Get a site

Zoti flet Shqip!

Zoti flet Shqip!

QËNDRESË HALILI

QËNDRESË HALILI
– I dashur Zot, mund te te dukem shume patetike e padurim, por dua ta dish se s`jam mire.
Ti na fale natyrën, dritën, e diellin, por hëna këtyre kohëve po lëshon shume terr e bën ftoftë.
Unë, te pata pas shkruar një letër dikur, kur të kërkova të më qosh në një vend ku mund të flas, shkruaj e dashuroj lirshëm, dhe ti këtë e plotësove për mua. Si njerëz, jemi te paplotësuar e egoja jone veç sa vjen e rritet, bile na ka dal e mbi hunde e ne s`ngopemi.
Çka të bëjmë? Si ta shpëtojmë veten? Nga te nisemi?
Me gjithë këto devijime, cila është rruga e drejte?
E mbaj mend fort mirë, kur të pata pas kërkuar shume livadhit, natyrës, qiellit, rrugëve, njerëzve, lutjeve të natës, mandej nëpër dritare të lypja pas shiut e erës, kur njëherë aq shume te ndjeja se pata pas kërkuar seriozisht një takim me ty. Pata pas ndërruar dhomën, shtratin e lutjen! Te pata pas pritur deri ne agim, por ti s`me erdhe… Ndoshta pse s`kisha ditur mënyrën e drejte të lutjes, gjuhen e lutjes, e fryma e shenjte me mungonte. As atë nate s`te gjeta! Sedi! Çuditem, si nuk të mbajta mëri, as s`të kërkova takim me… Thjesht, të lash si Zot që s`je njeri, t`i me kuptove si një njeri qe s`jam Zot. U pajtuam shume shpejte e vëmë bast të takoheshim në një tjetër kohe, kur unë do të di të lutem lirshëm, te jetoj, e frymoj lirshëm, mandej ku do të isha me e vetmuar se kurrë. Aq e vetmuar sa të jetoja veç me ty! Lidhja ime me ty o Zot është aq intime, aq e hollë, aq e ndjeshme, si ai teli i hollë që s`ka kush që kalon, pos besimit që ne e krijuam krejt befas, me sinqeritet e bindje.
Si të të njoh ty O Zot? – pyetje që deri mbrëmë e kam bërë. Ti e di që unë kam dyshuar shume tek ti, të kam bërtitur shumë herë, të kam thënë shumë të qara e dhembje, sa shpesh më je dhimbsur si Zot që je, të kam pas ngarkuar shumë edhe me ëndrrat e mija prej shkrimi e letërsie, sa shpesh me dukej se me dorën tënde të lehte mi fshije djersët nga qëllimet, që e di sigurt se edhe ty të kanë rënduar, njëjtë si nënën time. Nënën, që ka gati katërqind ditë e netë që se kam parë. Malli i saj mi ka bërë sytë më të pashëm, çelur e ndritur. “Sytë që qajnë shumë çdoherë janë me ndryshe, me ato sy sheh vetëm poeti” Unë, e di, kam bërë shumë mëkate, sepse ne jemi qenie e mëkatin e kemi ngjitur pas çdo fjale, e fjala ka shpinë. Asnjë sukses s`po vikeka pa guxuar, duruar e vuajtur. Ndoshta mund të të dukem jashtëzakonisht e drejtpërdrejt, por ti kështu me ke mësuar, si fëmije, dhe kjo s`është përgjegjësi imja aspak. Shpesh në mesnatë me del gjumi, ti më thirr lehtas, ndoshta ngaqë e di, se po më bërtite unë s`përgjigjem, bile edhe mund të ta kthej shpinën, por, ama, ti je Zot, e unë jam një copë mishi, me një mendje kater shifrore, që i bjen se ti je je mbretëri i kësaj bote, por që duke na krijuar si qenie, neve na don aq shumë, sa as me hidhërime më të mëdhaja s`na braktis. Me thirre që ti jap jetës vëmendjen e duhur, që ka kohë duke u ankuar e mërzitur për mosplotësime detyrash që vet ti kam shtruar.
I jap vëmendje, ngrihem, pijë një gotë qumësht, dhe se keni idenë se e shoh veten duke jetuar ardhmërinë. E kap ardhmërinë me dy duar, e shtroj rrugën, i bërtas, i jap detyrat e duhura. Ju lëshohem ëndrrave, prapë tek livadhi, plepi, lulet, të korrat e bujqve, thirrjet e nënës për të pirë qaj, llafosjet e grave të katundit për fëmijët e tyre problematik, çikat sokakëve kanë veshur fustane shumëngjyrëshesh, zogjtë cicërojnë, disa me sillet shpesh rreth flokëve, duke kërkuar një fole, një atdhe, një shtëpi, një njeri si puna im qe e kërkon Zotin kamos e gjithkah, pa e ditur se e ka afër, me afër se vet-veten e vet-dijen e vet-njohjen. Kështu, të pata gjetur o Zot! Kështu po e njoha thellësisht veten! Kështu po jetojmë me besim e me vërtetësi! Kështu i kemi lidhur duart së bashku e po bashkëpunojmë aq bukur, sa Zotit dhe njeriut nuk i duhet asnjë ndërmjetësueses tjetër për t`i rregulluar këto raporte kaq të privatësuara e pjekura pa asnjë tjetër ndikim. Sa shume njerëz po me gjykojnë se, po te besoj aq direkt, pa asnjë grup partish e mësimesh me figura e vizatime koti. Gjuhe jote qiellore ec nëpër valët e jetës së vështirë e rrugëve tokësore, që veç ti më ke mësuar ti kaloj, aq direkt, aq lirshëm.
Mbajeni mend; njeriu kurrë s`mund t`ia dal vet mbanë, sado i forte, trim e guximtar te jete. Unë dhe Zoti jemi një, ky zot jeton ne mu, e kam kado, e kupton gjuhen Shqipe (shpesh me duket me mire se unë), ky Zot din te flas gjuhen tone te bukur Shqipe, sepse veç ti Zot e din gjuhen e qiellit, gjuhen e bekuar shqipe.
Kur Zoti flet Shqip, s`me duhet asnjë ndërmjetësueses.!

