e shkruara për historinë e lashtë; për Greqinë, Maqedoninë e lashtë; të ashtuquajturën “Maqedoninë e Greqisë” etj. dhe t`i lodhim sytë duke lexuar gënjeshtrat akademike të tyre. Madje, wikipedia greke, spanjolle e ruse janë shumë kundër asaj që lidhet me emrin “shqiptar”, “shqipe”, “shqiponjë” etj.

Në radhë parë duhet t`i kthehemi enciklopedisë mbi Greqinë, në gjuhën gjermane, që e quajnë “Grichenland”, dhe të marrim emrin e saj pikërisht në gjuhën vendase, si e quajnë shencëtarët vendin e siujdhesave, sepse Greqia është e regjistruar kudo vetëm “Ελληνική Δημοκρατία, Ellinikí Dimokratía, Hellenische Republik”.

Kur ta marrim parasysh si është quajtur ajo me këtë emër, neve do të na duheshin qindra vite për t`a nxjerrur të vërtetën historike në shesh. “Greqia” nuk bënë të quhet “Hellenische Republik”, as “Grichenland” e “Greece”, por të llogaritet pikërisht një shtet i të kaluarës së famshme historike pellazgo-ilire.

Versionit të saj në shqip, mund të themi se është hapur shumë vonë, dhe se ajo nuk i ka mbushur faqet e saj sa i përket Greqisë së Lashtë e të Mesjetës, por do të kishim thënë se edhe ajo duhet të ndryshojë toponimin “Greqia” dhe etnonimin “grek”, në trajtën e tyre më të saktë.2 Në të gjitha ato pjesë ku ka të bëjë historia me pellazgo-ilirët e lashtë dhe rëndesinë tyre për tërë botën; Evropën; Gadishullin Ilirik; Italinë Romake; Azinë e Vogël; Afrikën Veriore; etj. duhet të korigjohet në lidhje me të gjitha shkrimet e mia kritike dhe shkrimet e tjera të shkencave. Le t`a dinë mirëmbajtësit e Wikipedia-s, se pellazgo-ilirët kishin të bëjnë kurdoherë vetëm me shqiptarët.

E deshi këtë bota apo nuk e deshi, shqiptarët duhet ta ngrisin zërin e tyre. Dikur do të ndalet edhe bota e do t`a shohin se çka është e vërteta për shkencat. Dihet se në fillim do të kishte polemika nga e tërë bota, por shkenca do të jetë gjakftotë dhe e qetë ndaj këtyre polemikave dhe shkencorisht do t`a jepte qëndrimin e saj.

14947935_681301472036454_8683166039840712608_n

Popullata e madhe pellazge ka edhe kombe të tjera, që janë ndarë prej kombit tonë, të cilat gjuhën e tyre “nacionale” e kane zhviluar prej gjuhës “mëmë” pellazge. Por, çdo gjë që do të shkruhet për ta, duhet ditur se e ka lidhjen me origjinën e tyre të zhvillimit të historinë të pashkëputur ndaj shqiptarëve. Paraardhësit e kësaj bote dihet se janë Iliro-pellazgët, Yllirët dhe Pellazgët, apo siç thoshte i ndjeri i ynë Prof. Nezir Myrta: Pellgasët, të marrë prej historisë së lashtë e prej etimologjisë, se ata kanë jetuar nëpër pellgjet e sotme të “Greqisë”,3 ndërsa distancohen me gjuhë, të dalura prej gjuhës së përbashkët, gjuhës mëmë apo foshnjarake, që i përmbledhë gjuha shqipe.

Nga pellazët apo nga pellgasët sot ka kombe të tjera relativisht të mëdha. Por neve na interesojnë atë që bien ndesh me të pavërtetat historike. Nga historia e lashtësisë ajo që i hedh përdhé gënjeshtarët grekë është lufta e Trojes, që u bë nga pellazgo-ilirët dhe nuk u bë nga “grekët”, sepse atëherë nuk kishte aspak “grekë”.

Pa marrë parasysh se kush ishin Tojanët e çka do të thoshte Troja, duhet të themi se trillimet greke në këtë drejtim, në kohët e zymta të prehistorisë, në të cilën “grekët” duan ta marrin gjithë “lavdinë” e tyre në këtë “luftë mitike”, nuk e kanë asnjë bazë dhe janë gënjeshtra shkencore, sepse lufta e Trojes është bërë nga pellazgo-ilirët e jo nga “grekët”. Ajo është luftë e fiseve pellazge, në mes vete, dhe ka një argumentim tjetër, sepse nuk ka ekzistuar kompakte “Greqia”.4

Gjërat që janë thënë, i kemi si dëshmi. Po kthehemi te perriudha tjetër, të cilën ata e marrin si “gjenezë” të veten, me kufij të gjërë dhe renome të madhe, nëpër kontinente e mbi popuj të tjerë. Kjo është periudha e Aleksandrit të Madh. Për këtë periudhë po përplasemi me botën pseudoshkencore të Evropës e Botës, të bazuar nëpër gënjeshtrat shkencore të grekëve; të sllavëve; të spanjollëve; dhe të Evropës së gjërë.

Nuk ka nevojë ti numrojmë mija librat e historisë, në të cilat i mësojnë fëmijët e tërë botës, por do të marrim gënjeshtrën klluqe “greke”, në vend se të marrim pellazgët apo pellazgo-ilirët, në të cilat nuk ishim “grekët”. Edhe nëse janë quajtur “grekë”, pa patur nevojë të shpjegojmë pse janë quajtur “grekë”5 ata e kanë quajtur kështu një territor të vogël, të cilën e ka mundur Aleksandri i Madh. Për këte duhet të përplasemi me botën shkencore, me Evropën shkencore, e edhe me të sotmit “grekë”. Dhe se ky territor nuk e ka folur gjuhën “greke”, por ka folur gjuhën e shkruar fenikase. “Gjuhë zyrtare” nuk ka pasur në atë kohë, madje është folur gjuha shqipe në atë kohë. Ajo ka qenë gjuhë paralele deri në shekulin XIX, kur edhe arvanitasit e kanë folur tërësisht.

14980654_681301762036425_3758589812479752643_n

Edhe njëherë po e marrin një thënie kapitale, të nxjerrë nga pjesët e publikuara më parë, “Maqedonia në vorbullën e fqinjëve antishqiptarë”, pjesët 1-12, por nga arësyet e ndryshme nuk e kemi e publikuar tërësisht, e cila thotë: “Hapi i parë në likuidimin e një populli është të fshini kujtesën e tij. Shkatërroni librat e tij, kulturën e tij, historinë e tij. Atëherë, vini dike të shkruajë libra të rinj, të krijojë një kulturë të re, të shpikë një histori të re. Para se të kalojë shumë kohë, kombi do të harrojë çfarë është dhe çfarë qe”.6 Pra, kombi i ri e i vjetër iliro-pellazg dhe shqiptar, më i pari në botë, nuk e njehë historinë e vet të stërlashtë; nuk e sheh veten e tij prej se kur ka ardhur në këtë botë; nuk e dallon aspak rrugën e tij nëpër luftëra të tmerrshme e të pandaluara mija vite të tëra nëpër këtë rruzull tokë, që i themi “globus”; dhe ndalet pak e përciptazi vetëm në ate çka e kanë mësuar nga të ashtuquajturit “albanolog”, të cilët thonë se gjuha shqipe është shkruar vonë, madje shumë vonë, që nga Manastiri i Maqedonisë…

Gënjeshtrave greke u ka ardhur fundi. Dinastia e maqedonëve është shumë e lashtë, saqë banorët e trevës së quajtur “Hellada”, të kooptuar edhe prej disa “shkencëtarve” gënjeshtarë jo vetëm të këtij vendi, por edhe shqiptarë, e marrur prej qytetit EladaThesalisë, e cila është më lashtë se sa “Greqia”, por në emërtimin e sotëm “grek” ajo mbetet e shkruar “Ellinikí Dimokratía”, dhe pak kush e qanë kokën për këtë.

Maqedonia ka ekzistuar shumë përpara Greqisë, madje edhe në lashtësi, kur një pjesë e Greqisë është quajtur “Hellada”. Greqia si shtet unik nuk ka ekzistuar, madje kurrë me këta kufij që ka sot e as me kufijtë që vet që i lëvizë. Shkenca është shkencë, nuk është gënjeshtër e cila shkon nëpër periudha të ndryshme mijëvjeçaresh, as nëpër territore që nuk kanë qenë, dhe as në kombe, në etni të paekzistueshme.

Dinastia maqedonase ka qenë iliro-pellazge dhe prijesit e saj kanë qenë iliro-pellazg, pra shqiptar. Unë po e marr një libër të Shefki Ollomonit, sepse është më i mirë, sado që mund të ketë ngatërrime apo fotografi të gabuara, por ka fakte të pamohuara për historinë e Lekës së Madh, d.m.th. Aleksandrit të Madh.7

Fillimisht po e marrim gjenealogjinë familjare të tyre, prej këtij libri, e cila na lidhet prej Herakliut, por që nuk ka data deri te Filipi i I (578); Aeropi I (558); Amynta (498); Aleksandri i I (497-454); Perdika i II (454-413); Arkelau (413-399); Oresti 399-396); Aeropi II (396-393); Pausani (393); Amynta II (393); Amynta III (392-370); Argeu II (370); Aleksandri i II (370-368); Ptoleme Alori (368-365); Perdika III (365-359); Filipi II (359-336) dhe Aleksandri i III i Madh (336-323), etj. dhe këtu po e ndërprejmë njëherë, sepse ajo vazhdon deri te Filipi i V (222-179) dhe Perseu (179-168), që janë të gjithë para Krishtit, pra p.e.s.8 T`i marrim hartat e t`i shikojmë: nuk ka ekzistuar “Greqia”, aq më pak me këta kufinj që ajo i pretendon. Kanë banuar iliro-pellazgët e të tjerë dhe e kanë shkruar gjuhën fenikase, jo gjuhën “greke”; dhe nuk ka baza shkencore që “të bëjmë” një etni, një komb “grek”. Kanë qenë klasat e larta, jo populli, që të shkruajnë e flasin “greqisht”. Pjesa e gjërë e popullit ka folur gjuhën shqipe, e kjo dihet.

Mbretëria e Maqedonisë ishte një shtet unik, ndërsa qytetet-shtetet e Eladës, ende nuk kishin krijuar një mbretëri të përbashkët, sepse, midis tyre ishte futur dredhia fenikase. Edhe nëse e marrim ekzistencën e thirrjes “Mekedonia”, e shohim se ajo ka qenë krahinë e qeverisjes administrative dhe nuk ka pasur asnjë lidhje me qytetet-shtetet e siujdhesës së mëposhtme të tërë gadishullit, të cilat mbanin emra të tjerë dhe ajo ka qenë jashtë Elladës apo Helladës. Në të vërtetë, Makethonia apo Maqedonia ishte kundërshtare e tyre. Më kot “e futin” shkencëtarët në këtë kuadër.

Thrakët e maqedonët ishin të njëjtë për nga prejardhja e tyre me ilirët dhe ishin pellazgo-ilirë, jo grekë, jo sllavë e aq më pak jo “bullgarë”. Diset se nuk ka pasur të tillë deri diku në mes të perandorisë Romake dhe në perandorinë Bizantime. Maqedonasit e vjetër ndaheshin nga Morava e Vardari (Bardhari), dhe vargu i maleve Vranas. Ilirët, thrakët e maqedonasit ishin të afërt në mes tyre, jetonin pranë njëri tjetrit, prandaj ishin të vetëkuptueshme ato zënka, të cilat, dërgonin në luftëra. Ata mirreshin vesh ndërmjet vete dhe nuk kishin nevojë të merrnin ndonjë përkthyes të gjuhës së tyre shqipe, madje nuk janë as të rralla rastet kur autorët e ngatërrojnë karakterin etnik të këtyre fiseve, të cila janë iliro-pellazge dhe shqiptare.9

Në historinë e vjetër të kombit shqiptar, të gjitha luftërat e vjetra na dalin si luftëra në mes fiseve më të organizuara, në formën e zhvillimit të më tutjeshëm të kulturës së shoqërisë në veçanti, duke u nisur prej kulturës së pellazgo-ilirëve, në fundin e shekullit të V p.e.s. e fillimin e shekullit të IV, p.e.s., kur janë krijuar formacionet e para shtetërore ilire. Ne na përshkruhen disa luftëra të Lynkestëve, Pelloponezit, Akamanisë dhe të vetë Maqedonëve të vjetër pellazgo-ilir, të cilat nuk janë krejtësisht të konsoliduara, por i shërbejnë vetëm thellimit e diferencimit social; zhvillimit të pronës private, etj., të cilat në të vërtetë i shkaktojnë këto konflikte, që kanë qenë konflikte të interesave fisnore.

Në procesin e këtyre konflikte të fiseve pellazgo-ilire për veprime të përbashëta, si p.sh. të molosëve, të thesprotëve, të kaoneve, të orestëve, të paraurejve, të lyn-kestëve, të paionëve, të dardanëve, etj. i kanë detyruar në radhë të parë këto fise të lidhin bashkëpunime, të cilat i dërguan në federatat fisnore.10

Pra Maqedonia ishtë themeluar si mbretëri, ndërsa “Greqia” nuk ekzistonte ende e themeluar. Dinastia Maqedonase ishte iliro-pellazge apo iliro-pellgase, ndërsa “Greqia” nuk figuronte gjëkundi. Epiri ishte edhe ajo iliro-pellazge apo pellgase, pra një tokë e vëtetë e shqiptarëve të sotëm. Aleksandri i Madh isht nip i Epirit.

Edhe pse nuk po merremi me gjenealogjitë familjare të perandarëve të Maqedonisë, të cilat janë të gjithfarë llojesh dhe bien në kotradikta me njëra-tjetrën; dhe nuk po merremi as me shpjegimin e ndryshëm të etimologjisë, apo me prejardhjen e toponimit “Makedon”, “Makedhon”, etj. por po ndalemi vetëm te disa gjëra që na interesojnë. Më së pari na intereson gjuha të cilën e ka folur Aleksandri i Madh, dhe kjo detyrimisht na dërgon në thënien e studiusesit amerikan, Xhorxh Uiliams, i cili thotë se “Gjuha amtare e Aleksandrit të Madh që pushtoi botën, ka qenë gjuha shqipe”.11

I pari nga ata që logariten të jetë “grekë”, por që nuk është i tillë, dhe që flet direkt për Maqedoninë, përkundër lidhjeve me tregime të ndryshme të prejardhjes “mitike” të cilat nuk po i përmendim e as nuk lidhemi me to, ka qenë Herodoti. Ai ka shkruar se Maqedonia, sikurse shtetet e tjera përrreth tyre, ka qenë pellazge dhe banohej nga pellazgët. Maqedonia quhej Pellazgji. Olimpin e kosideron qendër të pellazgëve. Në mesin e fiseve pellazgo-ilire i vendos edhe peonët, të cilët jetonin në rrezë të maleve të Pindit, por që morën pjesë në luftimet e Trojës, të udhëhequr nga prijësi i tyre. Ndër të tjera, fillimisht, shkuan e u vendosën në rrethinat e Thesalisë, pastaj shkuan drejtë Gadishullit të Moresë apo Pelloponezit të sotëm.12

Maqedonët antikë ishin me etni pellazge, ashtu si ishin trakët, siç ishin epirotët, siç ishin etruskët, trojanët, mikenasit dhe ilirët. Pra, të gjithë ishin pellazgo-ilir, yllirians, i njëjti popull, fise nga e njëta origjinë etnike, me të njëjtat rrënjë, gjuhë e kulturë.

Reth vitit 1302 p.e.s. u vendosën në Pind, nën emrin maqedonas dhe u shtrinë deri në Ematia, siç mendon Paurson dhe Cayx, te Shefki Ollomoni. Ndërsa Mbretëria e parë e Maqedonisë u formua rreth vitit 796 p.e.s., e drejtuar nga Mbreti Karan.13

Në sytë e të ashtuquajtrve “grekë”, maqedonasit nuk ishin “grekë”. Demosteni, një filozof i të ashtuquajturës “Greqi”, i cilësonte si “barbarë”, d.m.th. ata që e kanë folur gjuhën tjetër nga gjuha fenikase, njësoj si të huaj. Vetë Homeri në poemën epike të tij na shpjegon se ata kanë luftuar në anën e Trojës, kundër sulmuesve e rrethuesve.

Këtu nxirret e vërteta historike: vëllezërit iliro-pellazgë, maqedonasit, kanë shkuar të ndihmojnë vëllezërit yllirian, pra pellazgo-yllir të Trojës, për t`i mbrojtur nga të gjithë sulmusit e rrethuesit, barbarët e vërtetë të tyre, Agamemnoni, që ishte një nga të huajt jo pellazgë, dhe në mesin e tyre kishte edhe fise pellazge, si Akili.

