Get a site

Gani Mehmetaj: Viti i Turqisë dhe ditët e numëruara të Gjergj Kastriotit

Viti i Turqisë dhe ditët e numëruara të Gjergj Kastriotit

Nga Gani MEHMETAJ

Organizata turke TIKA, që merret me rrënimin e monumenteve të kulturës materiale e shpirtërore të arbërorëve-shqiptareve, në vitin e Gjergj Kastrioti -Skënderbeut ka paraparë ndërtimin e 18 xhamive, teqeve e objekteve islame në kështjellat e qytetet shqiptare. Ndërtimet do të bëhen mbi kishat e manastiret katolike. Në dhjetëvjetëshin e fundit kjo organizatë islamike që përpiqet të ringjallë me agresion fantazmën osmane, ka ndërtuar 250 xhami, teqe e objekte islamike në kështjellat shqiptare e vendbanimet ilire-arbërore. Në emër të kinse rinovimit ka falsifikuara e shëmtuar gjeografinë arkeologjike të Shqipërisë mesjetare më keq se çdo hordhi barbare në dymijë vjeteshin e fundit.

 

Viti i Turqisë dhe ditët e numëruara të Gjergj Kastriotit

Me intensitetin e punimeve të TIKA-s për shlyerjen e kujtesës shqiptare për disa vjet nuk do të mbetet asnjë gjurmë e kulturës materiale e shpirtërore të mesjetës, kështjellat tona nuk do t’i ngjasojnë kështjellave të Arbrit, por kalave osmane me xhami, teqe e hamame, ashtu sikurse i shëmtoi Perandoria osmane pasi e pushtoi Shqipërinë.

Turqia me pëlqimin e qeverive shqiptare të korruptuara ka falsifikuar kulturën materiale e shpirtërore të shqiptarëve, ka fshirë mesjetën arbërore, nga evropianë e ka bërë aziatike. Aty ku duhej të ishte shtatorja e princave të Arbrit, turqit duke i korruptuar qeveritarët shqiptarë të te gjitha niveleve kanë vënë pllaka përkujtimore për sulltanët- gjakatarë që vranë shqiptarë.

Shqipëria vitin 2018 e shpalli vit të Gjergj Kastriotit- Skënderbeu, ndërsa është e kundërta, viti 2018 është vit i Turqisë në Shqipëri. Gjergj Kastrioti mbreti i Arbrit i ka ditët e numëruara në shtetin e vet. Sulltanët e xhamitë do t’ia zënë vendin. Është mashtrim kur thuhet se sivjet është viti i Gjergj Kastriotit, sepse shteti shqiptar nuk ia kushtoi asnjë shtatore, kështjellë të rinovuar e monument princave të Arbrit e Gjergjit të madh. Ndërkaq, Turqia e shënoi këtë vit në Shqipëri me qindra kushtime sulltanëve vrasës, islamit që bëri gjenocid ndaj shqiptarëve dhe osmanëve që gati na shfarosën.

Nuk mund të gjendet një shtet tjetër në Evropë e në Azi mbi të cilin ushtrohet dhunë e tillë kulturore e shpirtërore sikurse mbi Shqipërinë e shqiptarët nga Turqia, me lejen e zyrtarëve vendës. Shqipëria është nën vasalitet të pështirë.

Habitë reagimi i pakët i shkrimtarëve, artistëve dhe i elitës kulturore shqiptare. Sikur të reagonin me vendosmëri e me kohë sigurisht do ta pengonin vandalizmin turk. Ashtu si reaguan me vendosmëri artistët shqiptarë kundër rrënimit të Teatrit Kombëtar, duhej e duhet të reagonin edhe kundër vandalizmit të Turqisë ndaj kështjellave e monumenteve shqiptare. Heshtja i ka dy mesazhe: i kanë shushatur artistët shqiptare me fonde turke ? Apo strukturat e caktuara islamike u bëjnë presion te tmerrshëm që t’ua mbyllin gojën?

Gjendja është e njëjtë edhe në Dardani. Në katedralen e Prishtinës, aty ku u varros Pjetër Bogdani, Turqia e rindërtoi xhaminë më të madhe në kryeqytet. Janë rindërtuar nga themelet qindra xhami e teqe, që s’kanë asgjë të përbashkët me ato që ishin dikur, s’kanë asnjë vlerë trashëgimie. Mbishkrimet në xhamitë e rindërtuara e në Teqenë e re të Bektashinjve në Gjakovë, TIKA i ka vënë në gjuhën arabe, sikur të ishe në mesjetën osmane a në ndonjë shtet arab.

Prishtina e Pjetër Bogdanit dhe Gjakova e Gjon Nikollë Kazazit nuk e kanë asnjë përkujtim për kolosët shqiptar, ndërsa janë ndërtuar qindra xhami turke e teqe iraniane.

 

Shkolla arabe në katundin shqiptar!

Shkolla arabe në katundin shqiptar!

ganimehmetaj

Shkolla arabe në katundin shqiptar!

