Get a site

Mali i Zi rritet me troje shqiptare

Mali i Zi rritet me troje shqiptare

lisen-bashkurti

Mali i Zi rritet me troje shqiptare

Prof. Dr. Lisen Bashkurti

O milet degjoni e mbani vesh!
Tash 138 vjet Mali i Zi rritet me troje shqiptare. Mos harroni historine sepse po ringjallet edhe ne kohet tona. Mjere ne po na vdiq kujtesa!

Njehere na rrembeu troje Rusia me Traktatin e Shen Stefanit, 1877. Pak kohe me vone na i shkulli me akt juridik Kongresi i Berlinit, 1878.

Mbi keto traktate masakrues te trojeve shqiptare, Osmanet fillusn te shisnin trojet shqiptare si zhelet e tyre per te zgjatur agonine e Portes se Larte, 1878-1883.

E me ne fund koalicioni i turpit, i Fuqive Evropiane bashkoi Ruse e Osmane, Gjermane e Franceze, Austro-Hungareze e Serbo-Malazeze per te rrethuar nga toka dhe nga deti shqiptaret e “pabindur” (1883).

Keshtu na shqyen, na i shkyne shkjate trojet tona. E Mali i Zi nga Cetina ne maje te shkrepave u shtri e u zgjerua, u rrit e u zmadhua mbi Rozhaje, Plave e Guci, Hot e Grude, Tuz e Dinoshe, Liqenin e Shkodres, Ulqin e Tivare, Kraje e Anamalit.

Historia vazhdon. Jugosllavia e AVNOIT me Rankovic e Tito i shqeu shqiptaret neper republikat Serbe, Malazeze dhe Maqedone. Si placke pazari Tito, babai i Jugosllavise, u soll si njerk me shqiptaret.

Titos i duheshin shqiptaret si guret e kandarit per te kenaqur orekset etnike e per te shuar fobite brenda Jugosllavise. Kufijte e Kosoves asokohe administrative levizeshin sipas interesave te Beogradit Serbo-Federativ.

Historia nuk ndalej. Ne 1974 u be Kushtetuta e re Jugosllave. Kosoves dhe Vojvodines iu dhane statuse autonomie me elemente perfaqesimi konstituiv federal. Por territorialisht Kosova ngeli ne kuader suazash administrative, lehtesisht te ndryshueshem ne kuader te Jugosllavise, madje edhe te Serbise. Vetem kufiri i jashtem i Jugosllavise ne segmentin kosovar qe ishte me Shtetin Shqiptar ishte i pacenueshem nderkombetarisht.

Keshtu, gjate Jugosllavive, te Karagjorgjeve, Obrenoviceve, Serbo-Kroato-Sllovene dhe AVNOIT, kufijte e Kosoves vec jane tkurrur e tkurrur deri ne limite ekzistenciale per popullin shqiptar..

Historia nuk u ndal serish. Ne veren e 1999 Kosova clirohet nga Serbia e Milloshevicit. Por territorialisht nuk shpetoi nga pretendimet territorriale te fqinjeve te saj.

Filloi masakra tjeter territoriale mbi Kosove. Serbet ndalen te Ura e Ibrit, fale krushqive me ca Evropiane dhe kuislingeve te fshehte brenda shqiptare. Maqedonet do perfitonin konjukturalisht nga fakti qe ne dy anet e kufirit ishin shqiptare etnik! Edhe ato gllaberuan mjaft hektare nga trojet e Kosoves brenda kufijve politike.

Tani boll!. Te ndalim historine ne Rugove. Keto dite debati eshte shume i nxehte. Situata po precipiton jashte kontrollit. Firmetaret e qeveritaret qajne hallin e Malit te Zi. Ato jane gati te japin mijra hektare ” qe te mos prishen marredheniet me Malin e Zi”.

Mirepo, lavdi Zotit, Presidenti i Malit te Zi shprehet se ” mosratifikimi i demarkacionit nuk cenon marredheniet e tij me Kosoven”. Arsyeja duket te jete me realiste ne Potgorice. Duket qe lideret e sotem te Potgorices e dijne me mire se lideret e sotem te Prishtines se “kur eshte boll”. C’po na degjojne veshet!

