Get a site

Albin Kurti: Shteti i përbashkët i shqiptarëve do të quhet Shqipëri

Albin Kurti: Shteti i përbashkët i shqiptarëve do të quhet Shqipëri

albin-kurti

Prej katit të gjashtë të ndërtesës në rrugën “UÇK” mund të shihen majat e maleve të Sharrit të mbuluara me dëborë.

41-vjeçari njihet në Serbi si një nga shqiptarët kosovarë të burgosur gjatë regjimit të Sllobodan Millosheviqit dhe si përkrahës radikal i një Kosove të pavarur në periudhën e pasluftës.

Për shumë njerëz në Kosovë, ai është simbol i protestës kundër qeverisë së tanishme të Isa Mustafës, presidentit të posazgjedhur Hashim Thaçi por edhe kundër Serbisë, shtet i cili shihet si kërcënim i vazhdueshëm ndaj pavarësisë së Kosovës.

Përderisa shumë nga të rinjtë i përkrahin idetë e tij radikale, brezat më të vjetër i shohin aktivitetet e tyre në rrugë me një sy shqetësimi.

Kurti thotë se kishte lexuar shumë dhe kishte luajtur shah në burgjet serbe. Pyetur se a do të luante shah me Kryeministrin serb Aleksandar Vuçiq, ai thotë jo. “As në kohë të lirë”.

Ashtu siç kishte probleme me qeverinë në Beograd kur Kosova ishte pjesë e Serbisë, sot ai e kundërshon qeverinë në Prishtinë sepse thotë që ajo nuk punon në interesat e shqiptarëve të Republikës së Kosovës.

Muajve të fundit, vendimet e opozitës kanë penguar punimet e Kuvendit të Kosovës duke hedhur gaz lotsjellës brenda tij dhe duke thirrur protesta në rrugë – protestat më të mëdha nga përfundimi i luftës në Kosovë.

Ai e sheh Kosovën si një komunitet më rrënjë në tri principe themelore: universalitetin, solidaritetin dhe bashkëpunimin, për të cilat thotë se janë plotësisht të kundërta me bazën e shoqërisë së tanishme dhe parimit të saj të tolerancës.

“Kur dikush më thotë të jem tolerant, është sikur të më thotë t’i fsheh mendimet e mia ndaj dikujt, gjë e cila është e padrejtë,” thotë Kurti.

Në vend të parimeve të proklamuara të paqes, stabilitetit dhe sigurisë, sistemi duhet të bazohet në drejtësi, zhvillim dhe demokraci.

E nisim intervistën me lajmërimin e protestave të reja të thirrura në fund të marsit.

Ju keni planifikuar protesta të mëtutjeshme këtë muaj. Mund të flisni më shumë për to?

Protesta jonë e ardhshme do të mbahet pas diku dy javësh por nuk kemi marrë vendimet përfundimtare për detajet. Ajo sigurisht do të zhvillohet në qendër të Prishtinës.

Do të qëndroni në qendër derisa përfillen kërkesat tuaja?

Nuk kemi vendosur. Nuk e di se a do zgjasë [protesta] vetëm një ditë. E dimë se ku do të mbahet por jo sa do të zgjasë.

Cilat janë kërkesat tuaja?

Qeveria jonë do që ta ringjallë Asociacionin e Komunave me Shumicë Serbe, gjë të cilën e kundërshtojmë. Qëllimet e tyre janë ta krijojnë një bashkësi administrative territoriale autonome, të ngjashme me Republika Srpskën në Bosnje, e cila do të rezultojë në një lloj “bosnjizimi” të Kosovës.

Sigurisht e gjithë situata lidhur me Republika Srpskën është pranuar në Marrveshjen e Dejtonit të vitit 1995?

Atë që Serbia nuk e arriti shpejt gjatë luftës dëshiron ta arrijë ngadalë në paqe. (Kryeministri i Serbisë Aleksandar) Vuçiqi dhe (Ministri i Jashtëm Ivica) Daçiqi janë trashëgimtar të Millosheviqit dhe (Liderit të Partisë Radikale Serbe Vojislav) Sheshelit dhe nuk shoh dallime në qëllimet e tyre përveç metodës dhe strategjisë që kanë ndryshuar për arsye të rrethanave të ndryshuara…

Po ndodh një imitim i dyfishtë. Në njërën anë, Vuçiqi e imiton Millosheviqin, taktikat dhe qëllimet e tij, kurse në anën tjetër Vladimir Putinin… Ky imitim i dyfishtë nuk do të çojë drejt paqes dhe stabilitetit afatgjatë në Ballkan.

Serbia ka projekt afatgjatë me serbët e Kosovës?

Është një projekt i vjetër. Kosova dhe Serbia janë vende jonormale, asnjëra nga to s’është normale… Qasja duhet të ndryshojë – kemi nëvojë për Serbi dhe Kosovë normale dhe marrëdhënie normale si rrjedhojë e normalizimit të vetë shteteve. Për mua, vetë shtetet janë më të rëndësishme sesa marrëdhëniet mes tyre.

Brukseli e sheh kështu: ata na shohin ne si shtete to vogla që nuk janë pjesë e BE-së dhe kujdesen më shumë për marrëdhëniet mes sheteteve sesa për gjendjen brenda shtëpive tona. Mendoj se në njërën anë është është çështje gjeopolitike, por, së bashku me papunësinë dhe varfërinë sociale në anën tjetër, ajo i shndërron shtet demokratike në autokraci. I tërë regjioni drejtohet nga regjime autokratike. Është ideja e një figure atërore në krye, jo diktator me plot kuptimin e fjalës, por që jep fjalën e fundit për çdo gjë. Fatkeqsisht, Evropa e shekullit XXI mendon se diktaturat janë shuar, por njëkohësisht kemi autokraci që tentojnë kah regjimet totalitare nëse nuk përmbysen.

Ka trende totalitare në gjithë Ballkanin?