Staboni shkruan se ata kishin të njëjtën veshje, flisnin të njëjtë gjuhë, i kishin dhe të njëjtat me Epirotët. Për Epirotët e Pirros, që quhej Burri, pjesëtarë të së cilës kanë ardhur në Zvicër, në të gjitha anët, e dimë fare mirë. Ata ishin një fis i iliro-pellazgëve. Autorët e vjetër të Pellazgisë, si Strabonin dhe Herodotin e të tjerë, i quajnë “grekë”, sepse kështu kanë pretenduar 3 fiset e huaja, egjiptiane, fenikase dhe assiriane, të cilët nuk flisnin si pellazgët, gjuhën “barbare” shqipe. Këta “të huaj” e lidhën “me gjuhën greke”, të cilave edhe sot u dalin proçkat. Dhe, në bazë të tyre janë lidhur edhe latinët, në perandorinë Romake. Ne e pamë se prej kah e nxjerrin fjalën “grek”, dhe e dimë se nuk ka etni të quajtur “grekë”. Mjaftojnë këto pjesë që të shihni. A e kanë marrë prej Dodonës apo prej Epirit dhe gërxheve të shumta të saj, nuk po e themi. Por është gënjeshtër e kulluar e atyre që duan të shpikin prej qiellit se “paska ekzistur një popull grek”, madje “që prej kohës së lashtësisë”, dhe fare nuk mendohet se toponimi “grek” nuk qëndron, sepse nuk ka etni e cila e flet “gjuhën greke”, por ka qindra të mashtruar, edhe shqipfolës, që e shtrijnë këtë gënjeshtër.

Kur përshkruan një komplot ushtarak, ku ishin përfshirë edhe gjeneralët maqedon, Parmenioni e Filota, Kuint-Kyrs, historian latin i shekullit të I-rë p.e.s. shkruan se për tu marrë vesh ndërmjet veti ishte i nevojshëm një përkthyes, sepse maqedonët nuk flisnin greqisht,14 pra gjuhën e krijuar nga pellazgishtja si gjuhë që ata e quajnë “gjuha greke”, por nuk ka komb “grek” dhe është gjuha fenikase, me shkonjat e alfabetit të Kadmit. Maqedonasit flisnin shqip. Gjuha e folur shqipe konsiderohej edhe nga ana e shtresave të larta “hellene” si “gjuhë barbare”. “Hellenët” nuk janë të tillë, sepse nuk kanë pjellur trashëgimtarë, por e kanë quajtur “Greqinë Qendrore”, ku ka shkuar të jetojë Kadmi, e të cilin e ndjekin më vonë, sepse i dukeshin gënjeshtrat dhe nuk e duronte populli i gjërë. Pra, deklarata e historianit latin është e qartë për historinët e të gjithë botës, se Maqenonia antike, me shtrirje andej kufirit është iliro-pellazge dhe Maqedonia e sotme këndej kufirit është edhe sot në pjesën dërmese iliro-shqiptare.

Ne po e shkëputim një citat të tërë nga ky libër, si më poshtë:

Mbretërit e Maqedonisë nga shekulli VII p.e.s. kishin ardhur në tokat e Ilirisë Perëndimore dhe e mbanin veten për pasardhës të trimit pellazg, Herakliut (Herkulit), që e mori këtë emër për shkak se Hera (Hyjneshë e erës) i punoi një rreng për t`ia humbur pushtetin mbretëror që do të mund t`i takonte. Meqenëse helenët [nuk ka pasur “helenë” atëherë dhe kjo është e shpifur!] për shkak të pozitës së mirë gjeografike [ka qenë “Greqia Qendrore”, në përkthimet e lashta e të reja botërore!] arritën dorë mbi Lojërat Olimpike (lojëra tradicionale pellazge), [këtu kanë hyrë jo “grekët” apo “helenët”, por fenikasit!] dhe nuk lejonin maqedonët dhe fiset tjera ilire e trakase të merrnin pjesë. Kështu, kur stërgjyshi i Lekës së Madh, Leka i Parë, [Leka I ose Aleksandri I, 497-454] shkoi për të marrë pjesë në Lojërat Olimpike, helenët nuk deshën ta pranonin me të vetmen arsye, se nuk qe helen (grek) [për mua, pa dyshim i rrejshëm!]. Nga shekulli VII dhe VI shkolla thesalo-maqedone në artin e skulpturës paraqet stil të njëjtë me artin e qyteteve dorike [jo dorianët, se kanë qenë të huaj dhe pushtues!].

Maqedonasit adhuronin diellin, (se) që vërtetohet nga disa simbole të njohura nga arkeologët, si “Dielli i Vergjinës”. Kulti i diellit është tipik për racën pellazgjike [për mua, racën ariane]. Fundja kishin të njëjtat doke e zakone me ilirët e tjerë.”15

Kjo është tepër e qartë për të gjithë studiusit, të botës dhe të Evropës. Nuk ka pasur “grekë” apo “hellenë” në atë kohë, por ka pasur pushtues të huaj, të cilët kanë qenë të pashpirt me pellazgo-ilirët; i kanë zënë troç, rob, skllevër; i kanë shtypur e shfrytëzuar, në çdo drejtim, madje me gjuhën e shkruar fenikase; me thirrje të vendit nëpër makinacione të plaçiktura nga pellazgët. Këta janë eolët, jonët e dorianët, apo më mirë t`u themi fenikasit, egjyptianët dhe assirianët.

Edhe një fjalë po e marrin prej Prof. Otto Müller nga e njëjta vepër (sado që autori i ka lënë anash fusnotat, që janë pjesë përbërëse e rrëfimit historik), i cili shkruan:

Mbretërit e këtyre tri provincave: Epir, Iliri dhe Maqedoni, vishnin rroba të njëjta dhe ishin të lidhur me krushqi e me gjini përherë në mes tyre. Kështu gjyshja e Aleksandrit të Madh ishte ilire dhe e ëma Olimpia prej Epirit nga dera e Pirros.”16

Kjo është historia e “Greqisë” së rrejshme, që e ka pasur jo tërësisht, por pjesërisht “Greqinë Qendrore”. Historia e Maqedonisë antike ndahet në dy pjesë: a) periudha gojore, deri në vitin 500 p.e.s, dhe b) periudha historike, prej 500 deri në 148 p.e.s.

1 Shikoni ju faqen „wikipedia org“,në gjuhën angleze: https://en.wikipedia.org/wiki/Main_Page, dhe në gjuhën gjermane: https://de.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Hauptseite , si „enciklopedi e lirë“ dhe veçanërisht Greqinë si shtet, në versionin gjermanisht: https://de.wikipedia.org/wiki/Griechenland.

2 Shikoni në versionin shqip të wikipedia-s, në https://sq.wikipedia.org/wiki/Greqia_e_lasht%C3%AB.

3 Shikoni edhe njëherë pjesën e pestë të këtij artikulli.

4 Altin Kocaqi, „Lufta e Trojes u bë nga pellazgët dhe jo grekët“, të publikuar me 13 Tetor 2016, në portalin http://gazetainfopress.com/historia_arkeologji/thukididi-lufta-e-trojes-u-nga-pellazget-dhe-jo-nga-greket/.

5 Shikoni edhe njëherë pjesët paraprake, por edhe në faqen provizore http://brahimavdyli.ch.

6 Thënie e marrë nga gazetari Amerikan, Edward R. Marrow, dhe libri i tij, “A nation of sheep will beget a guvernment of wolves”, cituar nga vepra e njohurMaqedonia shqiptare-në dritën e teksteve dhe dokumentareve historike”, Vëllimi i I-rë, Tringa Design, Tetovë 2009, faqe 7.

7 Shikoni veprën e Shefki Ollomonit, „Leka i Madh (Aleksandri i Maqedonisë)/rrënjet e vërteta“, Botim i dytë i plotësuar, SHGB „Shkupi“, Shkup 2015.

8 I njëjti autor, e njëta libër, faqet 56-57.

9 Nga Selami Islami dhe Kristo Frashëri, në krye të autorëve të Institutit të Historisë dhe të Gjuhësisë, të USHT, “Historia e Shqipërisë”, vëllimi i I-rë, Tiranë 1959, faqja 51.

10 Shikoni “Federatat fisnore”, faqe 30-31, nga libri i Akademisë Shqiptare të Shkencave: “Historia e Popullit Shqiptar”, Shtëpia Botuese Toena, Tiranë 2002.

11 Vepra e Shefki Ollomonit, „Leka i Madh (Aleksandri i Madh)…“, faqe 10.

12 Po aty, shikoni në faqen 11.

13 Po aty, faqe 13.

14 Po aty, në fund të faqes 13.

15 Po aty, nga faqja 14.

16Po aty, faqe 15.

[the_ad id=”6025″]

[the_ad id=”4118″]

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET (Pjesët e pestë)

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET  (Pjesët e pestë)

 

kau-me-nje-bri

Shkruan: Brahim Avdyli

Edhe pse e kisha botuar pjesën e dytë e të tretë, Prof. Muharrem Abazaj e thotë me plotë gojën se emërtimi “Ilir” do të jetë formuar nga përngjitja e fjalëve: il-lir, nga e cila do të kishim në përmasat e “Yll” të shqipes pjesën “Il”, dhe nga pjesa e dytë “lir”, në përmasat e shqipes do të merrej “ir” dhe do të bazohej në “hir”, prandaj na del forma tjetër e fjalës ILIR. Rëndësia e fjalës kuptohet “Yll me hir/Yll i bekuar”.1

Ne të vërtetë, emërtimi Ilir lidhet me një Yll, i cili e ka pasur një vlerë të veten, të jashtëzakonshme, që lidhet me fjalët e shenjta të Dodonës ilire “Yll me hir” apo “Yll i bekuar”. Prof. Muharrem Abazaj njerr një thënie nga Polibi, Historia, libri i II/2, në të cilët përshkruhen ilirët e lashtë që kanë qenë detarë mjaft të zotë. P.sh. mbreti Agron, në të cilin ne thirremi, që ka qenë mbret i ilirëve, kishte një fuqi detare dhe tokësore më të madhe se të gjithë mbretërit e mëparshëm të ilirisë.2

harta-qiellore-e-yjeve-e-zotave-dhe-engjujve-e-marrur-me-leje-nga-alex-sadri

Se a fillohet ky emërtim me Dodonën e parë, në Shqipëri apo me Dodonën e dytë, në Greqi, nuk e dimë, sepse qindra autorë të rremë të ashtuquajturës “Greqi”, duan t`i humbin gjurmët e Dodonës së Parë. Ajo është Ilire dhe Shqiptare. Emërtimet Ylliria dhe Iliria janë NJË, që prej zanafillës së njerëzimit e të bazës së ALBANËVE, të cilat janë parahistori dhe ne nuk kemi mundësi kaq lehtë t`i dëshmojmë.

Në fund të artikullit të tij, Prof. Muharrem Abazaj, na e thotë kështu:

Udhëtimet gjatë netëve, në mungesë të plotë të instrumentave orientuese do të kenë qenë torturuese. Por për fat të tyre ishte një objekt qiellor, një yll shumë i shndëritshëm që ishte shpëtimtari i tyre në çdo moment. Ky ishte Ylli Polar i cili ndodhet saktësisht mbi një vijë imagjinare që lidh Polin e Veriut me atë të Jugut dhe me shkëlqimin e rrallë të tij bëhej orientuesi më i sigurtë për ta. Këtë shërbim jetësor të këtij ylli ata e kanë parë si një dhuratë të Hyjit, si një yll të bekuar, yll me hir. Do të ketë qenë vështirë që kjo fjalë “yll hir” të mos jetë artikuluar herë pas here nga çdo banor i kësaj anëdetje. Dhe si një fjalë e përdorur masivisht prej tyre, ajo do të jetë bërë si një element dallues për banorët e këtij territori”.3

harta-e-disa-qyteteve-te-medha-deri-ne-azi-te-vogel-me-babylonine-ne-mesin-e-tyre

Duke e shpjeguar mirë se cili është lidhja e termit pellazgë, ilir dhe shqip, Prof. Nezir Myrta, tani i ndjerë, të cilin e njihja që herët, thotë se “Illiristika është shkenca linguistike-AMA e Albanistikës, e cila merret me studimin dhe prejardhjen Ilirishtes së Re (Shqipes) dhe Ilirishtes së Lashtë, si Ama e Indo-evropianishtes… Shqipja dhe Sa-nkskritishtja janë dy bija të Illirishtes së sterlashtë. Illiristika është Urëshprehja (Ur-sprache)-Rrajëshprehja nga Gjuha e Parë e Njeriut… Ndërgjegja e Botës kthjellet dhe zhvillohet përmes gjuhës!”.4

Unë mendoj se Iliristika duhet të shkruhet si Ylliristika, sepse në rrënjë të saj e ka Yllin, e cila do të përfshinte të gjitha dijet prej alfabetit të parë të albanëve të lashtë e deri në kohën tonë. Albanologët janë pjesëtarë të Ylliristikës. Kjo do të duhej ndarë në tri periudha: Ylliristikja Antike; e Mesjetës dhe Moderne. Albanologët e sotëm futen në Ylliristikën apo Illiristikën ose Iliristikën Moderne. Pellazgishtja apo siç e quan Prof. Nezir Myrta, Pellgasishtja, duhet të jetë pjesë e Ylliristikës Antike edhe pse shkruhet me alfabetin artificial të fenikasve, por të sqarohet nga të gjitha ndërfutjet e qëllimta të falsifikatorëve të rrejshëm antikë.

thesali-thesar-toke-buke-hambar-i-vertete-i-prodhimeve-bujqesore-ne-te-ashtuquajturen-greqi

Ndonjëherë, i përfshirë nga literatura “greke” dhe nën ndikimin e kësaj literature, na del në disa vende “i ndërthurur” me dy veprat e veta, miku i im i mirë, Sulejman Mato. Veprat e tij e kanë rëndësine e madhe, sepse i kanë mjaft pjesë domethënse. Janë veprat “Në kërkim të rrënjëve”, dhe “Vëzhgime mbi lashtësinë e gjuhës shqipe”,5 të cilat priten me kureshtje të posaçme. Gjurmimi disavjeçarë për historinë tonë të lashtë, të dijes së gjërë nga gjuha shqipe, e bënë këtë shkrimtar të gjithanshëm e me interesa të mëdha, me plot pasion e palodhshmëri. Epoka parahomerike pellazgo- ilire; epoka e këngëve epike të Homerit– sado të bastarduara më vonë nga shkrimi fenikas i Psistratit, dhe pas tij ajo e ndërfutjeve tjera pas Homerike; si çelës i denjë i gjuhës së rigjurmuar të lashtë të kombit Yllirians, pra me këtë çështje të gjuhës së ilirëve; maqedhonëve; të epirotëve dhe thrakëve, na dërgon detyrimisht nëpër rrugën e vetme të qytetërimit të lashtë të kombit shqiptar.

Po e marr si shembull nga gjuha e lashtë e gjuhës shqiptare të iliro-pellazgëve, fjalën “gum”, e cila mbetet si fosile e paprekshme e Biblës, fosile e lashtë armaike, të cilët i kemi vëllezër prej Babylonisë, do të thotë gjum, errësirë, me fjalët e gjuhës së sotme shkak-pasojë, ku gjumi e ka si pasojë të veten errësirën, na konceptohet si pasojë e errësirës që sjellë gjumi, sepse kur njeriu i mbyllë sytë vetëm për pak kohë, përballet me errësirën.6 Shumë pak janë gjurmuesit e tillë që i shohin këto gjëra të gjuhës “mëmë”, gjuhës së lashtë të shqipes.

Gjithashtu fjala AL do të thotë YLL, siç e kemi shpjeguar në shkrimin praprak, në pjesën e tretë, me përpjekjet e alfabetit të parë nga sistemi diellor, ku A-në e marrin edhe arabët, me emrin e Zotit- Allah, Zoti i ardhur prej qiellit, kështu që shumë veta edhe AL-in e bëjnë arabe, që nuk është aspak me vend, sepse fjalët AL, EL, IL janë baraz me fjalën YLL (al, el, il=yll). Po të shikojmë hartën qiellore dhe të vëjmë kujdes, do të lexojmë al leo, al cancer, etj., dhe në këtë rast i drejtohen „Al=Yllit“, si p.sh. në rastin tonë, yllit të luanit, yllit të gaforres, etj. 7 Fjala AL lidhet me fjalën YLL, sikurse lidhet me fjalë AL-i-enët- (qeniet e huaja, të kosmosit, ALIENËT), dhe me AL-fabetin e sistemit diellor. Prej AL-it, qiellit dhe Yjeve kanë zbritur njerëzit dhe prapë janë munduar t`a mbërrijnë qiellin me pallatin më të lartë në Babyloni, ALBANËT, që e flitshin gjuhën MËMË të gjuhëve të quajtura indo-gjermane apo indo-evropiane. Edhe emri i fjalës së vendit BABY-LO-NI-A, do të thotë= baba na la ne-këtu-si atdhe= baby(i)-lo (a)-ni(ne)-a (anë, vend, at-dhé), pra baba na e la këtë vend. Çdo gjë që e kanë menduar atëherë, me gjuhën foshjarake, ka të bëjë me qellin dhe yjet.

kau-me-nje-bri-evropa-i-gjetur-nga-osmanli-arkeoloji-www-helenistik-com

Edhe Europa, që duket se është një ka me një bri të madh në ballë, nuk është për t`u treguar nga gjenealogjia familjare e Kadmit, sepse kjo është shumë vonë, të cilat Kadmi dhe të tjerët pas tij i ka kopjuar shumë vonë nga shekujt përpara tij, nga të gjitha tregimet, mitologitë e historitë e këtij kombi. Dihet se tabela e Vinçës, e gjetur 14 km në lindje të Beogradit të sotshëm, është një shkrim i moçëm evropian (old Europe), i cili filloi të aplikohej në mijëvjeçarin e 7-të p.e.s. dhe përfundoi diku rreth 3500 p.e.s. Nga kjo del se është deri më tani shkrimi më lashtë evropian dhe paraqet vetëm shkronjat pellazgjike, jo të Kadmit dhe jo fenikase.8

Ne po e sjellim si shembull nga Babilonia, kaun me një bri, të marrë nga muri i portave të tempullit Ishtar, e cila e ka murin e jashtëm me tjegulla të bukura dhe të pjekura, të cilat janë të periudhës shumë përpara 3000 viteve p.e.s. e të cilat filloi t`i restauroi Nabopolassar (625-605 p.e.s.), por i plotësuan Nebukadnezar II (604-562 p.e.s.) e Nabonid (555-539 p.e.s.). Është ky një relief sa ka ky mur i portave në ballë të këtij pallati, i cili vizëllon si çdo tjetër. Më vonë kanë ardhur këtu assirianët, por i gjeturi nga gërmimet arkeologjike është Lu-Nanna, i cili lutet me njërin gju pas të rënë përdhé dhe këmbën tjerër të ngrehur, që daton rreth shekullit XIX p.e.s.9

Pra, vetë qytetërimi minean apo minok ka pasur ndikim të madh në tërë ishullin e Kretës, të Evropës, dhe të AzisëVogël, që daton nga viti 3500-3300 p.e.s.

ylli-polar-ne-mesin-e-yjeve-te-qiellit

Zhvillimin i artit minoik apo minean tregon se vërtetë ai i ka ndjekur rrugët e veta edhe pse shpeshherë ka marrë shtytje nga jashtë, por asnjëherë nuk ka qenë nën ato ndikime. “Zhvillimi tërësor i qytetërimit minoik– thotë Robert d`Agnely, mbështetet në strukturen e vet dhe në përparimin e formave të teknikave të qeramikës dhe në evoluimin e hijeshisë e të punës së arqitekturës, që janë thjesht krijime vendëse”.10 Ata me këtë rrugë origjinale ndjekin tërë qytetërimin kretas. Ky qëndrim na ndahet në tri periudha: minoke primitive, 3300-2100 p.e.s.; minoike e mesme, 2100-1550 p.e.s.; dhe minoike e re, 1550-1300 p.e.s.11 Atëherë, këtu nuk kanë qenë fenikasit.