[the_ad id=”4118″]

“Jo, nuk kam nderruar fe, por nuk jam as muslimane!”

“Jo, nuk kam nderruar fe, por nuk jam as muslimane!”

Qendrese-Halili

Nga Qendrese Halili

Familjes sime te gjere-ndjere…!

“Me vjen keq se e keni humbur tashme Qendresen, ate vajzen e dashtun, familjare, besnike e “faqebardhen” e shtepise. – siç me thoshte gjithmone lokja e vjeter plake (qe e kam qiti jasht ketij rrethi te dhimbshem, rend, e me plot prerje).”

Boll me qe dy vite kam pritur, falur, e arsyetuar. Por, kjo tradhti, mos-pritje e mos-merite nuk durohet. Jo, me.! Ka ardhur kohe te flas, te flas ashtu siç Qendresa din gjithmone. Drejt!Pa rrotulla! Me shume sinqeritet e dashuri. Se pari; per hir te se vertetes se shenjte, se dyti; per hir te dashurise, qe ata e perziejn me te kunderten “feh” dhe se treti; per hir te artit, qe eshte nje ngjarje e jashtzakonshme, ralle, e pabesueshme. Perse jo? Perse mos ta bej Letersi? E di, dikujt mund te mos duket normale kjo, por une, keshtu jam, nuk ndjehem gjalle e rehat, po nuk e qes ne shpesh te verteten, sado e hidhiur te jete ajo.Sado e dhembshem. Sado e keqe. Une, jam bije e se vertetes, dashurise e letersiese.!