Shkruan: Gani Mehmetaj

Shkolla arabe në katundin shqiptar! Ndërkaq, në Fushën e Ulqinit, Turqia po e ndërton medresenë e vajzave sllave myslimane për të ndryshuar strukturën etnike shqiptare të Ulqinit. – Medreseja turke-islamike paraqet goditje të pariparueshme për turizmin shqiptar të Ulqinit e katundeve.Ulqinakët jetojnë nga turizmi. Gani MEHMETAJ Miku im nga Mali i Zi më lajmëroi se, u hap internati arab për nxënësit e Medresesë në Milesh të Malësisë nga presidenti i Malit të Zi, Filip Vujanoviç, në prani të ambasadores së Emirateve të Bashkuara arabe (donatore), ambasadorit turk në Podgoricë dhe kryetarit të Bashkësisë Islame të këtij mini shteti. Medreseja e internati arab-islamik në katundin shqiptar, Milesh të Gjelosh Gjokajt të famshëm, është provokim i rrezikshëm, është përpjekje e tri subjekteve që e hapën shkollën arabe të nxisin konflikte në mes të sllavëve myslimanë e shqiptarëve katolikë. Ç’u duhet shqiptarëve shkolla arabe? Shqiptarët e Malësisë në të kaluarën e afërt e kundërshtuan disa herë pushtetin e dhunshëm, ndërsa policia u soll brutalisht ndaj tyre. Shqiptarët e Malësisë nuk janë të gatshëm ta pranojnë pozitën e kombit të nëpërkëmbur, prandaj Vujanoviç duket që ftoi arabët e turqit të bëhen vija e parë e frontit kundër shqiptarëve, më shkruan miku im. Turqit e malazezë i kanë përdorë vazhdimisht sllavët e myslimanizuar pykë kundër shqiptarëve, megjithëse myslimanët fatkeq para 100 vjetësh ishin të kombit tonë. Dikur malësorët u dolën në ndihmë kur i masakronin malazezët e serbët, ndërsa tash të ndihmuarit po ua fusin thikën pas shpine. Kryetari i Bashkësisë Myslimanëve, i cili i prin shkombëtarizimit është një fatkeq shqiptar i sllavizuar, ndërsa tash përpiqet t’i shkombëtarizoj edhe të tjerët. Ndërkaq, presidenti malazez, asnjëherë nuk është brengosur për shkollat shqipe, të cilat po i mbyllin për t’i zëvendësuar më shkolla fetare arabe. Sikur nuk mjaftonte ky provokim, në Fushën e Ulqinit, Turqia po e ndërton medresenë e vajzave sllave myslimane për të ndryshuar strukturën etnike shqiptare. Turqit kanë përhapur propagandë sikur do të hapin medrese e internat për vajzat shqiptare, mirëpo ulqinakët e dinë fare mirë se vajzat shqiptare nuk do të shkojnë kurrë në shkolla arabe e turke, edhe donatorët e dinë këtë gjë, kështu që fshehurazi planifikojnë të sjellin sllave që ta ndryshojnë strukturën etnike shqiptare. Më këtë veprim Turqia më ndihmën e sllavëve synon të tensionoj situatën në Ulqin. Miku im, i shqetësuar më këto veprime shkombëtarizuese, druan se mund të shpërthejë ndonjë pakënaqësi e ulqinakëve kundër shkollës arabe, kundër kësaj çerdhe islamike, ku mund të rekrutohen vajza skllave seksi për luftëtarët e tokës së Shamit e për luftëtarët e ISIS-it. “Do të sillën mjekrroshat nëpër Fushën e Ulqinit si mizat nëpër plehra”, më shkruan miku im. Medreseja turke-islamike paraqet goditje të pariparueshme për turizmin shqiptar të Ulqinit e katundeve. Ndërkaq ulqinakët jetojnë nga turizmi. “Medreseve turko-arabe do t’ua shohim sherrin, do të na ikin turistët, tutje ku nuk ka ulërima vehabistësh e anadollakësh”, më shkruan i mllefosur miku im.

 

[the_ad id=”6025″]

 

[the_ad id=”4118″]

Kosova nuk duhet të zbatoj urdhërat e të huajve dhe duhet përgjigjur Turqisë: “YOK ERDOGAN ABI!”

Kosova nuk duhet të zbatoj urdhërat e të huajve dhe duhet përgjigjur Turqisë: “YOK ERDOGAN ABI!”