Yllirët, Ilirët, Illyris-siç thotë për herë të parë Herodoti, në shekullin e IV-tër p. e.s.12, e kanë folur gjuhën pellazge e cila është transmetuar me gjuhën e sotme shqipe, jo greqishten e vjetër, sepse këtë gjuhë nuk e shpjegojnë dijetarët e botës, dhe se nuk ka patur fare grek e helenë në atë kohë apo asnjëherë para vitit 1000 të erës sonë. Nga historia e vjetër po e marrim kohën 800 p.e.s. e deri në hartimin e fjalorit e enciklopedisë së grekëve të rinj, të cilët janë të përzier nga etnitë e ndryshme e quhen “grekë”, i kemi 1800 vite me gënjeshtra fenikase të gjuhës artificiale të Kadmit. Këtu e shohim se gjermanët e mëvonshëm e kanë marrur këtë term prej Herodotit, i cili është autor gënjeshtar, anti-pellazg dhe anti-shqiptar. “Y” e parë e ka rrotulluar menjëherë në “y” e tretë dhe Ylli mbetet pa asnjë kuptim në “Illy”. Pra, këtë gënjeshtër nuk e kanë thënë as gjermanët dhe nga Herodoti është kopjuar fjala “Illyrier”, pastaj kjo fjalë është bartur edhe nëpër harta.

Gjeneza e shtrembërimit të këtij termi është bartur nëpër kohë nga anti-pellazgu e anti-shqiptari Herodoti, i cili edhe gjuhën pellazge na e quan “barbare”. Të 2500 vitet vijnë si gënjeshtra të veçanta e shumëzohen e përsëriten në çdo rast evident, pa e komentuar rastin unik: a ka mundësi dhe a ka logjikë të hirren “helenë” ata që nuk kanë qenë helenë dhe ata që nuk kanë qenë as “grekë”? A ka kritere të mirëfillta të quhet një popull me etninë që nuk e kanë pasur dhe të racës joekzistuese?!…

Po e marrim edhe një shembull tjetër të Sulejman Matos, i cili thotë se pellazgët, pra pellazgo-ilirët e kishin si hyjni kryesore Diellin dhe Yjet. Ata e quanin veten e tyre “të lindurit para Hënës”. Besimi tek yjet dhe te dielli gjenden në figuarat e veshjeve të ndryshme, por edhe të armëve të luftëtarëve.13

Është tepër e çuditshme të gjësh fakte të prirjes së egjiptiano-fenikasve, të thirrur më vonë si “helenë” apo “grekë”; se si kanë qenë të gatshën kurdoherë të vjedhin çdo gjë nga vendi në të cilin kanë ardhur; se si kanë patur paturpësinë t`i shpifin nga çdo term apo terminologji, si p.sh. tri vajzat lakuriqe, në skulptura të zgjedhura, se paskan qenë pikërisht “tri graitë”, që i kanë “themelluar” ata; dhe të plaçkisin më në fund nga baza themelore e vendit gjenealogjitë, mythologjitë, zotat, emërtimet, etj.

Ata kanë ardhur që t`a sundojnë dhe kanë pasur mundësi edhe të paragjykojnë të parët e vendit, në të cilin kanë ardhur, e të gënjejnë aq shumë gjatë shekujve, sikur ata kanë qenë “barbarë”, dhe “nuk kishin aq shumë vepra, kulturë apo letërsi”.

Në qoftë se nuk kanë mundur të largojnë nga historia ndonjë mbret, luftëtarë apo ndonjë person të veçantë, atëherë kanë shpifur disa “historira” përrreth tij apo “emërtime” të shumëfishta, dhe ndonjërin e kanë mbytur në forma të ndryshme, p. sh. me gurë, nga shtëpitë, si Pirro Burrin.

Nga këto shumëfishime të personave historikë, mjaft shkencëtar apo shkencëtare të njohur, madje edhe të kombit shqiptar, si p.sh. mikja ime Elena Kocaqi-Levanti, priren gabimisht apo e marrin një personilitet të njohur nga historia pellazge, p.sh. Akilin, që është një hero pellazg, por e quan “epirot”, e cila në atë kohë nuk i ka takuar Epirit.14 Shpeshherë duket se nuk arrinë të shkoqitë materialin e shkruar me gjuhën artificiale greko-fenikase, të cilin e ka lexuar paraprakisht, edhe në qoftë se dimë se ajo është e para kundër grekëve dhe kundër serbëve, p.sh. vepra e njohur “Planet për zhdukjen e shqiptarëve”,15 e cila ka mjaft pjesë të bukura, por historinë e ngatërron, apo i ngatërron “historitë” e disa figurave historike, si p.sh. të Akilit.

Kësi faktesh të përsëritura i kemi te armiqtë tanë, me qendrat e veta në Stambol, Athinë, Sofje, Moskë, Beograd, Berlin, Londër, Bruksel e Madrid, të cilët na bëjnë që t`i kundështojmë, sepse atëherë nuk ka ekzistuar as“Greqia”, dhe as “Hellada”, por Elada, dhe është në krahinën e Peleut në Thesali, 16 që më vonë u quajt si Hellada, njësoj si i thonë Hellena, në vend të Elena, dhe Hylliria, në vend të Ylliria, e më vonë të trasmetuar si gënjeshtër e vërtetë apo rrenë kluqe e grekëve të rinj, prej vitit 1000, 1821, 1827, 1829 e këndej apo të shkencëtarëve të mëvonshëm.

Kjo gjuhë nuk është përdorur asnjëherë si “gjuhë zyrtare” deri në vitin 1000 të e. s., por gjuhë e shkruar dhe bartëse e kulturës, krahas pellazgishtes, gjuhës së folur shqipe. Gjuha e shkruar paralele me këtë gjuhë ka qenë gjuha fenikase e jo greke, pra gjuha e vjetër e atyre që kanë qenë “të konvertuar” në këtë kulturë dhe gjuhë, jo greket e rinj, si komb i klonizuar, pas shpalljes së shteteve.

Ne po e marrim një shpjegim gjuhësor etimologjik të Mili Butkës, i cili na tregon se çka do të thotë toponimi „Thesalia“, e cila është tokë pune; ar, the-s-ar, një fjalë e vërtetë e shqipes së sotme, thes dhe ar, pra tokë thesar, një thes me ar; vend me ara e tokë buke, ultësira, fusha, „sheshe“ pjellore të begata, „hambar“ i Greqisë së sotme; ultësirë, i mbushur krejt me toka të ulta; një fushë shumë pjellore; pra një thesar me pasuri tokësore. Kjo është Thesalia.17

Këtu bien për dhé gënjeshtrat “greke” me “helladën”, por edhe të shqiptarëve, të cilët, kur “Eladën” e Thesalisë, të përdorur te Homeri, si krahinë e Peleut, sepse nuk këndohet askund e asnjëherë emri “grek”, e përkthejnë Hellada=Greqi, që është një “përkthim” i pavërtetë, dhe një ndërfutje gënjeshtare, sepse emrin “Hellada” e nxjerrin nga Elada e Thesalisë.18

Homeri e ka përdorur fjalën Aeiola për Thesalinë, për të cilën shkruan edhe Mili Butka. Ai e emëron rajonin poshtë vargmaleve të larta të Olimpit e maleve të Pindit, që e shtrojnë poshtë luginën dhe ultësirën e Trikallës dhe të Larisës, të cilat bëjnë një unazë të vërtetë të tokës pjellore, sepse e ka prodhimin më të madh bujqësor në Greqi, dhe të cilën e konsiderojnë si “hambar” të këtij vendi.19

Ftia ka qenë pjesë e Thesalisë, sikurse Elada.20 Akili ka qenë i biri i Peles dhe Thetit. Ftija banohej atëherë vetëm nga pellazgët. Popullsia e Ftijes ishte pellazge, vendi ku mbretëronte babai i Akilit, dhe Akili që ishte biri një mbreti pellazg; ndërsa e ëma e tij Theti, është perëndesha pellazge e Detit, sepse e ka një emër krejtësisht shqiptar. Kështu Akili na është i dy prindërve pellazg, jo grekë.21

Ajo, në fillim të këtij artikulli e bën një gabim që bazohet në thënien kontradiktore “të Ahiles”, i cili vjen si shtrembërim i të ashtuquajturës “gjuhë greqishte”. Thuhet se është “djali i Danës dhe nipi i Akrizit, mbretit Argos pellazgjike, sa për babain e tij nuk ka të dhëna, sepse pretendohet se e kishte me Zeusin. Në fakt, Kreuzi e dëboi të bijën nga shtëpia, sepse ndoshta ajo duhet ta ketë pasur fëmijën jashtë martese”. Kjo thënie duket kotradiktore e veprës së saj, por edhe e artikullit të cekur.22

Përveç mospërputhjeve në këtë artikull të “Lajm.co” nga Elena Kocaqi, përsëriten të dhënat shkrimore nga libri, si psh. “Në varrin e Akilit do të përulej një mijë vjetë më vonë iliro-maqedonasi Aleksandri i Madh dhe më vonë perandori i Romës me origjinë ilire, Konstandini i Madh, që tregon se këta dy burra pellazgo-iliro-albanë e mbanin për të fisit të tyre Akilin”, në tërë pjesën Akili, Odisea, Aia apo Ajaksi, etj.23

Pra, etniciteti i Akilit është i qartë dhe pellazgo-ilir. Kjo, tashmë, dihet.

Akili i lutet Zotit apo siç thotë Homeri Zeusit të pellazgëve, kur niset për luftë, në Dodonën pellazgo-ilire, që ishte kryeqendra e këtij vendi të lashtë.

Fakti që ai i lutet “për ndihmë Dodonës pellazgo-ilire”, tregon se ai ishte vetëm pellazg dhe do t`i drejtohej perëndisë së këtij vendi, që e kishte trashëguar prej paraardhësve të tij. Unë e kam shkoqitur dhjetra herë këtë fakt…

Pra, hellenët nuk kanë ekzistuar askund në botë. Fenikasit, me gjuhën e tyre të Kadmit e kanë “gjetur një provicë” që ta thërrasin kështu, ku ka shkuar edhe Kadmi. E quajnë me të padrejtë “helenistika”, madje në gjurmimet e sotme, si p.sh. nga këto gjurmime të pasurisë nëntokësore“Greqisë”, në të ashtuquajturën ”Turqi”. Emri i këtij shteti është artificial, sikurse “helenistika”.

Rasti i Arif Matit, i cili e ka tronditur tërë Evropën, me dëshmitë që ai ua ka bërë pellazgëve, të cilët janë themeluesit e parë të qytetërimit Evropian, siç na e thotë një artikull te “Shqipëria e Jonë”24, e jo helenët, teza e periudhës parahelene e “Greqisë” së lashtë e arkaike. Zeusi, i përcaktuar si pellazgo-ilir nuk është quajtur “hellenë”.

Edhe qytetërimi “miken” duhet ndarë në dy pjesë, para-helenë dhe pas-helene, pas paraqitjes së ashtuquajturve danaj, fenikas dhe assirianë, që e gënjejnë botën me gënjeshtrat e tyre “hellene”. Pra, ky qytetërim është një qytetërim hipotetik.25

Në lidhje me Greqinë e lashtë kemi një shpjegim, që na jipet në bazë të arkeologut Neritan Ceka, në artikullin e “Gazetainfopress-i”, të botuar nga “Ilirida-Oline”, në të cilin thuhet se në trevën e Dukatit, ku janë gjetur disa varreza të lashta ilire të mijëvjeçarit të III-të p.e.s., të ilirëve kaonë, të varrosur në suklore, toponimi “Gropa e Pirit”, do të thotë “i pjerrët”, që laget nga uji, “i pirë”. Aty ndodhet edhe një hon që quhet Gërxhinë, dhe që është një gërxh i vogël.26

Banorët fjalës Greqi i thonë Gërqi, dhe njerëzit e gërxheve, i quajnë me fjalën “grekërit” apo “gërxhianët” dhe është plotësisht e mundshme që romakët t’i kenë quajtur banorët e gërxheve, “graccianë” e vendin “Grecia”, nga që bregu ka qenë gjithmonë gërxhe-gërxhe. Aludimi i shumë shkencëtarëve, gjuhëtarëve, historianëve e arkeologëve vinë në përfundimin se ata ishin pellazgo-ilirët e gërxheve27

Këtu po e përfundojmë me këtë pjesë. Të tjerat, vazhdojnë…

1 Shikoni shkrimin e Prof. Muharrem Abazajt, „Kuptimi i emrit Iliria“, të botuar me dt. 17 tetor 2016, në http://pashtriku.org/?kat=45&shkrimi=5719.

2 Po në të njëjtin artikull të tij, cituar nga vepra e jonë, ASHSH-Instituti i arkeologjisë, „Ilirët dhe Iliria te autorët e Anikitetit“, Toena, Tiranë 2002, faqe 44.

3 Po i njëjti artikull, në fund, i Muharrem Abazajt.

4 Prof. Nezir Myrta, “Shqipja-Illirishtja-Pellgasishtja”, e dates 24 nëntor 2000, te file://A:\SHQIPJA-ILLIRISHTJA-PELLGASISHTJA.html, e cila mirëmbahet nga Alvin Ekmekciu.

5 Shikoni dy veprat e Sulejman Matos, „Në kërkim të rrënjëve“, Botimet Dudaj, Tiranë 2005; dhe veprën “Vëzhgime mbi lashtësinë e gjuhës shqipe”, Pa shtëpi botuese, Tiranë, 2015.

6 Sulejman Mato, “Vëzhgime mbi lashtësinë e gjuhës shqipe”, faqe 135.

7 Shikoni për këtë edhe në nterpretimin e Alex Sadrit (që me duket se është një emër i kostruktuar nga Aleksandri, por mik i imi), me 20 qershor 2016, te http://www.facebook.com/Alex Sadri.

8 Niko Stylo, “Historia e shenjtë e arvanitëve. Dokumente parahistorike”, Printing Press, Prishtinë 2004, faqe 145.

9 Antonella Mezzolani, “Babylon”, në librin e rrallë të Maria Tereza Guaitoli e Simone Rambaldi, “Legendäre Städte der Vergangenheit (von Athen bis Angkor, von Babylon bis Palenke”, Weltbild GmbH, Augsburg 2008, faqe 164-167.

10 Robert d`Angely, “Enigma- nga pellazgët te shqiptarët”, Botimet Toena, Tiranë 1998, faqe 89.

11 Po aty, e njëjta vepër.

12 Shiko veprën e njëjtë të Sulejmon Matos, faqe 66.

13 Sulejman Mato, „Në kërkim të rrënjëve“, Botimet Dudaj, Tiranë 2005, faqe 188.

14 Shikoni në artikullin e Elena Kocaqit, „Akili heroi pellazg-epirotas, të cilin na e vodhën grekët“, me datën 12.04.2016, në http://www.lajm.co/akili-pellazg-epirotas-te-cilin-na-e-vodhen-greket/.

15 Po deshët, shikoni veprën e Elena Kocaqit-Levati, Planet për zhdukjen e shqiptarëve, EMAL, Tiranë 2010

16 Shikoni në faqen time provizore http://www.brahimavdyli.com/maqedonia-shqiptare-VII, apo direkt në veprën e Fiqret Barbullushit, “Homeri-historia, racizmi”, Botimet Dita 2000, Tiranë 2011, faqe 166.