Ashtu është. Në Bosnjë ke një protektorat ndërkombëtar dhe mendoj që projektet e këtilla të menaxhuara nga ana politike, kombëtare dhe socioekonomike janë në realitet kundër qytetarëve dhe jodemokratike. Nëse stabiliteti dhe siguria janë më të rëndësishme se demokracia, zhvillimi dhe drejtësia, ajo çon në autokraci. I gjithë regjioni po shkon drejt autokracisë. Ky është një projekt i vjetër në Ballkan dhe një qasje e gabuar nga Brukseli.

 Si mund ta ndryshosh këtë?

Ne po luftojmë brenda institucioneve dhe jashtë tyre. Nuk është e mjaftueshme të luftosh vetëm në rrugë ose vetëm në parlament.

Çfarë keni ndryshuar brenda institucioneve?

Nuk kemi mundur të ndryshojmë shumë për arsye se kemi qenë gjithmonë në opozitë, por kemi bërë shumë për emancipimin dhe vetëdijësimin e njerëzve. Ne kryengritësit jemi disi të mallkuar për arsye se kurrë nuk mund t’i dokumentojmë të këqijat që i kemi parandaluar përmes aktiviteteve tona. Falë opozitës tonë, gjërat e këqija po bëhen më të vogla në të gjithë vendin. Ne nuk i kemi ndalur apo eliminuar ato, por me ndihmën e rezistencës sonë ato po bëhen më të vogla dhe po ngadalësohen. Nuk është e lehtë, por herët a vonë, ne do t’ia dalim.

Ju keni thënë se shqiptarët nuk kanë asnjë problem me serbët por me Serbinë. Çfarë ka ndryshuar në marrëdhënie gjatë periudhës paraprake?

Nuk ka pasur protesta nga serbët e Kosovës në vende ku serbët kërkonin Asociacionin e Komunave me Shumicë Serbe. Ne organizojmë shumë protesta, por ata nuk organizuan ndonjë protestë me kërkesa të atilla. Kjo kërkesë erdhi nga Beogradi, por nuk mendoj se është për serbët si qytetarë por për Serbinë si shtet. Vuçiqi nuk e çan kokën për serbët, ai mendon vetëm për pushtetin e tij.

Njerëzit në Serbi thonë se ai e ka njohur Kosovën dhe ajo është arsyeja pse është bërë President, për ta njohur Kosovën…

 Ndoshta në fund të procesit ai do ta njohë pavarësinë e Kosovës, por atë do ta bëjë vetëm pasi ta ketë ndërtuar një Serbi të vogël brenda Kosovës.

 A është ndryshe situata për komunitetin serb në Kosovë krahasuar me shqiptarët gjatë kohës së Millosheviqit?

Dallimet janë të mëdha. Nuk ka një Millosheviq në anën e shqiptarëve që do t’i mbyll serbët në burgje dhe t’i torturojë. Ne nuk kemi ushtri e polici, nuk ka abuzime. Nuk besoj se serbët janë të shtypur këtu. Kemi shumë probleme të përbashkëta sikundër janë papunësia, arsimimi i dobët dhe përkujdesja shëndetësore, por nuk ka analogji.

Në anën tjetër, ne duam që Kosova të jetë plotësisht e pavarur, gjë e cila sipas neve do të thotë e drejta për t’u bashkuar me Shqipërinë. Por nuk  marrim ndihmë prej anash në avokimin e kësaj ideje. Neni 1.3 i kushtetutës sonë nuk na lejon t’i bashkohemi ndonjë shteti tjetër. Ne duam ta kemi mundësinë e bashkimit me Shqipërinë në një mënyrë paqësore dhe demokratike, por ajo nuk është e mundshme aktualisht për shkak të Kushtetutës sonë, e cila pak a shumë është shkruar nga fuqitë ndërkombëtare.

Dallimi më i madh është që Serbia ndan 500 milionë euro për strukturat e tyre paramilitare që t’u thonë se Kosova është Serbi dhe është zemra e saj. Unë nuk marr as edhe një euro nga Tirana që ta përkrah bashkimin. Në të vërtetë, unë jam ai i cili herë pas herë mundohet t’i bind ata se gjërat në Kosovë nuk janë edhe aq mirë siç u duken.

Duhet të pranoni se ndryshimi i kufijve nuk është çështje parash të investuara për një fushatë…

Serbët e Kosovës nuk mund të kenë opinion për atë punë. Nuk kemi dëgjuar opinionin e serbëve këtu. Po të kishim dëgjuar viteve të fundit që serbët e këtushëm kërkojnë Asociacionin [e Komunave me Shumicë Serbe], do të isha gati për t’i dëgjuar, por përderisa e dëgjoj vetëm nga Vuçiqi e Daçiqi, është e natyrshme të jem kundër… Për atë arsye Asociacioni është projekt i Beogradit e jo i serbëve.

Pra, nëse serbët e Kosovës do të organizonin protesta që të kërkojnë Asociacionin, ju do të kishit thënë eja të flasim për atë punë?

Kjo duhet të kishte ndodhur në të kaluarën nëse ata do të kishin dashur që t’ua jap vëmendjen. Nuk ka kërkesë autentike. Pse nuk ndodhi kjo? Pse nuk ishte një gjë e tillë e mundur? Për arsye se Beogradi nuk i lejon serbët e Kosovës ta përfaqësojnë vetveten. Për më shumë se kaq, shihni se si [Lideri i serbëve të Bosnjës] Milorad Dodik është bërë i afërt me Putinin se Vuçiqin në shumë aspekte, dhe ky është shqetësim i madh për ne sepse mund të paramendohet lehtë që presidenti i Asociacionit ta këmbejë numrin e telefonit me Putinin. Është rrezik i madh.

Si mund të jetë ajo gjë e rrezikshme?

Putini e përmend Kosovën një herë në javë, në krahasim me Krimenë…

Në qoftë se marrëveshjet e Brukselit nuk janë të mira për Kosovën, si duhet të ndërtohen marrëdhënie më të mira?

Kosova është një shtet jonormal dhe ka dy probleme kyçe që pengojnë ndërtimin e marrëdhënieve të qëndrueshme. Ato janë qyteti i ndarë i Mitrovicës dhe shkalla e lartë e papunësisë. Serbia ka gjithashtu probleme të mëdha: ajo nuk do që të përballet me të kaluarën e saj, nuk e di se ku i nisin e mbarojnë kufijtë dhe po bëhet një shoqëri autokratike. Unë besoj se Kosova dhe Serbia duhet të bëhen shtete normale dhe pastaj mund të ndërtohen marrëdhëniet normale. Çfarë po sugjeroj është një lloj dialogu social, i hapur dhe demokratik.