RESHAT-BADALLAJ-ZHURIANI

VEZIRËT DHE BIMBASHËT E STAMBOLLIT I ÇOJN “SELAM” KOSOVËS

Shkruan:RESHAT BADALLAJ-ZHURIANI Ehu, burra! Vezirët,bimbashët dhe Sulltan Sulejmanët e Top Kapisë, i çojn “selam” dhe urdhërojn Republikën e Kosovës dhe ate që t´i mbyllin shkollat që paskan lidhje sipas tyre me ish shokun më të ngushtë të deridjeshëm të Rexhep Tayip Erdogan abit, Fethullah Gulenin. Duke harruar se shqiptaret thonë dhe e kanë zakon të respektojn thenjen:”Mik,mik, por secili në shtepinë e vetë”. “Xhevapi” i Qeverise kuislinge e sidomos i dr. Arsim Bajramit ishte sikur te merrej “temena”. Turqia duhet ta dij njehere e pergjithmone se tashme Kosova është shtet i pavarur e sovran,ka kushtetuten e vete dhe nuk duhët të perzihet askush në punët e brendshme te saj. Nuk është hera e parë që bimbashët e uzbashët e urdherojn Kosovën që të veproj sipas qejfit të tyre. Jemi dëshmitar të kohes,kur këta derdimen të Anadollit kanë ndërhyrë pamëshirshëm në historinë tonë. Anadollët dhe pashallarët e moderuar po e shfrytzojn rastin e Qeverisë kuislinge te Republikës së Kosovës e dalur me anë të pazareve dhe jo me votën e lirë të popullit, pranuan që nga historia jonë kombëtare te largohet fjala armik si i thonë ata “dushman”te mos quhen turqit. Po a shtremberohet historia more derdimen. Ju nuk keni faj jo, faj kanë këta sahanlepirsit e xhyveçeve dhe karaedepsezet tanë, që për interesa te veta persenale dhe lakmia për kulltukun jo vetem që pranojn të ndryshojn historinë por edhe gratë e shtratit i japin për të hallakatur në çyçek. Se vertetë është kështu pyetni dhe binduni se nuk thojnë jo dhe nuk e kundershtojn fare!!! Ditë më parë, Turqia u hallakat dhe u dalldis brenda për brenda,rrugët u mbuluar me gjak nga zinxhirët e tankeve dhe prerjet në fyt me hanxhar si të ishin dejsh per kurban Bajram. Pas deshtimit të grushtetit filluan rrahjet me dajak,hu gardhi e hu biki. U bënë hor dhe gaz i botës. U bënë karashek. Nuk dihej sa shkonte pasuli. Pashai i Madh, Recep Tayip Erdogan abi, sillej verdall nga havaja (qielli) dhe shikonte seri se si u kapshin pelivanet populli me askeret (ushtaret). Mbeten shume te vrarë rrugëve dhe nuk e njihte se kush është më pashallare e kush me karabimbash… Pas kësaj hallakame filloi fshisa e hekurt ne Turqi. Ju turren Amerikës për te sjellur duarelidhur hasmin Fethullah Gülen. Amerika i ktheu xhevap pashait duke i thene:”Ka i ke dajat? I´u turrren grekut te dorzohen afijet ata qe iken atje,por, greku i kishte mbyllur haps… Eh, Turqia luante me “arnautet” si top futbolli. Këta na tradhtuan,këta na shpëtuan!Ec e bjeru ne fije.Punë që zihet çorba në kazanin e tyre dhe assesi ne nuk duhet lëpirë, sepse duhet vjellur tërë jeten… Por, një duhet ditur Turqia se NË KOSOVË TURQIT GËZOJN MË SHUMË TË DREJTA KU NË ASNJË VEND TË BOTËS NUK E KANË,BILE AS NË TURQI! Mirëpo, Turqia duke shfrytzuar rastin se tani për tani Kosova është në duarte e kuislingve që falin toka dhe e kanë bërë sallamadi vendin,ajo me të shpejt asimilon dhe martirizon gjuhën shqipe barbarisht. Unë, vi me origjinë nga Zhuri jo larg qytetit historik Prizrenit. Në këtë qytet kam mbaruar gjimnazin dhe në çdo hap degjon turqishten dhe askush nuk ia ve veshin. Ne vitet pesëdhjeta (1953) kanë qene vetëm 6 familje turke. Kjo u turqizua me ardhjen e ardhacakve pa taban kombëtar. Bile këta edepzes pas një jave i mësonin dy fjalë turqisht dhe më pas këta katunar të pa kulturuar, të pa edukuar që vinin nga fshatrat që as shejtani nuk benë ve thonin:”çyli” që do të thotë katunar. Ky soj hajvanësh të ardhur nga Opoja, Hasi,Verrini,anadrini dhe pjesët tjera harrojn se 500 vjet me jetua aty nuk bëhësh qytetar. Katunar nuk është ay që jeton në fshat,katunar është atij që i mungon kultura dhe në përshëndetje te thotë:”Çka bane beeeeee, a beeeee”. Kurrë nuk më harrohet, kur isha i ri e kam humbur një qen atje qe nga ajo kohë dhe sot e kësaj dite jam pishman! Nuk është Prizreni i Abdyl Frashërit. Pastaj ta marrim Mamushën si shembull. Si spjegohet kur në këtë fshat të turqizuar të këtë mbiemra;Krasniqi, Mazreku, Butyçi…Nuk do humbi kohë kësaj radhe të spjegoj për keto fise e bajraqe, sepse është e kot. Mbiemra turq janë ta zëmë; Gülen,Davutogllu,Erdogan,KARAEDEPSEZ,KARAMURAT,KARATOPUZ… Poashtu, nuk do flas kësaj radhe as per Elaboratin famekeq te Vasa Çubriloviqit, të 7 marsit të vitit 1937, për Marveshjen Serbe -turke,për degedisjen e shqiptareve ne shkretira… E flasin gjuhen turke, e kanë shkollën në gjuhën turke në Mamushë dhe nuk degjohet asnjë fjalë shqipe. Dhe, askush nuk e kundershton këtë marifet. Pra, turqit dhe shqiptarasimiluesit (çylizinjt), i kanë të drejtat qe turqit nuk i kanë në tërë globin. Ose:neqoftëse nuk është kështu le të del ndonjë bir nene dhe të thotë jo! Tani pyesim Vezirët,Sulltan Sulemanët e Top Kapisë,Bimbashët e Karabimbashët TË ASAJ Turqie të pjesës Eropiane dhe Aziatike që nga koha e Timur Pshës, që i pari e shkeli tokën e ARBËRIT: Thoni vetëm që ka NJË SHKOLLË SHQIPE DHE VETËM NJË JO MË SHUMË, NË CILIN QYTET…? Unë them se nuk ka asnjë dhe vetëm asnjë,perndryshe le te publikohet nje shkolle ose KATEDER NE GJUHEN SHQIP. Ta zëm SHKOLLA “HASAN PRISHTINA”,”BAJRAM CURRI”,”SKENDERBEU”,”VELLËZËRIT FRASHËRI” , që i kanë dhënë shumë Turqisë… Nuk po flas për ata kalemxhi që kanë shkuar të ndërsyer dhe ishin petull të hollë dhe pas njëmuaji që hengren pite,burek,dyner… dhe u kthyen të trash taman si derr… Dhe, krejt ne fund fare, brumi i këti shkrimi është:Perse turqit anadollak në Kosovë, i kanë të drejtat që nuk i kanë askund në botë (dynja) dhe atje shqiptarët asimilohen,nuk lejohen te flasin shqip, nuk kanë asnjë shkollë ose kateder ne gjuhën shqipe dhe kercnojn qeverine kuislinge, te ndryshohet historia dhe te mbyllen shkollat që nuk i shkojn përshtati pashallarve të Bashçarshise!? Te kuptohemi se asgje nuk nderhym ne fe, sepse kam thene ne ketë gazetë se ata qe propagandojn qofte per te mire qofte per te keq për fe, janë tradhtare,spiunë të shitur dhe te ndersyer nga qarqet e ndryshme armiqësore. Keta lehin për perçarje,sepse paguhen për te lehur si qen. 2000 (dymijë vjet) feja ka perçarë. Çdo luftë,kolonizim, para se te fillonte kane filluar me percarje ne fe… Si mund të përkrahen hajvanët mjekërpalarë kur propagandojn:”Lirisht mund t´ia merthesh dhe shkerdhesh;vajzën e tezes,xhaxhait,dajes…”. Kur mbanim bageti dikur, kur i vinte “vakti” lopes per të mbetur me barrë, babai im Sallah Meta, ndjes pastë thoshte:”çone lopen mbane te mezati i Sadikit të Selmanit me para dhe nuk lejoje te mbahet me kafshet e shtepise,ku hanë e flene bashkë…”. Pra,kafshet te nje shtepie nuk i linim t´i hypin njeri tjetrit, se lindin sakat! Ndjese paste dhe shpirti i befte drite, Sallah Metës! Dhe, si mund te perkrahen hajvanet me dy këmbë, që hanë me një sofër dhe nerzehen si qentë!?Unë nuk i perkrahi, e jo si të doni. Eshtë puna e juaj!!! Unë,personalisht jam besimtar, BESOJ NE TE MADHIN ZOT,POR, NUK I BESOJ KETYRE HAJVANVE ME DY KEMBË QË THONË MBERTHEJA VAJZES SË XHAXHAIT,DAJËS,TEZËS…! Dhe me një rast e pyta një shoqe të punës që për nuse e kishte marrur vajzen e motres per djal (RUAJNA ZOT) . PYETA IME ISHTE:SI TE THOTË NUSJA ANA APO TEZE.JO THA ME THOTË ANA! Kush ka kafshë në shtëpi, neqoftese e bene ketë marifet pyetne se çka thote? E shkreta nuk fol por se si pall për të kundurshtuar këtë marrëzi të ZOTIT.