Nuk kam asnje dyshim, dilem, apo frike me, te mos besoj ne dicka qe me mbush frike, tmerr e ngushton mbrendesine time, dicka qe s’me jep asnje pike drite e shprese, drejt njohjes te se shenjtes dashuri qe une e quaj Zot! Zoti eshte dashuri, per krejt ata Qe ende e Duan Zotin nga frika, nevoje apo edhe ndonje tjeter interes. Boll me keni sha, pergoju, lendu, mallku e me thirrur ne lloj-lloj emrash kafshesh, shtazesh e emra qe as vet nuk i njoh e di kuptimin e tyre. Si nuk ju dhimbset nje nene? Nene, si nena ime? E ta dini pra; Une, jam Qendrese, kam personalitet, karakter te forte (sa gjysma e muslimaneve tane, nga ata ma te devotshmit, me shume siguri e them se nuk bajn jete ma te ndershem e plot me sakrifica e mund, si imja). Jo, Nuk kam nderruar fe, por nuk jam muslimane, pike. Si vajze e lindur e rritur ne familje muslimane, I di gjithe zakonet, adetete e lutjet e muslmaneve (biles edhe kam agjeruar e jam falur) gje qe as nuk e mohoj as nuk pendohem, sepse kane qene pervoja qe me kane mesuar e mbushur fort mend. Por, jo me! Une, nuk i perkas asaj feje e besimi me. Per nje fe e nga frika saj ma kthejne shpinen gjithe familja ime e gjaku im, ajo nuk eshte fe imja? As besimi im? As dashuria ime? Jo. Kurre! Njeriu, qenka boll I fort ne vete, sa qe dy vite, skam e nuk ndjej dashurine e askujt nga familja ime, pos te Nanes, drites sime, qe, kurre, nuk pushon se menduari per mua (shpesh edhe ne mesnate me thirre). E gjithe kjo histori ka ndodhur, prej se kam botuar shkrimin “Une Muslimanja, qe festova Krishtlindjet”. Nga ajo dite, nuk me don me as familja ime e gjere, nuk me pyesin kurre, as si jam as ku jam. As feste as gezime as pershendetje e as urime. Kurre, asnjehere, as nje ze nga ata! Kurre! Shtrohet pyetja: Ata nuk jane te mire? Feja? apo qe dy palet? – e qe, une e besoj plotesisht te fundit. Feja nuk ju jep leje ta duan e afrojne dike qe ka tradhtuar “fene e tyre” dhe ata, qe eshte mjeruese, qe i binden dickahit te tille, qe ngjan ma shume se vdekja e keqe. Familjaret e mij muslimane qe me urrejne vec pse paskam publikuar nje shkrim dhe pse paskam fyer rend e poshteru muslimanizmin e tyre, qe e kane e mbajn vec ne goj, pa e njohur e ndjere ne shpirt. Zoti nuk jeton vec kur “faleni” as vec kur “agjeroni”, apo vec kur uroni njeri tjetrin nje dite “per bajram” duke u gezuar me nje cope bakllave turqelish. Zoti eshte ne shpirtin tuaj, ai jeton mbarenda jush. E keni ne vete, vec se, nuk po dini si ta gjeni. Ky, eshte realiteti i jestes time pas ardhjen ne Amerike; e vetme, me nje valixhen plot libra, billiona endrra e pa para (me borxhe), por plot dashuri e shprese per kete vend, vend te lirise. Ameriken, kush nuk e dashuron, s’ka shpirt! Ka dy vite qe nuk me flasin hallat. Nuk me flasin as dajallaret e as kusheriret as komshit e migjallare, vec pse nuk e besoj fen e tyre, nuk e perkrah, dhe nuk e kam gjetur veten aty, dhe ma e shenjta, nuk e kam gjetur Zotin aty. Eshte shume me e lehte ta pranoj sesa ta genjej veten, Zotin e ju apo jo? As shoke e miqasi, as motra e vllazni, pos nje Nane, Ah, Nana ime, drita ime. Ra feja muslimane e u tregu mos Dashuria e tyre, mos sinqeriteti dhe mos mirnjohja tyre. Shpesh e mendoj me veten: Si eshte e mundur qe nje fe e huaj, e imponuar e trasheguar me zor te behet me e madhe se Dashuria? Se vet njerzit? Se vete miresia? Se vet gjaku? Se vet atdheu? Se vet gjuha? Se vet kombi? E se vet, vet jeta?

Me jane larguar siç thash te gjithe, edhe plot si ta do te me largohen, e me besoni se nuk i ndali… Biles, bash me kete qellim e bera kete shkrim: Largohuni, o njerez qe s`me doni sinqerisht, Largohuni nga jeta ime, Ju vec shkoni…

“Nje dashuri te rreme e qet ne drite puna fes e besimit te kundert, s’me duhet gje” se per njerzit qe din te dashurojne pa kushte, pa lakmi, pa djallzi, pra dallim, pa feh, pra parti, dashur te paster asnje pike ska aty. “Ra feja e dul e verteta. E kam njohur veten. E kam njohur Zotin. I kam njohur edhe njerzit.” Thjeshte, mi ka qele syte e ba te madhe brenda vetes, sa qe tash si kam frik as te rrezikshmes jete, ti dal para e te mos guxon te me rrezoj asnjehere, ani pse shpesh me dridh.