Për serbët e Kosovës, unë jam së pari qytetar i Kosovës, jo shqiptar. Nëse sjellet Serbia në ekuacion, unë bëhem shqiptar. Unë nuk mund t’i bëj ballë suksesshëm Serbisë si qytetar i Republikës së Kosovës. Serbia është shumë më e madhe dhe më e fortë se ne. Por kjo nuk qëndron për serbët e Kosovës, nuk është problemi me ta.

Integrimi institucional nuk mjafton, duhet integrimi shoqëror. Ajo ndodh në dy nivele – niveli i parë është industrializimi dhe zhvillimi ekonomik kurse tjetri universitetet, profesorët dhe studentët. Edukimi cilësor i integron njerëzit dhe edukimi e ekonomia janë dy nivelet thelbësore të integrimit shoqëror.

Si mund ta bëjmë atë?

Së pari, ne duhet të duam ta bëjmë këtë. Duhet ta ndalojmë dialogun e mbyllur diplomatik në Bruksel ku Federika Mogerini i thotë Vuçiqit dhe Mustafës ju keni një marrëveshje dhe shkoni e shiteni te qytetarët tuaj. Nuk besoj në metodën lart-poshtë. Dialogu i vërtetë bëhet nga poshtë-lart.

A e shihni mundësinë e një dialogu të tillë në Kosovë?

Jo, e tërë qasja është e gabuar. Në vend se të bisedohet poshtë-lart për zhvillim, po shkojmë lart-poshtë për pajtim. Nuk kam nevojë të pajtohem me serbët e Graçanicës. Ata nuk kanë bërë asgjë, pra, pse të pajtohem me ta? Problemet që kam janë Vuçiqi, Daçiqi… E kujtoj Vuçiqin si Ministër të Informacionit [i Millosheviqit] gjatë luftës në Kosovë…

Ju pengon pushteti autokraitik i Serbisë dhe e barazoni Serbinë me Vuçiqin, por çfarë nëse dikush tjetër do e udhëhiqte Serbinë?

Nëse ndërron pushteti në Serbi, dhe atë e merr për shembull koalicioni i Zharko Koraçit [Lideri liberal serb] me Çedomir Jovanoviqin, procesi i normalizimit me Serbinë do të fillonte atëherë. Kur them Vuçiq, nuk mendoj në popullin serb por në Serbinë si shtet. Në Kosovë kemi një shtet të kapur, por e njëjta gjë vlen për Serbinë.

Ju mohoni se qeveria e Vuçiqit ka bërë më shumë në këtë proces sesa qeveria e mëparshme?

Mendoj se është një mashtrim.

Nëse Brukseli thotë se Vuçiqi, Daçiqi dhe Mustafa kanë bërë punë të mirë, a mendon se pakoja e Brukselit do të braktiset dhe ata do të gjejnë një sugjerim tjetër?

Unë mendoj se në fund të fundit Serbia do ta njohë Kosovën, por do të jetë një fund i hidhur. Megjithatë, politikanët tanë janë shumë të korruptuar dhe EULEX-i i ka dosjet e tyre këtu. Duke i përdorur ato dosje, ata disiplinojnë politikanët tonë. Pra, shqetësim imi është se BE-ja po e njeh Serbinë e jo Kosovën dhe po mbetet ndërmjetësues.

Çfarë ka bërë Kosova 16 vitet e fundit për të treguar se është një shoqëri demokratike funksionale?

Pas UNMIK-ut, karakteri i qeverisë nuk ka ndryshuar, veçse emrat e ministrave u bënë shqiptar. Ata nuk kanë mundur ta ndërtojnë një shoqëri harmonike. Kjo qeveri gjithashtu do të dështojë në atë aspekt sepse kanë një qasje të keqe të bazuar në dallimet mes neve e jo të përbashkëtat. Ajo që është e përbashkët është se njerëzit janë punëtorë, bujq, amvise, taksistë, studentë – kjo duhej të ishte pikënisja…

UNMIK-u dhe qeveria jonë kanë qasjen e njëjtë – ata fillojnë nga dallimet me idenë e arritjes së diversitetit dhe në fund kërkojnë tolerancë. Unë do të filloja duke ofruar universalitet në vend të diversitetit; unë do të sugjeroja solidaritet në vend të diversitetit; dhe, do të sugjeroja bashkëpunim në vend të tolerancës. Nuk jam kundër diversitetit, por e parapëlqej solidaritetin. Ata kanë pasur qasjen e gabuar për 16 vitet e fundit. Ata kishin gjithë fuqinë, paratë, policinë, mediat dhe OJQ-të, por kishin qasjen e gabuar.

Bashkësia ndërkombëtare dhe qeveria jonë vazhdimisht flasin për paqe, stabilitet dhe siguri, por çfarë me drejtësinë, zhvillimin dhe demokracinë?

Çfarë është drejtësia në Kosovë?

Sundimi i ligjit dhe një gjyqësor i pavarur, gjëra që mungojnë në Kosovë.

Si duhet të ndërtohet një sundim i drejtë i ligjit?

Nuk mund të ketë drejtësi pa demokraci e zhvillim. Për atë arsye duhet ta përmbysim kërë qeveri. Ne duhet ta ndryshojmë këtë qeveri që ta shpëtojmë gjyqësorin nga dega ekzekutive qeveritare.

Cili është plani specifik i partisë suaj? Kur serbët thonë se frikohen nga protestat tuaja, cila është porosia juaj?

Visar Ymeri, Kryetari i partisë sonë, ka thënë në fjalimin e tij: “Ne nuk jemi kundër serbëve, por Serbia është kundër neve”. Ne nuk i mbajmë protestat në Graçanicë por në qendër të Prishtinës.

A po protestoni kundër Serbisë apo qeverisë suaj?

Ne po protestojmë kundër qeverisë sonë, qeveri e cila ka bërë një marrëveshje të gabuar dhe të dëmshme me Vuçiqin dhe Daçiqin.