17 Mili Butka, në shpjegimin gjuhësor të faqes së portablit të Internetit , „Etimologji: <<Thesali>> emërtimi i saj“, në http://kanunitv.blogspot.ch/2016/10/thesali-emertimi-saj-etimologji.html

18 Shikoni për këtë gjë edhe te vepra e Fiqiret Barbullushit, e njëta faqe.

19 Shikoni për këtë çështje te shkrimi i përmendur i Mili Butkës.

20 Shikoni të njëjtën faqe të Fiqret Barbullushit.

21 Shikoni në artikullin e Elena Kocaqit, „Akili heroi pellazg-epirotas, të cilin na e vodhën grekët“, më poshtë.

22 Kahasoni artikullin e përmendur me veprën e saj, “Albanët, Pellazgo-Ilirët-Shqiptarët me famë Botërore”, Plejad, Tiranë 2008, faqet 23-25.

23 Shikoni veprën e përmendur, faqe 24.

24 Arif Mati, „Libri i tezës sime që do të botohet në gjuhën frenge së shpejti: Pellazgët- paraardhësit e qytetërimit greko-romak“, në pjesën „Arif Mati, tronditi historinë Evropiane…“, në https://shqiperiajone.altervista.org/arif-mati-trondit-historine-europiane-pellazget-jane-themelues-te-qyteterimit-europian-jo-helenet/, me datën 14 korrik 2016.

25 Shikoni këtë artikull, më tutje, që na jipet artikulli frengjisht, https://www.connaissances-savoirs.com/les-pelasges.html/.

26 Shikoni artikullin e datës 5 tetor 2016, në Iliria-Oline, http://www.ilirida-online.com/orikumi-vendi-ku-bashkohen-perendite-iliriane/.

27 Nga ky artikull, i marrë nga ilirida-online.

[the_ad id=”6025″]

[the_ad id=”4118″]

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET (Pjesët e katërt)

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET (Pjesët e katërt)

iliria

A EKZISTON KOMBI “GREK”

DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET

(Pjesët e katërt)

Shkruan: Brahim Ibish AVDYLI

Sa i përket gjuhës shqipe, po e marrim një shkencëtar të mirëfilltë të përkushtuar mbi pellazgët dhe shqiptarët, e ai është Spiro Konda, i cili, gjithë jetën, në mbarim të veprës së tij, thotë se gjuha shqipe është gjuhë japetike dhe shqiptarët që e flasin atë janë një nga popujt japetikë. Deri sa gjuha shqipe është vazhdimi i gjuhës pellazgjike dhe shqiptarët janë pasardhës të pellazgëve, atëherë gjuha pellazgjike bënë pjesë në bashkëfisërinë (homoethinë) japetike. Në lidhje me këte, shqiptarët që flasin këtë gjuhë janë një popull jo semitik dhe japetik. Shqiptarët janë një popull i stërlashtë, një nga popujt më të vjetër të Gadishulit Ilirik (jo Ballkanik!), një popull shumë më i vjetër paragrek dhe konkretisht pasardhës i pellagëve.1

brahim-avdyli-2

Përsa u përket racave të botës, e dimë mirëfilli se bota është e ndarë në 3 raca: 1) raca e bardhë; 2) raca e verdhë; dhe 3) raca e zezë. Ndërsa raca e katërt, raca e kuqe, është zhdukur nga fundosja e Atlandtidës. Më tëpër, nuk po them.

Raca e verdhë është në botën e Lindjes; raca e zezë janë zezakët e Afrikës, ndërsa raca e bardhë, boreanë, borealë, arianë apo siç ua thonë shkencëtarët “raca indo-gjermane” apo “indo-evropianë” është raca e parë, e cila, në kualifikimet e fundit, në radhë të parë i përzien gjuhët dhe racat. Kur disa shkencëtarë i thonë “raca e bardhë”, në vend se të thonë “raca ariane”, dëshirojnë që të mos e përmendin këtë të fundit, sepse shqiptarët e gjermanët do të ngriteshim më lartë.

Pikësëpari “grekët” apo “helenët” duan që t`i zhdukin, mundësisht sa më shumë ose pjesërisht, edhe pse kështu nuk i ka mësuar as Zoti i Madh, sado që i duron të gjitha shpërfilljet e tyre ndaj shqiptarëve dhe të shpikin me përralla e mitologji, me gjuhë, të cilën arritën që t`a zhvillojnë nga rrënja e fjalëve pellazgo-shqipe.

Të gjithë “shkencëtarët” apo pseudoshkectarët nga e tërë bota i kanë ngjallur ata. Si me një magji i kanë lënë të sillen vërdallë ndaj gënjeshtrave të tyre. Janë edhe me miliarda e miliarda shpenzime të bëra me botimet e tyre të hartave dhe të librave të shumtë. Në Evropë sillen rreth “racës së helenëve” dhe të “grekërve”, të cilët na lënë pa gojë duke i shfletuar këto libra, madje të përkthyera shqip, si p.sh.: Littleton, C. Scott: “Das grosse Buch der Mythologie”, Christian Verlag, München 2003; Vollmer, Wilhelm: “Wörterbuch der Mythologie”, Area Verlag GmbH, Erftstadt 2004; Graber-Haider, Anton & Marx, Helma: “Das Buch der Mythen aller Zeiten und Völker”, Marix Verlag GmbH, Weisbaden 2005; Time-Live Bücher, Grup Autorësh, “Wie damals lebten im griechenland der Antike”, AFR, German language edition, Hamburg 1998; Dommermuth-Gutrich, Gerold: “Mitet më të famshmet e lashtësisë”, emri origjinal i veprës “50 mitet klasike”, Spektër/Botimet MAX, Tiranë 2006; Philip, Neil: „Mythen &Legenden-Ürsprung, Bedeutung, und Bilderwelt von über 50 Mythen aus aller Welt“, Mondo-Verlag AG, Vevey/CH 1999; Littleton, C. Scott: “Das grosse Buch der Mytho-logie”, Christian Verlag, München 2003; Karaouzou, Dr. Semni: “Nationalmuseum-Illustrierter Führer durch das Museum”, Ekdotike Atheanon S.A., Athen 1979; Christopher, Weidner A.: “Enzyklopädie der Mythologie-Die geheimnisvolle Welt der antiken Griechen, Germanen und Kelten”, Tosa Verlag GmbH, Fränkisch-Crumbach 2015; Wawro, Dr. Geoffrey: “Atlas der Weltgeschichte, von 10`000 vor Christus bis heute”, Ullmann Publishing GmbH, China 2013; Gööck, Roland: “Menschen die die Welt veränderten”, Berlin-Darmstadt-Wien, pa vit botimi; Wuermeling, Heinric L.: “Auf der Suche nach Europa/Zeitreise durch die Geschichte”, Langern Müller, Munchen 2005; Leisering, Dr. Waler: “Historisscher Weltatlas”, e 102-ta botim i kësaj veprës nga Marixverlag, sipas botimit të parë të kësaj vepre nga Cornelsen Verlag, Berlin 1997; etj. etj. dhe qindra të tjera, që nuk kam mundësi t`i përmendi me këtë rast. Ka edhe të tjerë shqiptarë, si disa albanologë të shquar, që mbesin peng të literaturës së lexuar greke, italiane, sllave, ruse, angleze, e spanjolle, si psh.: Baku, Pasho: “Enciklopedia universale e ilustruar”, Shtëpia Botuese Bacchus, Tiranë 2011; Brinja, Eva: “Antikiteti-Hellenët janë ilirë të zbritur në Egje”, Ilar, Tiranë 2005; Dhrama, Doc. Todi: “Fjalor i mitologjisë”, Biblioteka Linguistikë, Rilindja Prishtinë 1988; etj., e nuk po i përmendi të tjerët, sepse kjo është mjaft, por, ka edhe pjesërisht, sidonos me fenikasit e Kadmin, që i nxjerrin “si pellazgë”, edhe pse e dinë se ata nuk janë të tillë, psh.: d`Angely, Robert: “Enigma- nga pellazgët te shqiptarët”, Botimet Toena, Tiranë 1998; Eltari, Ali: “Pëllazët, krijuesit e qytetërimit botëror”, Grand Prind, Tiranë 2008; Cenollari, Ilir; “Profecitë e Zotit të Tomorit”, Jonalda, Tiranë 2010; Imeri, Besnik: “Epiri, një histori pellazgo-shqiptare”, Botim i autorit, Tiranë 2013, etj., të cilët e kanë “pranuar” së fundi se “alfabeti i Kadmit” është në favorin e shqiptarëve, sepse “ka qenë i martuar me iliren” dhe pse “djalit të Evropës ia ka dhënë emrin Ilir”, që nuk është prapë e vërtetë, sepse Yllirët, Illyrët dhe Ilirët janë shumë më të vjetër se Ilirët e Gadishullit Ilirik apo Ballkanit edhe pse emërtimi i djalit të Evropës, vajzës së Harmonisë, është prej genealogjise familjare të Kadmit dhe nuk kanë “filluar” prej tij Yllirët/Ilirët, në përgjithësi, si komb.

ganymedi-djali-i-trojit-nipi-i-eriktonit-sternipi-i-dardanit-duke-lozur-me-shqiponjen

Njohja e ilirëve nga ana e jonë nuk është kryer, sepse ajo është nisur nga veprat e shkruara paraprakisht greke, romake, sllave e materialet e tyre arkeologjike, pa e njohur fare gjuhën, se cilën gjuhë e kanë folur ata. Ne po e marrim një nga këta, sepse ka bërë çmos që të dalë në shesh ajo që ai e ka ditur për ilirët, duke e marrë parasysh se kanë jetuar në Gadishullin Ilirik dhe tërë territorin e Ilirisë, Aleksandër Stipçeviq, komplet me veprën e veçantë të tij apo në bibliografinë e këtyre veprave arkeologjike, historike, linguistike, etj. por edhe ballkanologike.2

Deri më tani janë përpjekur edhe shqiptarët me albanologët e tanë të na i japin autorët antikë, por prapë janë ndalur pa ndonjë vështrim kritik dhe pa ndonjë botim kritik të autorëve antikë3, kështu që tekstet nuk janë komplete, nuk e kanë as tërë aparaturën shkecore, etj. dhe vepra është e mangët dhe e vogël për ilirologjinë.

Stipçeviqi niset gabimisht nga legjendat e lashta greke, sipas Apolodorit, kur thotë se Illirios, kryefisi i fisit ilir është i pari i Kadmit dhe i shoqës së tij Harmonisë.4 Këtu e bën gabimin fatal të tij si historiograf, sepse nuk duhet të fillohet historia e një fisi, populli, etnie e kombi mbi gjenealogjinë familjare, qoftë edhe të mbretërve, e aspak nga mitologjia dhe legjendat greke, të cilat janë të rrejshme.

Ndër të tjera ai e vë në gojë një shpjegim naiv të arkeologut Ćiro Truhelka se emri ilir mund të shpjegohet me fjalën e thjeshtë të gjuhës shqipe “i lirë”.5 Nuk e ka vënë re se edhe Frigët dhe të tjerët që kanë qenë deri në Babiloni, e kanë pasur Yllin si gjënë më të shtrenjtë. Dhe e kemi shpjeguar në pjesën tonë të dytë të këtij shkrimi se në Azinë Vogël janë quajtur yllirët-frigë dhe se emri dardan ka lidhje indirekte me stërgjyshin Ilit, themelues të Ilionit, dhe se ilirët janë vazhduesit e gjakut tonë nga Azia e Vogël.6 Brigët apo Frigët janë me gjak pellazgo-ilir dhe fjala e parë e tyre është “Bekos”, pra hiqet “os” greke dhe mbetet BEKË apo BUKË, siç thonë mjaft dijetarë të lashtësisë. Emri ILION ka në rrënjë emrin YLL.7 Parësore del rrënja YLL apo IL dhe ILL. Dardanët ezistojnë në disa vend të Mesdheut dhe kanë tipare të ndryshme. Ndoshta poema epike e Homerit e ka pasur emrin e saj “Ylliada” dhe jo “Iliada”. Edhe pse nuk përmenden yllirët/illirët, d.m.th. se ata apostrofohen, atyre iu kushtohet kjo poemë epike, pra njerëzve të denjë të Yllit.

bindi-perendia-ilire-japode-e-ujit-e-marrur-me-lejen-e-shqipe-hoxhes

Pellazgo-yllirët, apo pellazgo-ilirët, dhe albanët apo shqiptarët e kanë patur pranë vetes së tyre shqiponjën, si lajmëtaren e Zotit, prej Ganymedit, birit të Trojit, nipit të Eriktonit dhe stënipin e Dardanit. Ilirët na dalin prej Azisë së Vogël, e jo tjetërkund.

Pellazgët ishin hyjnorë, siç e kemi thënë në pjesën e tretë të këtij shkrimi. Hyun e rrespektojmë si Yllin, Diellin e Hënes. Dodona ishte qytet i shenjtë. Ylliria apo Hylliria i thonin tërë vendit të tyre, në bazë të folmëve dialektore. Por, do ta shohim më mirë në shkrimet e tjera. Do t`u kthehemi edhe njëherë “grekëve” të njohur, të cilët kanë ditur më mirë se sa të tjerët të shfrytëzojnë mosgadishmërinë për luftë, si bij të Zotit, të rreshtuar e të besuar rreth qendrës së besimit të Zotit, e cila ka qenë Dodona. “Lufta” më e madhe bëhet për punë në arë, për të hapur një arë të re, për ushqim të mirë të bijve tanë të shëndosh e të mirë, të lindur prej dheut, prej Dhé-metr(a)-ës, e cila është nëna e korr-ik-ut, sepse ne i korrnim të mirat prej arës dhe jemi arianë. P.sh. zjarrin e luftës e duronim tre fish, për të cilën e ulnin kokën para armikut, që do të thotë se tri herë ecnim nëpër dhembje e provikime, e të katërtën duhet të ngriteshim në këmbë; të jemi të luftës apo që dinim t`a bëjmë edhe luftën.

Për këtë ne i kemi hapur duart për të gjithë ata që vinë si vizitor, në votrën tonë, edhe pse ata jane sjellur “të lirshëm”; kanë gënjyer e kanë marrë çka u duhet; por ne i kemi kundërshtuar të gjithë ata që nuk e kanë folur të vërtetën, pra ata që e kanë thënë gënjeshtrën, madje me forcë, si gënjeshtrat e fenikasve, sepse fenikasit e kanë lëshuar njëherë at-dhé-un e tyre, prandaj mund të gënjejnë.

Kush e lëshon atdheun e tyre, mëson të gënjejë. Fenikasit e kanë lëshuar atdheun e tyre; kanë ardhur në dhé tjetër, dhe e kanë lëshur at-dhé-un, ku të ka lënë babai, pra ati. Sikut të ishin fis pellazgo-ilir, të cilët kanë dalur prej tokës sonë dhe paskan kaluar nëpër Feniki dhe Egjipt, ata e kanë lakuar rrugën dhe janë mësuar me këto të dhëna, sepse kalojnë nëpër popullata tjera, që i kanë dijet e veta, tjetër nga ajo që e kanë. Duhet të mësosh që të gënjesh për të kaluar jetën tënde; për ta bërë jetën tënde pa pasur ferkime shkatërruese. Edhe nëse fenikasit e kane pasur jetën e tyre diku në gadishullin ilirik apo haemus (duhet që të kesh të hashë, po e analizojmë në një formen tonë thënien e parë të “Ballkanit”), atëherë atyre duhet t`u kenë mbetur gjurmët e para të qenies së tyre dhe këto gjurmë na dërgojnë vetëm në Feniki.

muharrem-abazaj-pellazget-kane-folur-shqip-faqja-e-pare-e-kopetines

Prandaj këto gjurmë na e thonë tjetër gjë: se pellazgët e pellazgo-ilirët kanë qenë zotërues të deteve dhe kanë ditur të ndërrojnë mall me mall, nëpër tërë Europën, Azi të Vogël e Afrikë Veriore. Ata kanë komunikuar me popuj të tjerë. Kanë shkuar dhe kanë ardhur nëpër detra. Pra, janë ndihmuar nga Yjet, nëpër det.

Alfabeti fenikas nuk është me origjinë pellazge, siç thotë “ilirida-online” dhe qindra të tjerë shkencëtarë, por është semito-egjyptian, ndërsa gjuha shqipe më të cilën kanë folur Yllirët, Illyret dhe shqiptarët bëjnë pjesë në bashkëfisërinë japetike, është gjuhë japetike, jo semitike, shumë më përpara tyre. Pra, alfabeti i Kadmit, që është semito-fenikas, e ka “zëvedësuar” alfabetin pellazgo-ilir edhe me dhunë e me gënjeshtra, që është dokumentuar deri në Linearin A e B, por i fundosur me tërë periudhën 1200-800 p.e.s., sepse e dimë me ndërgjegje, se Albanët janë quajtur ata të cilët kanë mundur të shpikin fillimisht al– fa-be-tin e parë, pra AlB(e)-anë, që kanë mundur të “banë” A e B, etj. d.m.th. shkrimin, ushtruesit e shkrimit të parë.

spiro-konda-shqiptaret-dhe-problemi-pellazgjik-koperina-e-vepres

Me këtë rast po e marrin një fjalë të mikut dhe shkencëtarit Prof. Dr. Rexhep Doçit, i cili e shprehë mendimin e tij se disa antroponime, patronime, ojkonime, oronime, hidronime, etj. kryesisht të dialektit gegë se sa toskë gjasojnë me fjalë të vjetra apo me onome të lashta, çështje kjo e cila ka mbetur deri më tani e pa krahasuar, pra e diskutueshme, por në ardhmen mund të na befasojnë për të mirë të historisë e të gjuhës shqipe.8 Provat e mia janë të parat për befasinë, jo vetëm për vete, por edhe për shkencëtarët e huaj të botës, që nuk e njohin gjuhën shqipe.