Te cjerrim mashtruesit

Keto dite arguementet kane arritur absurditete qe nuk ka laborator logjik qe t’i arsyetoje. Mbas lumit manipulativ qeveritar se “Kosova nuk humb asnje centimeter” si dhe mbas alarmit se “Kosova humbe 8200 hektare territore ne Rugove” vjen opsioni oportunist, i papare dhe i padegjuar ne historine, ne te drejten nderkombetare dhe ne hartografine boterore. Sipas ketij opsioni sofistik “Mali i Zi zgjerohet, por Kosova nuk zvogelohet”. (!?)

Por ku i merr trojet Mali i Zi or derdemene qe te zgjerohet perseri, nese nuk nderfutet ne territorin fizik te Kosoves. Mali i Zi nuk eshte ne Antarktide. As ne territore te pabanuara. Per rjedhoje ne harten fizike te Ballkanit nuk ka zmadhim te nje shteti pa i marre territore nje shteti tjeter.

O militet degjoni dhe mbani vesh! Fantazmat e Shen Stefanit e te Osmaneve po ngrihen mbi Ballkan. Derisa krisma e tyre te degjohet e kuptohet mire te aleatet tane le t’i ruajme trojet tona me cdo cmim e sakrifice tonen.

Malazezet zbriten nga Cetina malore mes shkembinjve te zi, por u shtrine neper trojet e popullit me te lashte ne Ballkan, shqiptareve.

Le te kujtojme Vaso Pashe Shkodranin..

“Asht toka jone,
T’paret na e kane lane,
Kush mos t’na e preki,
Se vdesim tane”

O milet degjoni e mbani vesh! E keqja nga jashte eshte martuar me te keqen brenda e se bashku duan te na lene pa Atdhe.

 

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]

Rreziku Erdogan mbi trojet shqiptare

Rreziku Erdogan mbi trojet shqiptare

erdogan

Në biografinë e tij shkrimtari austriak Stefan Zweig shkruan: “Në vend se emocionalisht të dorëzohet para aspiratave vanitoze të princave të shteteve xhuxhe, të fanatikëve sektarë, të egoistëve nacionalë, është detyrë e evropianit që përherë të theksojë atë që lidh dhe bashkon popujt, rëndësinë e evropianes ndaj nacionales, njerëzoren mbi patriotiken”.

Kur Zweig i kishte shkruar këto fjali, Bashkimi Evropian nuk dukej askund në horizont. Por Zweig ishte idealist i madh, një evropian i vërtetë. Më 18 shkurt 1934, nazistët bastisën shtëpinë e tij në Salzburg. I zhgënjyer dhe i frikësuar, ai braktisi vendlindjen e tij austriake dhe përfundoi në Brazil, ku bëri vetëvrasje.

Sot shumë proevropianë në Turqi mund të ndihen si protagonistët e biografisë së Stefan Zweigut. Natyrisht, Turqia është larg për të qenë shtet nazist apo diktaturë, por rruga në të cilën është nisur prej vitesh Rexhep Taip Erdoani si kryeministër dhe tani si president po e çon këtë vend drejt humnerës autokratike. Dhe kjo nuk është pak.

Në letër gjithçka duket në rregull.

Turqia është shtet demokratik.

Në Turqi mbahen zgjedhje parlamentare.

Në Turqi ka shtyp të lirë.

Në Turqi kritikët e Qeverisë nuk duhet të kenë frikë nga represioni shtetëror.

Në Turqi përfaqësues të shoqërisë civile mund të demonstrojnë kundër Qeverisë.

Por kjo është vetëm fasadë. Pas fasadës, Erdoan është duke ndërtuar një shtet autoritar, pa liri të shtypit dhe pa opozitë të mirëfilltë. Një shtet ku Erdoan sillet si sulltan i gjithëpushtetshëm dhe kontrollon çdo gjë. Një sulltan që merr guximin të përzihet edhe në planet familjare të bashkëshortëve turq. Një sulltan që është në luftë permanente kundër çdo kritiku. Një sulltan që pas çdo ndërtese të Stambollit sheh një kundërshtar dhe pas çdo ferre të Anadollit një terrorist kurd.

Në betejën e tij për të kontrolluar çdo gjë, Erdoan ka luftuar dhe lufton kundër “Twitterit”, “Facebookut”, prokurorëve, gjyqtarëve, gazetarëve, shkrimtarëve, rivalëve politikë, kurdëve.