Ky është problemi më i madh, jo papunësia dhe krimi i organizuar?

dhe ato janë probleme por e gjitha është e ndërlidhur. Këto të gjitha janë probleme, por një nga më të mëdhatë është “Bosnjëzimi”, një kërcënim specifik sipas neve.

E çfarë me truallin për të cilin serbët thonë u është vjedhur, për shembull në Graçanicë, si mund të zgjidhet kjo?

Kemi shumë probleme me pronat. Është mirë që më pyete sepse Vuçiqi kurrë nuk pyeti për këtë gjë. Vuçiqi e do Asociacionin; ai nuk pyet edhe asnjë serb për problemet me të cilat ballafaqohen këtu.

Vendimet e gjykatës duhet të implementohen. Ekziston një implementim selektiv i vendimeve për arsye se qeveria ka shumë influencë në gjyqësor. Çështjet e pronës duhet të riaktualizohen në Kosovë.

Pse nuk po implementohet ligji?

Sepse ka interesa të mëdha materiale nga njerëz të fuqishëm. Nuk ka të bëjë vetëm me pronën e serbëve, por edhe me atë të shqiptarëve. Shumë njerëz i kanë humbur pronat e tyre për shkak të njerëzve të fuqishëm në sistem apo përreth tij. Kosova është një vend ku ka derdhje të madhe kapitali. Kapitali po akumulohet në duart e një grupi të vogël manjatësh.

Ashtu sikur shqiptarët që nuk janë të gjithë njësoj, as serbët nuk janë të njëjtë. Ka serbë që u është dhënë prona nga Millosheviqi gjatë viteve të ‘90-ta dhe kjo nuk është e drejtë. Pastaj ke vendasit, serbë që ishin përkrah shqiptarëve dhe shumë prej tyre nuk kanë veshur uniforma në atë kohë. Nuk është njësoj si për serbët që kanë jetuar këtu prej para Luftës së Dytë Botërore si për ata që kanë marrë tokë nga [Lideri komunist i ish-Jugosllavisë Aleksandar] Rankoviqi apo Millosheviqi. Është interesante që ata që morën toka nga Millosheviqi janë nacionalistë dhe ekstremistë shumë më të mëdhënj sepse e dinë që toka që zotërojnë nuk është dhe nuk ka qenë kurrë e tyre.

Çfarë mendoni për kishat ortodokse Serbe në sensin e statusit dhe trashëgimisë kulturore?

Ato janë trashëgimi kulturore tejet e vlefshme për të gjithë njerëzit e Kosovës. Është ana religjioze, por ana kulturore u takon të gjithëve. Pajtohem që kishat dhe xhamitë duhet ta kenë pronën e tyre por nuk pranoj se duhet të jenë qindra hektarëshe. Nuk është e drejtë. Priftërinjtë dhe imamët duhet të jenë të drejtuar vertikalisht dhe shpirtërisht kah zoti dhe jo horizontalisht e materialisht kah territori.

Si e kuptoni mospranimin e Kosovës në UNESCO?

I gjithë mundi për pranimin e Kosovës në UNESCO është privatizuar nga Hashim Thaçi i cili besonte se suksesi ishte i garantuar. Ishte po ashtu tejet i dukshëm roli negativ i Serbisë në qarqet ndërkombëtare dhe roli i Kishës Ortodokse Serbe. Me përjashtime të rralla, Kisha Ortodokse Serbe është pjesë e establishmentit shtetëror të Serbisë. S’është problem i vogël ky…

Ju keni thënë para dy vjetësh se së pari duhet të ballafaqohemi me të kaluarën e vetëm pastaj mund të flasim.

Dialogu që çon drejt zhvillimit, atij mund t’ia fillojmë menjëherë. Me Vuçiqin kjo nuk është e mundur, ai nuk na njeh, por me Nenad Rashiqin [ministër i mëhershëm në qeverinë e Kosovës] është e mundur të nis menjëherë.

A është reale të fajsohet Vuçiqi për çdo gjë?

Opozita serbe është pothuajse e eliminuar tërësisht nga Vuçiqi. Mendoj se ai e përfaqeson ftyrën e re të një koncepti të vjetër.

A është ideja juaj përfundimtare një Shqipëri e bashkuar dhe si e shihni Kosovën në 10 vitet e ardhshme?

Dua ta shoh të gjithë rajonin të integruar në BE. Ndërkohë, dua ta shoh një BE më sociale me më shumë barazi dhe rishpërndarje. Pra, BE-ja ndryshon, ne bëhemi pjesë e saj, dhe Kosovës i është dhënë e drejta t’i bashkohet Shqipërisë. Do të votoja “po” në atë referendum, por nëse njerëzit nuk votojnë “po”, ne nuk do ta nisnim një luftë të tretë Ballkanike.

Si do të quhej shteti i bashkuar?

Mendoj se do të quhej Shqipëri.

Çfarë mendoni për idenë e të gjithë regjionit të bashkuar në kuadër të diçkaje sikur BE-ja?

Mundësia e fundit për një gjë të tillë ishte para luftës. Ajo nuk është më e mundur.

Në fund të viteve të 90-ta, intelektualët serbë të perceptonin si një nga përfaqësuesit më të mirë të një Kosove civile. Tash vazhdimisht identifikoheni me ide radikale dhe madje quheni “Shesheli” i Kosovës. A kanë ndryshuar idetë tuaja, apo rrethanat?

Mendoj se kjo shpjegon se si janë mediat në Serbi, në qoftë se kanë krijuar një perceptim të tillë.

Jo në media, nga publiku intelektual…

Është tërësisht e rreme dhe e pavërtetë. Shesheli është fashist, ai mori pjesë në luftën e Bosnjës…

Shesheli kishte idenë e Serbisë së madhe sikur ju për Shqipërinë?

Ideja e Shqipërisë së madhe është koncept i krijuar në Beograd. Beogradi ka marrë territorin kurse neve na ka mbetur kjo etiketë. Ju jeni plotësisht të vetëdijshëm për kufijtë që kishte në mend Shesheli dhe çfarë bëri ai në emër të tyre… Është e rëndësishme si duam ta arrijmë atë [bashkimin]. Dua që të jetë në një mënyrë paqësore dhe demokratike. Nëse njerëzit thonë “jo”, do të qëndroj këtu.