Për mendimin tim, emërtimet e kombit dallojnë prej toponimenve për sa i përket vendit, p.sh. pellazgo-ilirët janë të dhënë në territorin e sotëm të Greqisë, Thrakisë, të Azisë së Vogël apo Turqisë së sotme, e në anën tjetër të Maqedonisë dhe të Ilirisë. Emërtimet e kombit ndryshojnë sipas regjioneve, vendeve etj. ndërsa emërtimet e kombit të lashtë historik, është Yllir. Vendin e tij të lashtë e ka në Azinë e Vogël, deri në Babiloni (Babyloni) e tërë Evropën, dhe se ka patur si detyrë të parë krijimin e alfabeteve të lashta, prandaj thirren albanë, që bëjnë a-në, pra alfabetin.

Në vend të „i“ duhet të jetë «y», pra Ylliria dhe jo Illyria, sepse nga Ylliria kuptojmë se ka lidhje me Yllin, ndërsa me Illy, nuk kuptojmë asgjë, pos „i lirë“, dhe e dimë se Yllirët nuk kanë qenë asnjëherë të lirë; përskaj tyre e rreth e rrotull u kanë ardhur luftërat, madje prej “grekëve”; romakëve; sllavëve dhe të ashtuquajturve „turq“.

Ne duhët të heqim këto manevrime dinake, njëren pas tjetës; të shohim pak dritë më të mirë, sepse ky është “viti i gjarpërit”, siç thonë kinezët, e zgjatë 1000 vite. Në qoftë se jemi në gjumë, që është gjysmë-vdekje, do të vdesin tërësisht; në qoftë se zgjohemi, pa flamur e sisteme kombëtare, por si bij të vërtetë të Zotit, atëherë do të jemi gjithmonë të drejtë e me dritë të madhe të shkencave, mbi ne, si bij të Yllit, të Qiellit, të Galaktikës së Dritës, të urtë e të mençur!… Do të na falë edhe Zoti i Madh, sepse na ka dhënë dënim prej Babylonisë, i cili nuk është ndarë brez pas brezi. Të ashtuquajturit „grek“ apo „helenë“ na e futën minën e parë në bazat e shkencës; na e mbuluan prej vitit 1200 p.e.s. deri në vitin 800 p.e.s. historinë e Yllit, me errësirë të plotë; e deri në vitin 1000 të e.s. me gjuhën artificiale fenikase; me bazat prore të fillimit te shkencave, të gjitha në rrotullim të vazhdueshëm.

Për të tjerat mina, që janë edhe dy mina, mina sllave dhe turke, do të flasim më vonë. Vetëm, më madhja minë në të gjitha minat është mina turke, që na la vërdallë të sillemi me haremet e perandorëve të fëlliqur, me gra të grabitura me dhunë; duke na e shpifur nëpër gjumë „jam turk“-un e tyre. Nuk e lejonë të mësohet as sot gjuha shqipe, nga 6`800`000 shqiptar nëpër Turqi, e duke na vrarë pa skaj, që prej kur se na ka pushtuar, me dhunë, luftë e me gjak, perandoria Osmane. Dihet se Turqia është krijuar vonë, shumë shekuj më vonë, këtë e dimë shumë mirë…

Ndoshta janë romakët që na e kane futur në kokë „illyrien“, por ata kështu nuk e kanë as në fjalor. Në fjalorin e gjuhës gjermane e të shqipes e gjëjmë këtë fjalë në trajtën dëftore, emërtimin mashkullor „Illyrier“, që do të thotë „Ilir“, deri në trajtën asnjënëse „illyrisch“, që do të thotë „illyrishte-, ja“.9

dhemetra-e-dhene-nga-mikja-ime-shqipe-hoxha-nga-prizreni

Ta shkruanim „Iliriku“ do të ishte shumë e kuptueshëme, sepse nuk ka mundësi në shumë gjuhë të shkruhet „y“ në origjinal, por „i“; prandaj „iliriku“ është vendi i ilirëve; e jo „illyrien“, sepse është gabim gjuhësor, pasi „Y“ –ja është rrotulluar pa vend dhe nuk na e thotë se vendi në fjalë është „vendi i ilirëve“, njerëzve të lirë. Ne, nuk jemi “të lirë” por Yjet na kanë udhëhequr, edhe nëpër detëra, duke qenë „zot të detrave“. Paraprakisht pellazgët dhe pellazgët-ilirët, apo siç e kanë quajtur veten e tyre „Yllirians“, kanë lundruar nëpër ujëra, d.m.th. tri pjesë ujë e një pjesë tokë, e janë udhëhequr prej yjeve, sepse në det apo oqeane është dashur të orintoheshin.

Bindi është perëndia ilire japode e ujit-thotë Shqipe Hoxha.”Bindi është perëndi i vjetër ilire e rrjedhave të ujit në përgjitjhësi dhe ai është përfaqësuar si një njeri i lirë, me një timon apo Trident në të djathë”. Ai është më i afërt me hyjin Vidiaus, thekson ajo, po aty, në një faqe të internetit.10

Prof. Muharrema Abazaj detyrohet këtu që ta rehabilitojë të vërtetën shkencore të historisë, në bazë të historisë së shkruar, edhe pse në subkoshiencë ai e dinte se po bënte kështu një kompromis të çështjes, e menjëherë e shpjegon me të njëjtën nivel shkencor. Gjuha “greke” ishte bërë më përpara gjuhë fleksibile, por ai nuk e dallonte gjuhën e shkruar “greke”, të cilën e quanin paraprakisht shqiptarët, duke u bazuar nga anglo-amerikanët, gjermanët e të huajt e tjerë, duke mos e logaritur që më parë se nuk ka ekzistuar “kombi grek”, as gjuha e tij, por gjuha artificiale fenikase. Ajo duhet të quhet gjuha artificiale fenikase, si gjuha e parë e shkruar, por jo “gjuha greke”, sepse e flitshin “artificialët”, që janë “hellenët”, por nuk ishin “komb”.

Pra, Muharrem Abazaj, në veprën e tij “Pellazgët kanë folur dhe shkruar shqip”, që thotë se aftësinë fleksibile e ka fituar gjuha greke, sikurse pas saj edhe latinishtja, e gjuha greke fillon që nga shekulli i VIII-të, sado që ka dalur nga pellazgishtja11, duke u kthyer te e thëna diskriminuese e Heroditit, i cili thotë se “gjuha e pellazëge ishte një gjuhë barbare”.12 “Në kohën e Herodotit, por edhe para tij, në territorin e Greqisë së Lashtë (që nuk është e njëjta me shtetin Grek, pas vitit 1927 apo 1921-29, që ka ditur “të shfrytëzojë” luftën avranitase për qëllime “hellenistike”, apo që përpara saj, kur ajo ka dalur me Fjalorin “Sounda”, në vitin 1000 të e.s., të “grekërve të rinj”, sepse nuk është e njëjta me “Greqinë e Lashtë”, të cilat ndahen me njëra-tjetrën!13) fliteshin dy gjuhë: pellazgishtja dhe greqishtja e vjetër (për mua, fenikishtja, jo greqishtja!). Greqishtja <<ia mori stafetën>> pellazgishtes, ngaqë ajo u bë gjuhë e shkruar, gjuhë e kulturës dhe e qeverisjes, gjuhë zyrtare (për mendimin tim ajo ka qenë “gjuhe teknike”, pra artificiale, sepse “gjuhë zyrtare” mund të quhet kur bëhet shteti i saj me ligje, pas vitit 1927-1929; apo fillimin “e zyrtarizimit” do t`a logarisim prej kohës kur u futën “grekët e rinj”, që ishin në disa nacionalitete të vogla dhe të përziera, në vitin 1000 të e.s.) kur pellazgishtja mbeti vetëm si gjuhë e folur, gjë kjo që solli rrudhjen e vazhduaeshme të saj, deri sa arriti të quhej <<gjuhë e vdekur”>>,14 megjithëse unë e di dhe e them se gjuha pellazgo-shqipe ka vazhduar të flitet deri në shekullin XIX nëpër Greqi apo Helladë, siç e quan ajo veten e saj, d.m.th. përgjatë 3 mileniumeve, kur arvanitët pushojnë të flasin gjuhën shqipe.

Nuk mund ta quajnë “gjuhë e vdekur” arvanitasit në trojet e veta, sado që edhe sot bënë përpjekje të mëdha që të na bllokojë para botës së gjërë e në trojet tona, e cila quhet Shqipëri; e cila përpiqet që edhe me fé ortodokse të na ngrehë përmes gjuhës artificiale të saj, greqishten e re, drejtë “helladës” së saj; dhe “i harron” kriteteret që duhet t`i ketë për të qenë “shtet”, pra jo me gjuhën mashtruese “greke”.

Ne bëhemi të verbër nga të gjitha mashtrimet “greke” dhe rrotullohet historia para syve tanë; e lëmë si “të vërtetë” Greqinë, sepse nuk i plotëson aspak kushtet për të ekzistuar; dhe shkojmë të verbër duke e përkrahur Kadmin, sikur “ai e paska dhënë alfabetin e parë të shqipes”, sado që nuk duhet shumë mund e të kuptojmë se ka qenë fenikas, pra jo shqiptarë dhe as pellazg, dhe na ka lënë të notojmë në ujërat e turbullta 3000 vjeçare, pas gënjeshtrave të mrekulluara të tij; gjymë të verbër e gjysmë jerem, e lëmë gjuhën shqipe aty ku e ka lënë këtë gjuhë Kadmi, edhe pse siç thotë me titullin e veprës Prof. Muharrem Abazaj, pellazgët kanë folur shqip.

A mund ta shohim vetveten tonë derisa e shkruajmë “Illyria” në vend se të jetë me të vërtetë Ylliria/Yllirians? A e njohim kështu të vërtetën historike?…

Për mendimin tim, jo! E flasim dhe e shkruajmë siç na thonë të tjerët…

1 Spiro Konda, “Shqiptarët dhe problemi pellazgjik”, Tiranë 1964 ose Eugen, Tiranë 2011, faqet 485-486.

2 Aleksandër Stipçeviq, „Ilirët-historia, jeta, kultura, simbolet e kultit“, Botimet Toena, Tiranë 2002.

3 Akademia e Shkencave e Shqipërisë, Istituti i Arkeologjisë: „Ilirët dhe Iliria te autorët antikë, Tiranë 1965 apo te Botimet Toena, Tiranë 2002.

4 Aleksandër Stipçeviq, vepra e përmendur, faqe 15.

5 Po aty, faqe 16.

6 Shiko faqe time provizore http://www.brahimavdyli.ch/a-ekziston-kombi-grek-2/.

7 Nëse dëshironi të shikoni veprën e Sulejman Matos, “Në kërkim të rrënjëve”, shikoni në faqen 49 apo faqen 123.

8 Prof. Dr. Rexhep Doçi, “Pellazdët (Pellazgët) gjyshër të ilirëve dhe stërgjysher të shqiptarëve”, Lena Grafik, Prishtinë 2016, faqe 19.

9 Shikoni në fjalorin, „Sonderausgabe-Langenscheidts Handwörterbuch Albanisch-Deutsch Deutsch-Albanisch“, Langescheidt, Berlin-München-Wien-Zürich-New York 2000, faqe 196.

10 Shikoni te Shqipe Hoxha, në FB, http://www.facebook.com/Shqipe Hoxha, të përsëritur në datën 15 tetor 2016.

11 Muharrem Abazaj, “Pellazgët kanë folur dhe shkruar shqip”, Rofon, Tiranë 2013, faqe 34.

12 Po aty, e njëjta vepër, faqe 39.

13 Shikoni në faqen time http://www.brahimavdyli.ch apo në shkrimet e mija, deri sa të botohet si një libër i veçantë.

14Vepra e përmendur e Muharrem Abazaj, e njëjta faqe, 39.

[the_ad id=”6025″]

[the_ad id=”4118″]

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET

TROJA

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET

(Pjesa e dytë)

Nga: Brahim ABDYLI

Në vazhdimin tonë gjatë këtij shkrimi po ndërlidhemi me dy mendimtarë, të zgjedhur prej nesh: Aref Mathieu (Arif Mati) e vepra e tij “Mikenët-Pellazgët, Grekët ose zgjidhja e një enigme”; dhe Besnik Imeri e vepra e tij, “Epiri, një histori pellazgo-shqiptare”.1

I pari shkencëtar është i njohur si historian me disa vepra të mëdha dhe studius i denjë i Shqipërisë; dhe i dyti, poashtu i njohur, mirëpo e bënë një gabim të veçantë se e pranon Kadmin, si “pellazgo-shqiptarë”, pasi ai nuk ka qenë pellazgë; nuk ka qenë ilir dhe nuk ka qenë aspak shqiptarë. Këtë gabim të tij në studimin e vetëm për Epirin, e bazon në një shkencëtar tjetër, si psh. Robert d`Angely2, e disa shkencëtar të tjerë. Kadmin e nxjerrë hartues të shkrimit të shqipes, i cili është i shkrimit të gjuhës së folur shqipe, me shtesa e prapashtesa. Ne e dimë se Lineari A, lineari i parë i kësaj gjuhe, 16 shekuj p.e.s., është një tekst tregtar, jo gjuhësor, i cili deshifrohet përmes dialektit gegë, deri në ditët tona; mirëpo Linari B, në shekujt 16-12 p.e.s., ka mbetur pothuajse i padeshifruar, por që edhe ai do të mund të deshifrohej përmes dialektit gegëgjuhës së sotme shqipe. Ndërsa shkrimi i rrasës së Lenimit, prej shekullit 10-7 p.e.s.,3 është provuar për t`u deshifruar në disa gjuhë, e veçanërisht më së miri është gjuha e jonë, në përputhje të njohjes së mirë të rrethanave historike e të ligjeve të gjuhës; pra vetëm të njohjes gjuhës shqipe. “Greqinë” e vjetër, që sot quhet “Greqi e grekëve”, atëherë ka qenë më tepër e fiseve, qyteteve-shtete, apo e lidhjes së fiseve, por që e kosiderojnë veten si “grekë”, ndonëse e quanin veten si “helenë” në shtetin që nuk ekzistonte. E konsiderojnë se “paska ekzistuar që përpara Helada, apo “Elada”, ku këta “grekë” nuk e njohin mirë “gjuhën e vjetër greke”, e cila nuk është gjuhë greke”, por e shkruar me alfabet artificial, ndoshta prej Diskut të Fetos4 (fotografia është marrë kësaj here nga “Shqipëria e Jonë”). Ndonëse ai nuk konsiderohet si alfabet i gjuhës sonë, trajtohet vetëm si disk i kulturës parahelene.

http://4.bp.blogspot.com/-S-kf8H0tSEc/ViTx1uT9aSI/AAAAAAAAB1U/9SYXSy8YUCQ/s1600/brahim_avdyli.jpg

Sa i përket Diskut të Fetos, na e bënë të njohur Niko Stylo, në një punim të thuktë, se i njëjti ka shpëtuar prej zjarrit në Kretë (pra, në ishullin e Kretës), që e ka djegur pallatin e Festos, në një temperaturë shumë të lartë të këtij zjarri. De facto, ky pallat ishte rindërtuar në gërmadhat e këtij pallati rreth vitit 1730 p.e.s. nga tërmeti dhe ai u dogj e u rrënua tërësisht rreth vitit 1600 p.e.s. Viti 1600 p.e.s. është pikërisht koha e paraqitjes së gjuhës “greke”, për herë të parë dhe e shikojmë skicën e paraqitjes së gjuhëve të Luigi Luca Cavalli-Sforca. Pra, dihet pse u dogj ky pallat. Epoka minoike filloi më 2600 p.e.s. Pallati i Festos u ndërtua rreth vitit 2000 p.e.s. Për këtë na janë të një mendimi studiusit e mirëfilltë arkeologë. Metodat e reja të matjeve të vjetërsisë janë më të sakta. Nga këto metoda datohet edhe prodhimi i Diskut dhe ndërtimi i palatit.5

Teksti i Diskut të Festos, i cili është shkruar në radhë (trajtë) helikoidale (spirale), me figura simbole, fillon nga të dyja anët në qendër dhe shkon për nga jashtë, në një mënyrë grafike si e sotmja, domethënë me shkrim me drejtim nga e majta në të djathtë. Vërtetimin e kësaj mënyre shkrimi, e kemi shumë mirë te të gjashtë simbolet me para-qitje njerëzish: ku siç shikojmë se të gjitha i shohim për nga e djathta”.6

Disku i Festos-në të dy faqet.

Pra, Disku i Fetos është paragrek, një nga dokumetet e para shkrimore, në një qendër të rëndësishme të Kretës minoike, gjatë mijëvjeqarit të dytë p.e.s., dhe sot ai na paraqet një qendër apo hapësirë të shkëlqyeshme arkeologjike paragreke. Ai është gjetur nga gërmimet në pallatin e vjetër të Festos, i cili llogaritet se ishte në përdorim në perudhën kohore midis viteve 1850-1600 p.e.s., i gjetur nga arkelologu italian Liugi Pernier, me 03.07.1908. Sipas studiusve të shumtë të Diskut të Festos na thuhet se ai është monumenti i parë i tipografisë apo i shtypshkrimit, ndërsa qëllimi i ndërtimit me dy plaka argjille të njomë nga dheu konsiderohet si një nga misteret arkeologjike.7

Ai ndodhet në Muzeun Arkeologjik të Heraklionit, në Kretë.