[the_ad id=”4118″]

Grusht shteti në Turqi, Yildirim: Shërbimet sekrete po veprojnë

Grusht shteti në Turqi, Yildirim: Shërbimet sekrete po veprojnë

ushtria-turke

jë pjesë e ushtrisë po tenton një grusht shteti në Turqi. Ky është alarmi i dhënë nga kryeministri turk, Binali Yildirim, pas raportimeve se avionë luftarakë dhe helikopterë kanë fluturuar shumë ulët mbi Ankara dhe Stamboll.

Një helikopter ushtrie raportohet të ketë hapur zjarr në një lagje të Ankarasë, aty ku ndodhet edhe selia e Shërbimeve Sekrete turke.

Sipas Yildirim, forcat e sigurisë së Turqisë janë duke bërë gjithçka nevojitet për të zgjidhur situatën.

Të shtëna janë raportuar edhe në kryeqytetin turk, Ankara, ku janë parë gjithashtu avionë dhe helikopterë ushtarakë nëpër qiell.

Sipas raportimeve në “Twitter”, autoritetet kanë mbyllur dy urat e Bosforit në Stamboll, mbi të cilat janë parë të fluturojnë avionët luftarakë.

 

1468614270_CnblVkZXEAEQ9zL.jpg large

Arsyeja se përse Forcat Ajrore të Turqisë janë ngritur në veprim mbrëmjen e kësaj të premteje mbeten ende të paqarta.

Por mësohet se rrjetet sociale “Facebook” dhe “Twitter” janë bllokuar në Ankara gjatë së premtes, siç raporton “Ria Novosti”. Sipas medieve lokale, i gjithë personeli i sigurisë është thirrur urgjentisht në detyrë.

/ Top Channel

[the_ad id=”4118″]

IKËN EDHE MAMUSHËT E NA U BËNË TURQELI!!!

IKËN EDHE MAMUSHËT E NA U BËNË TURQELI!!!

IKËN-EDHE-MAMUSHËT-E-NA-U-BËNË-TURQELIShkruan: Arfrim Caka

 

Por, ç’lloj gjuhe duhet të shkruaj e flasë? Atë të mimikës? Njëzet miljonë shqiptarë në Turqi nuk kanë as abetare e lere më shkolla shqipe!
Aka tradhti e poshtërsi më të madhe se kjo?
Besoj se JO? Qetësia qeveritare vazhdon. Por ajo është puthadore si çdo armik që fsheh të panjohurën për t’i përgatitur gremçat e coptimit.

afrim caka
Akënxhinjtë e papërmbajtshëm nëpër thapajata e maleve po niseshin. Pararija nën gjëmimin e lodrave brirëve, borive, trumbetave, thirrjeve “padishah”. Shumë kush u kujtua për rrëfimet e pushtuesve të parë, për bajloza, kuçedra shumëkrerëshe. Të gjitha këto nuk ishin fort larg Prizrenit e Drenices pranë kësaj ushtrie shtrigë të re që aty qesh e vjell tym, aty nxinë Dardaninë së bashku me qeveri? Ulërinin qindra thirrje:
“Jurish, jurish” dhe mizeria e azapve e spiunëve u derdhen mbi Mamushanët trutharë!”.
Azapët me tam – tamet dhe brirët e shordhuan pushtetin tonë. S’mund t’u besosh zhurmave që nxjerrin edhe flamurin turk. E aq më pak heshtimit të saj.
– Siç duket, është e vërtetë.
Vdekja e Dardanisë është një kapitull dramatik që e meriton të hetohet për të lexuar luftën e brendëshme për pushtet ne gjirin e “udhëheqjes” shqiptare.

Çfarë ndjenja bashkëveprimesh duhet të na zgjojë Dardania? Një lashtësi, një kulturë, një gjuhë e një histori. Një shtetë gjysmakë si një rrugë tranziti në mes të turqisë e perëndimit, me trafik të çrregulluar, që ditën e fsheh joshjen e tij pas njerëz me plehra dhe vetëm natën bëhet tërheqës, me kushtë që t’ia lësh fantazisë për t’i mbushur boshlleqët e brekëve midis dhe xhepave të grisur me lek. Gjithçka bëhet padinjitet dhe do të lahet një ditë… Një komb fal, pranon shkeljen dhe coptimin e interesave të tij, por nuk duhet fal shkeljen e i nderit të adheut e aq më pak coptimin e tij, nëpërmjet një prepotence bajraktarllyku odashë.

Kemi të bëjmë me një etapë të re të sjelljeve, të rolit të Hashimit e Mustafës dhe të bandave të tyre në jetën e dukshme dhe të padukëshme të jetës politike… Ҫështja e Dardanisë një rast përjashtues politik për nga mënyra e prezentimit të saj. Këta janë të vetmit udhëheqës i një shteti që kanë sulmuar trojet e tyre, i kanë distraktuar duke u dhënë ngarkesë përkeqësuese. Kështu bënë me Debëlldenë, me Mitrovicën, me Deçanin, Malin e Zi, Brezovicën dhe me Mamushën etj. Goditja politike që ata u dhanë trojeve tona në Dardani ka qenë dhe është po aq kriminale sa gjenocidi Turko-serbë e mbi ne. Duke na rreshtuar para skuadrave të pushkatimit. Madje pushtuesit e djeshëm e të sotëm nuk i falnin as bijtë, as bijatë, as niprit e mbesat, as gratë tona…

Jo, them me vete, jo kjo, s’duhet të ndodhë!
Ja që ndodhi. Kanë ngritur dorë kundër atdheut e kundër popullit. JO! Moooooooooosni! Bërtita mes ngashërimave Dardane, e poshtëruar mes dhimbjes dhe turpit. Mjafton për ne se ata ndryshojnë prej popullit. Ata nuk janë populli! Kjo i kënaq ata duhet që i kanë armiq shqiptarët e ndryshëm nga vetvetja e tyre dhe, në këtë rast, ata janë të gjithë në garë për t’u treguar kush e kush më i zellshëm në tradhtit e në firmat e tyre. Shqiptarët na u bënë turqë!!!
Mamusharët trutharë u shndërruan në turqeli!
Maskarenjtë, na morën nderin! Puna arriti gjer atje, saqë dëshuam se shqiptarët vetë e sajuan atë, me të vetmin synim për të na futur të vdekurin nën vete. Ne jo vetëm që s’jemi më ata që ishim, por s’do të jemi, më sa duket, kurrë. Shumica jemi të ngarkuar me mortje dhe nunosjen e pendesës e kemi përherë e më të madhe.
Por edhe me këtë problemi nuk mbaron me kaqë.
Ne kemi zgjedhur: “akoma edhe më të turpëshmen, mohimin e kombit!”.
Dhe bëhet pyetja tjetër:
“Ҫfarë mund të na sjellë kjo fantazmë turke?”.