Ku do të përfundonte kufiri? A do të mundnin shqiptarët e Maqedonisë dhe Malit të Zi t’i bashkohen këtij unioni?

Iu takon njerëzve të organizohen dhe të flasin me partitë e tyre politike. Si lëvizje kemi anëtarë në gjithë vendet ku jetojnë shqiptarët, por veprojmë në Kosovë.

Nuk e shihni si diçka që do të krijonte krizë të mundshme në Ballkan?

Kërcënimi më madh për krizë është Beogradi, jo si qytet, por politikat e tij. Serbia gjithmonë flet për interesat e serbëve në Kosovë por kurrë nuk iu referohet shqiptarëve në Serbi. Nuk ka reciprocitet.

A mund të flitet për “ditët e mira të atëhershme” në Kosovë?

Jo, nuk ka nostalgji këtu. Dhe nuk ka revolucion me nostalgji. /Gazeta JNK

[the_ad id=”4118″]

Isa Mustafa kërkon mbylljen e Ambasadës së Shqipërisë në Kosovë

Isa Mustafa kërkon mbylljen e Ambasadës së Shqipërisë në Kosovë

Mustafa-vucic

Kryeministri i Kosovës, Isa Mustafa, ka vendosur që t’i shkojë deri në fund aksionit ‘Ta pastrojmë Kosovën nga shqiptarët e Shqipërisë’.

Pasi që gjatë ditës së djeshme deportoi zyrtarin e VV-së, Boiken Abazin, sot në orët e para të mëngjesit, Mustafa iu ka bërë thirrje organeve të rendit për bastisjen e Ambasadës së Shqipërisë, si dhe deportimin e mënjehershëm tq ambasadorit Qemal Minxhozit, stafit të tij diplomatik dhe krejt punonjësve të tjerë nga Shqipëria apo me origjinë nga andej.

“Ne s’mund të ecim përpara kur në Kosovë qarkullojnë shqiptarë nga Shqipëria. Ne jemi racë e pastër kosovare, dhe kemi vëllëzërit tanë që nga koha e Jugosllavisë. S’duam të përziejmë racën tonë me shqiptarë të Shqipërisë”, ka deklaruar Mustafa.

Mustafa poashtu ka paralajmëruar edhe deportime të reja, për të cilat ka thëne se ka për të njoftuar me kohë.

[the_ad id=”4118″]

Kur Kenedi paralajmeronte Hrushovin Mos prekni Shqiperine

Kur Kenedi paralajmeronte Hrushovin Mos prekni Shqiperine

kenedi

Amerika nuk reshti kurrë nga përpjekjet për ta ndihmuar këtë vend gjatë regjimit komunist me shpresën se një ditë do të demokratizohej. “Nëse Bashkimi Sovjetik do të pushtojë Shqipërinë, pasojat ndërkombëtare do të jenë shumë të ashpra”, – u shpreh në mënyrë kategorike Presidenti John F. Kennedy. “Sovjetë mos e prekni Shqipërinë”, – iu drejtua ai rusëve. Kjo deklaratë e panjohur u bë më 29 nëntor 1962 nga ky i fundit