Kjo nuk përputhet me kohën e shtypjes së poemave epike të Homerit nga Psistrati dhe duhet të ndërlidhim këtu këto poema epike, shekulli i 8 p.e.s. pra viti 800 p.e.s.; Mozaikun e Mesaplikut, në Vlorë, në shekujt 6-4 p.e.s.; dhe të kuptojmë përse i kanë bërë të gjitha këtë pështjellime ata që kishin të holla për synimet e tyre; pra fenikasit dhe daneanët, si shtresa më e privilegjuar që kanë ardhur në këtë tokë.8

Ti njohësh dialektet dorian, eolian, jonian dhe arkadian, të cilat nuk janë përdorur fare në letërsi për këtë periudhë, por vetëm në disa mbishkrime që janë ruajtur edhe në dialektin qipriot, po të kemi parsysh se poezia e parë është e shtypur me Diskun e Festos, ne kuptojmë se Kreta është shumë e mbrojtur prej ndikimit të pushtuesve të ngadalshëm dorianë, jonianë e eolë, të cilët shumë më vonë janë quajtur si “helenë”, derisa e pushtuan tri pjesët e tokës krejtësisht, e cila quhej “Akaja”, jo “hellada”.

Duhet të njohim edhe gjuhën e vjetër “greke”, dhe do t`a gjëjmë se Arkadia, para se të mbërrijnë pushtuesit e vjetër ishte një zonë e kulluar iliro-pellazge dhe ka mbetur një kohë të gjatë strehë ndaj pushtimit dorian9.

Mjaftë dokumente të trasliteruara nga shkrimet e vjetra në gjuhën shqipe, si shkrimi kunjor, hieroglifeve të alfabetit fonetik egjyptian10, alfabetit fenikas, që grekët e sotëm e të mëvonshëm e ndryshuan dhe e bënë një “alfabet kombëtar”, sado që nuk kanë bazë të quhen “komb”, harruan se i kanë bazat e tyre leksikore nga SHQIPJA, të cilën u përpoqën që t`a shkombëtarizojnë; harruan se këto vepra të para, të cilat i nxorrën me këtë kaligrafi fenikase, kanë mundësi të studiohen sot e të gjenden të gjitha ndër-futjet e Psistratit. Kjo dhunti iu dha si “dhunti” me forcë nga Danaeanët dhe Kadmenët, që ishin më të pasurit, familje që u bë familje mbreterore në jug të Evropës dhe emrat e tyre dhe të pasardhësve të ngushtë, bëhën mjaft “domethënës” për tërë Evropën, në radhë të parë nëpërmes të gënjeshtrave gjenealogjike dhe legjendave false, të dalura prej tyre. Tani, duhet të punojmë më shumë. Do t`a kuptojë edhe Evropa së mbrami këtë rrenë të kulluar. Paraprakisht, duhet t`a fillojmë me gjuhën iliro-pellazge, qysh përpara, dhe me poemat e Iliadës dhe Odiseut, të Homerit, të botuara në atë kohë.11

Lineari A nga Kreta-para fenikasve-që ruhet në Muzeum

Ata që kanë shkruar se Kadmi është “hartues i alfabetit të parë” të gjuhës shqipe, për çka nuk është absolutisht e vërtetë, kanë “harruar” të thonë origjinën e tij fenikase, edhe pse ka qenë i martuar me iliro-pellazgen e Epirit- Harmoninë, i cili nuk ka gjasa të trajtohet si “baba i gjuhës shqipe”, sepse gjuha e tij ka qenë e shkruar me alfabetin fenikas, pra të gjuhës së tij artificiale, jo me gjuhën e folur shqipe, por me “gjuhën e shkruar helene”, e cila e ka pasur si qëllim të vetëm që t`a prishë gjuhën “barbare” e t`a zëvendësojë me gjuhën e shkruar të elitës, si klasë e më e pasur dhe e bashkuar me tërë klasën sundimtare, në Akaja, jo “Greqi”, e as “Heladë”.

Arif Mati e shpjegon se Kadmosi trajtohej si ligjvënës hyjnor, shpikës i derdhjes së metaleve dhe ai që solli alfabetin e vet në Heladën e vjetër, i cili duhet pasë parasysh se në radhë të parë e quajnë “hyjnor”, e pastaj “se ai ka qenë fenikas”,12 aspak helenë. Si e kemi shpjeguar në pjesën e parë të këtij shkrimi, fjala “helloi” është marrë nga fjala “selloi” dhe së bashku me Elladën pellazge, ka dhënë Helladën apo Heladen greke. Ata quhen tërësisht në atë vend se “janë grekë” dhe e flasin “gjuhën greke”, edhe pse janë një konglomerat i madh pakicash kombëtare të kombeve të tjera dhe gjuha e tyre është “gjuhë artificiale”, që disa i thonë se është “gjuhë teknike”.

Ky “pushtim fenikas”, por jo helenë, historia e ka lënë të heshtur, nga legjenda që na e ka lënë emrin e Kadmit. Kadmosi rrjedhë nga rrënja semitike “kadem” (âþ aþ Žþ –xþ), “duke mbërritur” apo “duke ardhur prej diku”, i cili është prej Fenikisë.

Sipas një legjende nga të gjitha legjendat e tyre, ne mësojmë se Agenori, mbret i njohur i Fenikisë, ka qenë bir i Posejdonit dhe Libisë (pra, janë emra, që i simbolizojnë emrat e ndryshëm, p.sh. ky i fundit, femra Libia simbolizon shtetin e Libisë). Ai i kishte tre djem të tij: Kadmosin; Feniksin dhe Siliksin; dhe vajzën Europa. Ai ka qenë edhe vëlla binjak i Belos, mbret i njohur i Egjiptit. Kështu përmbledhet nisja e tyre.13

Danaosi, bir i Belos, mbret i Egjiptit dhe vëlla i Agenorit, mbret i Fenikisë dhe poashtu vëlla binjak i Egjiptos, pushtoi Pelloponezin dhe u vendos në Argos. Nga Danaosi rrjedhin Abas, Akrisios, Danae, Perseu, Alkmeni dhe Heraklesi. Kadmosi, i biri i Agenorit, mbret i Fenikisë, pushtoi nga ana tij Beotinë dhe e themeloi Tebën.

Sipas Herodotit (II, 49/V, 57, 58, 59) e futi alfabetin fenikasHelladë. Tanimë e shohim edhe gënjeshtrën e dyfishtë të historianit Herodoti: 1) vendi quhet Akaja, jo “Helada”; 2) dhe “Helada” e quanin shumë më vonë banoret e mbrendshëm të tyre, jo “Greqi”, që e thërrasin ne dhe të huajt, madje që prej fillimit.

Pra, ky emër është vendosur shumë më vonë, duke marrë edhe ndërfutjet e shumta, jo vetëm nëpër historinë e fryrë, por edhe me shkrimet e tjera, sikurse të letërsisë. Me këtë çështje, ne, pastaj do të merremi. Njëherë, shohim se cilët fëmijë i ka lënë Kadmi me Harmoninë, që janë 50% të njërit e 50% të tjetrës. Dihet, si logaritet grupi i gjakut. Kjo gjë i dallon pellazgo-ilirët apo shqiptarët nga kombet e tjera.

A sample of Linear B script, the earliest Greek writing, 1450 BC, and an adaptation of the earlier Minoan Linear A script.  This piece contains information on the distribution of bovine, pig and deer hides to shoe and saddle-makers.  It is a script made up of 90 syllabic signs, ideograms and numbers, a form earlier than that used for the Homeric poems.  These clay tablets were fortuitously preserved when they were baked in the Mycenaean palace of Pylos fire 250 years later.
A sample of Linear B script, the earliest Greek writing, 1450 BC, and an adaptation of the earlier Minoan Linear A script. This piece contains information on the distribution of bovine, pig and deer hides to shoe and saddle-makers. It is a script made up of 90 syllabic signs, ideograms and numbers, a form earlier than that used for the Homeric poems. These clay tablets were fortuitously preserved when they were baked in the Mycenaean palace of Pylos fire 250 years later.

Nga Kadmosi dhe Harmonia na rrjedhin drejtëpërdrejtë Feniksi, Ciliksi, Semeleu, Dionisi, Europa, Laios dhe Edipi14, të cilët i kam cekur edhe më parë, në shkrimet e mija për Evropën e Bashkuar dhe Shqiptarët15. Këtu Kadmi e ka përtërirë edhe njëherë Evropën, në gjenealogjinë familjare dhe e dime se si fenikasit bënin tregëti nëpër tërë kontinentin e Evropës. Europa e ka bërë djalin e parë, që i është dhënë emri Ilir,16 i cili nuk e bartë tërë emrin e ilirëve, sepse ata qenë më parë në botë dhe bëjnë gabim vetë historianët të cilët e lidhin emrin e kombit me emrin e gjenealogjisë.

Dorianët kanë qenë pushtuesit e Mikenës dhe rrënimit e lënies së tyre të heshtur mileniume me radhë; ndërtues të pallatit të MinosKretë, pushtues të mbarë Peloponezit, prej të cilëve kanë ardhur Danaenët (Egjyptasit), Kadmenët (Fenikassit) dhe Pelopidët (Asirianët). Për këto arësye janë quajtur “semito-egjyptianë”. Danaosi, vëllai i Egjiptosit, pushtoi qytetin e Argosit, pasi e dëboi prej andej mbretin e Argosit, Pelasgosin, që ishte eponimi i Pellazgëve,17 pra SHQIPARËVE të sotëm.

Dorianët nuk janë dorët, të cilët janë populli i vërtetë me zanafillë ilire/illyre, e që lidhet edhe ylirët frigë, nga na rrjedhin vetë pellazgët, nga Pelasg-oi apo Pelazgi.

Pellazgët me plis-që janë si ne-para se të quhen grekë

Kadmos është themelues i qytetit të Tebës, që është homonimi i kryeqytetit të lashtë të Egjyptit. Ai e futi shkrimin e parë me dredhi, shkrimin fenikas, në Akaja dhe me këtë punë na kanë lënë shekuj me radhë të notonim symsheltë nëpër llumin “grek”, me fjalët e marra prej SHQIPES dhe mbaresat greke. Kadmi e mori “os” në fund të emrit: Kadm-os. Pelopsi, asirian i ardhur nga Asiria, ia dha emrin Peloponezit.18

Nga kjo gjë del në shesh se ky është një episod shekullor simtomatik i pushtimit të vendit tonë nga të huajt, i cili, më parë është quajtur “PELLAZGJI”. Të gjithë autorët antikë e të Greqisë, që do të bëhej më vonë, e pohojnë një gjë të tillë.19

Këtu kemi të bëjmë me disa gabime të mëdha:

1) ligjvënës “hyjnor” e quan Kadmosin, i cili ka fakte që tregojnë se ka qenë fenikas, pra nuk është hyjnor i Dodonës;

2) që ai ishte i ardhur nga Fenikia, pra popull i huaj, pushtues, në këtë trevë të gjërë, që thirret më vonë me emrin “Heladë”, por ka qenë AKAJA;

3) që ka qenë i huaj, por i martuar me iliro-pellazgen, nga Epiri;

4) që nuk mund të quhej fare “ilir”, edhe pse është gjysh i nipit Ilir;

5) dhe nuk mund të quhet as “pellazg”, edhe nëse e ka gruan iliro-pellazge; etj.

Kjo është e qartë e domethënëse. Le të gjurmojmë thellë e më thellë. Në qoftë se jemi historianë të mirëfilltë, atëherë duhet ta pranojmë se nuk mund të gjëjmë se fenikasit kanë qenë vërtetë “iliro-pellazgë”, por kanë qenë fenikas, një popull tjetër.

Madje, prurja filologjike apo gjuhësore mbetet shumë e kufizuar. Emrat parahelenë të Zotave, që figurojnë në tabelëzat kretase të epokës së pallateve, rreth vitit 2700 deri më 1700 vitesh pra lindjes së Krishtit janë shumë domethënëse. Ata bëjnë pjesë vetë në mitologjinë e perëndive, e cila me pa të drejtë quhet “mitologji greke”.

Është e çuditshme edhe për shkencën botërore se si autorët grekë dhe autorët tjerë grekofilë të shkruajnë për kombin e ndershëm e besnik iliro-pellazgë se është popull barbarë apo etni barbare. Po e përmendim këtu vetëm një autor francez, Kantu, prej veprës së Zhan Klod Faveirialit, i cili thotë se “Pellazgët sollën në Greqinë (e sotshme) jo vetëm disa arte, por një sistem të tërë besimi, artesh, gërmash. Ajo ishte një racë po aq sa bujare edhe e pafat…”20. Prandaj, po e përmendim se pellazgët, rreth viteve 1900 p.e.s. e zënin tërë vendin që quhet sot “Greqi”, e deri në Bosfor. Ata ngriten fortesa të shumta nën emrin e Larises në Thesali e të Tursit në Itali. Qendrat e fatit e besimit të Perëndive qenë Dodona në Epir, Kabiret në Samotrakë, Eleuizia në Atikë. Mbretërit e Argosit dhe të Sikionit, më të lashtat e Greqisë, u themeluan nga Pellazgët. Kur vijnë të ashtuquajturit “helenë”, nuk u mjaftuan që i muajtën pellazgët, por kërkuan edhe që t`i poshtëronin. E hodhën mbi këtë racë bujqërish dhe punëdashësish tërë përbuzjen e tyre, madje i dëbuan nga Thesalia, ku ata punonin shekuj me radhë, nga Arkadia dhe Kreta. Një palë u hodh në Siçili dhe në Itali. Ata që mbetën u shdërruan në shërbëtorë dhe skllevër. Si rrjedhojë, shumë shpejtë, në çdo qytet të Greqisë, llogariten më shumë skllevër se sa qytetarë. Në Atikë kishte 350 mijë të tillë, në Korint 450 mijë, në Egjinë 460 mijë, në Arkadi 300 mijë, dhe të gjitha këto shtete apo qytete-shtete të Pellazgisë së atëhershme i kishin rreth 20 milion sklevër21.

Nuk është momenti për të dyshuar se Shqiptarët janë Pellazgë dhe se gjuha e tyre është ajo e ruajtura më mirë prej të folmes pellazgjike- thotë Faveirial. Asokohe kishte nxjerrë Zoti i Madh grekët, një popull nga më barbarët dhe më mizorët, pasi ishin më të varfërit dhe më lakmitarët për pasurinë e Pellazgëve, të arritura me punë, duke hapur tokë në një vend të virgjër22. Këtu, Faveiriali e kishte fjalën “për të ardhurit”.

Po themi edhe diçka tjetër: nga tregimet e historisë së gjenealogjive familjare nuk të thirren popujt, etnitë dhe kombet, vetëm nëse ata që i mbajnë këta emra janë mbretër e ligjvënës dhe ata e ndërrojnë duke u prirë atyre, por ne e dimë se kanë qenë ligjvënës e mbretër të një populli, etnie dhe kombi. E njëjta gjë është me emrim e ilirëve.23

Kjo është dredhia e tretë e emrave të “etnive”. Sigurisht se i është dhënë emri bazë i ilirëve edhe emrit të Ilirit, djali të Europës, bijës së Harmonisë dhe Kadmit, tregtarit të pasur, sepse të pasurit kanë ditur të bëjnë sa e sa dredhi dhe ka dashur t`i ketë nën vete edhe ilirët. Mitet janë mite. Por ne po e sjellim një mit tjetër të lindjes së ilirëve.

Apiani, i cili ka jetuar në vitet 95-160 pas Krishtit, pohon në lidhje me zanafillën e tribuve ilire (Luftërat Ilire, libri X, 2), se <<Thuhet se ky vend e ka vendin nga Iliri, biri i Polifemit. Ciklopi Polifem dhe gruaja e tij Galatea kishin në të vërtetë tre djem: Keltin, Ilirin dhe Galtin>>. Për këtë arësye u quajtën keltë, ilirë dhe galtë të gjitha mbretëritë dhe popujt,24 që ishte gati e tërë Evropa, si kontinent, në pjesën dërmuese. Madje, kur thotë se baba i tyre ka qenë “ciklopi Polifem”, nëkupton se ka qenë me trup i madh, e që janë gegët, të cilët janë quajtur “giganti”, pra ciklopi.

Ndërsa lidhjet e vjetra të arvanitasve me pellazgo-ilirët dhe shqiptarët e sotëm duhet ti gjëjmë përmes shkrimeve të vjetra parahelene dhe para vendosjes së kolonëve të vendit të mbiquajtur “Greqi”; të Daneanëve; të Kadmosëve e të Asirianëve.