Ata e zhdukën edhe një qytet dhe atë e bënë Turqi. Atë e shndërruan në shkretirë anadolli dhe e dinë, dhe janë të lumtur nga ajo që e bënë. Nuk është metafor, por e vërtetë? Por ama, nuk duket edhe aq e çuditshme nëse e sheh problemin në thellësi se kush dhe si e morën pushtetin gullashgjinjtë e të keqpërdorimit “vendlindja thërret”. Të gjithë e ndoqëm këto procese fatale: ca plitikanë, u bënë të mëdhenj, vetëm sepse ishin kundër Dardanisë, e gjithë Serbia dhe Turqia i mbështeste. Sespe ekzistenca e tyre këtu është që të mbesin në pushtet. Kjo gjëndje i çonte në mos njesimin e pavarësisë kombëtare dhe mbatjes në pushtet të klanit “PRONTO”, emrat e tyre lakohen për të keq në gjithë botën. Me një krijim gati mitik, grotesk dhe njëherësh tragjik, siç është “PRONTO”, të cilët arritën të ndërtonin fantazmat serbo-turke që do të magjepste çdo spiun e tradhtar, popullin e një qyteti, siç është Prizreni dhe Mamusha, deri edhe fëmijët e tyre.
Padija jonë është i vetmi shkak. Ҫështja nuk është se ne nuk e zotërojmë të vërtetën, e kemi dashur gjithmonë, por e kemi harruar. Jemi bërë pa memorie, sytë na janë errësuar, truri na është tharë. Shikimi ka humbur qartësinë e nevojshme për të rizbuluar të vërtetën tonë. Dardania na është bërë më njëmijë hyrje dalje. Numri i spiunëve e tradhtarëve është rritur. Gjak humburit vazhdojnë me avazin e vjetër.

Kjo ndodh aq më tepër kur demagogët e pushtetit dhe të facebookut janë të shtrenguar që të mbështeten tek fantazma turke dhe në efektin e veprimeve të tij. Prandaj presim atë gjithmonë pikërisht rrezikun, që të bëhet edhe aktor në politik dhe në pushtet. Ҫdo dokumentë dhe çdo marrëveshje e sekrete, do të dalë në dritë pas dekadave, do të ringjallë klithmat padinjitet, urrejtjen dhe zemërimin, në vend që lufta me fillimin e saj nuk do t’ju varros të paktën nga ana morale.
Në vend që të marakoset për atë që i intereson qytetarit, politikani dallkauk përulët, etika e dallkaukut mirret me çështjen e fajit në të kaluarën, të cilat janë politikisht shterpe, sepse nuk kanë guxim e dije ti zgjidhin politikisht. Të bësh këtë gjë, ky faj politik, nëse ka ndonjë të tillë. Nëse ka diçka të poshtër, atëherë është kjo dhe kjo tradhti është pasoj e kësaj kaste politikanësh nga Drenica e Malisheva e më gjërë, kësaj kaste servilësh e puthadorësh duke e shfrytëzuar etikën e tyre si mjet i për të qëndruar në pushtet…

 

[the_ad id=”4118″]

Ja si bashkëpunoi Turqia me Jugosllavinë për shpërnguljen e shqiptarëve nga trevat etnike

Ja si bashkëpunoi Turqia me Jugosllavinë për shpërnguljen e shqiptarëve nga trevat etnike

14532249255744

Nga Dr. Lavdosh AHMETAJ*

Vijon.. Shqetësimi lidhet me faktorët politikë ndërkombëtarë, të cilët duket se janë shumë të ndjeshëm në çështjen e kolonizimit. Duke e parë në këtë pikëpamje, shpërngulja e menjëhershme të shqiptarëve të Jugosllavisë, dukej më e favorshme dhe efektive. Shteti turk, duke pasur një territor të gjerë, sidomos në lindje, në në e Vogël dhe Kurdistan, të cilat ishin ende të pabanuara dhe të papunuara, krijonte një mundësi të pakufizuar për një kolonizim të brendshëm; kjo hapësirë shikohej si një mundësi e madhe të cilën mund ta popullonin shqiptarët e shpërngulur nga territoret politike jugosllave. Ajo që të bën përshtypje është fakti se edhe shteti turk ishte i interesuar për tërheqjen e një pjese të konsiderueshme shqiptarësh: mendohej që fillimisht të tërhiqte rreth dyqind mijë shqiptarë të shpërngulur, e kjo përbënte një favor politik të mjaftueshëm për të realizuar në mënyrë ndërkombëtare shpërnguljen e shqiptarëve nga trevat e tyre etnike. Kjo shihej e realizuar nëpërmjet Konventës për shpërngulje, e cila do të realizohej midis shtetit turk dhe atij jugosllav.
Me formimin e qeverisë së Milan Stojadinoviçit, në Ministrinë e Punëve të Jashtme filluan bisedimet intensive në lidhje me shpërnguljen e shqiptarëve në Turqi. Në vitin 1935 pranë Ministrisë së Jashtme ishte formuar në mënyrë ilegale një Komitet, i cili kishte analizuar projektin bazuar në Ligjin mbi shtetësinë, neni 55; kjo u shoqërua me formimin e institucioneve përkatëse, të cilat duhej të merrnin pjesë intensivisht për shpërnguljen e shqiptarëve. E gjithë çështja ishte që politika kolonizuese të merrte natyrë legale dhe të përfaqësohej politikisht nga shtetet përkatëse.
Kjo gjë u realizuar përmes Konferencës ndërkombëtare me përfaqësuesit e shteteve përkatës. Ajo çka realizoi në mënyrë institucionale konferenca, ishte realizimi i shpërnguljes së shqiptarëve drejt Turqisë përmes dy mënyrave:

Së pari, shpërngulja në masë e shqiptarëve drejt Turqisë duhej bërë në bazë të një konvente ndërshtetërore.