Shqiptarët janë një popullsi vitale e cila ka mbijetuar përgjatë shekujve nga rreziku i vazhdueshëm i asimilimit të dyndjeve barbare të përbëra nga një larmi pushtuesish të cilët kanë lakmuar këtë tokë mesdhetare, Shqipërinë. Luftërat që pasuan nga periudha e Romës antike dhe pushtimi 500-vjeçar turk nuk e lejuan popullatën Shqiptare të ndërtonte një shtet të fuqishëm me standardet e veta të larta demokratike. Megjithatë, mbeti një popullatë paqësore dhe liridashëse që ka nxjerrë nga radhët e saj personalitete të rëndësishme, të cilët jo në pak raste kanë ndihmuar edhe fqinjët e tyre lakmitarë.
Ndoshta bazuar mbi këto fakte dhe në vullnetin për të mbështetur një demokraci reale neper të gjithë botën, SHBA-të kanë ndihmuar Shqipërinë që nga fillimi i shekullit të shkuar. Në këtë kohë shqiptarët luftonin për të fituar pavarësinë dhe shpëtuar nga politikat grabitqare të fqinjëve serbë, grekë dhe italianë.
Ishte fjala e Presidentit Woodrow Wilson që e shpëtoi Shqipërinë nga Traktati i Fshehtë i Londrës në vitin 1913, kur Fuqitë e Mëdha synuan të shpërbënin Shqipërinë për t’ia ushqyer copat nepsit të panginjur të fqinjëve, duke shpërndarë pjesë të kësaj toke nëpër hijet e historisë.
Presidenti Theodore Roosevelt ishte kandidat për mbret të Shqipërisë dhe shqiptarët e mirëpritën diçka të tillë. Kishte pengesa të tjera me natyrën dhe karakteristikat e shtetit shqiptar që nuk e lejuan Presidentin të bëhej Mbreti Shqipërisë.
Herman Bernstein (1876-1935), ambasador i Shteteve të Bashkuara në 1930-1933 u caktua të mbante pavarësinë e vendit shpesh të kërcënuar nga fqinjët serbë dhe grekë. Gjatë Luftës II Botërore, Shqipëria rrezikoi sërish të çbëhej por SHBA-të përmes Presidentit Franklin D. Roosevelt këmbëngulën për integritetin e Shqipërisë dhe tentuan t’i japin vendit një orientim perëndimor edhe pse Konferenca e Jaltës vendosi ndryshe, dhe Shqipëria mbeti mes Lindjes dhe Perëndimit.
Zbarkimi i trupave aleate anglo-amerikane në Sarandë në vitin 1944nënkuptoi rreshtimin e Shqipërisë nga demokracitë perëndimore, por ndërhyrja sovjetike, përveç komunistëve që udhëhoqën luftën antifashiste, i detyroi miqtë perëndimorë që të tërhiqen, ndonëse vijuan mbështetjen përmes misioneve humanitare.
Presidenti Harry S. Truman  këmbënguli që ta përfshinte Shqipërinë te Plani Marshall për ndihma, por shteti komunist i mbylli dyert për amerikanët dhe perëndimorët. Amerika nuk reshti kurrë nga përpjekjet për ta ndihmuar këtë vend gjatë regjimit komunist me shpresën se një ditë do të demokratizohej. “Nëse Bashkimi Sovjetik do të pushtojë Shqipërinë, pasojat ndërkombëtare do të jenë shumë të ashpra”, – u shpreh në mënyrë kategorike Presidenti John F. Kennedy. “Sovjetë mos e prekni Shqipërinë”, – iu drejtua ai rusëve. Kjo deklaratë e panjohur u bë më 29 nëntor 1962 nga ky i fundit.
Pas rënies së murit të Berlinit dhe më vonë, me rënien e diktaturave të kuqe në Lindje dhe në Shqipëri, Amerika e rriti vëmendjen ndaj popullit shqiptar duke synuar ngritjen e një shteti demokratik me standarde të larta të të drejtave të njeriut sipas kartave ndërkombëtare.
Komuniteti shqiptaro-amerikan, një nga komunitetet më të qytetëruara [hahaha – shën. i përkthyesit] u bë i pranishëm në faktorin shqiptar. Pas mbështetjes politike u ngritën edhe ndihma nga Amerika. Kështu ky vend në fillimin e viteve ’90, jo vetëm ngriti zërin ndaj mosrespektimit të të drejtave të njeriut, por gjithashtu dha shumë ndihma për administratën e re dhe veçanërisht për reformimin e ushtrisë sipas standardeve të NATO-s, si dhe për forcimin e sistemit gjyqësor pavarësisht korrupsionit të lartë të zyrtarëve publikë në plaçkitjen e këtyre ndihmave. Mbështetja e SHBA ka qenë shumëplanëshe dhe konkrete.
Në fund të vitit 1996, kur ekonomia e Shqipërisë u rrezikua nga piramidat financiare dhe nga tendencat diktatoriale të partisë në fuqi, Presidenti George H. W. Bush (babai) erdhi me anije në ujërat pranë Vlorës për të bindur Berishën të ndiqte një politikë tolerante ndaj opozitës, në mënyrë që të mos degradohej shteti. Por zëri i tij u dëgjua shumë pak në mos aspak. Dhe në vitin 1997, i mbrapshtë si 1913, sovraniteti i Shqipërisë u rrezikua nga ndërhyrjet e qarqeve greko-serbe në bashkëpunim me shtetarë të shitur shqiptarë. Në Shqipëri thuajse shpërtheu një luftë civile.
Sërish u vunë në lëvizje politika dhe diplomacia amerikane. Presidenti Bill Klinton ndërhyri shumë energjikisht ndaj ish Presidentit Sali Berisha dhe zyrtarëve të tij, dhe situata e trazuar u qetësua nga oreksi klanor i komunistëve të rinj.
Ndaj historikisht, SHBA-të e kanë ndihmuar dhe vijojnë të ndihmojnë shqiptarët dhe Shqipërinë me qëllimin për t’u konvertuar ngajë shteti prapambetur në një shtet ligjor perëndimor, ku të parimet demokratike dhe të drejtat e njeriut nuk do të dhunohen më.
Ndihma më e madhe e Amerikës ka qenë për kauzën kombëtare të Shqipërisë. Ishte vendosmëria e SHBA-ve dhe ndërhyrjes së saj ushtarake në kornizën e NATO-s që shpëtoi popullatën e Kosovës nga gjenocidi serb dhe nga makina e vjetër dhe e egër ushtarake e diktatorit të etur për gjak, Sllopodan Millosheviç.
Ky aksion ishte paralajmëruar disa vjet më parë nga President Baba Bushi kur ai ishte shprehur se nuk do ta linte Kosovën nën pushtimin serb. Presidenti Bill Klinton e bëri realitet këtë zotim me urdhrin e tij për një ndërhyrje ajrore në Jugosllavi. Me ndihmën e Amerikës, popullata u Kosovës u kthye dhe nisi të ndërtojë një shtet ligjor dhe të jetë e pavarur.
Presidenti Xhorxh W. Bush mbërriti në Tiranë në 10 qershor 2007 dhe raportoi se Kosova do të shpallet shumë shpejt si shtet i pavarur, çka u bë e vërtetë në 17 shkurt 2008. “Vota ime është për Kosovën” tha Xhorxh Bush nga Tirana sikundër dikur ishte shprehur në 1919 Presidenti Woodroë Wilson nga Parisi “Vota ime është për Shqipërinë”. Kështu Xhorxh Bush ishte i pari president amerikan që vizitoi Shqipërinë post-komuniste duke ndihmuar shumë në përparimin e kauzës shqiptare.
Amerika gjithashtu është shprehur në favor të shqiptarëve të Maqedonisë që të kenë të drejta të barabarta me popullatën sllave. Për këtë dhe shumë arsye të tjera, Shqipëria dhe shqiptarët janë dhe do të vazhdojnë të jenë shumë mirënjohës ndaj Amerikës. Në përmbyllje, në rast se Shqipëria është një shtet i njëmendtë demokratik me stabilitet dhe qetësi, me paqe dhe prosperitet si vend perëndimor, do të tërheqë më shumë ndihmë financiare nga Amerika. Pikërisht kjo është edhe çka synon organizata ndërkombëtare Misioni Diplomatik për Paqe dhe Prosperitet, iniciuar nga Riçard Hollbruk, ambasadori i artë amerikan.
Marrë nga www.diplomaticmission.worldpress.com

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]

Greqi: T’ja bëjmë peshqesh refugjatët Shqipërisë!

Greqi: T’ja bëjmë peshqesh refugjatët Shqipërisë!

emigrantet

Me kufirin mes Greqisë dhe Fyrom-it të mbyllur, Greqia duket e izoluar nga fqinjët dhe kontinenti europian. Kryeministri Cipras përpiqet të improvizojë një zgjidhje dhe Brukseli rri e vështron, por Greqia duket se edhe një herë favorizohet nga gjeografia.