Pellazgjia ilire-prej  Babilonisë e Trojes-deri te Britania e Madhe dhe Skandivania- e marrur me leje nga Spiro Agnew

Ilirët dardanë (dardhanë) kanë qenë pasardhësit e trojanëve dardanë, siç na thotë Homeri, “zemërbardhë dhe besëtarë të ndritur”, dhe kanë banuar në Dardanele, me qytetin e madh Troja. Për ta mbështetur këtë çështje, po e marrim edhe një citat nga vepra e Sulejman Matos, e cila thotë se “emrat dardan (dardhanë) të prijësve trojan, si Troji, Illi, Prijami, Ankizi, Enea, etj. janë në përshtatje të plotë me ligjërimin dhe kuptimin e gjuhës shqipe. Në vepër përmenden djemtë, nuset, dhe dhëndurët e shumta të mbretit Priam”“Për të treguar lidhje e këtyre emrave me gjuhën e shqipe mund të përmendim disa prej tyre: Larti, Pirifleikjetoni (biri fleik jeton), Guri, Kosti, Kadesi, Tiresi (Thirrësi), Glauku (Gjaku), Ast-ai (Asht ai), Aqroni (Aqerroni), Hipsinor, Angiala (Ngjala). Priam në shqip ka kuptimin “i pari”… Dardanët e shek. XII para Krishtit kishin njohur një lulëzim të pararë ekonomik, i cili u bë shkak i katastrofës së madhe dhe i shpërnguljes së tyre drejtë Perëndimit”.25 Akili kishte lidhje gjaku me dardanët, thotë Sylejman Mato.26

Pema gjenealogjike e fisit princor dardan, sipas Homerit ka këtë renditje: Dardani lindi Eriktonin dhe Eriktoni lindi Trojin. Troji lindi tre djem: Ilin, Isarakun dhe vetë Ganymedin, që “e mori shqiponja dykrerëshe, për t`ia dërguar Zotit”, sipas legjendës së humbjes së djalit. Ili lindi Leomedontin. Isaraku lindi Ankisin dhe prap Ganymedin. Djali i Ilit, Leomedonti lindi Titanin dhe Priamin. Ankizi lindi Enean. Ndërsa Priami i Leomedontit lindi Hektorin, Paridin, Kasandrën dhe Elenin (ata që më vonë u quajtën “grekë” apo “helenë”, ia ndërruan “Heleni”). Në vazhdimësi, po e sjellim një vizatim nga Spiro Agnew27 apo një hartë të Trojes së ndërtuar sipas historisë, nga Era Ereborea.28

Emri dardan apo dardhan ka lidhje indirekte me stërgjyshin dardan Ili, themeluesit të Ilionit dhe ilirët janë vazhdimësi e gjakut të dardanëve, nga Azia e Vogël.

Kurse Brigjët, të shruar kështu nga ana e shqiptarëve, janë popull ilir dhe këtu e kanë quajtur jo vetëm nga Homeri, por edhe nga Hesiodi, Herodoti; Straboni, Pindari, Ptolemi, Stefan Bizantini, dhe mjaft autorë të tjerë të lashtësisë, por edhe disa të tjerë anglishtfolës të këtyre tre shekujve të fundit. Brigjët i kanë emrëruar edhe Frigët.

Brigjët e Evropës kishin sigurisht lidhje me Brigjët e Azisë së Vogël dhe mbanin edhe lidhjet me fiset e tjera të së njëtës gjuhë. Këto fise ilire janë përzier me njëri-tjerin; disa janë vendosur në pjesën malore të distriktit jugor e disa përmbi gjirin jonian. Dardanët në Azi të Vogël dhe Brigjët apo Frigët, janë me gjak pellazgo-ilirë. I pari i frigjëve, në Peloponez, ishte Pelopi. Të tjerat, do ti shohim në vazhdimet tona…

1 Aref Mathieu, “Mikenët-Pellazgët, Grekët ose zgjidhja e një enigme”, Plejad, Tiranë 2008; Besnik Imeri, “Epiri, një histori pellazgo-shqiptare”, Botim i autorit, Tiranë 2013.

2 Robert d`Angely, “Enigma- nga pellazgët te shqiptarët”, Botimet Toena, Tiranë 1998.

3 Shikoni shkrimet e mia “Evropa e Bashkuar dhe shqiptarët (I-XIII)”, veçanërisht shkrimin tim “Shpalime për Evropën e Bashkuar dhe Shqiptarët, prej gjenezës e deri më sot”, pjesa 1, për linearët, në http://www.brahimavdyli.ch.

4 Shikoni Dikun e Fetos, nga shkrimi i Niko Stylo-s, në organin https://shqiperiajone.altervista.org/4506-2/.

5 Shikoni shkrimin e Niko Stylos, “Një poezi shqipe, të paktën 3600 vjetë e vjetër”, e dates 15 shkurt 2016, në portablin https://shqiperiajone.altervista.org/4506-2/.

6 Nga fjalët e Niko Stylos, i njëti shkrim i tij.

7 Po aty, në vazhdim, Niko Stylo.

8 Shikoni në faqet e cekura, pasoçërisht në pjesën e I-rë, “Evropa e Bashkuar…-1”.

9 Aref Mathieu (Arif Mati), e njëjta vepër, faqe 110.

10 Shiko Alfabetin Fonetik Egjyptian, te Xhyzepe Katapano, “Thot-i fliste shqip”, Botimet Enciklopedike, Tiranë 2007, faqet 207-217.

11 Shiko veprën e Fiqiret Barbullushi, “Homeri-historia, racizmi”, Botimet Dita 2000, Tiranë 2011.

12 Arif Mati, vepra e cituar, faqe 419.

13 Vepra e cituar, po aty.

14 Aref Mathieu, “Shqiptarët…- Odiseda e një populli parahellen”, Plejad, Tiranë 2007, faqe 112.

15 Ju shikoni ato punime, në faqen time provisore, http://www.brahimavdyli.ch.

16 Shiko punimin tim “Evropa e Bashkuar dhe Shqiptarët-6”, në vënë në faqen time me “Shpalime për Evropën-6”.

17 Aref Mathieu (Arif Mati), vepër e cituar më parë, faqe 568.

18 Po aty, e njëjta faqe.

19 Po aty, faqe 569.

20 Shikoni veprën e Zhan Klod Faveirialit, „Historia (më e vjetër) e Shqipërisë“, Plejad, Tiranë 2004, faqe 41, duke cituar Cesar Cantu-n, nga vepra “Histoire universelle”, D.Didot freres, Paris 1843-1849.

21 Përfundon citimin nga Cantu, z. Zhan Klod Faveirial, po aty, faqe 42.

22 Po aty, faqe 43.

23 Për këtë gjë, e shikoni pjesën “Ndërtimi i grupimeve të para etnike në Europë dhe Azinë e vogël perëndimore”, te libri i cituar i Arif Matit, faqe 30-32.

24 Aref Mathieu, e njëjta vepër, faqe 210.

25 Vepra e cituar, faqe 48.

26 Një faqe përpara, faqe 47.

27 Vizatim i Spiro Agnew, nga faqja e tij në FB, i cili është mbajtës i portablit http://www.GjergjKastrioti.org dhe ka kryer Universitetin e Havardit, Cambridge, Massachusetts, në SHBA.

28 Vizatim i marrë me lejen e Era Ereborea, nga faqja e tij në FB, me 27 shtator 2016.

Përshëndetje të përzemërta,

Brahim AVDYLI

 

http://www.facebook.com/Brahim Avdyli

http://www.brahimavdyli.ch

http://www.a-d-s.ch (në leksikon)…

http://www.krijues.com

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET

iliria

 

A EKZISTON KOMBI “GREK” DHE KUSH E KA KRIJUAR KËTË SHTET

 

Shkruan: Brahim Ibish AVDYLI

(Pjesa e parë)

Pa marrë pasysh se a është gjuha shqipe gjuha-mëmë apo jo, për të gjitha gjuhët e thirruara “indo-evropiane”, po i marrim ata të cilët shtetin e tyre e quajnë “Greqi”.

Brahim-Avdyli

Shqiptarët, alias Albanët e dikurshëm, prej Azisë së Vogël e në tërë Evropën, me totemin e Shqipes, ecin si vasal të bindur të më të fuqishmëve të botës dhe sikur bëhen se ata nuk janë “të parët”, duke mos e sjellur në mendje se prej cilit milenium flitet gjuha shqipe. Autori më i njohur nga bota, Luigji Luca Cavalli-Sforca, me librin “Gjenet, popujt dhe gjuhët” 1, e cila lexohet me të madhe, thotë se gjuha shqipe është e para në listë. Pas saj, vjen gjuha armene. Prej vitit 3500 deri në vitin 1600 p.e.r, ndahen të tjerat, të cilat janë gjuhët e mesme; dhe më e reja është “gjuha greke”.

Mendimi i të gjithë historianëve të botës përqëndrohet në një pikë të vetme, sepse qytetërimin e vjetër nuk e shpikën, e as nuk e sollën me vete të shpikurit “helenë”. Kur të mësohet mirëfilli “misteri i mbishkrimeve” të Kretës, do të thotë shumë se ç`është kultura e Mikenës dhe cila është Kreta; cila prej tyre është e vërteta…

Fiset të cilat u quajtën “helenë” e huazuan apo iu dha atyre alfabeti i parë i Kadmit e filloi të tipizohej si kultura e Kretës. Ata kishin të holla, se po merreshin me tregëti, në Lindje e Perëndim, dhe këte ua mundësoi ishulli i Kretës. Kush është tregëtar, nuk është i lidhur “me Zotat”, ndërsa pellazgo-ilirët ishin të lidhur. Nuk mund të bësh tregëti pa ditur që të gënjesh. Të ardhurit kanë qenë tregëtar. Po e jap më poshtë shtrirjen tregëtare të të ardhurve nëpër tregun e Mesdheut e gjetiu. Kreta ishte një cil i pashmangshëm i fenikasve e i dorëve të Egjiptit, prandaj i rrënjosën thellë genjeshtrat në antikitetin e lashtë dhe ua morën vendasve gjithçka që kishin për kulturën dhe artin; statujat prej mermeri; mitologjinë; emrat e Zotave; letërsinë gojore; epet popullore; legjendat; ligjet; dhe gjithëçka tjetër.

Zona e Qipos-Rodit-Kretës e Peloponezit- sikurse ajo aziatike-me të dy invazionet

Nga këto gënjeshtra e marrin si pikënisje të Evropës ishullin e Kretës. Ajo ishte në mes të Lindjes e të Perëndimit, duke e cituar shpesh gabimisht, si p.sh. “fillimin e kulturës mikeno-greke dhe “fillimin e historisë Europiane”.2

Ndër fiset që thirren “helene”, të parët ishin akejtë. Ata përfituan rrënjësisht nga parakultura pellazge dhe e bënë një evoluim të jashtëzakonshën, edhe nga mitet, në ishullin e Kretës, ku banonin pellazgët dhe patën qendrën e qytetërimit të tyre.3

Qytetërimi pellazgo-frigas u përtëri në qytetërimin mikenas, rreth 2000 vite para lindjes së Krishtit, sepse ishte e njëjta popullatë e madhe pellazgo-ilire, me të njëjtën kulturë e gjuhë të vjetër pellazgo-shqipe, që ka shtegtuar së bashku nëpër këto qytetërime, duke ruajtur të paprekshme rrënjët e fjalëve.4

Grekët që thonë për vetvete se ata “janë helenë”, nuk kanë ekzistuar në histori; ajo nuk ka qenë e banuar me grekë, kur këta të fundit dëpërtuan në atë vend, të cilën, do t`a paraqesin si “tokë helene” e nuk ka qenë shkretëtirë apo i pa banuar. Banorët e këtij vendi nuk kishin themeluar ate të cilën e quajmë shtet dhe as nuk e bënin një komb të bashkuar e të veçantë. Në atë tokë i cila thirret me emrin “Greqi” ka pasur shumë gjurmë e pasuri të një qytetërimi më të hershëm të saj, sesa ai i të ashtuquajtuarve “helenë”, dhe nuk kishte literaturë e tradita të qëndrueshme.5

Tri fiset e ardhura. Dorët-Jonët dhe Etolët

Shumë nga qytetet e mëdha u përkisnin Pellazgëve, Lelegëve, Kaukonëve, apo vetë Dardanëve, të cilët patën një gjuhë tejet të pasaçme, gjuhën shqipe, e cila jo vetëm i shpjegon emrat e vendeve, por u nevojitej atyre të komunikojnë e të mirren vesh. Ata janë pasardhësit e popullsive para ardhjes së grekëve, nga deti Adriatik e në Halis.6

Emri “grekë” thuhet se na është përcjellë prej Romakëve. Në hartat e emërtimet e mbarë popujve të ndryshëm është Graecia,7 me përjashtim të popullit i cili e quante vetveten “helenë”. Se ku është shkaku që ata e thirrin veten e tyre “helenë”, ndërsa të tjerët “graecia”, nuk e kanë thënë asnjëherë.

Në fakt, këtë emër nuk “e shpikën” mirëfilli romakët, por e mbanin vetë banorët e Dodonës,8 për mua të Dodonës së dytë. Pra, tekstet e para që mbajnë këtë emër janë tekstet romake, që e lidhin direkt me Epirin dhe Epirotët, kur ai e kishte një gjuhë që e fliste, gjuhën iliro-pellazge, por që ajo nuk mund të shkruhej.

Kur shkruhet për antikitetin e lashtë të këtj vendi përdoret fjala “graeci” e “graecia”, rëndomë siç përshpëritin apo belbëzojnë një pjesë e shkencëtarëve të Evropës, të cilët nuk e njohin apo nuk e kuptojnë gjuhën shqipe, pa i analizuar këto fjalë, e cila do të thoshte gratë, plakat, me flokë të thinjura, që shikonin fatin e njerëzve pranë altarit të Dodonës, pasi gumëzhinte zingjiri, pra një hyjneshë apo tri hyjnesha; flokëbardha; gra të urta e me flokë të thinjura; profetesha të moshuara. Dhe, këto fjalë janë marrë nga të ashtuquajturit “grekë” , të cilët, i kanë thënë sipas qëllimeve të veta.

Mund të themi se romakët ua kanë kushtuar më shumë rëndësi atyre që e shikonin fatin e njerëzve në Dodonë dhe Epir, si vend i tyre. Banorët e Greqisë, as atëherë nuk e mbanin emrin “Helada”, por pjesërisht, largë Epirit.

Për qëllimet e helenëve do të merremi më vonë. Njëherë, po merremi me fjalën Greqi. Po e marrin nga dy gjuhë: gjuhën angleze dhe gjuhën gjermane. Edhe pse sot thuhet se “këto gjuhë i kanë bazat prej shqipes”, si p.sh. disa dijetarë shqiptarë, si Elena Kocaqi me veprat e saj,9 Sulejman Mato, 10 Muharrem Abezaj,11 apo Shpresa Musaj-Ömer,12 e cila na e jep një krahasim etimologjik të fjalëve të gjermanishtes me ato të shqipes, etj. pa e logjikuar se prej cilës gjuhë janë ndikuar këto gjuhë. Në gjuhën angleze Greek u thojnë grekëve;13 Greece i thonë vendit të grekëve;14 e në gjermanisht Griechenland,15 i thonë gjithashtu. Të marrim si shembull emrin Atlandtidë, ne do t`a shohim se ajo përbëhet nga disa fjalë që janë të shkriera me njëra-tjerën: At, kuptohet se do të thotë “babë”; e land, do të thotë “tokë, vend, e cila në shqipen e sotme ka mbetur në formën landinë, tokë djerrë, e palëruar, e cila nënkupton tokën e prindit të mbetur djerrë, e pa- punuar, lëndinë”.16 Greece, e Griechenland nënkuptojnë tokën prindore, pra nuk ka qenë e atyre që e quajnë veten “grekë”, sepse aty kanë qenë pelazgo-ilirët, e ata nuk ishin të zi, nuk mund të ishin lëkurëzinj, sepse nuk kishim të bëjmë me popullsinë e vërtetë autoktone pelazgo-ilire,17 pra të ishin të racës së bardhë ariane.

Fotografia e parë nga Herodoti-e marrur nga Mili Butka

Shkrimet e para të periudhës homerike janë nga mesi i shekullit të VI p.e.s. i cili e përmendë emëtimin “helen”. Kjo “konstaton” një krahinë të vogël të teritorit në jug të Thesalisë e të Peloponezit, për banorët e kësaj krahine, para epokës klasike, e cila quhet “Helada”, dhe nuk e nënkupton kurrfarë kombi të veçantë. Emri Helada nuk ekzistonte, ndërsa termi helenë përdoret vetëm njëherë nga Homeri, siç na e bënë të ditur Tukididi (Arch. I, 3), përmendur nga Dr. Arsim Spahiu. Helenët nuk lidhen me Epirin, dhe as nuk e përbëjnë një trung etnik dhe kombëtar të veçantë, por janë një grup kulturor i përbërë prej disa popujve të ndryshëm. Në kohën klasike, e kosideronin veten e tyre një ansambël familjesh. Ata formojnë një genos, por nuk përbëjnë një etnos të veçantë, kombin. Eponimi “Helen” nxirret si stërgjyshi i trilluar i racës së tyre. Këtë e mendon edhe Th. Harrisson, në vitin 1988, faqe 24.18

Hellopia” është quajtur i tërë vendi ku kanë banuar e vepruar “hellopët”, ku kanë qenë “hellët” e “helloi”, të thënë me të padrejtë nga fjalët pellazgo-shqiptare “sellët” dhe “selloi”, me “fjalorin” e përkryer të gënjeshtarëve të mëvonshëm Danaenë. I tërë vendi “e mori” emrin “Hellada”, e cila nuk thuhet nga popujt e tjerë, pos të atyre që banojnë në Greqi. Prandaj “Greqi” e kanë quajtur popujt e tjerë apo edhe shqiptarët, të nxitur prej romakëve, të cilët e kopjojnë këtë emër nga fjalët e vjetra të marrura nga këto shkrime të antikitetit: “graikoi”, “graikos”, “graeci”, “graeki”, “graii”, “graiai”, nga të cilat vetëm duhet të heqim prapashtesat e gjuhës së krijuar nga rrënjat iliro-pellazgo-shqipe, që të kemi në origjinal emrin e përgjithshëm të grave tona, pra “gruas plakë”, rreth Dodonës së dytë, që e kultivonin fatëthënien e njerëzve. Ishte qendër besimi, por jo “shtet”. Në fillim aty shërbenin vetëm burrat pleq dhe pastaj ato i zëvendësuan tri gratë. Me këtë emër ashtu i quanin pellazgo-ilirët dhe makedonët, të cilët janë të tillë. Të huajt i kanë quajtur tri plakat “tri peli”, do të thotë “pelae”, që do të thotë “tre pleqtë”.19

Pse e quajtën se vendi i tyre ka pasur ndikim nga veriu”? Sepse e morën emrin nga “seloi” dhe e bënë “heloi”, ata që do të banonin në “Heladë”, shkurt në “Graecia”.