Së dyti, ndërsa pjesa tjetër e popullsisë shqiptare, e cila nuk do të kishte mundësi shpërnguljeje drejt shtetit turk, pra që do të mbetej në shtetin e Jugosllavisë, parashikohej të asimilohej duke marrë parasysh raportin e popullsisë sllave me atë çka do të ngelej nga shpërngulja, pa harruar që të dy mënyrat e parashikuara do të realizoheshin nëpërmjet metodës së presionit, e shoqëruar me një kundërpropagandë shqiptare, e cila ishte e mundur të realizohej nga shteti shqiptar. Shteti jugosllav kishte përgatitur me kujdes manipulimin e transportimit te shqiptarëve nëpërmjet teknikash interesante, një prej të cilave ishte kështu se shteti turk do të merrte një shpërblim të caktuar, i cili shkonte deri në 15.000 dinarë për çdo familje të shpërngulur, madje u gjend mënyra që çdo familje të ishte mundësisht sa më e madhe: për këtë u gjend zgjidhja përmes manipulimit të familjes me mbiemrin përkatës, edhe në rastin kur ishin shumë larg si brezni apo kur nuk kishin një gjak, por duke shfrytëzuar të njëjtin mbiemër, bëhej e mundur përfshirja e një territori shumë të gjerë.

Kjo marrëveshje mbizotërohej nga fryma e dëshirës së popullsisë muslimane, e cila duke banuar në rajonin e Serbisë Jugore, do të largohej nga territori i Mbretërisë Jugosllave me dëshirën e ligjshme për t’iu bashkuar trungut etnik natyror. Pra, duke u manipuluar politikisht në këtë frymë, ishte e lehtë për tu kodifikuar përmes 21 nenesh, të cilët përfshinin të drejtën e migrimit të asaj popullsie muslimane që ishte me origjinë, gjuhë dhe kulturë turke. Ndërsa numri i familjeve që qeveria turke kishte rënë në marrëveshje për t’i pranuar ishte rreth 40.000 familje. Por sipas nenit 3: “Me familje kuptoheshin personat e një gjaku dhe fëmijët e tyre, të cilët në momentin e nënshkrimit të kësaj konvente, jetojnë në një pronë fshatare të përbashkët dhe të pandarë dhe nën të njëjtin kulm”. Ndërsa të shpërngulurit nuk do të kishin të drejtën e pronës së patundshme, e cila pas largimit të saj, do të konsiderohej shtetërore jugosllave, në kohën kur qeveria jugosllave do t`u paraqesë përfaqësuesve të shtetit turk në Jugosllavi listën vjetore të të shpërngulurve. Madje ligji parashikonte që në rastin kur të rinjtë muslimanë, familjet e të cilëve janë regjistruar në listën vjetore të të shpërngulurve, dhe që njëherësh ishin të mobilizuar në ushtrinë e Mbretërisë Jugosllave, menjëherë do të liroheshin nga shërbimi ushtarak dhe do të shpërnguleshin së bashku me familjen e tyre. Ndërsa shpërngulja nga pikëpamja legale ishte kodifikuar në mënyrë kolektive, që do të thotë të shpërngulurit ishin pajisur me një pasaportë kolektive (turke), e cila do të dorëzohej nga autoritetet konsullore të qeverisë së Republikës Turke në shtetin jugosllav.

Por ajo që tërheq vëmendjen nga pikëpamja e së drejtës, është fakti se në ligj parashikohej vetëm shpërngulja e popullsisë fshatare, që do të thoshte se shtetit jugosllav i lindte e drejta legjitime për të bërë shpërngulje me detyrim pa marrë parasysh vullnetin e popullsisë kontraktuese. Ndërsa e drejta për shpërngulje e popullsisë qytetare ishte fakultative, që do të thotë vetëm në kohën që muslimanët qytetarë ishin dakord me shpërnguljen drejt shtetit turk. Më tej, në dy rastet ligji i njihte të drejtën popullsisë së shpërngulur vetëm për marrjen e pasurisë së tundshme dhe një pjese të bagëtisë. Pra, po ta krahasojmë me të drejtën ne Antikitet, kur Klithseni ndërmori reforma demokratike në Athinë, në mënyrë që të shuante bazën politike dhe sociale të fisnikërisë fisnore, e cila penalizohej me largimin nga Athina për dhjetë vjet, në asnjë rast nuk bëhej fjalë për shpronësimin e tyre, pasi ata kishin të drejtën e pronës edhe pse për një kohë të caktuar u hiqej e drejta e qytetarisë athinase.
Këtu shtrohet pyetja: pse i drejtohemi për referencë të drejtës antike, mos vallë duket një botë politike dhe juridike e largët dhe, për rrjedhojë, nuk ka vlera krahasuese dhe për kohët moderne? Mendoj se do të ishte e padrejtë që të teorizonim në këtë formë, sepse të gjitha teoritë politike moderne, të cilat kanë arritur të bëjnë revolucion politik dhe juridik, gjithsesi nuk kishin harruar modelin juridik të antikitetit. Jo vetëm kaq, por edhe i referoheshin për të studiuar dukuritë e kohës së tyre, në mënyrë që të ishin sa më koherentë në zgjidhjen e problematikës së kohës. Për më tepër, do të ishte e udhës t’i referoheshim doktrinës hegeliane, për të parë njëherësh edhe efektet teorike krahasuese: Hegeli, i cili konsiderohet një nga studiuesit që bëri revolucion në studimin e shtetit, gjithsesi i referohet antikitetit helen për të parë mundësitë integruese të etnive të pacivilizuara, e për këtë merr si kampion mundësinë e integrimit të fiseve të egra në botën politike helene. Aty ai trajton idenë e një njësimi të brendshëm organik në jetën e shtetit që ishte shfaqur pas admirimit për etnicitetin e lartë të polisit grek, atëherë kur Hegeli kishte mbështetur njësinë dhe identitetin e një populli në një element shpirtëror, në një lidhje organike të padukshme, por mjaft më të fuqishme se çdo bashkim i thjeshtë i jashtëm, në sajë të së cilës një shumicë e thjeshtë, një shumatore individësh shndërrohen në një trupë shpirtërore të gjallë që frymëzohet nga një marrëdhënie e brendshme politike, e cila kërkon si motiv integrimin gradual, duke shmangur dhunën, por mbi të gjitha duke respektuar të drejtën e kohës. Për shpjegimin e këtij mekanizmi nga pikëpamja politike dhe juridike, Hegelizmi33 si shkollë juridike dhe politike në vitin 1802-1803 mbyll vëzhgimin mbi të drejtën natyrore, duke trajtuar marrëdhëniet tragjike të luftës dhe të vdekjes, duke e konkretizuar përmes procesit të pajtimit të Eumenidëve përpara organizimit politik, domethënë popullit të Athinës, që me gjykimin hyjnor vë në veprim ripajtimin, në mënyrë që Eumenidët të ishin një popull i nderuar dhe të kishin një vend të tyre në qytet, pasi kishin humbur “natyrën e egër” të tyre, duke qenë në fazën kalimtare drejt jetës qytetare.
Duke e parë përmes këtij shembulli, Hegelizmi si shkollë politike jep disa tipare të doktrinës së tij: 1. Mundësinë e të drejtës së pajtimit; 2. varësinë e një kulture të mundur kundrejt një kulture triumfuese; 3. tranzicioni midis dy kulturave, të cilat nga pikëpamja e territorit ishin pranë njëra-tjetrës, por me ndikime platonike në idetë politike në të cilat janë parë gjurmë të një konflikti mes dy kulturave. Përgjigjja hegeliane është shkencore për shkak se përkon me mungesën e rregullave të lojës politike, të cilat garantojnë sigurinë dhe qarkullimin e etikës politike. Ndërsa institucionalizimi dhe rregullimi i konflikteve mjafton për t’i dhënë zgjidhje problemeve të organizimit shoqëror të kalimit nga një shoqëri agraro-tregtare, në atë agraro-industriale.