Përgjatë kufijve tokësore me fqinjët e vet ballkanikë, vetëm kufiri grreko-shqiptar nuk mund të kontrollohet, për shkak të terrenit malor dhe numrit të madh të kalimeve.

Kryeministri Rama vetëm me fjalë mund të shprehë kundërshtinë e tij ndaj mundësisë së kalimit të refugjatëve përmes Shqipërisë, por Shqipëria e ka të pamundur të zbatojë një vendim të tillë. Arsyet janë të qarta. Askush nuk e ndalon dot një vendosmëri paqësore të popullatave për të lëvizur.

Duke parë politikën e dyerve të mbyllura të Shkupit dhe dëshirën e emigrantëve për të lëvizur drejt veriut, si dhe dështimin e çdo vendi tranzit për t’u siguruar atyre kushtet bazë të një qëndrimi të përkohshëm, duhet ta marrim të sigurtë se në ditët e javët që vijnë, me ardhjen e pranverës, emigrantët e ngecur në Greqi do drejtohen drejt kufirit shqiptar.

Çfarë do të ndodhë atëherë?

Shqipëria do tentojë ta ndalojë këtë rrjedhë në pikat e Kapshticës, Merxhanit dhe Kakavijës, por më kot. Nuk mund të ngresh dot asnjë mur në terrene të thyera. Monopatet e shumta nuk mund të patrullohen dot.

Shqiptarët e dinë këtë dhe paçka se kryeministri ka shprehur kundërshtimin, ndërkaq ka urdhëruar ndërtimin e dy qendrave të pritjes për 10 mijë emigrantë në Korçë dhe Gjirokastër.

Ky zhvillim thelbësisht nënkupton anullimin e politikës aktuale austriake për refugjatët në Ballkan, pasi emigrantët do kalojnë nga FYROM, Kosova e Shqipëria drejt veriut, Serbi, Mali i Zi e Bosnjë.

Për më tepër, problemi do ndërkombëtarizohet edhe një herë, duke ushtruar më shumë presion tek brukseli për gjetjen e një zgjidhjeje efektive. Pritet që Austria të ngrejë një mur të ri në veri, por më kot se tashmë problem nuk do jetë vetëm grek, por krejt ballkanik.

Korridori shqiptar do t’i japë Greqisë një shans të fitojë pak kohë në përballjen me fluksin e njerëzve nga Turqia, të lehtësojë kufirin greko-maqedonas dhe t’i japë BE-së një mundësi finale për të treguar se është një union miqsh dhe jo armiqsh.

 

*****

Autori Evangelos Veneti është ekspert për çështjet e migrimit dhe refugjatëve. Ky artikull është botuar nga e përditshmja greke Kathimerini. Titulli prezantues është i redaksisë së DITA. Titulli origjinal: “Roli kyç i Shqipërisë në krizën e emigrantëve”. Përkthimi, nga DITA

[the_ad id=”4118″]

Pëllumb Xhufi Shqipërinë e shiti Esati, Zogu dhe ‘zoqtë’ e sotëm

Pëllumb Xhufi Shqipërinë e shiti Esati, Zogu dhe ‘zoqtë’ e sotëm

pellumb-xhufi

Historiani i njohur, Pëllumb Xhufi, ka komentuar publikimin e dokumenteve të Auron Tares në Gazetën Shqiptare, ku theksohet se Ahmet Zogu bisedoi me jugosllavët për rrëzimin e Enver Hoxhës.

“Është një kontribut për të shkundur kujtesën historike, për të demaskuar sjelljet antishqiptare të vetë shqiptarëve, që më në fund duhet të mësojnë njëherë e mirë se shumë shpesh ata kanë adhuruar, kanë ndjekur e votuar krerë injorantë, të korruptuar dhe të shitur, që i kanë prirë ata vetëm kundër atdheut e popullit të tyre. E ka bërë Esati, e ka bërë Zogu, po e bëjnë edhe ‘zoqtë’ e sotëm,” tha për GSH Xhufi.
“Në Stamboll, Kajro e gjetkë, ata (Musa Juka dhe Muharrem Bajraktari) biseduan për një rikthim në pushtet të Zogut me ndihmën e bajonetave jugosllave si në vitin 1924, dhe për krijimin e një lidhjeje federale midis Shqipërisë dhe Jugosllavisë dhe më kufij transparentë. Po në këtë kohë, sivëllezërit e zogistëve, drejtuesit e Ballit Kombëtar, hynin në bisedim me të djathtën greke, me atë që masakroi popullsinë çame, me të cilën projektuan krijimin e një federate greko- shqiptare, ku ushtria do komandohej nga një shtab grek,” vijon më tej Xhufi.
Historiani thotë se dokumentet e arkivave janë tronditëse.
“Dokumentet e arkivave jugosllavë të viteve 1948-1953 të rrëqethin kur të mësojnë se i gjithë emigracioni politik “antikomunist” e “nacionalist” ishte krejtësisht nën kontrollin grek e jugosllav. Mithat Frashëri, Ernest Koliqi, Muharrem Bajraktari, Gjon Marka Gjoni, inkurajonin pushtimin e Shqipërisë nga Jugosllavia e nga Greqia,” shprehet Xhufi, që për ta mbyllur hedh akuza edhe mbi princin, Leka.
“Kujtoj kthimin e të ndjerit Leka Zogu në Shqipëri në prill 1997. Ju kujtohet se lëvizja e parë diplomatike që bëri ishte të takonte ambasadorin serb në Tiranë”.

[the_ad id=”4118″]

Shpellat, një tjetër pasuri e Shqipërisë

Shpellat, një tjetër pasuri e Shqipërisë

shpella

Një burim për zhvillimin e mëtejshëm të turizmit Shqipëria e sheh edhe në shpellat natyrore.

Ky lloj turizmi tërheq shumë vizitorë dhe bota turistike e ka zhvilluar dhe ka nxjerrë përfitime ekonomike prej tij.

Përgjatë viteve të fundit, shpellat kanë qenë gjithashtu ndër habitatet më të kërcënuara dhe më të dëmtuara në Shqipëri, shkruan ATSH. Shumë shpella, kryesisht ndër më të njohurat dhe më të bukurat, kanë qenë subjekt i abuzimeve të ndryshme, ku karakteristike ka qenë dëmtimi dhe vjedhja e stalaktiteve për qëllime dekorimi etj.