Nje fe qe ma largon vllaun e barkut vec shkaku i besimit, ajo nuk eshte fe e dashurise e ngrohtesise! Hallave te mija muslimane, ju them se: nuk te ben njeri te mire as shamija, qe e vnoni vec gjate procesin te lutjes, se vec atehere, sipas fes e juve “vec atehere ju sheh e degjon Allahu” as fjala “Allah na fal” qe njera e ngreh vec pasi pi goten e veres, mandej, as minifindet, as paraja, as agjerimi, as sakrifica e te qenurit “unt” per nje muaj ramazan e pas “iftarit” duke pergojuar, as lutjet e juaja famkeqe qe une te humbas rrugen e jetes, vec pse nuk jam si ju, e qe jam jashtzakonisht e lumtur per kete fakt. I bej te fala edhe atij burrit te Halles sime te madhe, qe vazhdon ende te flet per kembet e mija me minifunde dhe per “xhehnemin” ne ate bote, i them se ka shpetuar nga ai mekat tashme. Kusheriret me shajn dite e nate e falin “namaz per mua” e biles njeri ma ka ndaluar rrugen e tij. Kishte thene “Nuk guxon ajo Katolike mu..t as te kaloj nga kjo ane”. Tjetri me mallkon se pse s`me paska “nxan” hoxha per inati e me ma marr ftyren e “paftyre”. Tjetri, qe i perket krahut te Kryetarit Sfarqa, thote se do te Ishte me I gezuar po ate dite “Jo vec te me kishte goditur Dora Enverit, por edhe te me kishte mbytur krejt, normalisht pasi te me kishte bere nje video duke me palluar” Gjyshi plak, as nuk me shikon ne sy me, mendojeni, se me demek tash, une, jam “harami i shtepise” e i prishet namazi i “xhumase”. Grate e mixhallareve me quajn lavire, ani pse njera eshte vet e tille. As migjallareve qe vijne e ma lendojn te shtrenjten Nane (qe me dy duar e shkreta i ka rrit) vec pse s’besoj si ta e kerkojne qe kurre te mos jem pjese e tyre. As hoxhollareve qe ndalin ne rruge tim baba, duke i thene fjalet me te pista e kercenuese qe nese une nje dite do vendos te kthehem atje.

E shoh veten ne Kosove si ne Arabi, duke u gjuajtur me gur, rrahur, perpuzur, denuar, dhunuar, pergjakur, e mallkuar nga qe te gjithe, vec jo nga Nana ime. Dajallaret, nuk e di ende pse nuk me shkruajn, apo sigurisht e kane frike ndonje hoxhe faqezi si puna Shefqet Krasniqit, apo ndonje xhami katundi, ku ta di, a ndoshta edhe e mohojne se, une jam mbesa tyre. Eh, Nana ime, qe kush sja qeli deren a telefonin kurre per te pyetur per mua, se si jam a jam gjalle? Vec nje nane si imja, ka lindur Qendrese!

Me Kane vra bash me te afermit e mij, bash familja ime, bash njerzit e mi. Kur s’kam vdekur nga ta, une, kurre ma nuk vdes! Por ta dini, edhe e vdekur, tash, jam e lumtur ketu… E kam te vetmin shpetim. Ameriken time. Engjullin tim mbrojtes…

Ketu, ne Amerike, jam si te gjini yet nane. Po sheroj plaget, dhimbjet, dhimbjet, meerzitem, qaj, qeshi, gezohem, pajtohem,e mbi te gjitha, Nane, nga gjithcka po mesoj. Jam ba plake e vjeter e trupi ri eshte ende!

O Nana ime, gezimi im, a e mban mend se te kam thene, une vec hatri yte, kurre, asnjehere, nuk dorzohem. Jam ba e fort gati sa ti o Nane. Mos harro Nane, kur je ti mire, une jam mrekulluesht mire e me mire…

Kosova, nga ana fes ma ku’jton Arabine dhe une dukeni djegur ne xhehnemin vale-vale e bash me fletet e librave te mija, qe flasin per “Dashurine e Femren” duke ma ndezur zjarrin… Gjersa nga ana e udheheqesve si puna Kryetarit Sfarqa, dhe dhunuesit tashme te njohur Ferizajas, Enverin Haliti, te cilet, padashje, ma kujtojne kohen e luftes, qe nje here i kam shpetuar, se dyti s’mundem…

Keta jane Muslimanet e mij qe kane pranuar ta humbin nje vajze si Qendresa, per hater te fes e frikes se hoxhollareve, dhe mungeses se asaj ndjenjes tashme rrall te ndjere, asaj ndjenjes me emrin DASHURI!

DASHURI, pra, eshte feja ime!

Po e permbyll me kete shprehje te mencur:

“Artistit, nuk i duhet feja kur e ka artin”

7/12/2016

New York, Amerike!

 

[the_ad id=”4118″]