Ajo që kërkon të sqarohet në rrafshin e doktrinës politike, është se mendimi politik pas fazës kontraktualiste nuk ka arritur të zbatojë teorinë e rregullave të lojës në kontekstin ndërkombëtar, qoftë edhe në kohët më moderne ballkanike dhe europiane; duke e parë në raport me strukturën dhe filozofinë politike doktrinën e shtetit serb, duket se kësaj teorie i mungon elementi kryesor për të qenë një teori koherente, për shkak se i mungon harmonizimi midis së drejtës natyrore dhe asaj politike, madje kjo e fundit dukshëm e ka mohuar interferimin harmonizues midis tyre. Gjykoj në këtë formë, për faktin se duke iu referuar historisë politike të krizave shtetërore franceze ose angleze, analizat dhe pasojat kanë qenë të dukshme dhe të shpjegueshme, qoftë edhe nga shkaku se në sistemet politike përkatëse kanë munguar respektimi i së drejtës politike ndaj asaj natyrore.

Por do të ishte më mirë t’i referoheshim këtu Tomas d’Akuinit, për të dhënë teorinë dhe më pas krahasimin me elementë të caktuar të konceptit bazë të doktrinës serbe “Kosova – Serbi e Vjetër”. Ajo që ne trashëgojmë nga Akuini është fakti se ai i drejtohet Aristotelit duke shpallur se pushteti në thelb është natyror, domethënë ka rrënjë në vetë natyrën e njeriut, për më tepër pushteti “in concreto” është i mëshiruar nga njerëzit që zgjidhen apo caktohen, pra është një e drejtë thjeshtë njerëzore. Ndërsa në kushtet që një njeri apo një grup njerëzish janë në gjendje të komandojnë legjitimisht një grup njerëzish të tjerë, ky fakt nuk përcaktohet nga Zoti, por nga një emërim thjeshtë njerëzor. Pra ky është rasti për të gjetur burimin zanafillor të pushtetit, në të cilin shoqëria ka aftësi për t’i dhënë vetes ligjet për t’u qeverisur, dhe në rastin që një politikë e caktuar duhet t’i bindet virtytit.

Pra, në thelb kemi teorinë moderne të Monteskjesë, i cili koncepton angazhimin e ndërsjelltë, të heshtur apo të hapur, që bën të mundur raportet midis popullit dhe atij që e qeveris. Por nga ana tjetër kemi modelin e raportit midis shkakut dhe pasojës, i cili vepron në një raport natyror, që do të thotë se aty ku shkaku rresht edha pasoja duhet të reshtë, pra një varësi e ndërsjellë midis dy subjekteve shkak-pasojë, të cilët përbëjnë një subjektivitet natyral, por pa mohuar as njërin dhe as tjetrin; sipas Akuinit, të gjitha sendeve u përket diçka nga ligji i përjetshëm dhe për rrjedhojë ligji konsiderohet ligj për shkak se është i dekretuar nga sovrani. Parë në këtë këndvështrim, do të ishte me interes shkencor fakti se sa kishte zënë vendin e tij vullneti i popullsisë shqiptare në konventën e përbashkët midis shtetit të Mbretërisë Jugosllave dhe shtetit Turk, e cila u pasua nga një sërë nenesh, të cilët bënin të mundur shpërnguljen e popullsisë shqiptare nga trevat e tyre etnike.
Pra, po të nisemi nga shtrati shkencor mbi të cilin duhej të ngrihej teoria e shpërnguljes, e paraprirë nga koncepti doktrinar “Kosova – Serbi e Vjetër”, atëherë është më e lehtë për t’iu referuar revolucionarit doktrinar Tomas d’Akuin, i cili në teorinë e tij të së drejtës natyrore ka konceptuar këto ide themelore në mekanizmin e teorisë së tij”:

a. Harmonizimi i së drejtës natyrore me atë të sistemit politik.

b. E drejta e pronës.

c. E drejta e familjes.

d. E drejta e martesës.

E. e drejta politike, pavarësisht nga dëshira e saj, duhet ta përfshijë vullnetin e së drejtës natyrore, në të kundërt sistemi politik që ndërtohet, do të shoqërohet nga kriza të vazhdueshme dhe të pazgjidhshme.
Por, duke studiuar me kujdes teoricienët akademikë serbë, duket se ata kërkojnë me të gjitha mënyrat që teoria e tyre, ajo e shpërnguljes, të gjejë përkrahje publike, e kështu i kushtohet rëndësi e veçantë disa faktorëve, që funksionimi i tyre të realizohej natyrshëm në kushtet e një politike moderne. Në radhë të parë, për shpërnguljen e shqiptarëve ishte e domosdoshme të bëhej mjet kleri i tyre dhe njerëzit me influencë, para se shpërngulja të merrte natyrë shtrënguese, e shoqëruar nga agjitatorët, të cilët duhet të propagandonin shpërnguljen: duke përshkruar bukurinë e viseve të reja që do të gjenin në Turqi, jetesën e lehtë dhe të këndshme, duke motivuar njëherësh fanatizmin fetar dhe krenarinë shtetërore turke.