Kohëve të fundit është vënë re një interes gjithmonë e në rritje për turizmin e shpellave edhe tek ne, aktivitet i cili nëse nuk menaxhohet si duhet mund të ketë gjithashtu impakte negative për këto monumente të natyrës.

Bazuar në këtë situatë, PPNEA (Protection and Preservation of Natural Environment in Albania) në kuadër të projektit “Toka e Kështjellave dhe Shqiponjave” ka dhënë një grant që ka për qëllim studimin, përgatitjen e udhëzimeve dhe strategjive për mbrojtjen dhe mirëmenaxhimin afatgjatë të shpellave në zonën me vlera të larta natyrore dhe turistike të gadishullit të Karaburunit.

Faza e parë e këtij projekti konsiston në vlerësimin e biodiversitetit dhe vlerave arkeologjike të shpellave të identifikuara në këtë zonë.

Pas fazës studimore, do jepen rekomandime të argumentuara se cilat shpella mund të hapen për turistët, dhe një pjesë e tyre do të pajisen me infrastrukturën e nevojshme informuese për këtë lloj turizmi.

Kjo iniciativë duhet shtrirë edhe në zonën veriore ku një numër i madh shpellash janë atraksion turistik për vizitorët e lartësive.

[the_ad id=”4118″]

Formimi i shtëtit të mirëfillt!

Formimi i shtëtit të mirëfillt!

145142622685708Nga; Skender Shala

-Kërkon një hapësirë të gjërë diturije me kultur kombtare, kultur të përgjithshme, vendosmëri, vizion, mbi të gjitha strategji, vullnet, largëpamësi, korrektësi, pastërti shpirtërorë, sinqëritët, rrespekt për shtëtin në mënyrë që idealet e çështjes madhorë të bëhën realitët.

169049_123903857683301_7114470_n
-Po e marr si bazë themelorë duke u bazuar në rrethanat e krijuara sot në gjëndjen e mbrendshmë, nga një situatë mjaft e palakmushme e cila fatkeqësisht është reflektuar edhe në politiken e jashtmë. Kjo gjëndje e tanishme është një fatkëqësi historike për ne, sepsë në vend që të angazhohën forcat e mirfillta për zhvillimin e vendit, kanë shfrytzuar rastin ,,elitat“ e partivë të cilët mundë të jenë edhe burra të mirë ndoshta si avokat, historjan, profesor të lamive të ndryshmë, por jo si udhëhëqësa, sëpsë rruga është me plot rreziqë e të pa njohura.
-Me udhëheqë poupullin nuk është privilegjë, por një barrë me përgjegjësi shumë të madhë!
-Me çështjë madhorë nuk ka lojë, as prova për karrier. Për ndryshë është vobektësi psiqike, një vetëknaqësi e smuar karrjeriste. Qytëtari ynë është i ngritur nuk e hanë gjithmonë menynë e quajtur ,,meritokraci“ sëpsë e dijnë së është një specialitët bajatë, është sjelljë dhe veprim miturak, e grupacionevë dhe mbeturinave të idollogjve tani të vjetëruera.
-E vetmja aftësi që është treguar deri me tani, me mjaft shkathtësi është në vrasje, grabitje, korrupcion, hajni, mandej pasurimi marramëndes përsonal, familjar, grupor, partiak etj. -Ky është realitëti!
Kjo rremuajë e tanishmë është shumë e rrezikshme e cila kërkon zgjidhje pa vonesë. Pran kesajë situatë nuk mund të mbetësh një shikues asnëjsë së çfar po ndodhë me ne në të ardhmen.
Paknaqësin ta ngacëmon ndërgjegjëja, duke ta imponuar angazhimin e detyruar për rrugëdalje më të mirë, më të favorshmë në të mirë të vendit. Për zgjidhën e shumë çështjevë të grumbulluara që po pështillen çdo ditë e më shumë.- Të kujdesemi e kemi obligim moral.
Cështjet madhorë nuk guxojnë të mbesin në mshiren e kohës, por kërkojnë angazhim të mirfillt gjithëpërfshires.
Qytëtari është i vetëdijshëm për rrjedhat e situatës, por ai duhet të angazhet më koenkreisht, atëherë bashkohet fuqija vepruse dhe do të ketë rregull.- Nuk mjaftojnë vetëm deklaratat individuale!
-Koha është për veprim, sepsë shkojnë të zinjtë e vijnë të vërdhit të njejitit lojtar të mjerimit!

Por për të arritur rezultatë të nivelit të lartë duhet angazhim, punë sistematike, vullnet e vendosshmëri për suksësë të mira. Kjo mendoj së sa është e nevojshmë, e arsyeshmë, po aq edhe obligim qytëtar.
Është krenari ti shërbejshë vendit dhe popullit tuaj për një zhvillim të drejt e të mirfillt, për jetë më të mirë, më të sigurt, më të lumtur ashtu si e meritojmë.-Mandej, të gjithë fitojnë
Organizimi duhet të jetë sa më i shëndoshë e burimor i bazuar në politikat zhvillimorë ku të gjitha shtresat qytëtare do ta gjëjnë vetën e tyrë aty; si fshatari, puntori, studenti dhe të gjitha institucionet arsimore, shëndëtsore, administratve, gjygjsorë, mandej policija, ushtria etj.- Aty do ta gjëjnë përspektiven e tyrë përsonale e familjare, sigurin e përgjithshme të veprimit dhe zhvillimit të bisneseve, aty ku të gjithve u garantohet hapsirë e mjaftuëshme dhe kushtë të mirfillta për jetë të lumtur në shtëpinë dhe pronen e vet, aty ku liria e fjales mbrohet me ligj i cili rrespektohet dhe zbatohet deri në fund.
-Nëqoftsë shpaloset një program i mirfillt ku qytëtarit i garantohet cilsi e vlera që u përmëndën me sipër, jam i bindur së do të këtë angazhime me përkrahjë masive.Rëndësi kryesore është paraqitja e një plan-programi të hartuar mirë me politika zhvillimore.