Harta origjinale e romakëve për Epirin ku nuk figuron Graecia

Po e marrim emrin sellët, që e bëjnë “selloi”. E panë më të lehtë që t`i quanin “helloi” e “heloi”. E muarën pastaj emrin nga EladaThesalisë, një vend iliro-pelazge, dhe e bënë “Hellada”, ose “Helada”, madje “e shpikën” sikur e paska thënë vëtë Homeri, 350 vite më parë, gjë që nuk është e vërtetë. Straboni, lidhet me këtë punë, si vijon: “Sa për Dodonën, që banorët rreth saj ishin barbarë (kështu i thoninin hellenët e pasur për ata që flinin në tokë, si shqiptarët sot, sepse i dikriminonin edhe ata, ndonëse ishin në një qendër besimi, pra në Dodonën iliro-pellazge!), këtë na e thotë edhe Homeri (ai nuk e ka thënë, sepse kur ka folur për pellazgët, ka thënë se ata janë “hyjnorë”, por këtë fjalë e ka ndërfutur Psistrati, 350 vite më vonë!) kur e përshkruan mënyrën e tyre të jetesës. Çështja si duket t`i quajmë “helë” apo “selë”, lihet të kuptohet prej veprave të Homerit. Kjo çështje nuk mund të vërtetohet, mbasi shkrimi ka qenë i dyshimtë. 20

Me këtë rast po e rikujtojmë edhe njëhërë Aristotelin, i cili thoshte se në krahinën përreth Dodonës banonin Sellët, se ata “që atëherë quheshin graik, por tani helenë”21. Pra, “ahellohu”, është rajoni ku kanë banuar sipas “greqishtës” së Aristotelit ata që “e vodhën” gradualisht këtë emër tipik “Hellada”, ku kanë jetuar ata që ruanin lopët, që i kanë quajtur “hellopët”, dhe i tërë rajoni është quajtur “hellopia”, që do të thotë se atje kanë jetuar “grai-k-os”, ata që i ndihmonin “gratë”, d.m.th. kur hiqen mbaresat greke “os” dhe “oi”. Ne do të kuptojmë se këtu janë Sellët (sell-oi); se ky vend ishte vendi dhe qendra e tyre; i cikli është bartur me gënjeshtra në Pellopones, më vonë edhe në Jonë e jug të Thesalisë, ku ishte eponimi i trilluar i racës së tyre “Helen”, siç e thotë Dr. Arsim Spahiu. “Staboni thotë– citon Sulejman Matoemri i pellazgëve mbizotërone në gjithë Greqinë”. Më poshtë shton të thënën tjetër se “Pelopi e solli popullin nga vendi e quajtur Peloponez nga Frigjia, kurse Danai nga Egjipti”. Pelopi është quajtur i pari i frigjianëve dhe këtu është pellazgu i parë, siç thotë Sulejman Mato.22

Historianët e antikitetit të lashtë i quajnë “peleat”, plakat me flokë të thinjura, prej pleqëve, pëllumbeshat që fluturuan: njëra në Libi dhe tjetra në Epir. Peleat flisnin një gjuhë që nuk e kuptonin helenët, pra grekët, që ende nuk e zotëronin tërë atë teritor që quhet sot Hellada apo Greqia, sepse ishte gjuhë plotësisht “e huaj” dhe e panjohur. Ato ishin plakat e huaja, të cilat i jepnin parashikimet e njerëzve në gjuhën pellazgo-ilire. Dhe kjo është plotësisht e vërtetë. Dodona e kishte një mbiemër tjetër, sipas Sulemjan Matos. Ai ishte mbiemri “parthenus”. Ky është një mbiemër i gjuhës shqipe. Togfjalëshi kuptohet edhe sot në këtë gjuhë. Kur thuhet “Dodona parthenus”, nënkuptohet se ajo e thotë fjalën që i thotë Zoti i Madh për njerëzit; pra Dodona jep parathënien e vet për këta njerëz të ndryshën, parashikon fatin e tyre.23

Grekët kanë qenë gjithonë të prirur t`i përvetësojnë vlerat dhe kultet e fqinjëve të vet verirorë”,- thotë me bindje Suleman Mato. “Emrat e vendeve,- thotë Çabej, janë gjuhë e lashtë e fosilizuar”.24 Ne i shohim se ilirët janë paragrek dhe për këtë kemi mjaft fakte. Por, do t`a përmendim pas luftës së Trojës, kur kanë lëvizur popujt.

Në planë të parë, Argu i Akajes është në Peleponez dhe është tokë e akejve, dhe ky Arg nuk është ai i pellazgëve, që ndodhet në Thesali. Në juglindje të saj, ndodhet Argu i Akajës, jo Argu i Thesalisë. Akejt përdorej përgjithësisht për të emërtuar “grekët” nga Homeri, në epokë historike. Akaja ishte emër emër i përgjithshëm “i Greqisë”, e cila, në epokën historike, e kishte marrë pjesën jugore të Thesalisë dhe krahinën bregdetare e veriore të Peloponezit. Kështu “akej” dhe “argej” tregonin popullsinë e këtyre krahinave e cila quhej “Helladë”, në vend se të quhej “Greqi” dhe kotësisht përmenden shumë më heret dhe përsëriten me të padrejtë nëpër të gjitha shkrimet e poemat e përkthyera të Homerit. Po e themi paraprakisht se në kohën e krijimit të “Iliadës” nuk është i njohur ende emri “grekë”, por akej quheshin banorët e Peloponezit, ndërsa aikasit qusheshin pellazgët e Thesalisë, edhe mirmidonë. Kjo gjë do të thoshte, thënë troç, “bubrrecat”, ushtarakë të denjë: njëmijë sa një, e një sa njëmijë, d.m.th. miligonjat. E kishin mbret dhe kryetar, që kryesonte ushtrinë- Akilin. Akili është aikas, ndërsa akenët ka qenë të ardhur. Atdheu i Akilit ishte pra Argu Pellazgik, krahina rreth lumit Sperkeo, e jo Argu i Agrolidës së Greqisë. Mirmidonë quhet populli i Thesalisë, që shtriheshin deri në Maqedoni dhe nuk ishin aspak “grekë” dhe “heloi”, që nuk është në histori.25

Kjo është një gënjeshtër tepër e madhe për pseudohistorinë dhe është futur fjala “helenë”, në këngët e Homerit, që janë rishkruar me “fjalorin fenikas” të Kadmit, ku tirani Psistrati, në festën e parë të Panathenëve, i kishte vënë rapsodët të recitojnë poemat e Homerit. Psistrati po e bënte çdo gjë të mundshme prej tij të kopjojë në gjuhën e folur pellazge, me të cilën këndoheshin poemat e dy epeve të “Iliadës” dhe “Odiseut”, sepse i kopjoi vetë nga letërsia popullore. Autori i tyre, nuk jetonte në atë kohë. Ai kishte vdekur 350 vite më parë. Psistrati, e bëri të mundur që “të shlyhet” e tërë një periudhë e gjatë prej 450 viteve e të quhen “epokat e errëta” 26, e cila është epoka pellazgjike, e thirrur prej meje pellazgo-ilire apo iliro-pellazge.

Gjuha artificiale apo e atëhershme “greke” i ka ruajtur një numër të madh fjalësh të gjuhës pellazge, të cilat gjuha shqipe dhe njohësit e saj mund të deshifrojnë e të dekriptojë shumë lehtë këto pjesë të gjuhës dhe t`i shpjegojnë. Por, shkencëtarët pararendës dhe sidomos gjuhëtarët më të njohur të Evropës dhe të Botës së gjërë të gjuhësisë moderne të shekullit XX, nuk i kanë thelluar njohurit e tyre për shqipen e lashtë dhe nuk e kanë vendosur aspak lidhjen e ngushtë të shqipes, ilirishtes, pellazgishtes së lashtë, thrakishtes, frigjianishtes, e etruskishtes, me dialektin gegë të gjuhës së sotme të shqipes, të gjysmës së Shqipërisë, dhe të greqishtes së lashtë: dialektin jonian, eolian, dorian, arkado-qipriot,27 që ka filluar atëherë të shkruhet, duke e lënë mënjanë gjuhën shqipe, simbolikisht të lënë si gjuhë e dytë,.

Kësisoji shkencëtarët kanë marrë pista të gabuara dhe i kanë çoroditur tërësisht këto njohuri të pështjelluara dhe është periudha e errët parahelene kur asgjë nuk dihet mbi pellazgo-ilirët. Në të vërtetë, janë shekujt e errët, 1200-800 p.e.s.28. Thelbi i tyre na është fshehur tinëzisht. Historia arkaike është me shumë mangësi serioze.

Por, pa dashur të zgjatemi më tej me ndërfutjet e Psistratit dhe djalit të vetëm, Hiparkut, që ishte shumë “i mençur”, sa të bëjë dhjetra dredhi e hile edhe me vetë tekstin e Homerit, sepse në këtë vepër nuk i këndohet aspak emrit “Helada”, madje as ndonjë poet tjetër antikë i kësaj toke nuk i ka kënduar “Heladës”. Në këto poema epike të Homerit i këndohet disa herë Eladës, por kjo nuk është “Helada”. Është thënë qëllimisht prej atyre që duan t`i ndihmojnë “helenëve” të rrejshëm, sepse ata nuk janë komb, etni e as popullatë, por janë “kombi i paqenë”, i cili insiston që secila krahinë e gadishullit Ilirik dhe jo vetëm e Greqisë së sotme “të bëhet e tyre”. Kjo ka të bëjë me shovinizmin greko-helen. E “thëna” e tyre, nuk është aspak e vërtetë.

Qyteti i vjetër Elada ka qenë një qytet pellazgo-ilir dhe historia botërore thotë se kurrë nuk ka qenë krahinë e Greqisë, por në Thesali, thënë shkurt: iliro-pellazge. Thesalia nuk e ka dhënë as atëherë kombin e vet. Në Eladë, ishte Ftia, pikërisht nën udhëheqjen e Peleut. Babai i Akilit, ka shkuar për të lypur një martesë për Akilin, dhe ajo nuk ka pasur asnjë lidhje me Helladën, heladikun apo helandinikun, të cilat nuk i zë në gojë Homeri.29 Prandaj Elada ndodhet në Argun e pellazgëve, që përkon me të gjitha vetitë e saja iliro-pellazge. Historia botërore e përmend nga tre rastet e veçanta dhe thotë se ajo bënte pjesë në Thesali, krahinë për të cilën pohon se “nuk ishte pjesë e Greqisë”.30 Elada nuk ka asgjë të përbashkët me “helladën”, përpos gënjeshtrave “greke”. E para, ka ekzistuar me plot të vërteta historike pellazgo-ilire; ndërsa e dyta, pra Hellada, alias Greqia, nuk është absolutisht ekzistuese, pra është jo-ekzistuaese, jo-historike, jo e vërtetë, thjesht është gënjeshtër e pa fund.

Populli shqiptar thotë: “kur falesh me grekun, numroji gishtat”! Ai, patjetër, njërin t`a vjedhë. Pra na “e vjedhin” tërë historinë tonë dhe qytetet, i shënojnë për të tyre, madje qindra vite më përpara se kanë ardhur këndej. Edhe emra tanë i vjedhin nga historia dhe i vedosin si emra të përveçëm në gjealogjitë e tyre familjare…

Para luftës Trojane– thotë Tukitidi, sipas Sulejman Matos,31 i cili nuk e përmend se prej cilit burim e ka marrur këtë mendim, por është cituar prej Arif Matit, me disa ndyshime, në fjalinë e fundit: “Helada, me sa duket, nuk ka bërë asgjë me forca të përbashkëta. Madje, mua më duket se ajo në tërësi nuk e mbante ende këtë emër”

Euripidi na ka lënë këtë shënim, prapë thotë Sulejman Mato, pa e cekur veprën dhe as faqen prej kah e nxjerrë këtë mendim të komedianit të famshëm: “Kur Danai erdhi në Argos, banorët që më parë quheshim <<pellazgë>>, u quajtën Danaj”.32

Nuk ishin aspak “helenë”, sepse ishin popullatë pas pellazgëve, të atyre që e vëjnë më vonë emrin e tyre “për etninë”, e që nuk kanë qenë të atillë, prej Dodonës, por që përpiqeshin që t`a injorojnë apo të marrin plot emërtime nga “veriu”, e t`ua kthejnë nëpër gënjeshtrat e shumta. T`i përulin e të flasin për ata me një përbuzje njerëzore për mënyren e jetesës, në tokë, sikur shqiptarët. T`i zgjerojnë teritoret edhe nëpër këto vise ku nuk kanë qenë, rreth e rrotull, madje, me shekuj, që përpara.

Me këtë rast po e themi ate të cilën askush nuk e ka thënë, se Psistrati për festën e Panathënieve, i kishte ftuar pellazgët të këndojnë këngët e Homerit, ku “para” është bërë “pana”, ndërsa “thenus” është “thënie”. Kjo festohej për Dodonën e cila parathoshte fatin e njerëzve. Psistrati nuk e mori “vesh” punën e parathënieve. E shkroi “parthenus”“panathenus”, e cila do të thotë parathënie

Më tutje, do të flasim edhe në vazhdimet e tjera…

1 Luigi Luca Cavalli-Sforza, „Gjenet, popujt dhe gjuha“, Besa, Tiranë 2012.

2 Henric L. Wuermeling, “Auf der Suche nach Europa/Zeitreise durch die Geschichte”, Langen Müller, München 2005, faqe 15.

3 Shikoni në librin e Sulejman Matos, „Në kërkim të rrënjëve“, Botimet Dudaj, Tiranë 2005; faqe 220, i cili, rallëherë kalon edhe në anën «greke» e quditërisht ndonjëherë i përzien edhe vitet. Por, ai ka shumë gjëra me vlerë të pasaçme…

4 I njëti autor, e njëjta vepër, përpara, faqe 201.

5 Luis Beonlew, “Greqia përpara grekëve”, Plejada, Tiranë, 2008, faqe 17.

6 I njëti autor, e njëjta vepër, faqe 20.

7 Shiko në fjalor të librit të Engjëll Sedaj, “Gjuha latine për të gjitha gjimnazet”, Libri Shkollor, Prishtinë 2011, faqe 240.

8 Vepra e cituar më pare e Luis Beonlew, faqe 25.

9 Elena Kocaqi, “Roli i pellazgo-ilir në formimin e kombeve dhe gjuhëve europiane”, Emal, Tiranë, 2009; “Shqipja-çelsi i gjuhëve indoevropiane”, Email, sipas të gjitha gjasave: Tiranë, pa vit botimi.

10 Sulejman Mato, „Vëzhgime mbi lashtësinë e gjuhës shqipe”, botim i autorit, Tiranë 2015.

11 Muharrem Abazaj, “Pellazgët kanë folur dhe shkruar shqip”, Rofon, Tiranë 2013.

12 Shpresa Musaj-Ömer, „Në gjurmët e pellazgjishtes“, Ymeraj, Fier 2008.

13 Langenscheidts-Taschenwörterbuch Englisch-Deutsch, Berlin-München-Wien-Zürich-New-York 1983, faqe 253.

14 I njëjti fjalor, faqe 639.

15 E njëta vepër; e njëta faqe.

16 Sulejman Mato, vepra e cituar, faqe 209.

17 E njëta vepër, faqe 215.

18 Arsim Spahiu, “Orakulli i Dodonës dhe Epirotët (sh. XX-II p.e.s.), Mitologjia dhe feja Epirote”, Vëllimi i I, Geer, Tiranë 2008, faqe 52.

19 Shikon librin e Sulejman Lokës, që e kemi cituar, faqe 106.

20 Straboni, Vepra VII.10, e cituar prej Sulejman Matos, në veprën që kemi cituar, faqe 110.

21 Nga vepra e Ilir Cenollarit, “Profecitë e Zotit të Tomorit”, Jonalda, Tiranë 2010, faqe 14.

22 Sulejman Mato, vepra e cituar, faqe 116.

23 Shiko te e njëjta faqe, e njëjta vepër, faqe 110.

24 E njëjta vepër, faqe 112.

25 Fiqiret Barbullushi, “Homeri-historia, racizmi”, Botimet Dita 2000, Tiranë 2011, faqet 157-159.

26 Shikoni në veprën e Aref Mathieut, “Mikenët-Pellazgët, Grekët ose zgjidhja e një enigme”, Plejad, Tiranë 2008, faqe 23.

27 Shikoni më mire në veprën e përmendur të Aref Mathieut, faqe 15, ose artikujt e mi për këtë çështje.

28 Po ajo vepër, faqe 14 apo faqe 385.

29 Shikoni librin e Fiqiret Barbullushit, “Homeri-Historia-Racizmi”, Dita 2000, Tiranë 2011, faqe 121-122.

30 Po aty, vepra e cituar, faqe 122.

31 Vepra e Sulejman Matos, e cituar më parë, faqe 219.

32 Po aty, faqe 219-220, apo Arif Mati, vepra e cituar, faqe 14, për Tukitidin, nga vepra I, 3.

Përshëndetje të përzemërta,

Brahim AVDYLI

http://www.facebook.com/Brahim Avdyli

http://www.brahimavdyli.ch

http://www.a-d-s.ch (në leksikon)…

http://www.krijues.com

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]