Ndërsa, nga ana tjetër, shtypi serb do të bënte propagandën e një shpërnguljeje të rehatshme dhe të zakonshme, duke i hequr tragjedisë elementin më intrigues dhe dramatik, që po iu ndodhte shqiptarëve. Por në këtë lëvizje të pastër politike, nuk mund të ishte indiferent shteti, i cili duhej të shfrytëzonte ligjet deri në fund, në mënyrë që qëndrimi i shqiptarëve në shtetin jugosllav të ishte i pamundur. Kjo do të shoqërohej me vendosjen e gjobave, me taksa, me burgime, zbatimi në mënyrë të pamëshirshme i dispozitave policore, duke detyruar individët të punonin sa më shumë në punë angari, e shoqëruar nga mosnjohja e tapive të vjetra, duke përfshirë shlyerjen e të gjitha borxheve private dhe publike, marrjen e kullotave shtetërore, zhveshjen nga e drejta e koncesioneve, heqjen e lejeve afariste, dyqaneve tregtare, pushimin nga puna shtetërore, private, vetadministruese.

Të gjitha këto mjete shoqëroheshin me organizimin e aksioneve të vjetra çetnike, duke nxitur lëvizjen e një vale të re malazezësh prej bjeshkëve, të cilët do të shkaktonin konflikte të shumta me shqiptarët; përmes përgatitjes së një psikoze sikur shqiptarët kishin ngritur krye dhe, nga ana tjetër, ngjarja duhej përpunuar si një konflikt vëllazëror e fisesh dhe, në rast nevoje, mund t’i jepej edhe natyrë ekonomike. Pra, duke nxitur mosmarrëveshje lokale, të cilat ishin planifikuar të realizoheshin në mënyrë të përgjakshme me mjete efikase, por gjithnjë duke evituar përdorimin e ushtrisë. Kjo mesa duket ishte përpunuar edhe teorikisht, gjë që do të zëvendësohej me kolonistë, me fise malazezë dhe me çetnikë, duke vënë në funksionim djegien në mënyrë ilegale të fshatrave shqiptarë. Rektor i Universitetit “Pavarësia”, Vlorë
LITERATURA E SHFRYTËZUAR:
– E vërteta mbi Kosovën dhe shqiptarët në Jugosllavi, Botim i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, Tiranë 1990.

– Konferenca Kombëtare për formimin e popullit shqiptar, të gjuhës dhe të kulturës së tij, Akademia e Shkencave të RPS të Shqipërisë, Tiranë 1988.

– VASA ÇUBRILLOVIQ: Shpërngulja shqiptarëve, Beograd 1937 (dorëshkrim); Po ky material, por me shkurtime, në E vërteta mbi Kosovën dhe shqiptarët në Jugosllavi, Botim i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, Tiranë 1990, shih referati Shpërngulja e arnautëve.

– Relacione mbi gjendjen e Shqipërisë veriore dhe të mesme në shekullin XVII (1610-1634), Tiranë 1963.

– Defteri i regjistrimit të Sanxhakut të Shkodrës i vitit 1485, i përgatitur nga Selami Pulaha, botim i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, Tiranë 1974.

– STUDIME HISTORIKE, nr.dhe 2, Tiranë 1976.

– MARK KRASNIQI: Gjurmë dhe gjurmime, Prishtinë 1979.

– MIDHAT FRASHËRI: Shqiptarë dhe sllavë, Tiranë 1998.

– ARBEN PUTO: Shqipëria Politike, 1912-2000, Tiranë 2008

– H.N. BRAILSFORD: Macedonia, its races and their future, London 1906.

– AGIMI (revista), Shkodër, vitet 1918, 1919, 1920, 1921.

– JENS REUTER: Shqiptarët në Jugosllavi, Tiranë 2003.

– G. GELCICH: La Zedda e la dinastia dei Balscidi, Split 1898.

– M. ORBINI: Il Regno degli Slavi, Pesaro 1608.

– Acta Albaniae Veneta, vëll. I-II, Vindobonae 1913, 1918, –

– GEORGE VON HAHN: Udhëtim nga Beogradi në Selanik, Vjenë 1868.

– SKËNDER RIZA: Historia e Kosovës, shek. XV- XVI

– MAREGLEN VERLI: Reforma agrare kolonizuese në Kosovë, Tiranë 1992.

– Historia e Shqipërisë, Tiranë 1984.

– Historia politike shqiptare pas vitit 1912

– K. JIRIÇEK: Istorija srba, Beograd 1922.

– LAZARO SORANZO: L’Otomano, Ferrara 1598.

– SKËNDER RIZA: Kosova gjatë shekujve XV, XVI, XVII, Tiranë 1987.

– ESKILI: Orestia, Tiranë 2006, faqe 7-10.

  • E tjerë…

SHQIPËRIA E BASHKUAR

[the_ad id=”4118″]

Ushtarët otomanë pozojnë me kokat e prera të shqiptarëve

Ushtarët otomanë pozojnë me kokat e prera të shqiptarëve

Ushtarët otomanë pozojnë me kokat e prera të shqiptarëve

Një debat i gjerë është zhvilluar kohët e fundit në Shqipëri lidhur me sundimin pesë-shekullor të osmanëve në vendin tonë.

Historianë të ndryshëm, vendas dhe të huaj, si dhe Turqia dhe ambasada e saj, kanë kërkuar apo janë përpjekur, që historiografia shqiptare të mos e përshkruajë sundimin turk në vendin tonë, si  një pushtim të shoqëruar nga barbari dhe krime, por si një administrim të butë dhe pa gjakderdhje.

Mirëpo jo në të gjitha fazat me sa duket ka qenë kështu.

Në fakt në këtë foto të publikuar në portalin e gazetës Hylli, paraqitet një realitet krejt tjetër.

Në të pretendohet se disa ushtarë osmanë kanë pozuar me kokat e prera të kryengritësve shqiptarë.

Foto mendohet se mund të jetë bërë diku gjatë Luftës së Parë Ballkanike, ose gjatë kryengritjeve malësore të vitit 1910 në Shqipëri.

Ushtarët otomanë pozojnë me kokat e prera të shqiptarëve