Gjatë fundjavës, regjimi i Erdoanit konfiskoi grupin medial “Feza”, i cili boton gazetën “Zaman”, e cila ka qenë kritike ndaj Qeverisë. Korporata “Feza” i takon perandorisë së bizneseve të Fetullah Gülenit, një kritiku të ashpër të Erdoanit, i cili jeton në Amerikë. Brenda natës “Zaman” u shndërrua në gazetë që boton tekste stërlavdëruese për Qeverinë. Në një fotografi shihet Erdoan i buzëqeshur duke hapur urën e tretë mbi Bosfor.

Në vjeshtën e kaluar drejtësia e dëgjueshme e Erdoanit konfiskoi korporatën mediale “Koza Ipek”, e cila është po ashtu e afërt me Fetullah Gülenin dhe është pronare e gazetave “Bugün” dhe “Millet” dhe e dy kanaleve televizive “Bugün TV” dhe “Kanaltürk”. Javën që shkoi u dha lajmi se ndërkohë të gjitha këto media janë mbyllur. Të dielën u bë e ditur se përveç luftës së ashpër kundër mediave kritike, Qeveria turke, e cila është dukshëm e ndikuar nga Erdoani, ka paralajmëruar heqjen e imunitetit të pesë deputetëve të Partisë Demokratike të Popujve (HDP), e cila përfaqëson kryesisht interesat e kurdëve, por edhe të turqve proevropianë.

Të gjitha këto masa kanë për qëllim demontimin e demokracisë në Turqi. Demontimi i demokracisë në Turqi mund të lërë pasoja edhe në vendet e Ballkanit, ku Turqia prej vitesh po përpiqet të fitojë ndikim – herë duke e lartësuar të kaluarën e përbashkët osmane, herë duke shfrytëzuar potencialin e saj ekonomik. “Turqia është Kosovë dhe Kosova është Turqi”, kishte bërtitur Erdoani në Prizren në fund të vitit 2013 para mijëra qytetarëve. Më herët ai e kishte përshkruar Bosnjë-Hercegovinën si krahinën e 81-të turke. Kjo retorikë neoosmane mund të prodhojë vetëm destabilitet në Ballkan. Të gjitha shtetet e rajonit janë të gatshme për bashkëpunim të gjithanshëm me Turqinë, por nëse vazhdon ky trend i demontimit të demokracisë dhe shtetit ligjor nga ana e Erdoanit, atëherë Turqia kurrsesi nuk mund të shërbejë si model për vendet e Ballkanit.

Ekziston rreziku që në Ballkan të thellohet hendeku mes liderëve autokratë, të cilëve u xixëllojnë sytë nga gëzimi kur shohin se si Erdoan po i shkatërron të gjithë kritikët, dhe shtresave të gjera shoqërore të cilat ende aspirojnë anëtarësimin në Bashkimin Evropian, duke plotësuar të gjitha standardet e shtetit funksional demokratik.

Sa i madh është ndikimi turk do të shihet së shpejti në zgjedhjet parlamentare që parashihet të mbahen në fillim të qershorit në Maqedoni. Partia e Erdoanit AKP dhe grupe të afërta me të janë duke përkrahur atje një parti të re politike shqiptare, e cila shquhet për retorikë antikorrupsion. Kjo retorikë godet kryesisht BDI-në e Ali Ahmetit. Ka edhe mediume shqiptare në Shkup që me gjasë jo vetëm moralisht përkrahen nga qarqet e afërta me Erdoanin. Nëse testi dhe eksperimenti me shqiptarët e Maqedonisë rezultojnë të suksesshëm, Erdoan nuk do të ngurrojë të shtrijë ndikimin edhe në fushën mediale në shtetet e tjera të Ballkanit. Firmat e afërta me të kanë blerë, ta zëmë, distribucionin e KEK-ut në Kosovë, dhe kanë marrë me koncesion aeroportin.

Përse të mos investojnë edhe në media? Natyrisht, në media që me megafon do të propagandojnë depërtimin e fesë në politikë, vënien në dyshim të modelit perëndimor të demokracisë, ndëshkimin e kritikëve, burgosjen e kundërshtarëve politikë, tolerimin e korrupsionit. Një “dashamirësi” e tillë turke do të jetë helm për demokracitë e brishta në Ballkan.

Shkruar për Koha ditore

[the_ad id=”4118″]